muhlise (@uzlet)

uzlet 11 months ago

'her gecenin bir sabahı, her derdin bir sonu vardır. dipsiz gecelere aldanıp Allah'a nankörlük edecek değiliz.'

uzlet 2 weeks ago

Kekeme Çocuklar Korosu

Tarık Tufan

3 Gönderi

"Yaşama anlam katan tek şey Allah'ın var olduğu gerçeğidir. Bize anlam katan da başka bir şey değildir." Bu alıntı uğruna başladığım kitaptan bu kadar etkilenmeyi açıkçası hiç mi hiç beklemiyordum. Modern hayatın insanı nasıl içine kapanmaya zorladığını, aslında Allah ve…devamı"Yaşama anlam katan tek şey Allah'ın var olduğu gerçeğidir. Bize anlam katan da başka bir şey değildir." Bu alıntı uğruna başladığım kitaptan bu kadar etkilenmeyi açıkçası hiç mi hiç beklemiyordum. Modern hayatın insanı nasıl içine kapanmaya zorladığını, aslında Allah ve ahlak bilinci ile büyütülen bir toplumun nasıl susturulduğunun kısa bir kesiti bu kitap. Müslüman kesimin baskılandığı 1980-2000 süresi zarfınca meydana gelen günlük olaylarda bile kişilerin yaşadığı zorluklar anlatılıyor. Esasında tüm suçu burada baskılayanlara atmakla olmuyor; kişi dininin emrettiğini bir yerde unutmaya başlıyor. Müslüman kesimin hayatı unutması, her şeyin -dinin- katı bir diktatörlükmüş gibi yansıtılması dolayısıyla yavaş yavaş Müslüman olanların bile İslami değerlerden uzaklaşmasını da göz ardı etmemek gerek. Kişi yaşamadığı şeylere uzak kalıyor, uzaklaştıkça ise onları yok sayıyor. İş böyle olunca müslümanın diğerlerinden bir farkı kalmıyordu. Burada kişiye düşen sorumluluklar hayli fazla lakin, "Sizi bir imtihan olarak hayır ile de şer ile de sınarız" ayeti boşuna değildir. Modern hayatın içerisinde, teknoloji ve çeşitli eğlence araçlarıyla gününü gün edip kendini unutmaya yüz tutmaya başlayan bir topluma tanıklık ediyoruz. Kitaplarda, dizilerde, reklamlarda, çeşitli çeşitli mecralarda sürekli olarak bize bir hayat vaad ediliyor; durum böyle olunca iyice kendi benliğinden uzaklaşan insan dünyaya aldanıp ölümü unutuyor. Ayet-i kerime ise apaçık bir şekilde "Her nefis ölümü tadacaktır" buyuruyor. Asr Suresi'nde de geçtiği üzere "İnsan gerçekten ziyan içerisindedir" çünkü yaratılış amacını unutup dünyadaki gayesini hiçe sayarak nefsine aldanmıştır. Topluma karşıt düşüncelere sahip kişilerin her zaman yargılandığına dair örnekler veriliyor ve alt tonda sorgulayıcı, mizahi bir dille eser kaleme alınıyor.

