nida (@visal)

Spoiler içeriyor Tüm hayatınız boyunca yaşadığınız şeylerin arasından yalnızca tek bir anıyı seçip sonsuzluğa taşıyabilecek olsaydınız, bu hangi anı olurdu? Geriye kalan her şey silinecek, siz ise sadece o seçtiğiniz anın içinde sonsuza dek var olacaksınız. Bir anıyı diğerlerinden hangi özellik ya…devamıTüm hayatınız boyunca yaşadığınız şeylerin arasından yalnızca tek bir anıyı seçip sonsuzluğa taşıyabilecek olsaydınız, bu hangi anı olurdu? Geriye kalan her şey silinecek, siz ise sadece o seçtiğiniz anın içinde sonsuza dek var olacaksınız. Bir anıyı diğerlerinden hangi özellik ya da insan ayırır? İster istemez film boyunca ben hangi anımı seçerdim diye düşündüm ve elde edebildiğim bir cevap da olmadı. Bu senenin başında kendime bir mutluluk kavanozu yapmıştım ve bunu yaparken de senenin sonunda bir sürü mutluluğumun olacağına inanmıştım ama üzülerek söylüyorum ki sadece beş mutluluğum var. Yani öylesine bir kavanoza bile atmaya değer gördüğüm çok az anım vardı, sonsuza dek hatırlamak isteyeceğimi nasıl seçebilirdim ki? Ihm, filme gelecek olursak.. Ölen İnsanlar kendilerini sonsuzluğa hazırlayan memurların karşısına oturduklarında, hayatlarının en "büyük" günlerini anlatmıyorlar. Kimse alkışlandığı anı, haklı çıktığı o kavgayı ya da kazandığı zaferleri sonsuzluğa götürmek istemiyor. Ruhun istediği şey aslında çok basit ve sade: Bir otobüs penceresinden yüzüne vuran ılık bir esinti, çocukken çimenlerin üstüne serilmiş bir piknik örtüsü, birinin omzuna başını koyduğu o iki dakikalık sessizlik ya da salıncakta sallanırken göğe değebilirim hissi. Herkes çok sıradan anların içine hapsolmak istiyor. Hatırladıkça içinde havai fişekler patlasın ya da ılık bir bahar rüzgârı hissetsin yeterli, ne kadar büyük/küçük olduğu mühim değil. Ruh zihnin aksine süs sevmiyor, sadece gerçekten "orada" olduğu, zamanın durduğunu hissettiği, kalbinin dış dünyayla aynı ritimde attığı o ufacık anlarda var olmak istiyor. Belki de o anı seçememizdeki neden, içimizdeki o kibirli benliğin sonsuzluğu da kendisiyle doldurmak istemesi. Kendi mutluluğunun, kendi gülüşünün merkezde olduğu bir an aramasıdır. Ama karakterlerden biri, sevdiği insanın zihnindeki o tek anıyı izlediğinde her şey değişiyor. Belki de bazılarımızın hikayesi kendi hikâyenin başrolü olmaktan vazgeçtiğin an başlıyordur. Beni de en etkileyen sonsuzluk anı buydu. Kadının sonsuzluğa taşıdığı o tek karede, adam sadece arka planda bir bankta oturuyor. Kadın kendi cennetini kurarken adamı yanına alıyor ama başrolde değil, hayatın doğal akışında sessizce orada var olduğu için. Bunu fark etmek de ne kadar büyük bir ruhsal teslimiyet aslında değil mi? Bir başkasının zihninde güvenli, sıcak bir hatıra olarak kalabilmenin bizzat mutlu olmaktan bile daha yüce bir varoluştur belki. "50 yıldır mutlu bir anı arıyordum, bulamıyordum. Meğer başkasının mutluluğunun bir parçasıymışım. Ne harika bir keşif." Artık her mutluluğumun ardından “bugün yaşadığım şeylerden hangisi sonsuzluğa değecek kadar saf?” diye düşüneceğim ve “ben, kimin belleğinde sessiz, incitmeyen bir esinti olarak kalacağım?” sorusu olacak zihnimin bir köşesinde.

