muhlise (@uzlet)

uzlet 7 months ago

'her gecenin bir sabahı, her derdin bir sonu vardır. dipsiz gecelere aldanıp Allah'a nankörlük edecek değiliz.'

uzlet 1 day ago

Yaz Geçer

Murathan Mungan

12 Gönderi

Spoiler içeriyor ★ daha o gün anlamalıydım benim sana erken senin bana geç kaldığını ★ acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz bir zaman sonra batık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca. ★bir düşte karşılaşmıştık, bir düşte kaybolduk • ben sende bütün…devamı

uzlet 2 days ago

Bir Yusuf Masalı

İsmet Özel

7 Gönderi

Spoiler içeriyor ★ aşk yazılmamış olsa bile adımın üzerine adımı aşkın üstüne kendim yazarım. ★ şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana yarabbi taşınacak suyu göster, kırılacak odunu kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde bileyim hangi suyun sakasıyım ya rabbelalemin • sonra ayrılıklar…devamı

uzlet 3 days ago

Grapon Kağıtları

Didem Madak

30 Gönderi

Spoiler içeriyor • kalbim sanırım büyüyünce sokaklarda ağlayan biri olacak • ey aşk sen artık bazı şarkılar kadar yaralısın • kalbim! neden ben? bir tek aşk sözü söylememiş gibiyim. • aslında hiç istemiyorum ama ne yapsam rutubetim sözlere bulaşıyor • sevinçli bir…devamı

uzlet 3 days ago

zaten bizim payımıza düşen de hep edebiyattır.

uzlet 4 days ago

Pervane

Şükrü Erbaş

9 Gönderi

Şükrü Erbaş... Kederin, bekleyişin, özlemin şairi. Şiirlerini okurken bazen “Ne var bunda, ben de söylerim.” hissine kapılıyorsunuz. Lakin büyük bir yanılgıya ilk adımı attığınızin henüz farkında olmuyorsunuz. Kurduğu her cümlede, yazdığı her mısrada tek bir anlamdan ziyade birçok şeyi bir…devamı

