Raf Yorumu: Muzaffer (@justmzffr)

Deniz Göktaş’ın Ölü Deniz gösterisini bitirdiğimde dudaklarımda öyle alışılagelmiş, hafifletici bir kahkaha yoktu. Net söyleyeyim; bu stand-up beni hiç güldürmedi. Ama zaten salondan ya da ekran başından "eğlenmiş" olarak kalkmak, Deniz’in o bilerek kurduğu marazi, buz gibi atmosfere ihanet etmek…devamıDeniz Göktaş’ın Ölü Deniz gösterisini bitirdiğimde dudaklarımda öyle alışılagelmiş, hafifletici bir kahkaha yoktu. Net söyleyeyim; bu stand-up beni hiç güldürmedi. Ama zaten salondan ya da ekran başından "eğlenmiş" olarak kalkmak, Deniz’in o bilerek kurduğu marazi, buz gibi atmosfere ihanet etmek olurdu. Karşımda beni pışpışlayan bir komedyen değil, bu coğrafyanın o boğucu tıkanmışlığını yüzüme fırlatan huzursuz bir anlatıcı vardı. Ve o huzursuzluğun tam ortasında çok güçlü bir şey hissettim: Cesaret bulaşıcıdır. Gösterinin o soğuk, mesafeli ve tavizsiz tonu ilerledikçe, sahneden yükselen o politik hiciv bana bu toprakların en köklü, en dik duran damarlarını hatırlattı. Deniz’in sistemle, bürokrasiyle ve toplumsal deliliğimizle kurduğu o keskin bağda buram buram bir Aziz Nesin ironisi hissettim. O hani güldürürken insanı kendi çaresizliğiyle baş başa bırakan, sistemin absürtlüğünü jilet gibi kesen o eski ama hiç eskimeyen deha... Hemen ardından gelen, o kelimelerle oynayan, entelektüel kibri ve toplumsal iki yüzlülüğü sahnede adeta çiğ çiğ yiyen tavırda ise Ferhan Şensoy’un o benzersiz, o boyun eğmez tiyatral tadı saklıydı. Ölü Deniz, o büyük ustaların bıraktığı o muzip ama tehlikeli mirası modern dünyanın nevrozlarıyla yeniden harmanlamış. Herkesin kelimelerini seçerken titrediği, sosyal medyanın o sahte nezaket duvarları arasında kendi gölgesinden korktuğu bir dönemde, Deniz Göktaş sahneye çıkıp o ölü toprağını bodoslama dağıtıyor. Kendi zavallılığını anlatırken bile sistemin en dokunulmaz mekanizmalarına öyle jilet gibi dokundurmalar yapıyor ki, "gülmeseniz" bile o dilin dürüstlüğü karşısında saygı duruşuna geçiyorsunuz. Çünkü o sahnede yankılanan şey ucuz bir stand-up metni değil; korkunun coğrafyasında birinin çıkıp kral çıplak deme cesaretidir. Ve o cesaret, seyirciye de gizliden gizliye bulaşıyor. Günün sonunda Ölü Deniz benim için bir komedi show'u olmaktan çok uzakta. O, kahkahalarla değil, zihnimde açtığı o cesur pencerelerle içimi ferahlatan bir politik başkaldırı. Ferhan Şensoy’un Şahları da Vururlar’ından, Aziz Nesin’in Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz’ından süzülüp gelen o muzır, o eyvallahı olmayan ruhun bugün hala genç bir adamın dilinde yaşadığını görmek içimdeki o sönmeye yüz tutmuş umudu yeniden yeşertti.