fatma (@ultraviyole)

kitap boyunca gercekten benim elimde de cok kaliteli bir eser olsaydi ve yazari da olmus olsaydi yayinlar miydim acaba diye cok dusundum. hala sorguluyorum sanirim. yazar o kadar manipulatif yazmis ki butun etik degerlerimi sorguladigimi cumleye girisimden de anlarsiniz zaten.…devamı

ultraviyole 1 week ago

Heroes

Tim Kring

15 Gönderi

izledigim ilk yabanci dizi, cocuklugumun dizisiydi… netflix’e dustugunu gorur gormez dun yeniden basladim. zaten pek cok ayrintisini da unutmusum, o yuzden hala heyecanla izleyebilmeme de cok mutlu oldum sahsen. daha once hic izlemediyseniz ve fantastik kurgu seviyorsaniz kesinlikle sans verin…devamı

ultraviyole 2 weeks ago

burasi niye blog ya da twitter gibi kullaniliyor? gercekten soruyorum. sizin diyetinize, gununuzun nasil gectigine ya da rastgele konular hakkindaki yorumlariniza, bi anda hayatinizla ilgili ettiginiz sikayetlere bi ben katlanamiyorum galiba. hele birkac kisi var tum kesfetin yorumlarinda onlari goruyorum…devamı

ultraviyole 2 weeks ago

Soul

Pete Docter

320 Gönderi

çok sevdiğim bir yazar olan sylvia plath’ten alıntı yaparak başlamak istiyorum: “bir yerde bir yanlislik vardi, sanki yasamak bana verilmis ama nasil yasayacagim unutulmustu.” soul; kendini arayanlara, bulanlara, buldugunu sananlara, kendini aramayi bırakanlara ve butun yasami hicbir sey uzerine dusunmeden…devamıçok sevdiğim bir yazar olan sylvia plath’ten alıntı yaparak başlamak istiyorum: “bir yerde bir yanlislik vardi, sanki yasamak bana verilmis ama nasil yasayacagim unutulmustu.” soul; kendini arayanlara, bulanlara, buldugunu sananlara, kendini aramayi bırakanlara ve butun yasami hicbir sey uzerine dusunmeden yasayanlara. kisacasi bir insanin hayati boyunca gecirdigi pek cok surecten bahseden, belki de her birkac dakikasinda insan hayatinin ozuyle ilgili hep bir mesaji olan muthis bir film. bir zamanlar joe, bir zamanlar 22, bir zamanlar hic, bir zamanlar iste her seydim. joe karakteri benim tam zittimdi, fakat bu zitligin benim bir noktada gozlerimi actigini da yalanlayamam. film pek cok uyanisin kapisini aralasa da ben pek cok insanin varoluslarinin otesine gecmeye adim attigini, kendi derinliklerinin cok da farkinda olduklarini dusunmuyorum. ve bu uzucu bir durum. kendisine yabanci olan hicbir insan, bir insana yeterli yakinligi kuramaz cunku benim gozumde. en yogun yalnizlik kendine yabanci olmaktir der jung, kendisine dair hicbir sey bilmeyen insan baskalarini ogrenmeye nasil hevesli olabilir ki cunku? insanin kendi oz kesfi ve ruhunun farkinda olmasi her acidan oyle onemli ki, dilerim bir gun herkes bu oz farkindaliklarini yakalar. hayallerimiz, hayal sandigimiz olgular, insanlar, sevdigimiz veya sevmedigimiz her sey, karakterimiz bizi olusturur. oz farkındalik eninde sonunda degisimi gerektirir ve degisim bazen korkutsa da degismemek, nerede yanlis yaptigini cok gec fark etmek sizi daha cok korkutmali. bazen gercek sandigimiz seyler bizi cok fena yaniltabilir, ugruna savastiklarimiz da oyle. soul da bize bunu cok daha guzel gosteriyor zaten. bu film icerigiyle saatlerce konusabilir, pek cok farkli bakis acisiyla bu metni uzattikca uzatabilirim o yuzden burada kesmek istiyorum. soul belki de size hayatinizla ilgili perspektifinize farkli bir bakis acisi katabilir ya da direkt olarak sizi karanlik kuyularinizdan cikarabilir, hala izlemeyen varsa kesinlikle oneririm.

ultraviyole 1 month ago

Aşk Mektupları

Gary Winick

23 Gönderi

“sevgili claire, geçmişi anarken kullandığımız “keşke” gibi kelimeler tehditkar görünmeseler de aslında sana hayatının sonuna kadar musallat olacak büyük bir güce sahiptir. keşke. keşke. hikayenin nasıl bittiğini bilmiyorum ama o zaman hissettiğin şey gerçek aşksa o zaman asla geç değildir.”…devamı