visal 4 weeks ago

Robot Adam

Chris Columbus

18 Gönderi

Spoiler içeriyor April Rain’in kendisinden sonra bana kazandırdığı en güzel ikinci şey ilan ederek başlamak istiyorum. Parçayı çok uzun zamandır dinlememe rağmen bu filmi izlemeyi neden bu kadar ertelediğimi bilmiyorum. Filmi izlerken aklımda hep aynı soru vardı: "Birisi olmak nasıl bir şey?"…devamıApril Rain’in kendisinden sonra bana kazandırdığı en güzel ikinci şey ilan ederek başlamak istiyorum. Parçayı çok uzun zamandır dinlememe rağmen bu filmi izlemeyi neden bu kadar ertelediğimi bilmiyorum. Filmi izlerken aklımda hep aynı soru vardı: "Birisi olmak nasıl bir şey?" Ya da belki de kendin olmak mı demeliyim tam emin değilim. Varlığından hiçbir şey eksiltilmeden, seni sen yapan ayrıntılar birer kusur sayılmadan kabul görmek ve en önemlisi kendini biraz daha bulabilmen için birinin elinden tutması... Kulağa kısmen ütopik gelen bu beklentilerin içinde, sana öyle bir saygı duyuluyor ki sanki mucizenin ta kendisi sensin. Bence insan olmanın sınırı birinin gözlerinin içine baktığında orada derin bir iz bırakabildiğin yerde çiziliyor. Andrew bunu aslında en başından beri başarıyordu fakat onun yürümek istediği yol bambaşkaydı. İnsanlar asırlardır özgürlük için bu denli savaşıyorsa onda gerçekten de vazgeçilmez bir şey olmalıydı. Ne var ki insan kendini tanıdıkça bir yandan da kendine yabancılaşıyor. Bu yüzden Andrew’nun yolculuğu yalnızca bir makinenin insan olmayı merak etmesinden ibaret değil, bir yere ait olamamaktan doğan o derin ve sessiz sancının ta kendisi. İki yüzyıl boyunca sadece insan sayılabilmek için çabalıyor çünkü sonsuz bir ömür paylaşacak, sevecek ve birlikte yaşlanacak kimsen kalmadığında koca bir boşluğa dönüşüyor. Kalbi mekanik olan birinin bir gün kalbi duracak diye korktuğu insanlara sarılması kadar ağır bir hüzün çok az şeyde vardır sanırım. Değer verdiğimiz insanlar birer birer eksilirken sonsuz bir yaşam bir noktadan sonra sadece sonsuz bir kedere hizmet ediyor. Her şey akıp değişirken zamana karşı sabit kalan tek bir yaşam formu olarak yaşamak hiç kolay olmasa gerek. Bizler elimizdeki ömrü, zamanı ve hisleri sanki hiç tükenmeyecekmiş gibi pervasızca harcarken Andrew o sonlu hayatın küçücük bir anına dahil olabilmek uğruna her şeyini riske atıyor. Etrafındaki herkesin saçları beyazlıyor, yüzlerindeki çizgiler derinleşiyor, sevdikleri birer birer toprağa karışıyor ve o, hep aynı kusursuzlukla, aynı tazelikle geride kalıyor. Bir varlık için bundan daha büyük bir ceza olabilir mi? Birini sevmenin en ağır bedeli onun gidişini izlemek zorunda kalmak zaten. Beni en çok etkileyen ee Andrew'nun bu kusursuz ve ölümsüz varoluştan kaçıp insanlığın o kırılgan, kusurlu doğasına sığınmak istemesi oldu. Özgürleşmek, gerçekten hissetmek, aşık olmak ve nihayetinde ölebilmek... Belki de benim çoğu zaman kaçtığım o hisler. Oysa gerçek bağlar tam da mükemmel olduğumuzda değil, savunmasızlığımızı kabul ettiğimiz an kuruluyor. Filmde bambaşka, çok katmanlı bir yalnızlık hissi vardı. Kalabalıklar arasında kaybolmak ya da sevgisizlikle çevrilmek gibi tanıdık bir yalnızlık değildi bu. Çok daha hisli, dokunaklı ve gerçekti.

