Raf Yorumu: Tuğba (@tubbiss)

Spoiler içeriyor Sıradan bir gün Osmanlı vergilerini araştırmak için kütüphaneye giden çocukğun başından geçenleri okuyoruz. Değinecek olursak çocuk kitapların bulunduğu bodrum katına indiğinde gizemli bir yaşlı adam tarafından karşılanır aldığı üç kalın kitapla ayrılmak üzereyken kitapların dışarı çıkarılmasının yasak olduğunu söyler yaşlı…devamıSıradan bir gün Osmanlı vergilerini araştırmak için kütüphaneye giden çocukğun başından geçenleri okuyoruz. Değinecek olursak çocuk kitapların bulunduğu bodrum katına indiğinde gizemli bir yaşlı adam tarafından karşılanır aldığı üç kalın kitapla ayrılmak üzereyken kitapların dışarı çıkarılmasının yasak olduğunu söyler yaşlı adam ve adamın zoruyla labirent gibi koridorlardan geçerek hapishaneyi andıran bir hücreye kapatılır. Annesinin yanına dönmek istese de bu kitapları bitirip sorulacak soruları bilmeden gidemeyeceğini öğrenen çocuk burada geçirdiği çaresiz günlerde kendisine yemek getiren gizemli bir kızla ve adamın yanında çalışan ama aslında iyi kalpli olan Koyun Adam isimli varlıkla tanışır. Çok geçmeden kitapları bitirdiğinde yaşlı adamın onun bilgi dolu beynini yiyeceği gerçeği ile karşılaşınca Koyun Adam ile bir kaçış planı yapar labirentin tekinsiz çıkışında kendilerini bekleyen yaşlı adamı alt edip özgürlüğe kaçmayı başarırlar ancak hikâyenin sonunda çocuğun annesiyle ilgili yaşanan trajik durum, okuyucuyu "Ee şimdi ne oldu?" dedirtecek bir finalle baş başa bırakıyor. Benim için meteforlar kitabı diyebilirim. Eserin sonunu ayrıca değinmek istiyorum tıpkı gerçek hayatta tecrübe ettiğimiz dönüm noktaları gibi bir hisle baş başa kalıyoruz. İnsan büyük bir çabayla hedeflerine ulaştığında ya da yaşadığı olayların sonuna geldiğinde içinde derin bir boşlukla birlikte şu soruyu sorar: "Ee, şimdi ne yapmalıyım?" Hikayedeki labirent metaforu da tam olarak bu psikolojik durumu destekliyor. Labirent, insanın hayat yolculuğunu tam her şeyin bittiğini, tünelin sonuna geldiğimizi sandığımız an aslında önümüzde tamamen başka bir yolun açılmasına ve yeni bir sürecin başlangıç olduğunu ve hayatın durağan olmadığını her sonun yeni başlangıçları doğurduğunu hatırlatıyor. Aslında kitap asıl özgürlüğün zihinsel olarak karşılaştığımız boşluklarla ve belirsizliklerle başa çıkabilmek olduğunu anlatmaktadır. Eğer zihnimizi özgürleştiremezsek dünyanın en güzel en konforlu çevresinde bile olsak kendi içimizde bir esir oluruz.