2026 (14. Kısa Film) Ödüllü bir kısa filmi yorumluyorum bugün. Film 3 ana karakterden oluşuyor çocuk annesi ve dedesi. Alzheimer hastası olan dede eşini kaybetmiştir. Kızı ve torunu da onun bu rahatsızlığından ötürü onunla birlikte yaşamaktadır. Bu noktada amcamızın damadı…devamı2026 (14. Kısa Film)
Ödüllü bir kısa filmi yorumluyorum bugün. Film 3 ana karakterden oluşuyor çocuk annesi ve dedesi. Alzheimer hastası olan dede eşini kaybetmiştir. Kızı ve torunu da onun bu rahatsızlığından ötürü onunla birlikte yaşamaktadır. Bu noktada amcamızın damadı hakkında herhangi bir bilgi verilmiyor filmde. Annesi babasının bulunduğu durumdan dolayı diken üstündedir ve ister istemez çocuğunun da alanını kısıtlar. Başlarda canı sıkılan çocuk dakikalar ilerledikçe alzheimer hastası dedesine geçmişi hatırlatmak için çabalayacaktır.
İki dedemi, anneannemi ve babaannemi de tanıdığım için Allah'a şükür ediyorum. O görmüş geçirmiş yapıları, farklı zamanda yaşamış farklı mentalitede insanlar olmalı ve ebeveynlerinizin ebeveynleri olmaları çok özel, iyi de insanlarsa eğer o bağ çok başka. 8 yıl önce çok yakın olduğum anneannemi kaybeden biri olarak yönetmenin filmin sonunda yapımı başta dedesi Daniel Manoel da Costa olmak üzere tüm dedelere ithaf etmesi çok anlamlı olmuş. Hatta filmin sonundaki o yazı filme verdiğim puanı yarım puan arttırmama sebep oldu. Filme gelirsem çocuğun dedesinin fotoğraflarından yola çıkarak o an yaşandığını ön gördüğü şeylerle dedesine geçmişi hatırlatması çok özeldi. Annenin yine babasının üzerine bu denli düşmesi çok kıymetli. Dedemizin yağmurlu havada dışarıya çıkmaya çalışması belki de gerçekte yönetmenin yaşadığı bir olaydır bilmiyorum ama oldukça gerçekçi ve ince bir detaydı.
Anlam yüklü, güzel bir 15 dakikaydı. Mental olarak yorgun olduğum şu dönemde benim için etkisi haliyle daha da fazla oldu. Tavsiye ederim.
7.5/10
Film Hakkında İlginç Detaylar (Spoiler Uyarısı)
1- Yönetmen Gustavo Ribeiro, yağmurlu havada dışarı çıkma sahnesi dahil tüm o Alzheimer süreçlerini, gerçek hayatta kendi öz dedesi Daniel Manoel da Costa’nın hastalığı döneminde bizzat yaşadığı ve şahit olduğu anılardan birebir kopyalayarak senaryolaştırmış.
2- Filmin yapımcılığını üstlenen Brezilyalı bağımsız Mamo Filmes stüdyosu, projenin o muazzam soft ve yağlı boya tablosunu andıran görsel estetiğini yakalayabilmek için tam 2,5 yıl boyunca hiçbir yapay hazır filtre kullanmadan sahneleri kare kare elle renklendirmiştir.
3- Film, dünya çapında katıldığı prestijli animasyon ve kısa film festivallerinde, aralarında Los Angeles Kısa Film Festivali ve Miami Kısa Film Festivali de dahil olmak üzere tam 20'den fazla "En İyi Kısa Animasyon" ve "Seyirci Özel Ödülü"nün sahibi olarak büyük bir küresel başarıya imza atmıştır.
4- Çocuğun dedesine geçmişi hatırlatmak için kullandığı o eski çizimler ve albümdeki tüm o nostaljik görseller, animasyon ekibinin stüdyoda sıfırdan çizdiği yapay çizimler değil; yönetmen Gustavo Ribeiro’nun dedesinin gençlik yıllarında kendi elleriyle çizdiği gerçek şahsi çizim arşivinin dijital olarak filme aktarılmış kopyalarıdır.
5- Filmin o duygu yoğunluğunu destekleyen muazzam piyano ve senfonik müzikleri, ünlü Brezilyalı besteci Tito Silveira tarafından, Alzheimer hastalarının beyin dalgalarını sakinleştiren frekans ritimleri baz alınarak bestelenmiştir.
6- Filmde hiçbir karakterin tek bir kelime bile konuşmaması, yani filmin tamamen diyalogsuz olması, yönetmenin "Alzheimer hastaları kelimeleri kaybedebilir ama duyguları, renkleri ve sevgiyi asla kaybetmezler" mottosuyla seçtiği bilinçli bir sessiz sinema dilidir.
7- Dede karakterinin yüzündeki o derin kırışıklıklar, yorgun gözler ve o görmüş geçirmiş çınar aurası; animasyon ekibi tarafından yaşlı insanların yüz anatomileri aylarca incelenerek, ışığın o yaşlı tene vuruş kontrastı milimetrik hesaplanarak modellenmiştir.
