nida (@visal)

“Bazı şeyler savaşmaya değer, bazı şeylerse değmez. Sana zorluk yaşatan şeyle savaşma, onu görmezden gel.” Peki, savaşlar ne zaman biter? Bunun cevabı elbette nasıl bir savaş verdiğine göre değişir ama benim için yanıt şu: Aynı dili konuşabildiğin bir insanın varlığıyla.…devamı“Bazı şeyler savaşmaya değer, bazı şeylerse değmez. Sana zorluk yaşatan şeyle savaşma, onu görmezden gel.” Peki, savaşlar ne zaman biter? Bunun cevabı elbette nasıl bir savaş verdiğine göre değişir ama benim için yanıt şu: Aynı dili konuşabildiğin bir insanın varlığıyla. Bir şey olmaya çalışmadan, sadece kendin olabildiğin o insan ya da o yer, savaşın bittiği yerdir. “Seninle konuşurken nefes alabiliyorum. Söylediğin her şeyi sanki ben de söylermişim gibi geliyor ve beni her zaman anlıyormuşsun gibi görünüyor. İnsanlarla konuşurken hep gerilirim, ne anladıklarını, ne düşündüklerini merak ederim. Ama seninle konuşurken kalbim sonuna kadar açılıyor ve hiç tereddüt etmeden her şey akıp gidiyor.” “Ben de aynı hissediyorum. Sence biz aslında tek bir kişi olacakmışız da iki ayrı insan olarak mı dünyaya yollanmışız? Erkek olsaydın bile senden hoşlanırdım. Hatta bir ağaç olsaydın bile. Rüzgar olsaydın sana deli olurdum. Sen öyle dar bir çerçeveye ve kısıtlı bir alana hapsedilemeyecek kadar değerlisin.” Günün sonunda hepimiz sadece "deniyoruz" aslında. İyi bir arkadaş olmayı, iyi bir iş ortaya koymayı, akılda güzel bir izlenim bırakmayı... Akıl sağlığımızı korumaya çalışırken, en çok da bu karmaşık dünyada sevebileceğimiz ya da bizi gerçekten anlayacak birini bulmayı deniyoruz. Dizi ilk bölümlerde beni o kadar da içine çekmemişti çünkü Dong-man’ın acılarıyla baş etme yöntemi hem kendisi hem de çevresi için fazlasıyla yıkıcıydı. Fakat kendisinin de dediği gibi, o bir turnusol kağıdı aslında. Onu gerçekten seven insanların yanında bedeni rahat olduğu için kibarlaşırken, aksi durumlarda kırmaya ve kırılmaya meyilli birine dönüşüyor. Zaten bu hikaye başarmanın ihtişamını değil o yoldaki düşüşlerin ve her seferinde birbirinin elinden tutarak ayağa kalkmanın güzelliğini kutsuyor. Bazen hayata kaldığımız yerden devam etmek için şu basit cümle yeterlidir: “Bana komik bir hikaye anlat.”

visal 3 weeks ago

Mary ve Max

Adam Elliot

121 Gönderi

Benim için bu filmin en güzel yanı onu mektup arkadaşımla izlemekti. Bazı filmler sadece hikaye anlatmaz, bazen biz de kendi hikayemizi dahil ederiz ve daha da güzelleşir. Dünyada ne kadar insan varsa o kadar da yalnızlık türü olduğunu düşünüyorum. Bazen…devamı

