Raf Yorumu: muhlise (@uzlet)

Spoiler içeriyor "Sahip olduklarımızın değerini, onları kaybedince anlarız." Aziz Bey kötü bir insan değildi benim nezdimde. Sadece ailesinden gördüğünü istemsiz olarak yansıtmış bir çocuktu. İnsan kaç yaşına gelirse gelsin, bazı durumlar karşısında her zaman küçük bir çocuktan hallicedir. Nitekim gördüğümüz gibi Aziz…devamı"Sahip olduklarımızın değerini, onları kaybedince anlarız." Aziz Bey kötü bir insan değildi benim nezdimde. Sadece ailesinden gördüğünü istemsiz olarak yansıtmış bir çocuktu. İnsan kaç yaşına gelirse gelsin, bazı durumlar karşısında her zaman küçük bir çocuktan hallicedir. Nitekim gördüğümüz gibi Aziz Bey de bu durumun bir örneğiydi. Babasının hareketlerini onaylamayıp onu kınıyordu; en nihayetinde görüyoruz ki kaçınılmaz sona ulaşarak olmaktan korktuğu kişiye dönüştü. Çocukluğunun getirisi olan o kabullenilmemişlik duygusunu tüm hayatı boyunca kendisiyle sürükleyip durdu. Kendisine ters düşen en küçük olayda ise takılıp kaldı. Ve sonuç olarak hayatında yaşadığı her şeyi ona bağladı. Ve sanırım Aziz Bey sevmenin ne demek olduğunu hiçbir zaman bilemedi. Eşine karşı beslediği hisleri hiçbir zaman açık etmedi. Hikayenin sonunda bir mezar başında bahsedilen sevginin bir önemi yoktur. Çünkü yaşanmamıştır ve ölenle birlikte o da ölmüştür, yaşamasına hiç fırsat verilmeden. Gördüğü ilk heyecan parçasına tutunarak koca bir geleceğe yön verdi ve belki de babasına benzemesindeki en büyük adımı atmış oldu. Onun yaptığı aykırılık değildi, çünkü hayatı boyunca zaten böyle yaşamıştı. Ne yaparsa kendisini kabullendirememişti ve bu açığı kibirli, bencil bir insan görünümü ile örtbas etmeyi denedi. Pek tabii, böyle yaparak kendisini bitirdiğinden bihaberdi. Merhametli bir kalbi vardı esasında ama bunu göstermeyi de bilmiyordu. Bağdaştırmak istediğim bir nokta daha var yaptıkları ile: anne babasının aile ilişkisini kendi ailesinde yaşadı. Yani kendisi babasını, eşi ise annesini temsil ederken -hiç istememesine rağmen- ölüp giden çocuk, kendisinin evi terk ettikten sonraki halini çağrıştırdı bana. Eşine yaptığı haksızlık konusuna ise girmeyeceğim. Çünkü yaşanmış bazı acıları anlatmak için kelimeler yeterli güce sahip değil. Velhasılkelam, Shakespeare'in dediği gibi: "Şiddetle başlayan hazlar, şiddetle son bulurlar." Sağlıcakla.