visal 3 months ago

We Are All Trying Here

Cha Yeong-hoon

16 Gönderi

“Bazı şeyler savaşmaya değer, bazı şeylerse değmez. Sana zorluk yaşatan şeyle savaşma, onu görmezden gel.” Peki, savaşlar ne zaman biter? Bunun cevabı elbette nasıl bir savaş verdiğine göre değişir ama benim için yanıt şu: Aynı dili konuşabildiğin bir insanın varlığıyla.…devamı“Bazı şeyler savaşmaya değer, bazı şeylerse değmez. Sana zorluk yaşatan şeyle savaşma, onu görmezden gel.” Peki, savaşlar ne zaman biter? Bunun cevabı elbette nasıl bir savaş verdiğine göre değişir ama benim için yanıt şu: Aynı dili konuşabildiğin bir insanın varlığıyla. Bir şey olmaya çalışmadan, sadece kendin olabildiğin o insan ya da o yer, savaşın bittiği yerdir. “Seninle konuşurken nefes alabiliyorum. Söylediğin her şeyi sanki ben de söylermişim gibi geliyor ve beni her zaman anlıyormuşsun gibi görünüyor. İnsanlarla konuşurken hep gerilirim, ne anladıklarını, ne düşündüklerini merak ederim. Ama seninle konuşurken kalbim sonuna kadar açılıyor ve hiç tereddüt etmeden her şey akıp gidiyor.” “Ben de aynı hissediyorum. Sence biz aslında tek bir kişi olacakmışız da iki ayrı insan olarak mı dünyaya yollanmışız? Erkek olsaydın bile senden hoşlanırdım. Hatta bir ağaç olsaydın bile. Rüzgar olsaydın sana deli olurdum. Sen öyle dar bir çerçeveye ve kısıtlı bir alana hapsedilemeyecek kadar değerlisin.” Günün sonunda hepimiz sadece "deniyoruz" aslında. İyi bir arkadaş olmayı, iyi bir iş ortaya koymayı, akılda güzel bir izlenim bırakmayı... Akıl sağlığımızı korumaya çalışırken, en çok da bu karmaşık dünyada sevebileceğimiz ya da bizi gerçekten anlayacak birini bulmayı deniyoruz. Dizi ilk bölümlerde beni o kadar da içine çekmemişti çünkü Dong-man’ın acılarıyla baş etme yöntemi hem kendisi hem de çevresi için fazlasıyla yıkıcıydı. Fakat kendisinin de dediği gibi, o bir turnusol kağıdı aslında. Onu gerçekten seven insanların yanında bedeni rahat olduğu için kibarlaşırken, aksi durumlarda kırmaya ve kırılmaya meyilli birine dönüşüyor. Zaten bu hikaye başarmanın ihtişamını değil o yoldaki düşüşlerin ve her seferinde birbirinin elinden tutarak ayağa kalkmanın güzelliğini kutsuyor. Bazen hayata kaldığımız yerden devam etmek için şu basit cümle yeterlidir: “Bana komik bir hikaye anlat.”

visal 3 months ago

Mary ve Max

Adam Elliot

123 Gönderi

Benim için bu filmin en güzel yanı onu mektup arkadaşımla izlemekti. Bazı filmler sadece hikaye anlatmaz, bazen biz de kendi hikayemizi dahil ederiz ve daha da güzelleşir. Dünyada ne kadar insan varsa o kadar da yalnızlık türü olduğunu düşünüyorum. Bazen…devamı