uzlet 2 weeks ago

Yabancı

Albert Camus

169 Gönderi

Sözlükte her ne kadar ait olamamak, bir şeylerin dışında kalmak gibi anlamlar taşısa da 'yabancı' kelimesi esasında burada daha farklı manalarla taçlandırılmış. Ölüm üzerine kişiden beklenilen bir yas süreci ve bu ölümle birlikte hayata alışmaya devam etmesidir. Yas tutup acısını…devamıSözlükte her ne kadar ait olamamak, bir şeylerin dışında kalmak gibi anlamlar taşısa da 'yabancı' kelimesi esasında burada daha farklı manalarla taçlandırılmış. Ölüm üzerine kişiden beklenilen bir yas süreci ve bu ölümle birlikte hayata alışmaya devam etmesidir. Yas tutup acısını yaşadığı anlarda, "dünyanın sonu değil" denilir; hayata devam edildiği anlarda ise kişi kınanır. Lakin insanların çoğu kişileri bir bireyden ziyade toplum olarak yargılıyor. O topluluktaki normlar ne ise kişilerin de buna ayak uydurarak kendi benliklerini bırakması isteniyor. Yabancıya döndüğümüz zaman; Kitap iki bölümden oluşuyor. İlk bölümde pek de önemli olmayan günlük şeyler okuyoruz ve bu kısmı ne kadar boş olarak görseniz de Meursault'nün karakterini anlamlandırmanız, ileriki süreç için altyapı oluşturmak için kurgulanmış bir zemin olarak okuyabiliriz. İkinci bölümde ise karakterin bir davada yargılanmasıyla bir şeyler hareket haline geçiyor.En başından beri Meursault'nun kayıtsız bir kişiliği olduğunu düşüneceksinizdir ve bu sizi yüksek ihtimalle sinirlendirecektir. Lakin benim okuduğuma göre, Meursault kayıtsız bir kişilikten ziyade donuk bir ruha sahip. Yaşadığı yıllar boyunca duyguları ve düşünceleri uyuşmuş ve bunların tekrar harekete geçmesi için bir tetikleyici unsura ihtiyaç duyuyor. Ama bu uyuşukluk içerisinde geçirdiği sürecin uzunluğu dolayısıyla tetikleyicilerin onu etkilediğini bile zamanla fark edebiliyor. Yargılanma sürecinde işte sürekli olarak avukatın, savcının, tanıkların onun hakkındaki düşüncelerine şahit oluyoruz ama bir türlü Meursault kendi hakkında yorumda bulunmuyor. Kendisine yöneltilen bazı soruları dahi cevaplayamıyor çünkü kendisine yabancı —Zannımca kitabın ismi de buradan geliyor.— Kendine yabancılaşma. Herkesin karakter için düşünceleri, çeşitli yargıları var ama karakterin kendini soktuğu bir kalıp yok. Yani karakter "Ben böyleyim" diyemiyor, kendini tanımıyor.Davanın sonucu ile o uyuşmuşluğu giderecek şey meydana geliyor aslında. Ölüm düşüncesi. Düşünceden ziyade, ölüm gerçeği. Bir nebze de olsa kendisine getiriyor ve bir şeyler artık anlam kazanmaya başlıyor. Yaşamak onun için bir şeyler ifade ediyor. Annesinin ölümüne bile üzülmeyen bir bireyin zaman içerisinde ölümü, yaşamı, sevinci hüzün vs. kitap boyunca kendince tanımlamasına eşlik ediyoruz.

uzlet 1 month ago

Beş Şehir

Ahmet Hamdi Tanpınar

10 Gönderi

Tarih - sosyoloji - gezi yazısı üçlemesinde ilerliyor. Özellikle bahsettiği sehirde bulunan mekanın tarihine derin bir anlatım yapıyor. Bir an tarih kitabı mi okuyorum diye sorguladığım oldu lakin kitabın sonuna doğru anladım ki yüzeysel gezip gördüğümüz, geçip gittiğimiz o mekanların…devamı

uzlet 2 months ago

Veronika Ölmek İstiyor

Paulo Coelho

243 Gönderi

Spoiler içeriyor Carpe Diem | Anı Yaşa Carpe Diem, felsefi olarak çok büyük bir topluluğa sahip olmasa da sosyal ortamlarda hâlâ kendini gösteren felsefi bir akımdır. Anlattığı şey işte; geçmişin bitmiş, geleceğin belirsiz ve ölümün kaçınılmaz olduğunu insanlara hatırlatarak anı yaşamaları, yaşamın…devamı