8- Filmin adı olan "Napo", aslında Brezilya'da ve İspanyol kültüründe dedelerin torunları tarafından çağrıldığı o çok sıcak, samimi ve aile içi bir sevgi hitabı olan "Napoleon" kelimesinin kısaltılmış halidir.
9- Çocuğun odasındaki o modern detaylar ile dedenin odasındaki o eski ahşap, radyo ve nostaljik kokan detayların yarattığı o tezatlık; iki farklı zaman diliminin ve mentalitenin aynı çatı altında nasıl büyük bir saygıyla birleştiğini gösteren dâhiyane bir prodüksiyon tasarımıdır.
10- Filmin kurgu aşamasında, çocuğun dedesinin elini tuttuğu ve o fotoğraflardaki anıların canlandığı geçiş sahnelerinin o pürüzsüz ritmi için, animatörler Hollywood'un büyük bütçeli Pixar ve Disney stüdyolarının kullandığı özel üç boyutlu derinlik hilelerini bağımsız imkanlarla uygulamışlardır.
11- Yönetmen Gustavo Ribeiro, filmin kazandığı uluslararası başarıların ardından yaptığı açıklamada, bu filmi çekmekteki en büyük amacının, dünyanın neresinde olursa olsun yaşlılarına ve özellikle bu ağır hastalıkla boğuşan çınarlara karşı toplumların o körelen empati duygusunu yeniden canlandırmak olduğunu belirtmiştir.
12- Film, Brezilya Kültür Bakanlığı’nın bağımsız sinemacılara verdiği çok kısıtlı bir teşvik fonu ile başlayıp, fon yetersiz kalınca internet üzerinden başlatılan bir kitlesel fonlama kampanyası sayesinde dünyanın dört bir yanından gelen bağışlarla tamamlanabilmiştir.
13- Çocuğun dedesine geçmişi hatırlatırken çizdiği o renkli karton karakterler ve çizim sahneleri, set ekibinin stüdyoda gerçek çocukların çizim yeteneklerini ve fırça tutuş ritimlerini gözlemleyerek animasyona aktardığı tamamen organik sahnelerdir.
14- Filmin o senin "annenin babasının üzerine bu denli düşmesi çok kıymetli" dediğin sahnelerdeki o annenin yüz ifadesindeki haklı yorgunluk ve sevgi dengesi, yönetmenin kendi annesinin dedesine bakarken takındığı o fedakar jest ve mimiklerden birebir kopyalanmıştır.
15- Ses tasarım ekibi, evdeki o ağır sessizliği ve dedenin zihnindeki o boşluk hissini izleyiciye geçirmek için film boyunca saatin tik-tak seslerini ve dışarıdaki rüzgar uğultularını normalden desibel olarak çok daha baskın ve yankılı bir şekilde mikslemiştir.
16- Filmin finalindeki o jenerik akarken çıkan o Daniel Manoel da Costa ismi, filmin dünya prömiyerinin yapıldığı gün salondaki yüzlerce izleyicinin ayağa kalkıp dakikalarca ağlayarak yönetmeni alkışlamasına neden olan en duygusal kırılma noktası olmuştur.
17- Dedenin yağmurlu havada kapının koluna uzandığı o sahnede, elinin titreme frekansı ve kapının o soğuk metaline dokunuşundaki o kararsızlık hissi için tıp literatüründeki Alzheimer hastalarının motor beceri kayıpları videoları animatörler tarafından referans alınmıştır.
18- Film vizyona girdikten sonra Brezilya'daki birçok nöroloji ve Alzheimer derneği tarafından, hasta yakınlarına psikolojik destek sağlaması ve hastalığın o çiğ duygusal boyutunu en naif şekilde anlatması nedeniyle resmi bir "farkındalık materyali" olarak kabul edilmiştir.
19- Çocuğun film boyunca dedesinin o donuk gözlerinin içine bakarken sergilediği o sarsılmaz sabır ve sevgi dolu çocuk saflığı, yönetmenin sinemada "koşulsuz sadakat" temasını işlemek için bizzat kurguladığı en kilit karakter dinamiğidir.
20- Sahnede filmin o en son karesinde ekran tamamen kararıp o ithaf yazısı gelmeden hemen önce, dedenin yüzüne vuran o huzurlu, aydınlık ve hafif tebessümlü o son ışık efekti; onun zihninin karanlığından sıyrılıp o sevgi dolu bağ sayesinde en sonunda huzura ve o çok özlediği eşinin anısına kavuştuğunu simgeleyen deha işi görsel bir kapanış mühürüdür.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
2026 (14. Kısa Film) Ödüllü bir kısa filmi yorumluyorum bugün. Film 3 ana karakterden oluşuyor çocuk annesi ve dedesi. Alzheimer hastası olan dede eşini kaybetmiştir. Kızı ve torunu da onun bu rahatsızlığından ötürü onunla birlikte yaşamaktadır. Bu noktada amcamızın damadı…devamı