uzlet 6 days ago

Godot'yu Beklerken

Samuel Beckett

26 Gönderi

Spoiler içeriyor Beklemek. Koca bir ömür, neyi beklediğini bilmeden sürdürdüğün arayış. Ve hiç gelmeyeni beklemek de çoğumuzun yazgısı. Okurken “Ne okuyorum ben?” diye sorguluyorsunuz; çünkü bir şeyler sürekli olarak tekrar ediyor ve bir anlam bütünlüğü kurmanız mümkün olmuyor. Ama karakterlerin hareketlerini biraz…devamıBeklemek. Koca bir ömür, neyi beklediğini bilmeden sürdürdüğün arayış. Ve hiç gelmeyeni beklemek de çoğumuzun yazgısı. Okurken “Ne okuyorum ben?” diye sorguluyorsunuz; çünkü bir şeyler sürekli olarak tekrar ediyor ve bir anlam bütünlüğü kurmanız mümkün olmuyor. Ama karakterlerin hareketlerini biraz incelediğiniz zaman Vladimir’in geçmişte yaşayan, Estragon’un ise geçmişini silip bugününe odaklanan karakterler olduğunu görüyorsunuz. İkisi de bu davranışları dolayısıyla bir bütünü oluşturan temel iki öğeyi temsil ediyor. Bu trajikomik tiyatroda Pozzo benim nezdimde insanlığın temsiliyken, Lucky bir anda her şeyi yüklenen ve zaman içerisinde yaşamı bir alışkanlığa dönüştüren insanların temsilidir. Pozzo tam anlamıyla diğer karakterlere göre keskin bir davranış yapısına sahip değil; bir öyle, bir böyle davranıyor. Sürekli bir tutarsızlık mevcut. Bu hâliyle, hayatımız boyunca bir süreliğine bize eşlik eden insanların genel profili izlenimini oluşturdu bende. Ayrıca sürekli olarak Lucky’yi ezmesi, ona hakaret etmesi ve bunu “Zamanında bana çok acı çektirdi.” diyerek aklamaya çalışması, günümüz manipülatif kişiliklerinin birebir örneği olduğunu düşündürmedi değil. Vladimir ve Estragon arasındaki ilişki de çok çarpıcıydı. Sürekli olarak ayrılmaktan bahsedip bir türlü birbirlerinden kopamıyorlar. Sanki artık bir şeyler onları birbirine bağlamış gibi. Alenen bulundukları ilişki kendilerine iyi gelmiyor ama ne olursa olsun yine bir olmayı seçiyorlar. Sevgileri bir duygudan ziyade artık bir alışkanlığa dönüşmüş durumda. Bir diğer nokta ise Vladimir ve Estragon arasındaki ilişkiyi, felsefedeki diyalektik materyalizme benzetmem. Birbirinin zıttı olan iki şeyin, günün sonunda bir bütünü oluşturması gibi. Gün kavramını metafor olarak ele alırsak Vladimir burada geceyi, Estragon ise gündüzü sembolize ediyor gibiydi. Çünkü biri geçmişe tutunup karanlığa yönelmeyi seçerken, diğeri tamamen aydınlığa yönelip karanlığı reddediyor. Ama işin sonunda ikisi de birbirinden ayrılmaz bir bütün hâline geliyor. Hayat içerisinde sürekli olarak bir şeyleri bekliyoruz ve komik kısmı da şu ki neyi beklediğimizden bihaber yaşıyoruz. Kitapta tam olarak bundan bahsediyor aslında; ademoğlu her daim bir bekleyiş içerisinde. Ve bu bekleyiş süresince o “beklenenin” size ulaşmasındaki en büyük etken yine sizlersiniz. O süreç boyunca yaptığınız şeyler; kendinize yönelik ya da çevrenize yönelik fark etmeksizin, sizi o beklenene götüren küçük adımlardır. Bunu kitapla bağdaştırırsak eğer, Vladimir’in yanına çocuk geldiği zaman Godot’ya kendisi gitmeyi seçmeyip onun gelmesini beklediğini görüyoruz. Hâlbuki bir şansı vardı. Bir hiç uğruna beklemektense, beklediğine gitmek varken bu şansı tamamen elinin tersiyle itti. Her kaderde beklenene gidecek bir yol yoktur, lakin yolu oluşturmak yine sizlerin elindedir. Ve sanırım Godot biraz da umudun kendisiydi. Çünkü her bekleyiş, içerisinde mutlaka küçük de olsa bir umut barındırır. Günü gelince “Çok geçti.” diye düşünmektense bugün, yanlış da olsa bir şeyler deneyip neyi bekleyip beklemediğinizi öğrenmek daha evladır. Pek tabii bu durum kişiden kişiye farklılık gösterir. Sağlıcakla kalın @spleendevivre önerisi ile okumuştum, kesinkes sizlerinde okumasını öneriyorum. ★Seni hiç terk ettim mi ben? Gitmeme izin verdin.

uzlet 2 weeks ago

Bazen farkına varıyorum bir şeyler bekliyorum ve bunu kendimden bile saklıyorum. Neyi beklediğim hakkında bir bilgim yok belki bir kişi belki bir mesaj ya da daha farklı bir şey bilmiyorum. Ama bekliyorum ve bu bekleyiş içten içe büyük bir yük.…devamı

uzlet 1 month ago

'çünkü oğuz atay'ı da okudum. seni de tanıdım. diyebilirsin ki: "bir insanı fotoğraflarından ve hakkındaki haberlerden ne kadar tanıyabilirsin?" haklısın, belki de çok az... o zaman şöyle demeliyim: seni az tanıyorum. az. sen de fark ettin mi? "az" dediğin küçük…devamı

uzlet 1 month ago

Bazen bir şeyler için heyecanlandir dururdum, artık o heyecanın bile bana ugramadigini fark ediyorum. İnsan öyle bir noktaya geliyor ki ihtimallerin heyecanı bile kendisin için bir şeyler ifade etmiyor. İşin garip tarafı, olan her şeye bir süre sonra alışıyoruz.