visal 2 years ago

Doctor Who

Sydney Newman

63 Gönderi

Spoiler içeriyor Yemek yerken dizi/film izlemeyi çok severim ama Doctor Who izlerken hiçbir şey yapmadan ekrana kilitleniyorum. Yorumlarımı doktorlar ve yoldaşları üzerinden yapacağım. Favori doktorum elbette David’dı ve bunun nedeni hem dozunda eğlenceli hem de mantığını da öne çıkarabilen birisi olarak tam…devamıYemek yerken dizi/film izlemeyi çok severim ama Doctor Who izlerken hiçbir şey yapmadan ekrana kilitleniyorum. Yorumlarımı doktorlar ve yoldaşları üzerinden yapacağım. Favori doktorum elbette David’dı ve bunun nedeni hem dozunda eğlenceli hem de mantığını da öne çıkarabilen birisi olarak tam anlamıyla bana hitap etmesi. David dışında her doktoru bir özellik altında toplayabiliyorum ama 10. doktor her şeyden bir parçaya sahip olarak benim için mükemmel bir seçenek. En sevdiğim yoldaşı beni sürekli güldürebilen Donna! Aralarındaki kimya o kadar güzeldi ki Donna karakter olarak Matt ile daha benzerken David ile uyumu daha güzeldi, tıpkı Clara David ile karakter olarak daha benzerken Matt’le daha iyi bir ikili olmaları gibi. Birbirini tamamlayan ilişkileri seviyorum. Doktorların derin bir yalnızlık içinde olduğunu biliyoruz ama 10. doktor ve Donna’nın dedesinin gerçekleştirdiği veda konuşmasında bunu tam anlamıyla hissettim: “Ama her gece karanlık çöküp yıldızlar çıktığında gökyüzüne bakacağım Doktor.” Bazen gökyüzünü izlemeye daldığımda ne kadar mantık insanı olsam da evrenin bir yerinde ya da herhangi bir zamanında Doktor’un olduğunu düşünmek beni mutlu ediyor. İlk zamanlarda sevemediğim, donuk ve ruhsuz bulduğum, hatta sezonlarının sıkıcı olduğunu düşündüğüm Peter Capaldi çok az farkla ikinci favorim oldu. “Çünkü bence çok farklı geçecek bu ve korkabileceğini düşünüyorum. Ancak ne kadar korkarsan kork Clara, şu anda yanındaki adam, yanında olduğunu umduğum adam, inan bana hayal edebileceğinden daha çok korkuyor. Ve onun sana ihtiyacı var.” Bu sahne çok duygu yüklü değil miydi? Çok farklı bir Doktor deneyimi yaşatıp hissettirdiği için Capaldi’ye minnettarım. Doktorlar kadar yoldaşların da önemli olduğu bir dizi ve Peter en sevdiğim yoldaşlara sahipti. Huysuz bir ihtiyar olduğun için sana torpil mi geçildi.. Yine bir favorim olan Clara da ilk başlarda itici gelse de onu o kadar sevdim ki daha uzun kalmasını isterdim. Ve Bill.. Bir yorum yapamayacağım, en üzüldüğüm yoldaştı ve Dalek olduğu sahneler o kadar kırıcıydı ki gönlüme işledi. Üzerine konuşulduğunu görmediğim bir yoldaş ama kendisi benim ikinci favorim. Capaldi’nin sezonları beni gerçekten de duygusal bir şeye çevirdi. 🥲 Matt muzip bir çocuk gibi değil mi? İzlemeyi sevdiğim ama anlaşacağımı düşünemediğim bir doktor maalesef.. Amy ile aralarındaki kimya çok iyiydi ama en sevilen doktorlardan birisi olmasına rağmen üzerimde bir etkisi olamadı ne yazık ki. Christopher ve Rose içinse herhangi bir yorumum yok çünkü Rose en sevmediğim yoldaştı, Doktor’a ise asla ısınamamıştım. Not: Jodie’nin olduğu sezondayım ama asla akmıyor. Aile boyu seyahat turuymuş gibi hepsini peşinden gezdirmeye son verse keşke.

