piray3 (@piray3)

Bu kitabı rastgele bir vakitte bulup çok saçma bir zaman diliminde okudum bu yüzden kitap da sanki o kayıp eşyalardan biriymiş gibi hissettirdi. Ben bu kitabı okurken Hyewon'un kaybettiği eşyalara değil, onların arasında sessizce kaybolmuş kendisine baktım. Bir eşyanın kaybolmasından…devamıBu kitabı rastgele bir vakitte bulup çok saçma bir zaman diliminde okudum bu yüzden kitap da sanki o kayıp eşyalardan biriymiş gibi hissettirdi. Ben bu kitabı okurken Hyewon'un kaybettiği eşyalara değil, onların arasında sessizce kaybolmuş kendisine baktım. Bir eşyanın kaybolmasından daha acı ne olabilir diye düşünürken, insanın kendinden bir parçayı kaybetmesinin çok daha sessiz, çok daha sinsi bir şey olduğunu hatırladım. ~Çünkü insan kendini bir gecede kaybetmiyor. Önce biraz susuyor. Sonra biraz vazgeçiyor. Biraz daha uyum sağlıyor. Biraz daha “olsun” diyor. Biraz daha başkalarının istediği kişiye dönüşüyor. ~Sonra bir gün aynaya bakıyor ve yüzünü tanıyor ama kendini tanımıyor. Hyewon'un geçmişine döndükçe bende de eski çekmeceler açıldı sanki. Unuttuğumu sandığım şeyler, üzerine yıllardır toz biriktirdiğim duygular, bir daha dönüp bakmam dediğim hâllerim… Hepsi birer birer karşıma çıktı. Ve insanın en büyük kaybı diğer insanlar yada eşyalar değil, kendisini kaybetmek ~Bazen insan, kendisinin eski hâlini kaybediyor. Çocukken olduğumuz kişiyle büyüdüğümüzde olduğumuz kişi arasındaki mesafeyi kimse ölçmüyor. Oysa orada koca bir hayat yatıyor. Söylenmemiş cümleler, yutulmuş öfkeler, ertelenmiş hayaller, “şimdi sırası değil” diye susturulmuş istekler… Belki de bu yüzden Hyewon bana biraz tanıdık geldi. Onu okurken bazı yerlerde ona kızmadım. Çünkü bazı davranışlarını anlamak için onu tanımama gerek yoktu. Kendimi anlamam yetiyordu. İnsanın kendisine bile itiraf edemediği şeyleri bir başkasının hayatında görmek tuhaf bir acı. Sanki biri senin yıllardır kilitli tuttuğun bir odaya girip perdeleri açıyor. Gün ışığı içeri doluyor ve sen ilk defa oradaki dağınıklığı görüyorsun Ben bu kitabı bitirdiğimde uzun süre neleri kaybettiğimi düşündüm; Kendimden geriye ne bıraktığımı düşündüm. Hangi yaşım hâlâ bir yerlerde beni bekliyor? Hangi hâlimi büyürken geride bıraktım? Hangi hayalimi “gerçekçi ol” denilerek gömdüm? Ve en kötüsü… Kendimi ne zaman başkalarının benden beklediği kişi kadar sevmeye başladım? Belki bütün yolculukların sonunda vardığımız yer aynı.Kaybettiğimizi sandığımız şeyleri bulmak değil mesele.Bazen insan geçmişe, orada bıraktığı kendisini eve götürmek için dönüyor. ~Ve belki bazı eşyaların gerçekten kaybolması gerekiyor. Çünkü onları bulduğumuzda, kendimizi de yeniden buluyoruz