visal 2 years ago

Doctor Who

Sydney Newman

60 Gönderi

Yemek yerken dizi/film izlemeyi çok severim ama Doctor Who izlerken hiçbir şey yapmadan ekrana kilitleniyorum. Yorumlarımı doktorlar ve yoldaşları üzerinden yapacağım. Favori doktorum elbette David’dı ve bunun nedeni hem dozunda eğlenceli hem de mantığını da öne çıkarabilen birisi olarak tam…devamıYemek yerken dizi/film izlemeyi çok severim ama Doctor Who izlerken hiçbir şey yapmadan ekrana kilitleniyorum. Yorumlarımı doktorlar ve yoldaşları üzerinden yapacağım. Favori doktorum elbette David’dı ve bunun nedeni hem dozunda eğlenceli hem de mantığını da öne çıkarabilen birisi olarak tam anlamıyla bana hitap etmesi. David dışında her doktoru bir özellik altında toplayabiliyorum ama 10. doktor her şeyden bir parçaya sahip olarak benim için mükemmel bir seçenek. En sevdiğim yoldaşı beni sürekli güldürebilen Donna! Aralarındaki kimya o kadar güzeldi ki Donna karakter olarak Matt ile daha benzerken David ile uyumu daha güzeldi, tıpkı Clara David ile karakter olarak daha benzerken Matt’le daha iyi bir ikili olmaları gibi. Birbirini tamamlayan ilişkileri seviyorum. Doktorların derin bir yalnızlık içinde olduğunu biliyoruz ama 10. doktor ve Donna’nın dedesinin gerçekleştirdiği veda konuşmasında bunu tam anlamıyla hissettim: “Ama her gece karanlık çöküp yıldızlar çıktığında gökyüzüne bakacağım Doktor.” Bazen gökyüzünü izlemeye daldığımda ne kadar mantık insanı olsam da evrenin bir yerinde ya da herhangi bir zamanında Doktor’un olduğunu düşünmek beni mutlu ediyor. İlk zamanlarda sevemediğim, donuk ve ruhsuz bulduğum, hatta sezonlarının sıkıcı olduğunu düşündüğüm Peter Capaldi çok az farkla ikinci favorim oldu. “Çünkü bence çok farklı geçecek bu ve korkabileceğini düşünüyorum. Ancak ne kadar korkarsan kork Clara, şu anda yanındaki adam, yanında olduğunu umduğum adam, inan bana hayal edebileceğinden daha çok korkuyor. Ve onun sana ihtiyacı var.” Bu sahne çok duygu yüklü değil miydi? Çok farklı bir Doktor deneyimi yaşatıp hissettirdiği için Capaldi’ye minnettarım. Doktorlar kadar yoldaşların da önemli olduğu bir dizi ve Peter en sevdiğim yoldaşlara sahipti. Huysuz bir ihtiyar olduğun için sana torpil mi geçildi.. Yine bir favorim olan Clara da ilk başlarda itici gelse de onu o kadar sevdim ki daha uzun kalmasını isterdim. Ve Bill.. Bir yorum yapamayacağım, en üzüldüğüm yoldaştı ve Dalek olduğu sahneler o kadar kırıcıydı ki gönlüme işledi. Üzerine konuşulduğunu görmediğim bir yoldaş ama kendisi benim ikinci favorim. Capaldi’nin sezonları beni gerçekten de duygusal bir şeye çevirdi. 🥲 Matt muzip bir çocuk gibi değil mi? İzlemeyi sevdiğim ama anlaşacağımı düşünemediğim bir doktor maalesef.. Amy ile aralarındaki kimya çok iyiydi ama en sevilen doktorlardan birisi olmasına rağmen üzerimde bir etkisi olamadı ne yazık ki. Christopher ve Rose içinse herhangi bir yorumum yok çünkü Rose en sevmediğim yoldaştı, Doktor’a ise asla ısınamamıştım. Not: Jodie’nin olduğu sezondayım ama asla akmıyor. Aile boyu seyahat turuymuş gibi hepsini peşinden gezdirmeye son verse keşke.