visal 2 years ago

Nana

Ai Yazawa

42 Gönderi

Uzun zamandır yoktum.. İzleyip sevdiklerime dair güzel yorumlarım olacak umarım. “Hey Nana, hatalar ve yaralar sırf üstünü örttün diye ortadan kaybolmazlar. Hâlâ sana sesleniyorum. Canım yansa bile cevap verene kadar sana sesleneceğim.” Kalbim kırık. Kalbim bu anime karşısında fazlasıyla kırık…devamıUzun zamandır yoktum.. İzleyip sevdiklerime dair güzel yorumlarım olacak umarım. “Hey Nana, hatalar ve yaralar sırf üstünü örttün diye ortadan kaybolmazlar. Hâlâ sana sesleniyorum. Canım yansa bile cevap verene kadar sana sesleneceğim.” Kalbim kırık. Kalbim bu anime karşısında fazlasıyla kırık ve zaman geçse de bu hisleri rafa kaldıramayacağım; opening ve ending şarkılarını dinlerken biraz önce izlemiş gibi her daim hüzün duyacağım. Bende yeri ayrı olan yapımların asıl nedeni belirli bir karakter üzerinde kendimden parçalar bulmaktı ama yaşadığım pişmanlıklar, kırgınlıklar ve sözünü etmek istemediğim duygular Nana’nın her bölümünde az/çok demeden karşıma çıktı. Bir yerlerde birileriyle ortak hisleri paylaştığını bilmek insana az da olsa ferahlık veriyor. Ben de acılarımı Nana, Hachi, Nobuo, Shin ve hatta Shoji ile paylaşıp hafifledim. Aynı durum karşısında acı çektiğimizde dahi hiçbirimiz eşit şekilde hissetmiyoruz; farklılıklar hayatımızın her anında var. Aynı ismi paylaşsalar da, aynı evin içinde yaşasalar da ve aynı çilekli bardağı kullansalar da ev arkadaşı oldukları ilk gün odalarının kapılarını kilitlemeye karar verdikleri gibi dudaklarını da kapatmayı seçti iki Nana da. Bazen anlamayacağını düşündüğümüzden bazen de karşımızdakinin hissetmesini istemekten dolayı iç dünyamızda dönen duygu fırtınasının bizi dağıtmasına izin veriyoruz; fırtına çıktığında hiçbir şey sabit kalmaz elbette. Hayatımızdaki insanları kaybedebiliyoruz söylenmemiş sözlerden ötürü. Küçük dünyalarından hayallerinin şehrine gelen aynı isimde iki kızın aynı daireyi tutmak istemesiyle hayatlarına dahil oluşunu izliyoruz. Sıradan insanlar hayallerinin peşinden giderken ne tür acılar çeker, arkadaşlık ilişkileri yahut özel ilişkileri ne yönde seyreder, hayat elimizde bir şey bırakmayana dek sahip olduklarımızı nasıl alır gibi kavramların yaşanışını görüyoruz. Seni seviyorum, Hachi. 707 numarada seninle birlikte ellerimin arasında çilekli bardak varken Nana’yı bekliyorum.

