Raf Yorumu: Nubesh (@nubesh)

Spoiler içeriyor Bir film anca bu kadar can acıtabilirdi.. Gerçek bir yaşam hikayesi olmasını geçtim günümüzde hala çocuk istismarının yaşanması ve verilen cezaların komik rakamlar olması ayrıca canımı acıtıyor. İnsanlar artık çocuklarını nasıl koruyacağını bilmiyor. Her yer kötü zihniyetli sapıklarla dolu her…devamıBir film anca bu kadar can acıtabilirdi.. Gerçek bir yaşam hikayesi olmasını geçtim günümüzde hala çocuk istismarının yaşanması ve verilen cezaların komik rakamlar olması ayrıca canımı acıtıyor. İnsanlar artık çocuklarını nasıl koruyacağını bilmiyor. Her yer kötü zihniyetli sapıklarla dolu her gün ayrı bir tecavüz haberi görüyoruz.. Yani benim aklım almıyor, insanlar nasıl bu kadar pislikleşebiliyorlar? Hayır bir de caydırıcı bir ceza da verilmediği için ne olacak ki birkaç yıl yatarız diye düşünüyorlar herhalde. Ya da akıl sağlığım yerinde değildi deyip işin içinden kolayca sıyrılabiliyorlar. Off of çok kötü bir adalet sistemimiz var çok... Daha dün bir haber okumuştum 26 kişiye 250 yıl hapis cezası diye. Sanırım artık bu şekilde fazla ceza vermiş gibi gösteriyorlar halbuki kişi başı on yıl bile etmiyor. Ve bunun gibi bir çok haber... Umarım bir gün adaleti, adaletli bir şekilde kullanmayı öğrenirler. ... Filmi birkaç ay önce izlemiştim ama son kısmını izleyemeden kapatmak zorunda kaldık o yüzden daha yeni bitirebildim. Öncelikle çok duygusaldı, tek başına izlemiş olsaydım muhtemelen hüngür hüngür ağlardım ama etkisi kolayca gitmiyormuş sondaki o mahkeme sahnesinde ben de onlarla ağladım. Ailesinin psikolojisini, So Won'un hissettiklerini anlamaya çalıştım. Aslında dedikleri gibi şu an ne kadar empati kurmaya çalışsak da onların hissettiklerini hissedemeyiz. Mesela annesinin tüm çocukların başına gelseydi kızı ön plana çıkmazdı düşüncesini ne kadar anlamaya çalışsak da anlayamayız sanırım. Korkunç bir düşünce gibi gelir bize ama bu travmayı yaşayan bir aile daha korkunç ne yaşayabilir ki? Yine de Allah göstermesin, yazarken bile kötü hissediyorum. Umarım bu pisliklerin soyları tükenir de kurtuluruz onlardan. Normalde unutmayayım diye direkt filmi anlatıyorum ama yapamayacağım sanırım. Sadece So Won'a sımsıkı sarılmak ve koca yanaklı çocuğun yanaklarını sıkmak istediğimi hatırlıyorum. Arkadaşlıkları güzeldi, özellikle de o küçük çocuğun kendini suçlayıp ağlamasına o kadar üzüldüm ki.. Bir de okuldaki arkadaşlarının cama ödevleri, çizdikleri resimleri, geçmiş olsun dileklerini asması çok özeldi. Bir de So Won'un babasına karşı istemsiz ördüğü duvarlar.. Açıkçası olayın hiç bu boyutunu düşünmemiştim, aslında iki taraf da çok zor bir durumdaydı. Yine de her şeye rağmen ailesi bu süreçte çok güzel destek oldu. Tabii terapistin de büyük bi etkisi vardı ona da çok üzülmüştüm. Genel olarak üzüldüm yaa. Önermeye çekindiğim bir film oldu benim için, konusu çok ağır. Hayır bir de ben bunu 13 yaşındaki yeğenimle izledim daha doğrusu o izliyordu ben sonradan dahil oldum. Böyle bir konusu olduğunu bilseydim asla izletmezdim.