ultraviyole 2 months ago

Küçük Gün Işığım

Jonathan Dayton

66 Gönderi

merhaba. Biraz kişisel bir post olacak, hem öylesine hem de çok alakalı bir biçimde. Filmin ilk sahnesinden bu yana boğazımda kalan yumruyu yutamadım. Sürekli her an ağlayacağımı düşündüm nedensizce. hayatımda hiçbir filmde bu kadar karakterleri anında tanıyıp içselleştirdiğim olmamıştı. Sanki…devamımerhaba. Biraz kişisel bir post olacak, hem öylesine hem de çok alakalı bir biçimde. Filmin ilk sahnesinden bu yana boğazımda kalan yumruyu yutamadım. Sürekli her an ağlayacağımı düşündüm nedensizce. hayatımda hiçbir filmde bu kadar karakterleri anında tanıyıp içselleştirdiğim olmamıştı. Sanki dizi izliyormuşum gibi hissettirdi çünkü karakterle bu kadar hızlı bağ kurabileceğimi tahmin etmemiştim. Olive için çıkılan bir yolculukta, herkesin kendi yenilgilerini izlerken kendi yenilgilerim ve başarısızlıklarım yakamı pek de bırakmadı. Ve hep kafamda bir şarkı çaldı film boyunca -winner takes ıt all. Ben de o minibüsün içindeydim, ben de bir loser’dım. ben de bir kaybedendim. Hayatımı, başarısızlıklarımla barıştığım noktada mı ya da bir şeyler başardığımda mı kabul edeceğimi hep merak ettim. Ya da farklı bir bakış açısıyla ne yenilgilerimi kabullenecek ne de bir şeyler başarmış olacağım.Tıpkı şu an gibi. Hayatta bir şeyler başarmış olmak benim için çok önemliydi çünkü bir şey yapmazsam hayata gelmenin ne anlamı vardı ki? hiçbir şey başaramamak benim için ölmekten beter oldu hep. Bu yüzden epeydir yaşadığımı gerçekten hissetmiyordum sanırım. Başarma umuduyla çıktığım pek çok yoldan çok büyük yaralarla beraber kaybederek döndüm. Benim için öyle bir cehennemdi ki hiç dönmemiş olmayı diledim hep. sonra fark ettim ki, korkularıma yenilip o yollara hiç çıkmasaydım o masalarda oturacak mıydım, o insanlarla tanışacak, o hangi şehre gidersem gideyim boğulduğum denizde yüzecek, o ayrılığı yaşayacak, o hastalığı öğrenecek, kendi ayaklarımın üzerinde durmayı öğrenecek, gömüldüğüm topraklarda çiçek açmayı başarabilecek miydim? Hiç yola çıkmamış olsaydım muhtemelen şu an olduğum yerde olacaktım fakat farklı anılar, farklı arayışlar, farklı masalar ve insanlarla, deneyimlerle. Ben yola çıkmayı sevdiğimi fark ettim, ucunda ne olursa olsun. Başarı kavramım artık potansiyel kariyerim değil, elbette o hala var ve hiçbir zaman o potansiyelin altına düşmemek için elimden geleni yapacağım. Fakat başarı kavramım, hayat kavramım değişti. Film sanki benim bu kavramımı değiştirdiğim vakti biliyor gibi karşıma çıkması gerektiği vakitte çıktı. O yollara çıkmış olmam beni en nihayetinde başarısız yapmış olsa bile başarısızlığımla gurur duyuyorum. Bugün burada bu cümleleri yazmama sebebiyet veren tüm etkenleri yaşadığım için ve üstesinden gelmeye çalıştığım tüm o anlar adına kendimle gurur duyuyorum. Filme dönecek olursam içimden herkes adına bir parça koptu, hepsinin yüzünde hayatımın bir başka sarsılışını gördüm. Fakat öylesine güzel idare edip hayatın akışıyla toparladılar ki kendilerini biraz da kendimden utandım. Little miss sunshine benim için hep ayrı bir yere sahip film olacak. Umarım kendi kayıplarımızın arasında daima iyi ki yaşandığına dair yolculuklarımız olur. Pardon. Hayatın kendisi de bu değil mi zaten?

ultraviyole 5 months ago

His & Hers

William Oldroyd

68 Gönderi

uzuuun bir aradan sonra paylasim yapmak istedigim turden bi dizi oldu kendisi. izlerken ilk iki bolum agir ilerlese de bana kalan bolumleri ayni gun icinde bittirttirdi. sonunda bi ters kose elbette ki bekliyordum ancak boylesini epeydir tahmin etmemistim. seyir zevki…devamı

ultraviyole 1 year ago

Gece Yarısı Kütüphanesi

Matt Haig

275 Gönderi

okurken daima icim sıkıntıyla doluyordu, nefesim daraliyordu. bu kitaba ilk basladigim zaman yaklasik 2 sene onceydi fakat ilerleyemeden birakmistim. sebebinin ne oldugunu cok iyi biliyordum: beni icinden kurtulamadigim, aylarimi alan bir varolus sancisina geri itiyordu. ve ben kitaba bu riski…devamı

ultraviyole 2 years ago

Daily Dose of Sunshine

Oh Bo Hyun

43 Gönderi

zamaninda psikoloji okumak isteyen ruhuma cok iyi geldi. bilgilendirici tarafini gecip bana hissettirdigi duygulara vurgu yapmak istiyorum. asamadigim hisleri, kendimi kurtaramadigim durumlara isik tutan bir dizi oldu. zihin hastaligi herkesin basina gelebilir ve tedavisi, toplum baskisi, dislanma, hastaliga sebep olan…devamı

ultraviyole 2 years ago

Bu Defa Prenses Kendini Kurtarıyor

Amanda Lovelace

15 Gönderi

“emily, kendimi sık sık, hala oralarda bir yerlerde mum ışığıyla kendini bulmaya çalışıp çalışmadığını merak ederken yakalıyorum. sylvia da orada, her zamanki gibi böbürlene böbürlene yol göstererek senin yanında mı? virgina’nın kendine ait bir odası var mi? harriet nasıl? ya…devamı