visal 3 years ago

Gilmore Girls

Amy Sherman-Palladino

136 Gönderi

Spoiler içeriyor İngilizcem bir Sherlock bir de Lorelai taramalıya bağladığında yetmiyor.. Dinlerken nefesim kesiliyormuş gibi hissediyorum. Son zamanlarda sıradanlığı olan yapımları daha çok sevdiğimi anladım. Aynılığı arzuluyorum. Sıradan insanlar, sıradan olaylar ve sıradan hayaller. Stars Hollow gibi bir kasabada geçmese istediklerime inanmam…devamıİngilizcem bir Sherlock bir de Lorelai taramalıya bağladığında yetmiyor.. Dinlerken nefesim kesiliyormuş gibi hissediyorum. Son zamanlarda sıradanlığı olan yapımları daha çok sevdiğimi anladım. Aynılığı arzuluyorum. Sıradan insanlar, sıradan olaylar ve sıradan hayaller. Stars Hollow gibi bir kasabada geçmese istediklerime inanmam daha kolay olurdu elbette.. Tasarım olarak olmasa da sahip olduğu ortamla gönlümü fetheden bir kasaba oldu kendileri. İnsanların kolayca birlik olması, birbirlerine güvenmeleri, farklı karakterlerin uyum içinde yaşaması.. Ahaha, ütopik kasabamın insan ilişkileri de aşağı yukarı böyle olurdu. Karakterler üzerinden yorum yapmak istiyorum ama nereden ve nasıl başlayacağımı bilemiyorum yine. En sevdiklerimle açılış yapayım o zaman. :) Emily Gilmore, en sevdiğim Gilmore kızıydın. Lorelai ile ilişkisinde neden suçlandığını anlamıyorum. İletişim sıfırdı, Lorelai ne yaşasa ailesine bağladı ve ailesi bir olaya dahil olacağında her zaman karşı çıktı. Emily için asla objektif bakıldığına inanmıyorum çünkü öyle olsaydı Rory’nin alışkanlık haline getirdiği aldatma ve Lorelai’nin ilişki konularında korkuları sonucu yaptığı hatalar bu kadar kolay görmezden gelinmezdi. Maalesef gerçekçi bir insanım ve absürt hataların normalleştirilmesinden hoşlanmıyorum. Paris.. Dizinin en güçlü karakteri diyebilirim. Ailesinin çok büyük sorunlar yaşamasına ve tüm hayatını Harvard için ayarlamasına rağmen yaşadığı düşüşlerle hep daha güçlü ayağa kalktı. Onu eleştirdiğim tek kısım profesör meselesiydi. Paris gibi bir arkadaşınız olursa asla yalnız kalmazsınız. :) Michel ve Kirk ise kişiliklerinin tatlılığıyla gönlümü kazandı. Rory. Aldatmaya çok meyilli olduğu için asla tam olarak sevemedim. Kitap okuması, kahve tüketmesi gibi genel nedenler dolayısıyla çoğu kişinin bağ kurduğunu düşünüyorum ve bunlar çok yetersiz benim düşünceme göre. Güçsüz bir yapısı var, bunu Yale’i bırakmasından kolayca anlayabiliriz. Repliği tam olarak hatırlamıyorum ama Logan ile bir tartışması vardı kira ödememe konusuyla bitmişti. Logan orada Rory hakkındaki gerçekleri özetlemişti. Jess olmak istediği kişiye dönüştürürken Logan olduğu kişiyi ortaya çıkarıyordu. Ayrıca Paris’e sürekli kırıcı davranması.. Onu gerçekten arkadaş olarak kabullendiğini düşünmüyorum. Paris kabul mektupları için bile Rory’i bekleme inceliği gösterirken Rory sadece başı sıkıştığında onu hatırlıyordu. Ne iyi bir sevgiliydin ne de iyi bir arkadaş, Rory. Lorelai.. İlk sezonlarda hoşlanmasam da sonrada sevdiğim bir karakter oldu. Ahaha, hata yaptığında kızıp sonradan merhamet besledim. Luke ile olan ilişkisine bayılıyordum. A Year in the Life kısmına değinmek istemiyorum çünkü kendisinden soğudum, bu yüzden ilk yedi sezonla hatırlamak istiyorum. Sevdiğim ve sevmediğim tüm karakterlere rağmen belli sezonları dönüp izleyeceğim bir yapım oldu. Puanım: 7/10

