Raf Yorumu: zelda_ (@zelda

● Kambur Romanın merkezinde fiziksel ve ruhsal olarak "eğilmiş", dünyaya tam anlamıyla ait hissedemeyen bir anlatıcı vardır. Ancak kitaptaki kamburluk yalnızca bedensel değildir; insanın hayat karşısında taşıdığı görünmez yüklerin simgesidir. Anlatıcı çocukluğundan, yalnızlığından, ölüm düşüncesinden, zamandan, aileden, inançtan ve insanlarla…devamı● Kambur Romanın merkezinde fiziksel ve ruhsal olarak "eğilmiş", dünyaya tam anlamıyla ait hissedemeyen bir anlatıcı vardır. Ancak kitaptaki kamburluk yalnızca bedensel değildir; insanın hayat karşısında taşıdığı görünmez yüklerin simgesidir. Anlatıcı çocukluğundan, yalnızlığından, ölüm düşüncesinden, zamandan, aileden, inançtan ve insanlarla kuramadığı ilişkilerden söz eder. (İnsanlara ve kendisine hatta her şeye karşı olan mennunuyetsizliginden) Yer yer de kendi kafasından bir şeyler uydurur, olmuş gibi ya da neden olmasın gibi ve kendisiyle, yaratıcı ile, insanlar ile, herkesle ama bir yanda da hiçkimseyle gibi konuşur. Kimle konuşuyor, ne anlatıyor diye düşünüyor bazen insan okurken. Bunları klasik bir olay örgüsüyle değil, zihninin içinde dolaşarak anlatır. Bu yüzden romanı okurken bir insanın zihninin iç sesini dinliyormuş gibi hissederiz, ortalarından itibaren kitabın bir kısmı da çok kısa, çoğu zaman tek cümlelik düşüncelerle ve olaylar ile ilerliyor. Buna günlük, aylık ya da yıllak denilebilir diyor anlatıcı, ki yıllık demek daha mantıklı gibi çünkü neredeyse her bir yıl için bir iki cümle var o kısımlarda. Şule Gürbüz, bu kitapla insane hep "İnsan neden bu kadar yalnızdır, ne olursa bu yalnızlık, bu umutsuzluk biter ?" sorusunu sorduruyor Ve bunun tek bir cevabı olmadığını gösteriyor. (Ama sanırım en önemli ve birincil cevap kendini tanımak ve kabul etmek) Romanın adı kitabın en önemli anahtarıdır. Kambur burada; insanın geçmişini, pişmanlıklarını, taşıdığı yükleri, dünyaya uyumsuzluğunu, yaşamaktan yorulmuşluğunu temsil eder. Yani herkesin görünmeyen bir kamburu vardır. Kimisi bunu bedeninde taşır, kimisi zihninde. Ölüm romanda korkutucu değildir. Daha çok sürekli yanı başımızda duran bir gölge gibidir. Bizimle, yaşamla aynı adımları atar hep. Bu yüzden kitapta hayat kadar ölüm de sıradanlaşır. Şule Gürbüz saat ustasıdır ve zaman fikri romanın her yerine sinmiştir. Geçmiş, şimdi ve gelecek birbirine karışır. Saatler ilerlese bile insanın içindeki zaman bazen yıllarca aynı yerde kalabilir. Bu nedenle romanda kronolojik ilerlemek yerine düşünceler arasında dolaşırız. Geçmiş ve gelecek kafamızda ve cümlelerimizde birbirine karışır bazen. Anlatıcı yalnız çevresine değil, kendisine de yabancıdır. Kendi bedenini bile bazen dışarıdan izler. Bu nedenle kitap boyunca "ben kimim?" sorusu hiç bitmez. Zaten kişi kendini bile ne kadar tanıyabilir ki?.. AlıRoman yer yer Tanrı'yla konuşur gibi ilerler. Fakat kesin cevaplar vermez. İnanç burada huzur veren bir şey olmaktan çok sorgulanan bir alandır. (Tanıdık) Sonuç olarak bir insanın çok genç yaşta yazdığı bir kitap olarak çok iyi bence. 3 Temmuz Cuma-2026 Alıntılar yorumda...