piray3 1 month ago

Sil Baştan

Michel Gondry

328 Gönderi

Spoiler içeriyor Bir aşk filmi değil. Hafızanın, travmanın, kimliğin ve insanın kendinden kaçamayışının filmi.. İlk bakışta konu çok basit görünüyor: İki insan ayrılıyor ve birbirlerini unutmak için hafızalarını sildiriyor. Ama film aslında tam tersini söylüyor. Sorun anılarda değil, o anıları yaşayan insanda.…devamıBir aşk filmi değil. Hafızanın, travmanın, kimliğin ve insanın kendinden kaçamayışının filmi.. İlk bakışta konu çok basit görünüyor: İki insan ayrılıyor ve birbirlerini unutmak için hafızalarını sildiriyor. Ama film aslında tam tersini söylüyor. Sorun anılarda değil, o anıları yaşayan insanda. Hafızanı silebilirsin ama karakterini, yaralarını ve seçimlerini silemezsin. Bu yüzden Joel ve Clementine birbirlerini unuttuktan sonra bile yeniden karşılaşıyorlar. Çünkü insan aynı duygusal döngüleri, değişmediği sürece farklı insanlarla tekrar tekrar yaşar Joel, duygularını bastıran, içine atan ve sessizleşerek hayatta kalmaya çalışan biri. Sevemediği için değil, incinmekten korktuğu için kendini geri çekiyor. Hafızası silinirken Clementine'i unutmak istememesi ise aslında sevdiği kadından çok, onunla birlikte yaşadığı kendini kaybetmek istememesinden kaynaklanıyor. Clementine ise dışarıdan özgür, deli dolu ve umursamaz görünüyor. Ama bana göre sürekli saç rengini değiştirmesi, ani kararlar alması ve dürtüsel davranması; kimliğini yeniden kurmaya çalışan kırılgan bir insanın çabası. Her yeni saç rengi, "Eski ben öldü, şimdi yeni biriyim." deme şekli. Ama film bize şunu gösteriyor: Saç rengini değiştirebilirsin, anılarını sildirebilirsin ama kendinden kaçamazsın. Saç renkleri aynı zamanda filmin zaman çizelgesi. Çünkü film kronolojik ilerlemiyor; Joel'in hafızasında geriye doğru yolculuk ediyoruz (Mavi: Ayrılık sonrası melankoli ve boşluk. Yeşil: İlişkinin umutlu ve canlı dönemi. Turuncu: Tutku, enerji ve çatışmaların arttığı dönem. Kırmızı: İlişkinin ilk zamanları; en dürtüsel, en yoğun duygular.) Film boyunca mekânların yavaş yavaş yok olması da tesadüf değil. Evler kararıyor, duvarlar kayboluyor, insanların yüzleri siliniyor, kitapların yazıları okunmaz oluyor. Çünkü hafıza silinirken beyin artık o ayrıntıları tutamıyor. Yönetmen bize hafızanın çöküşünü göstermiyor; yaşatıyor. "Beni utancına sakla." diyor Clementine Bu bana göre filmin özeti. Joel, Clementine'i kurtarmak için onu çocukluk anılarına götürüyor. Clementine ise onu mutlu anılara değil, utanç duyduğu anıların içine saklamasını istiyor. Çünkü utanç, insanın en gizli ve en korunaklı yeridir. Psikolojik olarak bilinçdışının en derin katmanıdır. Sevdiği insanı gururuna değil, en kırılgan yerine saklıyor. Bu yüzden bu sahne bana göre romantik olmaktan çok psikolojik bir metafor. Diğer yandan "Keşke seni çocukken tanısaydım." İlk duyulduğunda çok romantik gelse de bu cümlede "Keşke birbirimizi olduğumuz gibi tanısaydık, travmalarımız oluşmadan tanışsaydık* özlemi var. Çünkü yetişkin olduklarında ikisi de yaralı. Joel korkularıyla, Clementine terk edilme ve kimlik arayışıyla yaşıyor. Çocukluk ise henüz bu savunma mekanizmalarının oluşmadığı dönem. "Keşke birbirimizi yaralarımızdan önce sevseydik." demek gibi. Bir diğer önemli karakter ise Patrick. O, sevmenin değil sahip olmanın temsilcisi. Joel'in cümlelerini, hediyelerini ve anılarını çalarak Clementine'i kazanmaya çalışıyor. Ama film şunu söylüyor: Bir insanın sözlerini ezberleyebilirsin ama onun kurduğu bağı taklit edemezsin. Mary karakteri ise filmin vicdanı gibi. Hafızasının daha önce silindiğini öğrendiğinde herkese kasetleri gönderiyor. Çünkü gerçek acı verse bile, yalan bir huzurdan daha değerlidir. Filmin sonunda Joel ve Clementine birbirlerinin kötü yönlerini öğreniyorlar. Ayrılacaklarını, birbirlerini kırabileceklerini de biliyorlar. Ama yine de "Tamam." diyorlar. Bu mutlu son değil. Bilinçli bir seçim. "Canım yine yanabilir ama buna rağmen seni seçiyorum." Film bana göre tek bir cümle söylüyor: İnsan geçmişinden kaçamaz. Çünkü geçmişi sadece hatırladığı şeyler değildir; geçmişi, dönüştüğü kişidir. Acıyı silebilirsin ama o acının seni değiştirdiği insanı silemezsin. Bu yüzden Sil Baştan, hafızayı değil; kimliği anlatan bir film. Ve belki de en büyük ironisi şu: İnsan bazen unutmak için her şeyi yapar ama gerçekten iyileşmek, unutmaktan değil, hatırladığında artık eskisi kadar canının yanmamasından geçer Nedense aklıma filmden sonra şu dizeler geldi "70'lerde olsak bir sürü plak alırdım sana, 80'lerde açık hava sinemasına götürür, izledikten sonra muhallebi ısmarlardım, 90'larda mahallenin bütün güzel misketlerini kazanır dökerdim avuçlarına, 21.yüzyılda nasıl sevilir inan ki bilmiyorum, içim ısınmadı bu yüzyıla, bağışla"