uzlet 2 months ago

Aziz Bey Hadisesi

Ayfer Tunç

28 Gönderi

Spoiler içeriyor "Sahip olduklarımızın değerini, onları kaybedince anlarız." Aziz Bey kötü bir insan değildi benim nezdimde. Sadece ailesinden gördüğünü istemsiz olarak yansıtmış bir çocuktu. İnsan kaç yaşına gelirse gelsin, bazı durumlar karşısında her zaman küçük bir çocuktan hallicedir. Nitekim gördüğümüz gibi Aziz…devamı"Sahip olduklarımızın değerini, onları kaybedince anlarız." Aziz Bey kötü bir insan değildi benim nezdimde. Sadece ailesinden gördüğünü istemsiz olarak yansıtmış bir çocuktu. İnsan kaç yaşına gelirse gelsin, bazı durumlar karşısında her zaman küçük bir çocuktan hallicedir. Nitekim gördüğümüz gibi Aziz Bey de bu durumun bir örneğiydi. Babasının hareketlerini onaylamayıp onu kınıyordu; en nihayetinde görüyoruz ki kaçınılmaz sona ulaşarak olmaktan korktuğu kişiye dönüştü. Çocukluğunun getirisi olan o kabullenilmemişlik duygusunu tüm hayatı boyunca kendisiyle sürükleyip durdu. Kendisine ters düşen en küçük olayda ise takılıp kaldı. Ve sonuç olarak hayatında yaşadığı her şeyi ona bağladı. Ve sanırım Aziz Bey sevmenin ne demek olduğunu hiçbir zaman bilemedi. Eşine karşı beslediği hisleri hiçbir zaman açık etmedi. Hikayenin sonunda bir mezar başında bahsedilen sevginin bir önemi yoktur. Çünkü yaşanmamıştır ve ölenle birlikte o da ölmüştür, yaşamasına hiç fırsat verilmeden. Gördüğü ilk heyecan parçasına tutunarak koca bir geleceğe yön verdi ve belki de babasına benzemesindeki en büyük adımı atmış oldu. Onun yaptığı aykırılık değildi, çünkü hayatı boyunca zaten böyle yaşamıştı. Ne yaparsa kendisini kabullendirememişti ve bu açığı kibirli, bencil bir insan görünümü ile örtbas etmeyi denedi. Pek tabii, böyle yaparak kendisini bitirdiğinden bihaberdi. Merhametli bir kalbi vardı esasında ama bunu göstermeyi de bilmiyordu. Bağdaştırmak istediğim bir nokta daha var yaptıkları ile: anne babasının aile ilişkisini kendi ailesinde yaşadı. Yani kendisi babasını, eşi ise annesini temsil ederken -hiç istememesine rağmen- ölüp giden çocuk, kendisinin evi terk ettikten sonraki halini çağrıştırdı bana. Eşine yaptığı haksızlık konusuna ise girmeyeceğim. Çünkü yaşanmış bazı acıları anlatmak için kelimeler yeterli güce sahip değil. Velhasılkelam, Shakespeare'in dediği gibi: "Şiddetle başlayan hazlar, şiddetle son bulurlar." Sağlıcakla.

uzlet 2 months ago

Suzan Defter

Ayfer Tunç

6 Gönderi

Spoiler içeriyor Çok derinlik içeriyor ama bir o kadar da yüzeysel. Hoş kitaptı, okuması yorucu değildi. Ama buna rağmen bahsedilen konuların derinliği fazlasıyla yerindeydi. Empati kavramına yeni bir bakış açısı gibiydi. Çift sayılı sayfalar erkeğe aitken, tek sayılı sayfalar kadına ait. Bazı…devamıÇok derinlik içeriyor ama bir o kadar da yüzeysel. Hoş kitaptı, okuması yorucu değildi. Ama buna rağmen bahsedilen konuların derinliği fazlasıyla yerindeydi. Empati kavramına yeni bir bakış açısı gibiydi. Çift sayılı sayfalar erkeğe aitken, tek sayılı sayfalar kadına ait. Bazı noktalarda Ekmel ve Derya'nın bahsettiği olayların birbirini tutmadığını görüyoruz. Yani örnek vermek gerekirse, Ekmel İzmir'e giderken yanında olan kişinin arkadaşı olduğundan bahsederken, Derya o kadının Ekmel'in eşi olduğunu yazıyor. Bu da her iki anlatıcının da bir noktada güvensiz olduğunu yahut var olan durumları her iki kişinin de farklı şekilde yorumlayabileceğini göstererek empatiyi hedef alıyor. Ortada dönen bir aşk olduğunu sanıyordum, lakin ortada olan aşkın kökleri günlükleri ele alan kişiler değilmiş. Kitapta en çok tekrar eden sözcüğü saymaya kalkışsak, muhtemelen bu "aşk" sözcüğü olurdu. Durum böyle olunca insan ister istemez karakterlerin bir noktadan sonra birbirine aşk merkezli duygular besleyeceği düşüncesini oluşturuyor. Lakin görüyoruz, yaraların birliği onları "aşkdaşlığa" değil, hakiki manada "arkadaşlığa" sürüklemiş. Ekmel Bey kendi aşkından bahsederken, Derya kendisini Suzan olarak tanıtıp abisini ve gençlik aşkını yaşamasına sebebiyet veren Suzan'ı anlatıyor. Yanisi Suzan ve abisi gençken 15 yıl sevgili kalıyorlar ama bunu bir türlü yaşayamıyorlar. Çünkü dönemin siyasi olayları vs. dolayısıyla abisi pek rahat bir hayat sürmüyor; aynı şekilde Derya da ikisinin aşkına sürekli olarak ortak oluyor. Kitapta bahsedildiği üzere; "Aşk iki kişiliktir, oysa biz üç kişiydik." alıntısıyla Derya, bunun yanlış olduğunun bilincinde olmasına rağmen abisine bağlı bir yaşam sürüyor. Bunun sebebi zannımca ne annesinden ne de babasından görmediği aile kavramını abisi vasıtasıyla öğrenmesidir. Hoş, abisi bunu ne denli başardı, bunu tam manasıyla öğrenmemiz ne yazık ki mümkün değildir. Ve hayatımız boyunca yaşadığımız en acı verici olaylar hep bir aşkı konu almaz ama mutlak bir noktada aşka dayanır. Bir yerde aşkı teğet geçer. Kendi aşkı olmasa bile çevresindeki birinin aşkı mutlak suretle onu etkiler.