visal 3 years ago

My Liberation Notes

Park Hae Young

48 Gönderi

Bazen gecenin sessizliğinde gökyüzünü izlerken benim dışında tüm hayatın aktığını hayal ederdim. Herkesin hayatının arka fonunda türü fark etmeksizin sevdiği parçalar çalıyordu ama benimki koca bir sessizliğin içinde en ufak hareketle koca gürültüler çıkararak ilerliyordu. Ne zaman rahatlatıcı bir parça…devamıBazen gecenin sessizliğinde gökyüzünü izlerken benim dışında tüm hayatın aktığını hayal ederdim. Herkesin hayatının arka fonunda türü fark etmeksizin sevdiği parçalar çalıyordu ama benimki koca bir sessizliğin içinde en ufak hareketle koca gürültüler çıkararak ilerliyordu. Ne zaman rahatlatıcı bir parça duyacaktım? Bunu hep beklemiştim ama gecenin içindeki hafif seslerle kendi müziğimi var ettim. Belki hayatım hâlâ hızlıca akmıyor ama olduğum yerde de saymıyorum. Bu dizi sanki kendimi sayıyormuşum gibi hissettiğim noktayı anlatıyor. Herkes kahkahalarla geçerken onlar sıradan bir hayatın içinde sıkışıp kalmışlardı. Ruhumuzdaki zincirleri beraber hissettik, hayattan beraber nefret ettik ve en sonunda beraber özgürleştik. Sevdiğim alıntılardan bazılarını ekleyeceğim. “Hiçbir şey olmadan, hiçkimse beni sevmeden… Çok uzun süre böyle yaşarsam buruşup öleceğimi hissettim. Bu yüzden seni hayal ettim. Bir gün karşılaşacağım o kişiyi, seni. En azından senin için o kadar sıradan olmam herhalde, değil mi? Kimsin, bilmiyorum. Şu an nerede olduğunu bile bilmiyorum. Seninle hiç tanışmadık da. Sen kim olabilirsin?” “Birine nasıl taparsın?” “Destek olursun. Sen her şeyi yapabilirsin, her şey mümkün dersin.” “Düşündüğüm insanların hepsinde beni rahatsız eden şeyler var. Beni hayal kırıklığına uğratan şeyler. Nefret ettiğim şeyler. Kıskandığım şeyler. Hepsinde beni mutsuz eden şeyler var. İnsanlarla sorunsuz bir şekilde anlaşıyor olabilirim ama aslında gerçekten hoşlandığım tek bir kişi bile yok. Bu yüzden mi farkında olmadan yoruluyorum merak ediyorum. Bu yüzden mi kendimi hep yalnız ve terk edilmiş hissediyorum?” “Ama söylediğin an her şey gerçek olur. Tüm kelimeler böyledir.” “Benim gibi çok insan var. Ben tek değilim ama neden tek benmişim gibi hissediyorum?” “Ben özgürleşmek istiyorum. Nereye hapsedildiğimi bilmiyorum ama hapsedilmiş hissediyorum. Hayatımda beni rahatlatan hiçbir şey yok. Sıkışmış ve boğulmuş hissediyorum. Kanatlanıp uçmak istiyorum.” “Birini nasıl kalbin çarpacak kadar seviyorsun anlamıyorum. Kimseyi sevmediğimden değil, kimseyi o kadar çok sevmedim. Benim kalbim sadece kötü şeyler olduğunda çarpıyor. Utandığım zaman, sinirlendiğimde, 100 metre koşusundan önce… Hep kötü şeyler için. Birinden hoşlandığım için kalbim hiç çarpmadı. Birinden gerçekten hoşlandığımda bence tam tersi oluyor. Kalbim daha yavaş atıyor. Sanki bir şeyden kurtulmuşum gibi. Hayatımda ilk kez huzurlu hissediyormuşum gibi.” “Kalbinin atması bir şeyde şansın var diye düşündüğün zaman olur. Bir şey seninse, zaten senindir. Maaşını aldın diye kalbi hızlı atan gördün mü? Bana ait olduğunu biliyorum zaten, neden atsın ki? Ama senin olmadığında ve sen de bunu bildiğin zaman, olur da kader yüzüme güler diye düşündüğünde işte o zaman kalbin hızlı atmaya başlıyor. Sen bir şey için yanıp tutuştuğunda, ruhunun derinliklerinde onun sana ait olmadığını biliyorsundur.” “Öldükten sonra nereye gideceğim umrumda değil. Cenneti yaşarken görmek istiyorum.”

visal 3 years ago

The Walking Dead

Frank Darabont

300 Gönderi

Spoiler içeriyor 12 senemi verdim ve bir 12 sene daha olsaydı buna devam ederdim; çocukluğumun bir sayfasını sizinle kapattığım için çok mutluyum. Yine de final hayal kırıklığıydı. Finalin partlara bölünmesi benim açımdan heves kırıcıydı çünkü son sezonlara doğru akıcılığını yitirdi ve hep…devamı

visal 4 years ago

Yüreğinin Sesi

Yoshifumi Kondô

65 Gönderi

Spoiler içeriyor En sevdiğim animelerden birisine neden yorum girmediğimi sorgulayıp bu satırları yazmaya koyuldum. Yüreğinin sesi. Benim yüreğimin sesi ne fısıldıyor acaba? Ya da senin? Dile getirmesek de, kendimizden saklasak da orada gerçekleşmesini umduğumuz arzularımız yatıyor ve eğer duyabilirsek yüreğimiz bize fısıldıyor.…devamı