visal 2 years ago

Nana

Ai Yazawa

38 Gönderi

Uzun zamandır yoktum.. İzleyip sevdiklerime dair güzel yorumlarım olacak umarım. “Hey Nana, hatalar ve yaralar sırf üstünü örttün diye ortadan kaybolmazlar. Hâlâ sana sesleniyorum. Canım yansa bile cevap verene kadar sana sesleneceğim.” Kalbim kırık. Kalbim bu anime karşısında fazlasıyla kırık…devamıUzun zamandır yoktum.. İzleyip sevdiklerime dair güzel yorumlarım olacak umarım. “Hey Nana, hatalar ve yaralar sırf üstünü örttün diye ortadan kaybolmazlar. Hâlâ sana sesleniyorum. Canım yansa bile cevap verene kadar sana sesleneceğim.” Kalbim kırık. Kalbim bu anime karşısında fazlasıyla kırık ve zaman geçse de bu hisleri rafa kaldıramayacağım; opening ve ending şarkılarını dinlerken biraz önce izlemiş gibi her daim hüzün duyacağım. Bende yeri ayrı olan yapımların asıl nedeni belirli bir karakter üzerinde kendimden parçalar bulmaktı ama yaşadığım pişmanlıklar, kırgınlıklar ve sözünü etmek istemediğim duygular Nana’nın her bölümünde az/çok demeden karşıma çıktı. Bir yerlerde birileriyle ortak hisleri paylaştığını bilmek insana az da olsa ferahlık veriyor. Ben de acılarımı Nana, Hachi, Nobuo, Shin ve hatta Shoji ile paylaşıp hafifledim. Aynı durum karşısında acı çektiğimizde dahi hiçbirimiz eşit şekilde hissetmiyoruz; farklılıklar hayatımızın her anında var. Aynı ismi paylaşsalar da, aynı evin içinde yaşasalar da ve aynı çilekli bardağı kullansalar da ev arkadaşı oldukları ilk gün odalarının kapılarını kilitlemeye karar verdikleri gibi dudaklarını da kapatmayı seçti iki Nana da. Bazen anlamayacağını düşündüğümüzden bazen de karşımızdakinin hissetmesini istemekten dolayı iç dünyamızda dönen duygu fırtınasının bizi dağıtmasına izin veriyoruz; fırtına çıktığında hiçbir şey sabit kalmaz elbette. Hayatımızdaki insanları kaybedebiliyoruz söylenmemiş sözlerden ötürü. Küçük dünyalarından hayallerinin şehrine gelen aynı isimde iki kızın aynı daireyi tutmak istemesiyle hayatlarına dahil oluşunu izliyoruz. Sıradan insanlar hayallerinin peşinden giderken ne tür acılar çeker, arkadaşlık ilişkileri yahut özel ilişkileri ne yönde seyreder, hayat elimizde bir şey bırakmayana dek sahip olduklarımızı nasıl alır gibi kavramların yaşanışını görüyoruz. Seni seviyorum, Hachi. 707 numarada seninle birlikte ellerimin arasında çilekli bardak varken Nana’yı bekliyorum.

