fatma (@ultraviyole)

Merhaba. Biraz kişisel bir post olacak, hem öylesine hem de çok alakalı bir biçimde. Filmin ilk sahnesinden bu yana boğazımda kalan yumruyu yutamadım. Sürekli her an ağlayacağımı düşündüm nedensizce. hayatımda hiçbir filmde bu kadar karakterleri anında tanıyıp içselleştirdiğim olmamıştı. Sanki…devamıMerhaba. Biraz kişisel bir post olacak, hem öylesine hem de çok alakalı bir biçimde. Filmin ilk sahnesinden bu yana boğazımda kalan yumruyu yutamadım. Sürekli her an ağlayacağımı düşündüm nedensizce. hayatımda hiçbir filmde bu kadar karakterleri anında tanıyıp içselleştirdiğim olmamıştı. Sanki dizi izliyormuşum gibi hissettirdi çünkü karakterle bu kadar hızlı bağ kurabileceğimi tahmin etmemiştim. Olive için çıkılan bir yolculukta, herkesin kendi yenilgilerini izlerken kendi yenilgilerim ve başarısızlıklarım yakamı pek de bırakmadı. Ve hep kafamda bir şarkı çaldı film boyunca -winner takes ıt all. Ben de o minibüsün içindeydim, ben de bir loser’dım. ben de bir kaybedendim. Hayatımı, başarısızlıklarımla barıştığım noktada mı ya da bir şeyler başardığımda mı kabul edeceğimi hep merak ettim. Ya da farklı bir bakış açısıyla ne yenilgilerimi kabullenecek ne de bir şeyler başarmış olacağım.Tıpkı şu an gibi. Hayatta bir şeyler başarmış olmak benim için çok önemliydi çünkü bir şey yapmazsam hayata gelmenin ne anlamı vardı ki? hiçbir şey başaramamak benim için ölmekten beter oldu hep. Bu yüzden epeydir yaşadığımı gerçekten hissetmiyordum sanırım. Başarma umuduyla çıktığım pek çok yoldan çok büyük yaralarla beraber kaybederek döndüm. Benim için öyle bir cehennemdi ki hiç dönmemiş olmayı diledim hep. sonra fark ettim ki, korkularıma yenilip o yollara hiç çıkmasaydım o masalarda oturacak mıydım, o insanlarla tanışacak, o hangi şehre gidersem gideyim boğulduğum denizde yüzecek, o ayrılığı yaşayacak, o hastalığı öğrenecek, kendi ayaklarımın üzerinde durmayı öğrenecek, gömüldüğüm topraklarda çiçek açmayı başarabilecek miydim? Hiç yola çıkmamış olsaydım muhtemelen şu an olduğum yerde olacaktım fakat farklı anılar, farklı arayışlar, farklı masalar ve insanlarla, deneyimlerle. Ben yola çıkmayı sevdiğimi fark ettim, ucunda ne olursa olsun. Başarı kavramım artık potansiyel kariyerim değil, elbette o hala var ve hiçbir zaman o potansiyelin altına düşmemek için elimden geleni yapacağım. Fakat başarı kavramım, hayat kavramım değişti. Film sanki benim bu kavramımı değiştirdiğim vakti biliyor gibi karşıma çıkması gerektiği vakitte çıktı. O yollara çıkmış olmam beni en nihayetinde başarısız yapmış olsa bile başarısızlığımla gurur duyuyorum. Bugün burada bu cümleleri yazmama sebebiyet veren tüm etkenleri yaşadığım için ve üstesinden gelmeye çalıştığım tüm o anlar adına kendimle gurur duyuyorum. Filme dönecek olursam içimden herkes adına bir parça koptu, hepsinin yüzünde hayatımın bir başka sarsılışını gördüm. Fakat öylesine güzel idare edip hayatın akışıyla toparladılar ki kendilerini biraz da kendimden utandım. Little miss sunshine benim için hep ayrı bir yere sahip film olacak. Umarım kendi kayıplarımızın arasında daima iyi ki yaşandığına dair yolculuklarımız olur. Pardon. Hayatın kendisi de bu değil mi zaten?

