“Saçlarıma bin küsur yalnızlığı takıp girdiğim şehre, İnsan varlığımızdan tuhaf tohumlar bıraksam… Günü geçmiş bir gazete, toprak bir çanak; ‘Bir daha gelmem belki’ diye bir not bakır maşrapanın yanında. Artık bırakılmaktan yapılma bir adam sayılırım; Böğrümde kambur çocuklardan bir payanda.”