visal 3 years ago

Gilmore Girls

Amy Sherman-Palladino

128 Gönderi

Spoiler içeriyor İngilizcem bir Sherlock bir de Lorelai taramalıya bağladığında yetmiyor.. Dinlerken nefesim kesiliyormuş gibi hissediyorum. Son zamanlarda sıradanlığı olan yapımları daha çok sevdiğimi anladım. Aynılığı arzuluyorum. Sıradan insanlar, sıradan olaylar ve sıradan hayaller. Stars Hollow gibi bir kasabada geçmese istediklerime inanmam…devamıİngilizcem bir Sherlock bir de Lorelai taramalıya bağladığında yetmiyor.. Dinlerken nefesim kesiliyormuş gibi hissediyorum. Son zamanlarda sıradanlığı olan yapımları daha çok sevdiğimi anladım. Aynılığı arzuluyorum. Sıradan insanlar, sıradan olaylar ve sıradan hayaller. Stars Hollow gibi bir kasabada geçmese istediklerime inanmam daha kolay olurdu elbette.. Tasarım olarak olmasa da sahip olduğu ortamla gönlümü fetheden bir kasaba oldu kendileri. İnsanların kolayca birlik olması, birbirlerine güvenmeleri, farklı karakterlerin uyum içinde yaşaması.. Ahaha, ütopik kasabamın insan ilişkileri de aşağı yukarı böyle olurdu. Karakterler üzerinden yorum yapmak istiyorum ama nereden ve nasıl başlayacağımı bilemiyorum yine. En sevdiklerimle açılış yapayım o zaman. :) Emily Gilmore, en sevdiğim Gilmore kızıydın. Lorelai ile ilişkisinde neden suçlandığını anlamıyorum. İletişim sıfırdı, Lorelai ne yaşasa ailesine bağladı ve ailesi bir olaya dahil olacağında her zaman karşı çıktı. Emily için asla objektif bakıldığına inanmıyorum çünkü öyle olsaydı Rory’nin alışkanlık haline getirdiği aldatma ve Lorelai’nin ilişki konularında korkuları sonucu yaptığı hatalar bu kadar kolay görmezden gelinmezdi. Maalesef gerçekçi bir insanım ve absürt hataların normalleştirilmesinden hoşlanmıyorum. Paris.. Dizinin en güçlü karakteri diyebilirim. Ailesinin çok büyük sorunlar yaşamasına ve tüm hayatını Harvard için ayarlamasına rağmen yaşadığı düşüşlerle hep daha güçlü ayağa kalktı. Onu eleştirdiğim tek kısım profesör meselesiydi. Paris gibi bir arkadaşınız olursa asla yalnız kalmazsınız. :) Michel ve Kirk ise kişiliklerinin tatlılığıyla gönlümü kazandı. Rory. Aldatmaya çok meyilli olduğu için asla tam olarak sevemedim. Kitap okuması, kahve tüketmesi gibi genel nedenler dolayısıyla çoğu kişinin bağ kurduğunu düşünüyorum ve bunlar çok yetersiz benim düşünceme göre. Güçsüz bir yapısı var, bunu Yale’i bırakmasından kolayca anlayabiliriz. Repliği tam olarak hatırlamıyorum ama Logan ile bir tartışması vardı kira ödememe konusuyla bitmişti. Logan orada Rory hakkındaki gerçekleri özetlemişti. Jess olmak istediği kişiye dönüştürürken Logan olduğu kişiyi ortaya çıkarıyordu. Ayrıca Paris’e sürekli kırıcı davranması.. Onu gerçekten arkadaş olarak kabullendiğini düşünmüyorum. Paris kabul mektupları için bile Rory’i bekleme inceliği gösterirken Rory sadece başı sıkıştığında onu hatırlıyordu. Ne iyi bir sevgiliydin ne de iyi bir arkadaş, Rory. Lorelai.. İlk sezonlarda hoşlanmasam da sonrada sevdiğim bir karakter oldu. Ahaha, hata yaptığında kızıp sonradan merhamet besledim. Luke ile olan ilişkisine bayılıyordum. A Year in the Life kısmına değinmek istemiyorum çünkü kendisinden soğudum, bu yüzden ilk yedi sezonla hatırlamak istiyorum. Sevdiğim ve sevmediğim tüm karakterlere rağmen belli sezonları dönüp izleyeceğim bir yapım oldu. Puanım: 7/10

