Raf Yorumu: cherryfly (@cherryfly)

Spoiler içeriyor Uzun zamandır yazmıyordum ama bu film hakkında yazmak istedim. Arkadaşımın önerisiyle izledim ve bitirmekte o kadar zorlandım ki. Ben bir filmde diyaloglara çok önem veririm ve o filmin kalitesini ortaya koyduğunu düşünürüm. Filmin başı kapatmama yetecek kadar kötü diyaloglara sahipti.…devamıUzun zamandır yazmıyordum ama bu film hakkında yazmak istedim. Arkadaşımın önerisiyle izledim ve bitirmekte o kadar zorlandım ki. Ben bir filmde diyaloglara çok önem veririm ve o filmin kalitesini ortaya koyduğunu düşünürüm. Filmin başı kapatmama yetecek kadar kötü diyaloglara sahipti. Aşırı küfürlü telefon konuşmalarından çok daraldım. İlerleyen kısımlarda karakterin hayatını yaşayış şekli de bana çok rahatsız edici geldi. Izzy bile sanki bi arkadaşıymış gibi hissettim kardeşinden ziyade. Sanki bir alışkanlık gibiydi kardeşi onun için ve o alışkanlığı yitirdiği için doldurmaya çalıştığı bir boşluk varmış onu da erkeklerle dolduruyormuş gibi geldi. Kızın üzüntüsünü hissedemedim bu yüzden. Çok mekanikti. Kardeşinden sonra kendini tamamen yemek yapmaya verip restoranttan güçlendiği için ayrılsa aşkı öyle bulsa daha iyi olurdu bence. Neyse erkek karakterin sapık gibi ses kayıtlarını dinlemesi ve ta ilk kayıtta kızdan hoşlanması falan sanki reels izliyormuşum hissi uyandırdı. Bu ne hız diye düşündüm hele de o an sevgilisi varken?? Hatta bütün film reels dizisi gibiydi benim için. Üç dört kısımdan oluşan ve belli yerlerde yükselen ve dikkati üstüne toplamaya çalışan bir filmdi tıpkı reels kaydırmak gibiydi. Filme dönersek erkeğin kayıttan kızın oturduğu bankı duyup gelmesi falan derken iyice rahatsız edici bir hal aldı. Böyle bir şeyi gerçekte yaşadığımı düşünemiyorum bile. Tam bir ucuz romantizmdi bana göre. Bu tarz filmleri çok izlemiş biri olarak yorumum sert olmuş olabilir ama içimi dökmek istedim. Aklıma Earl, Me and The Dying Girl filmi geldi. Romantizm yoktu ama sevgiyi buram buram hissettiriyordu. Oradaki nahif arkadaşlık, çaba ve ilgi beni çok etkilemişti kitabını da çok sevmiştim. Geçenlerde tekrar izlediğim Pleasantville’i düşündüm o da romantizm sayılmaz ama hayatı anlatan inanılmaz güzel bir filmdi. Romantizm nerde peki derseniz Just Like Heaven derim. Aşkı zorlama birleşmelerdense doğal bir şekilde bir araya getiren, iyi diyalogları olan ve yavaş ilerleyen aşkları seviyorum ben.