uzlet 3 months ago

Korku

Stefan Zweig

223 Gönderi

Spoiler içeriyor Kaybetmeden bilinmeyen kıymet. Hayatında şükredeceği ne çok şey olduğunun farkında olamayan, 'doyumsuzluğun' sınırına ulaşıp ancak ve ancak elinde olanları da kaybedeceği zaman kendine gelen bir kadın Irene. Yaşamını öyle bir alışagelmişlikle sürdürmüş ki, uyuşmuş sinirlerin bir anlık elektrik akımı ile…devamıKaybetmeden bilinmeyen kıymet. Hayatında şükredeceği ne çok şey olduğunun farkında olamayan, 'doyumsuzluğun' sınırına ulaşıp ancak ve ancak elinde olanları da kaybedeceği zaman kendine gelen bir kadın Irene. Yaşamını öyle bir alışagelmişlikle sürdürmüş ki, uyuşmuş sinirlerin bir anlık elektrik akımı ile hareket etmesini andıran 'garip bir hazzın peşinden koşuyor'. Mutlu bir evliliği ve çocukları mevcut ama aynı evin içerisinde o kadar yabancı olarak yaşamışlar ki, bunun ne büyük bir nimet olduğunu kaybetmenin sınırına gelmeden idrak edebilmiş değil. Boşa geçmiş sekiz sene, boşa geçmiş bir ömür. Hiçbir şey hissetmediği biriyle kocasını aldatması ve sadece buluşmaya giderken duyduğu korkudan aldığı garip haz... Uyuşmuş duygularının arasında böyle farklı bir hisse maruz kalmak, zannımca onu kendisine çeken şeydi. Aslında bunu yapmak istemiyor ama yapıyor; çünkü alışagelmişin dışında bir şeyler yaşıyor. Korkunun içerisinde var olan hazza ulaşmayı amaçlıyor. Bu korku onu öldürmüyor ama yaşatmıyor da. Arada kalmışlık hissi onu ayakta tutuyor. Kitabın üzerinde durduğu en belirgin konulardan biri, korkunun yanı sıra belirsizliktir benim nezdimde. Çünkü kitapta Fritz'in ifade ettiği gibi, belirsizlik insanı içten içe çürütür; garip bir korku ile yaşama eğilimine sevk eder. Her daim tetikte olmak sana hissettirir ama hissettirdiği kadar da yormasını bilir. Dikkatimi çeken farklı bir mevzu ise Fritz'in olayı bilmesine rağmen büyük bir yaygara koparmaması. Şahsi düşüncemdir ki böyle bir durumla karşı karşıya kalsam, yapacağım ilk şey boşanma evrakları için harekete geçmek olurdu. Fakat Fritz'in sevgisi buna engel oluyor gibi; pek çözemedim o noktayı. Bu nedenle ona, oynadığı oyunla kendisini açıklamasına müsaade ediyor. Fritz sayesinde Irene, içerisinde bir vicdan mahkemesi kuruyor: Yargılanan kendisi, yargılayan yine kendisi. Durum böyle olunca baştan sona korku, belirsizlik ve vicdan yükünün ağırlığı ile işlediği suçtan bir nevi arınıyor. Esasında metin çok netti ama işlenen duyguların yoğunluğu okuyucunun zihnini yoruyor ve bunun yanında bilinç karmaşasına sebebiyet veriyor. Sağlıcakla Kalın. “içinde hâlâ acıyan bir yer vardı, ama iyi şeyler vaat eden bir acıydı bu, tamamen kapanmadan önce kabuk tutarken yanan yaralar gibi sıcak, ama yumuşak bir acı.”

uzlet 3 months ago

Ah'lar Ağacı

Didem Madak

51 Gönderi

Spoiler içeriyor ★ neden her aşk bir kadının cenazesini kaldırır mutlaka. ★ kalbimi kalın bir kitabın arasında kuruttum onu orada beş parmaklı bir çınar yaprağı gibi unuttum. kalbim! şiirimin hacer'ül esved taşı ★ kağıttan gemiler yaptım kalbimden ki hicbiri karşıya ulaşmazdı. aşk…devamı

uzlet 3 months ago

''sızıyı gideren su, suyun sızladığını kimseler bilmez.'' • ismet özel | celladıma gülümserken