ultraviyole 3 months ago

His & Hers

William Oldroyd

64 Gönderi

uzuuun bir aradan sonra paylasim yapmak istedigim turden bi dizi oldu kendisi. izlerken ilk iki bolum agir ilerlese de bana kalan bolumleri ayni gun icinde bittirttirdi. sonunda bi ters kose elbette ki bekliyordum ancak boylesini epeydir tahmin etmemistim. seyir zevki…devamı

ultraviyole 1 year ago

Gece Yarısı Kütüphanesi

Matt Haig

272 Gönderi

okurken daima icim sıkıntıyla doluyordu, nefesim daraliyordu. bu kitaba ilk basladigim zaman yaklasik 2 sene onceydi fakat ilerleyemeden birakmistim. sebebinin ne oldugunu cok iyi biliyordum: beni icinden kurtulamadigim, aylarimi alan bir varolus sancisina geri itiyordu. ve ben kitaba bu riski…devamı

ultraviyole 2 years ago

Daily Dose of Sunshine

Oh Bo Hyun

45 Gönderi

zamaninda psikoloji okumak isteyen ruhuma cok iyi geldi. bilgilendirici tarafini gecip bana hissettirdigi duygulara vurgu yapmak istiyorum. asamadigim hisleri, kendimi kurtaramadigim durumlara isik tutan bir dizi oldu. zihin hastaligi herkesin basina gelebilir ve tedavisi, toplum baskisi, dislanma, hastaliga sebep olan…devamı

ultraviyole 2 years ago

Bu Defa Prenses Kendini Kurtarıyor

Amanda Lovelace

15 Gönderi

“emily, kendimi sık sık, hala oralarda bir yerlerde mum ışığıyla kendini bulmaya çalışıp çalışmadığını merak ederken yakalıyorum. sylvia da orada, her zamanki gibi böbürlene böbürlene yol göstererek senin yanında mı? virgina’nın kendine ait bir odası var mi? harriet nasıl? ya…devamı

ultraviyole 2 years ago

Arayışlar

Lou Andreas-Salome

28 Gönderi

“nicin burada iki buklum olmus, masanin basinda iyice egilmis oturuyorum ve gecmisime bakmaktan tepeden tirnaga gerilmis, yaziyorum da yaziyorum?” kitabin ilk sayfalarini bende inanilmaz bi sekilde bilinmeyen bir kadinin mektubunu andirdi. hatta o tarz bi sey bekledim denilebilir bu yuzden…devamı

ultraviyole 2 years ago

Bizimle Başladı Bizimle Bitti

Colleen Hoover

23 Gönderi

3 haftalik hem kitap hem de diger tum aktivitelerden uzak gecirmenin ardindan kendisini bir solukta okutan kitapla devam etmek hosuma gitti. huh, epey uzun bir cumle oldu. ise girdigimden beri vakit bulamiyor ve kendimi bu yuzden kotu hissediyordum cunku benim…devamı

