Raf Yorumu: piray3 (@piray3)

Bu kitabı rastgele bir vakitte bulup çok saçma bir zaman diliminde okudum bu yüzden kitap da sanki o kayıp eşyalardan biriymiş gibi hissettirdi. Ben bu kitabı okurken Hyewon'un kaybettiği eşyalara değil, onların arasında sessizce kaybolmuş kendisine baktım. Bir eşyanın kaybolmasından…devamıBu kitabı rastgele bir vakitte bulup çok saçma bir zaman diliminde okudum bu yüzden kitap da sanki o kayıp eşyalardan biriymiş gibi hissettirdi. Ben bu kitabı okurken Hyewon'un kaybettiği eşyalara değil, onların arasında sessizce kaybolmuş kendisine baktım. Bir eşyanın kaybolmasından daha acı ne olabilir diye düşünürken, insanın kendinden bir parçayı kaybetmesinin çok daha sessiz, çok daha sinsi bir şey olduğunu hatırladım. ~Çünkü insan kendini bir gecede kaybetmiyor. Önce biraz susuyor. Sonra biraz vazgeçiyor. Biraz daha uyum sağlıyor. Biraz daha “olsun” diyor. Biraz daha başkalarının istediği kişiye dönüşüyor. ~Sonra bir gün aynaya bakıyor ve yüzünü tanıyor ama kendini tanımıyor. Hyewon'un geçmişine döndükçe bende de eski çekmeceler açıldı sanki. Unuttuğumu sandığım şeyler, üzerine yıllardır toz biriktirdiğim duygular, bir daha dönüp bakmam dediğim hâllerim… Hepsi birer birer karşıma çıktı. Ve insanın en büyük kaybı diğer insanlar yada eşyalar değil, kendisini kaybetmek ~Bazen insan, kendisinin eski hâlini kaybediyor. Çocukken olduğumuz kişiyle büyüdüğümüzde olduğumuz kişi arasındaki mesafeyi kimse ölçmüyor. Oysa orada koca bir hayat yatıyor. Söylenmemiş cümleler, yutulmuş öfkeler, ertelenmiş hayaller, “şimdi sırası değil” diye susturulmuş istekler… Belki de bu yüzden Hyewon bana biraz tanıdık geldi. Onu okurken bazı yerlerde ona kızmadım. Çünkü bazı davranışlarını anlamak için onu tanımama gerek yoktu. Kendimi anlamam yetiyordu. İnsanın kendisine bile itiraf edemediği şeyleri bir başkasının hayatında görmek tuhaf bir acı. Sanki biri senin yıllardır kilitli tuttuğun bir odaya girip perdeleri açıyor. Gün ışığı içeri doluyor ve sen ilk defa oradaki dağınıklığı görüyorsun Ben bu kitabı bitirdiğimde uzun süre neleri kaybettiğimi düşündüm; Kendimden geriye ne bıraktığımı düşündüm. Hangi yaşım hâlâ bir yerlerde beni bekliyor? Hangi hâlimi büyürken geride bıraktım? Hangi hayalimi “gerçekçi ol” denilerek gömdüm? Ve en kötüsü… Kendimi ne zaman başkalarının benden beklediği kişi kadar sevmeye başladım? Belki bütün yolculukların sonunda vardığımız yer aynı.Kaybettiğimizi sandığımız şeyleri bulmak değil mesele.Bazen insan geçmişe, orada bıraktığı kendisini eve götürmek için dönüyor. ~Ve belki bazı eşyaların gerçekten kaybolması gerekiyor. Çünkü onları bulduğumuzda, kendimizi de yeniden buluyoruz