Raf Yorumu: fatma (@ultraviyole)

Spoiler içeriyor sylvia plath’in kaleminden bir baska kitap okuyor gibi hissetmek beni cok mutlu etti. pek cok sevdigim kitabi, yazari, sarkicilarin baskalarinin bakis acisindaki yerini okumak da oyle. kitap, bi yerde kendimi okuyor gibi hissettirse de iki gunde muthis bi sekilde akti…devamısylvia plath’in kaleminden bir baska kitap okuyor gibi hissetmek beni cok mutlu etti. pek cok sevdigim kitabi, yazari, sarkicilarin baskalarinin bakis acisindaki yerini okumak da oyle. kitap, bi yerde kendimi okuyor gibi hissettirse de iki gunde muthis bi sekilde akti gitti. reading slump donemindeyseniz sizi cok eglendirecek, yer yer bogacak unsurlara sahip olsa da ben cok begendim. adelaide’in kendi yolculugunun bir yerlere veya her tanidigi insanda son bulmak zorunda olmadigini bana cok kez hatirlatti yazar. bazi insanlar yolculugumuzun parcasidir, bizimle sonsuza kadar eslik etmek zorunda degildir ve acisiyla da tatlisiyla da bi yerde onlari birakiriz ya da zorunda kaliriz. icsel yolculugunun psikolojik taraflarini da gostermesi beni memnun etti. derinliklerimizi, yuzeysel yasamaya calistigimiz sig sularda kaybedebiliriz ama uzun surmez bu kayiplar, surmemelidir. durust olmak gerekirse hamile oldugunu ogrendiginde korkuya kapildim, yazarin adelaide’nin hikayesini esther’e benzeyecek sekilde bitirme dusuncesi beni buna itti sanirim. fakat sanirim wheeler, hem andré’den hem de sylvia’dan hem de woolf’tan intikam almis gibi. rory gibi insanlarin hayatlarimizda atlatmamiz gereken kisiler oldugunu tekrar hatirlatmakta fayda var. bizim hayatimizin parcalari maalesef bizi olusturuyor, butunumuz olmuyor. onun verdigi mucadeleler, bilincaltina gomdugu her sey bi yerde hayatina mal olacakti. hayatinin son nefeslerinin bitme sebebini “sebebi yok” diye nitelendirse de okurken ardinda ne cok sey olup bittigini goruyor ve mudahele etmek istiyordum. mutluluga kavustugunu okumak icime su serpti. ve boyle muthis dostluklara sahip oldugunu gormek de esther’in yasayabilecegi bir baska senaryo gibiydi. baska bir evrende, baska bir bedende. kesinlikle tavsiye ediyorum kitabi. bazi hatalardan ne zaman ve nasil donulmesi gerektiginin notlarini bir kez daha aldim cebime koydum. “adelaide -her seyi sonuna kadar hisseden o kiz- kendine hissetmenin aslinda ne kadar normal oldugunu hatirlatmaliydi.”