visal 3 years ago

My Liberation Notes

Park Hae Young

43 Gönderi

Bazen gecenin sessizliğinde gökyüzünü izlerken benim dışında tüm hayatın aktığını hayal ederdim. Herkesin hayatının arka fonunda türü fark etmeksizin sevdiği parçalar çalıyordu ama benimki koca bir sessizliğin içinde en ufak hareketle koca gürültüler çıkararak ilerliyordu. Ne zaman rahatlatıcı bir parça…devamıBazen gecenin sessizliğinde gökyüzünü izlerken benim dışında tüm hayatın aktığını hayal ederdim. Herkesin hayatının arka fonunda türü fark etmeksizin sevdiği parçalar çalıyordu ama benimki koca bir sessizliğin içinde en ufak hareketle koca gürültüler çıkararak ilerliyordu. Ne zaman rahatlatıcı bir parça duyacaktım? Bunu hep beklemiştim ama gecenin içindeki hafif seslerle kendi müziğimi var ettim. Belki hayatım hâlâ hızlıca akmıyor ama olduğum yerde de saymıyorum. Bu dizi sanki kendimi sayıyormuşum gibi hissettiğim noktayı anlatıyor. Herkes kahkahalarla geçerken onlar sıradan bir hayatın içinde sıkışıp kalmışlardı. Ruhumuzdaki zincirleri beraber hissettik, hayattan beraber nefret ettik ve en sonunda beraber özgürleştik. Sevdiğim alıntılardan bazılarını ekleyeceğim. “Hiçbir şey olmadan, hiçkimse beni sevmeden… Çok uzun süre böyle yaşarsam buruşup öleceğimi hissettim. Bu yüzden seni hayal ettim. Bir gün karşılaşacağım o kişiyi, seni. En azından senin için o kadar sıradan olmam herhalde, değil mi? Kimsin, bilmiyorum. Şu an nerede olduğunu bile bilmiyorum. Seninle hiç tanışmadık da. Sen kim olabilirsin?” “Birine nasıl taparsın?” “Destek olursun. Sen her şeyi yapabilirsin, her şey mümkün dersin.” “Düşündüğüm insanların hepsinde beni rahatsız eden şeyler var. Beni hayal kırıklığına uğratan şeyler. Nefret ettiğim şeyler. Kıskandığım şeyler. Hepsinde beni mutsuz eden şeyler var. İnsanlarla sorunsuz bir şekilde anlaşıyor olabilirim ama aslında gerçekten hoşlandığım tek bir kişi bile yok. Bu yüzden mi farkında olmadan yoruluyorum merak ediyorum. Bu yüzden mi kendimi hep yalnız ve terk edilmiş hissediyorum?” “Ama söylediğin an her şey gerçek olur. Tüm kelimeler böyledir.” “Benim gibi çok insan var. Ben tek değilim ama neden tek benmişim gibi hissediyorum?” “Ben özgürleşmek istiyorum. Nereye hapsedildiğimi bilmiyorum ama hapsedilmiş hissediyorum. Hayatımda beni rahatlatan hiçbir şey yok. Sıkışmış ve boğulmuş hissediyorum. Kanatlanıp uçmak istiyorum.” “Birini nasıl kalbin çarpacak kadar seviyorsun anlamıyorum. Kimseyi sevmediğimden değil, kimseyi o kadar çok sevmedim. Benim kalbim sadece kötü şeyler olduğunda çarpıyor. Utandığım zaman, sinirlendiğimde, 100 metre koşusundan önce… Hep kötü şeyler için. Birinden hoşlandığım için kalbim hiç çarpmadı. Birinden gerçekten hoşlandığımda bence tam tersi oluyor. Kalbim daha yavaş atıyor. Sanki bir şeyden kurtulmuşum gibi. Hayatımda ilk kez huzurlu hissediyormuşum gibi.” “Kalbinin atması bir şeyde şansın var diye düşündüğün zaman olur. Bir şey seninse, zaten senindir. Maaşını aldın diye kalbi hızlı atan gördün mü? Bana ait olduğunu biliyorum zaten, neden atsın ki? Ama senin olmadığında ve sen de bunu bildiğin zaman, olur da kader yüzüme güler diye düşündüğünde işte o zaman kalbin hızlı atmaya başlıyor. Sen bir şey için yanıp tutuştuğunda, ruhunun derinliklerinde onun sana ait olmadığını biliyorsundur.” “Öldükten sonra nereye gideceğim umrumda değil. Cenneti yaşarken görmek istiyorum.”

visal 3 years ago

The Walking Dead

Frank Darabont

294 Gönderi

Spoiler içeriyor 12 senemi verdim ve bir 12 sene daha olsaydı buna devam ederdim; çocukluğumun bir sayfasını sizinle kapattığım için çok mutluyum. Yine de final hayal kırıklığıydı. Finalin partlara bölünmesi benim açımdan heves kırıcıydı çünkü son sezonlara doğru akıcılığını yitirdi ve hep…devamı

visal 3 years ago

Yüreğinin Sesi

Yoshifumi Kondô

66 Gönderi

Spoiler içeriyor En sevdiğim animelerden birisine neden yorum girmediğimi sorgulayıp bu satırları yazmaya koyuldum. Yüreğinin sesi. Benim yüreğimin sesi ne fısıldıyor acaba? Ya da senin? Dile getirmesek de, kendimizden saklasak da orada gerçekleşmesini umduğumuz arzularımız yatıyor ve eğer duyabilirsek yüreğimiz bize fısıldıyor.…devamı