piray3 1 month ago

Gözcüler

Ishana Shyamalan

43 Gönderi

Watchers bende korkudan çok bir his bıraktı. Filmin en ürkütücü yanı yaratıklar değil, sürekli izleniyor olma duygusuydu. ~İnsan bazen hayatında da böyle hissediyor; sanki birileri seni seyrediyor, değerlendiriyor, kim olduğunu anlamaya çalışıyor ama seni gerçekten tanımıyor. Ormanın içindeki yalnızlık hissi…devamı

piray3 7 months ago

Buddha Gibi Düşünmek

Victor M. Parachin

1 Gönderi

Başucu kitabım Yıllar önce rastgele bir kitapçıdan almıştım. Bir iki karıştırır bırakırım diyordum ama elimden asla düşmeyen bir kitaba dönüştü. Benden kitap önerisi isteyen herkese önerdiğim nadir kitaplardan biri. *Kitabın yazısı o kadar duru ve net ki sıkılmadan okuyabiliyorsunuz. Kitap…devamı

piray3 11 months ago

Mavi Şato

Lucy Maud Montgomery

2 Gönderi

Kitaba karşı çok önyargılıydım asla sevmeyeceğimi düşünerek okumaya başladım ama anlatımı o kadar güzeldi ki hiç bitmesini istemedim. Kitap, ana karakter Valancy'nin sıkıcı sessiz ve bastırılmış hayatının bir yıllık ömrü kaldığını ögrenmesiyle nasıl değiştiğini anlatıyor. Yıllarca başkalarını mutlu etmek için…devamı

piray3 11 months ago

Camino

Javier Fesser

5 Gönderi

Camino (2008) bende tarif etmesi zor bir his bıraktı. Film boyunca içimde ağır bir düğümle izledim. Küçük bir kızın masumiyetinin, dinî dogmaların gölgesinde yavaş yavaş ezilişine şahit olmak… Bu, hem öfke hem de acı dolu bir deneyimdi. Camino’nun hastalığı ve…devamı

piray3 12 months ago

Otomatik Portakal

Stanley Kubrick

99 Gönderi

Uzun zaman önce kitabını okuyup neden filmini izlemedim diye içerlenip filmi izlemeye karar verdim. Filmde bir çok şey ön planda Özgür irade meselesi, şiddet ve sanat ilişkisi, toplum ve ikiyüzlülük... Bu film bana şunu öğretti: İnsan, yalnızca karanlığıyla yüzleştiğinde insandır.…devamı

piray3 1 year ago

Normalde bu şekilde bir paylaşım yapmam ama son zamanlarda özellikle genç nesilin burayı Twitter gibi kullandığını görünce acayip sinirleniyorum. Dizi film kitap görüşlerinizi paylaşmak için açılmış bir platformu neden özel hayatınızı anlatmak için kullandığınızı anlamıyorum. Beni annenle yaptığınız salça, gece…devamı

piray3 1 year ago

Mask Girl

Mae Mi

25 Gönderi

Biraz kafa dağıtmak için izlemek istemiştim ama hiç beklediğim gibi çıkmadı. En az 3 4 sezonluk dizi çıkacak konuyu 7 bölüme sıkıştırmışlar. Dizi özellikle kadınların güzellik takıntısı ve toplumun baskısı yüzünden nasıl şekillendiğini çok çıplak şekilde gösteriyor. Mask Girl'ün kamera…devamı

piray3 1 year ago

Filler ve Bulutlar

Salih Çağlayan

2 Gönderi

"Çok yanlışsam ve zararlıysam sizin şu toplum dediğiniz aptallar yuvasına, susun. Çirkin suratlarınızı buruştururken çıkardığınız çık çık sesleri size kalsın, susun. Bir gün kendimi litre litre benzin eşliğinde ateşe verirsem veya pahalı kahvelerin satıldığı bir kafenin önünde sıkarsam kafama veyahut…devamı