ultraviyole 2 years ago

Uyanış

Kate Chopin

8 Gönderi

Spoiler içeriyor uyanisi olumlamayi oylesine cok istiyorum ki o muthis betimleme ve diliyle bana hissettirdigi o duygular icin fakat ne kadar yapabilecegim konusunda hic emin degilim. birkac kitabi beraberinde okurken beni en cok uzen uyanis oldu. cunku ismiyle bile oldukca ilgi cekici…devamıuyanisi olumlamayi oylesine cok istiyorum ki o muthis betimleme ve diliyle bana hissettirdigi o duygular icin fakat ne kadar yapabilecegim konusunda hic emin degilim. birkac kitabi beraberinde okurken beni en cok uzen uyanis oldu. cunku ismiyle bile oldukca ilgi cekici ve beklentiler es zamanli. bir ruyadan uyanma. edna karakterimiz ailesiyle ciktigi bir tatilde ilk olarak 28 yasinda yuzmeyi hic ogrenememis bir birey olarak buna adim atmasiyla basliyor her sey diyebiliriz. cok korktugu ve hep bogulacagini sandigi o derinlikler onu yutmamis ve basacikabilmeyi basarmisti. bu noktadan sonrasi kendi sinirlarini olcme, tartma ve kesfetme sureci olarak vurgulanmis. evet fikrimce yalnizca vurgulanmis cunku karsilastigim son sayfa beni inanilmaz sinir etti diyebilirim. feminizmin baz alindigi bir kitapta, edna’nin esine karsi hem maddi hem manevi guc olarak bas kaldirisini anlarim ve desteklerim karakteri. ancak bu uyanista baska bir erkege duyulan o kendisini tamamen verme veya butun hayatini adamayi anlayamam. cunku karakterimiz cocuklari icin her seyden vazgecmeye hazirken cocuklari icin kendisinden vazgecmeye asla hazir olmadigini soyluyor, diger tum her seyle beraber. bir insanin gozunu baska biri acabilir, bu farkindaligi herhangi biri uzerinden kazanabilir ancak yine baska biri -veya ayni kisi- uzerinden yeniden duslere dalabilir mi? hayatinin varligi boyunca mutlulugunu -yani kimse icin ugruna vazgecmeyecegi kendisinden haric bir erkege baglamak dogru muydu? bu soruyu sorarken edna’nin kendi cumlesiyle kendisini vurdugunu, celistigini fark ettim. “belki de omur boyu hayallerle yasayan bir budala kalmaktansa uyanmak daha iyidir, aci cekecek olsak bile.” eger bana sorulsaydi hayatinda 10 cumle kullanacaksin ve bu 10 cumle diger herkese de ulasacak, bu cumleyi de eklemeyi dusunebilirdim. cunku bu bir gerceklik, bir aydinlanma ve ‘uyanis’. edna kendi hobilerine yoneliyor, kendi basina kararlar aliyor ve kendi de dahil oldugu sosyetedeki diger insanlarin agzina sakiz olmayi hic mi hic umursamayip kendi yorungesinde bir seyler yapmaya calisiyor. evet bunlar cok guzel. fakat kocasinin kendisini anlamadigini veya esitligin gerektirdigi davranis ve dusunceleri tasimadigini dusunebilir fakat bunlar esini aldatmayi hosgoruyle karsilayacak bahaneler mi? baska bir adamin ona duydugu duygular veya dusunceler gozlerini acmasini surdurmedi, perdeleri yukseltti. edna kendi farkindaligini yasarken kat ettigi yollari gormek istemistim seruveninde, kendini ilmek ilmek islerken ayaginin takildigi noktalarda yardim alabilsin istedim -bu illa bir insan olmak zorunda degil. her sey inanilmaz gecti gitti kitapta, hicbir derinlik goremedim. ben kitabi pek cok acidan yetersiz ve savundugu dusunceyi cok yanlis vurguladigini dusunuyorum acikcasi. kitap madam bovary’e benzetilmis pek cok yonden ve ben de madam bovary’i okumaya baslamisken umarim ayni hisleri paylasmam diye geciriyorum icimden sadece. fakat yine de okumus olmaktan pisman degilim, beni savundugum dusuncenin zittina iterken buldum ve sayesinde dusuncelerimi yeniden genis capli dusunme firsatini yakaladim. 2024/28. kitap

ultraviyole 2 years ago

Verity: Gerçeğin Diğer Kıyısı

Colleen Hoover

28 Gönderi

Spoiler içeriyor tuyler urperticiydi. ya da ben yalnizca gece karanligi arasinda okuyup bitirdigim icin oldukca gerildim. cunku gerilim bakimindan daha esasli kitaplar okudum, belki de epeydir bu ture basvurmadigim icin gerilimi unutmus bile olabilirim. cok uzun zamandir ismi ve kitaplari surekli karsima…devamıtuyler urperticiydi. ya da ben yalnizca gece karanligi arasinda okuyup bitirdigim icin oldukca gerildim. cunku gerilim bakimindan daha esasli kitaplar okudum, belki de epeydir bu ture basvurmadigim icin gerilimi unutmus bile olabilirim. cok uzun zamandir ismi ve kitaplari surekli karsima gelen yazar ile tanisma kitabim oldu. mutlu muyum bilmiyorum, kitap yeterince tatmin etti mi hayir. cunku cok buyuk beklentim vardi bu kitaba karsi ve bir tarafim yazarin bu turde ilk kitabi oldugunu duydugu icin tolere edebiliyorken bir diger tarafim da boyle bi konu mukemmel bazi cizgilere sahipken harcandigi kanisinda. oncelikle kitabin akiciligi ve sadeligini begendim. gerilmeme yetecek kadar betimlemesi oldugunu da en basta vurguladim. kitapta oncelikli olarak bana gereksiz gelen mesele sayfalarca suren cinsellik partlariydi. cok yerde, ben ne okuyorum diye sordum oyle. bu beni rahatsiz etti cunku kitabin cok fazla bir parcasini kapliyor ve bu da “baglilik, takinti, tapinma” adi altindaydi. ben verity’nin otobiyografisinde kesinlikle tapinma ve takintinin seksten daha fazlasi oldugunu dusunmek istedim. cok basit geldi bana. orada tadim kacti. daha carpici sebepler beklemistim. karakterlere pek isinamadim. cok garipti gercekten. lowen gercekten ilginc bi tip ve normal hayatimda herhangi bir iliskim olmasini isteyecegim turden bi insan degil. jeremy sanirim beni de etkiledi? verity’i anlamak icin insanustu cabalar verdim, gercekten en cok cozmeye ve kafasinin icinde ne haltlar dondugunu anlamak istedigim tek kisi oydu. kitabin son sayfasi da dahil anlayamadik. ucu acik birakilan kitaplari sevmiyorum, beni sinir ediyorlar ve bu noktada kotu bi sonu belirsiz bi sona dusunmeden yeglerim. kitabin ters koseleri bekledigim gibiydi, ne fazla ne eksik. kalbimin hizlandigi veya nefesimin tuttugu siralar vardi ve kitaba verecegim puanlar olay akisi, yazarin bana istediği duyguları gecirebilmis olmasindan kaynakli yalnizca. kitabin yorumunu dusundugum gibi yapamasam da, cumlelerimi toparlayamasam da beni tatmin etti. az da olsa. sanirim. 2024/27.kitap