visal 4 years ago

Pankreasını Yemek İstiyorum

Yoru Sumino

50 Gönderi

Spoiler içeriyor “Hayatımdaki tüm seçimlerim seninle tanışmak içinmiş.” Hayat bazen hızla akıp gider ve ona yetişemeyiz. İnsanlar olarak neye zamanında yetişiyoruz da hayatı yakalayacağız değil mi? Birisine attığınız son mesajın gerçekten son olduğunu bilseydiniz? Onunla o gün buluşmak için plan yapıp bekleseydiniz…devamı“Hayatımdaki tüm seçimlerim seninle tanışmak içinmiş.” Hayat bazen hızla akıp gider ve ona yetişemeyiz. İnsanlar olarak neye zamanında yetişiyoruz da hayatı yakalayacağız değil mi? Birisine attığınız son mesajın gerçekten son olduğunu bilseydiniz? Onunla o gün buluşmak için plan yapıp bekleseydiniz ve ulaşamasaydınız? Yaşadığı hastalık sonucu onu kaybedeceğinizi her zaman düşünseniz ama aklınıza getirmediğiniz bir durum yoluyla vaktinden önce ölmüş olsa? Siz onu beklerken. Size gelirken. Ona “Pankreasını yemek istiyorum,” deseniz ama o göremese? Böyle söyleyince garip oldu değil mi? Bir dakika.. “Ölürsem pankreasımı ye, olur mu?” “Belki de sağlıksız parçan yok olursa ölmezsin. Hemen şimdi yiyebilirim, ne dersin?” “Yaşamamı mı istiyorsun?” “Hem de çok.” Bazen bir şeyleri çok istesek de başaramayız. İnsanız ve sınırlıyız. Sevdiklerimizi kurtaramıyorsak ya da koruyamıyorsak başka neyin önemi var ki? “Oysa ben de sen de yarın ölebiliriz. Böyle düşünürsek aramızda fark yok. Her günün değeri aynı.” Neden bir sonraki günümüz, hatta ve hatta bir sonraki hamlemizi yapıp yapamayacağımız bile garanti değilken sadece başkalarının yaşamı için üzülürüz ki? Neden günlerimiz sınırsızmış gibi yaşıyoruz? Neden erteliyoruz her şeyi? Her günün değeri aynı ve elimizden geldiğince dolu dolu yaşamalıyız. “Yaşamak nedir biliyor musun? Sanırım birileriyle etkileşim içerisinde olmak. Birbirimizi tamamen anlamak. İşte yaşamak budur. Birilerini kabul etmek, sevmek, sevmemek... Birinin elini tutmak, birine sarılmak, birinin yanından geçmek... Kimi insanla birlikteyken eğlenmek, kimisiyle de sıkılmak. İşte tüm bunların toplamı yaşamaktır. Tek başıma kendi varlığımı anlayamam. Birileriyle etkileşim içinde olmak benim yaşıyor olduğumu gösterir. Herkes yanımda olduğu için benim bir kalbim var. Onlar bana dokunduğu için benim bir vücudum var. İşte böyle oluştum ve şu anda yaşıyorum. Hâlâ buradayım ve yaşıyorum.” Seveni kadar sevmeyenin de olduğu bir anime ama bazen bazı şeyler bazı insanlara hastır diye düşünüyorum. Sizin ruhunuza dokunan şey başkasının üzerinden yel gibi geçer ama sizi devirmeye yeter. Bu anime benim için öyleydi. Dilerim sizin de ruhunuza dokunabilir.

visal 4 years ago

The Haunting of Hill House

Mike Flanagan

80 Gönderi

Spoiler içeriyor Sanırım dünya üzerinde yazılmamış ya da çizilmemiş bir şey kalmadı, bu nedenle de konuya değil de o konunun nasıl işlendiği önemli ve bu dizi bunu başardı. En azından benim için. Her yapım için bakmak ve görmek detayı vardır; eğer salt…devamı