Raf Yorumu: nida (@visal)

visal 16 hours ago

“Bazı şeyler savaşmaya değer, bazı şeylerse değmez. Sana zorluk yaşatan şeyle savaşma, onu görmezden gel.” Peki, savaşlar ne zaman biter? Bunun cevabı elbette nasıl bir savaş verdiğine göre değişir ama benim için yanıt şu: Aynı dili konuşabildiğin bir insanın varlığıyla.…devamı“Bazı şeyler savaşmaya değer, bazı şeylerse değmez. Sana zorluk yaşatan şeyle savaşma, onu görmezden gel.” Peki, savaşlar ne zaman biter? Bunun cevabı elbette nasıl bir savaş verdiğine göre değişir ama benim için yanıt şu: Aynı dili konuşabildiğin bir insanın varlığıyla. Bir şey olmaya çalışmadan, sadece kendin olabildiğin o insan ya da o yer, savaşın bittiği yerdir. “Seninle konuşurken nefes alabiliyorum. Söylediğin her şeyi sanki ben de söylermişim gibi geliyor ve beni her zaman anlıyormuşsun gibi görünüyor. İnsanlarla konuşurken hep gerilirim, ne anladıklarını, ne düşündüklerini merak ederim. Ama seninle konuşurken kalbim sonuna kadar açılıyor ve hiç tereddüt etmeden her şey akıp gidiyor.” “Ben de aynı hissediyorum. Sence biz aslında tek bir kişi olacakmışız da iki ayrı insan olarak mı dünyaya yollanmışız? Erkek olsaydın bile senden hoşlanırdım. Hatta bir ağaç olsaydın bile. Rüzgar olsaydın sana deli olurdum. Sen öyle dar bir çerçeveye ve kısıtlı bir alana hapsedilemeyecek kadar değerlisin.” Günün sonunda hepimiz sadece "deniyoruz" aslında. İyi bir arkadaş olmayı, iyi bir iş ortaya koymayı, akılda güzel bir izlenim bırakmayı... Akıl sağlığımızı korumaya çalışırken, en çok da bu karmaşık dünyada sevebileceğimiz ya da bizi gerçekten anlayacak birini bulmayı deniyoruz. Dizi ilk bölümlerde beni o kadar da içine çekmemişti çünkü Dong-man’ın acılarıyla baş etme yöntemi hem kendisi hem de çevresi için fazlasıyla yıkıcıydı. Fakat kendisinin de dediği gibi, o bir turnusol kağıdı aslında. Onu gerçekten seven insanların yanında bedeni rahat olduğu için kibarlaşırken, aksi durumlarda kırmaya ve kırılmaya meyilli birine dönüşüyor. Zaten bu hikaye başarmanın ihtişamını değil o yoldaki düşüşlerin ve her seferinde birbirinin elinden tutarak ayağa kalkmanın güzelliğini kutsuyor. Bazen hayata kaldığımız yerden devam etmek için şu basit cümle yeterlidir: “Bana komik bir hikaye anlat.”