ultraviyole 2 years ago

Dünyanın Kıyısındaki Kafe

John Strelecky

6 Gönderi

kimler bu dunyadaki varolus amacini kesfetmistir, kimler yuzustu birakmistir ya da kimler hic uzerinde dusunmemistir acaba diye cok dusunurdum eskiden. asil mesele kendi varolus sancilarimin arasindaki kurtulusa ermekti hep, bu konuda ufak isik suzmeleri gorebilmekti. nitekim olmadi, ne ben gordum…devamıkimler bu dunyadaki varolus amacini kesfetmistir, kimler yuzustu birakmistir ya da kimler hic uzerinde dusunmemistir acaba diye cok dusunurdum eskiden. asil mesele kendi varolus sancilarimin arasindaki kurtulusa ermekti hep, bu konuda ufak isik suzmeleri gorebilmekti. nitekim olmadi, ne ben gordum ne yasadim ne de bildim varolus amacimi. hep bu sikinti icinde bosa yasiyormusum gibi hisler icinde bitiriyordum haftalarimi, aylarimi. bir seyler eksik hissi icerisinde o yapbozu tamamlamaya calismakla geciyordu. bana gore varolus amacini sorgulamak oldukca tehlikeli. bir labirent, hayatinin tamamini kapsayan. ve bunu kesfetmek istemek apayri bir mucadele, kesfetmek apayri ve ulastiktan sonrasi apayri. “yolda kayboldugum gibi hayatta da kaybolmustum; tam olarak nereye gittigimi ya da neden o yonde ilerledigimi bilmiyordum.” hayatinin yogunlugunun arasindan buldugu bir haftaya tatil yapmayi planlayan john’un yolunu kaybetmesiyle basliyor her sey. ait oldugu yerden kilometrelerce uzak bir kafede john, kendi aitliginin hicbir zaman olmadigini kesfeden yazarimizin kendisi. cok ilginc aslinda bu kisim. fikrimce yazar yasadigi bir olayi fantastiklestirerek onumuze surmus, kitaptaki diger karakterler de gercek. yazarin da ilk kitap tecrubesi ayni zamanda, buna ragmen oldukca guzeldi. john uc soruyla karsi karsiya geldigi zaman ben de uc soruyla karsi karsiya gelmis oldum ve beni eskiden dusundugum, bazilarini unuttugum bazilarini ise gomdugum zamana itti tamamen. hayatimdan pek cok dusunceyi cikarmaya calismisim ve varolus nedeni bunlardan biriydi. john ve kafedeki insanlarin kafa kafaya vermesiyle bulunmaya calisilan bir amac arasinda donen hikayeler, cumleler beni etkilemedi desem yalan olur. yesil deniz kaplumbagasi eminim herkese hitap edecektir. kitabin bu kadar az okunmus olmasi beni sasirtti. kisisel gelisim gibi degildi, cunku o noktada pek zevk alacagimi sanmiyorum, daha cok kafede ben de onlardan biriyim ve sohbet ediyormusum edasiyla okutturdu kendisini. bu da kitaba yakinliginizi arttiriyor. kitap gunumuzun problemleri arasinda degindigi icin sorulara benim icin arti. para kazanma amaci ile hayatimizi nasil mahvettigimiz, para kazandikca da daha cok borcumuz olmasi ve daha cok borcla daha cok calismamiz ve bu kisir dongu. dahasini nasil aciklayacagimi bilemedim ancak okursaniz anlayacaksiniz ne demek istedigimi. ben sevdim, pek cok kisinin de sevecegine nedense eminim. bu kitap yorumunda kafam cok dolu oldugu icin yorum da karmakarisik ve olmasi gerektigi gibi gelmedi. “neden buradasin?” “olumden korkuyor musun?” “halinden memnun musun?” 2024/26. kitap