Raf Yorumu: Liberta (@liberta)

Spoiler içeriyor “İnsan yaşamının ne olduğu hakkında bir fikrim yok. Yaşamım utançlarla doludur.” Cümlesiyle bile sarsıcı bir kitap olduğunu belli ediyor. Kitapla ilgili yorumuma geçmeden önce şu ilginç bilgi , kitabı daha da değerli kıldı bende... Kitap aslında trajik bir intihar mektubu…devamı“İnsan yaşamının ne olduğu hakkında bir fikrim yok. Yaşamım utançlarla doludur.” Cümlesiyle bile sarsıcı bir kitap olduğunu belli ediyor. Kitapla ilgili yorumuma geçmeden önce şu ilginç bilgi , kitabı daha da değerli kıldı bende... Kitap aslında trajik bir intihar mektubu gibi. Osami Dazai’nin kendi hayatının neredeyse birebir kopyası. Adam resmen kendi ruhunu otopsi etmiş. Kitabın ana karakteri Yozo'nun yaşadığı bütün olaylar, çıkmazlar, intihar girişimleri vb aslında yazarın kendi yaşamından izler sunuyor. Zaten kitap yayınlandıktan kısa süre sonra gerçekten intihar ediyor yazar. Karanlık bir kitap, Umut vaad eden bir tarafı yok. Bu tabiki kitabı başarısız , kötü bir roman yapmıyor. Aksine insanın ruh dünyasını sarsıcı bir şekilde gün yüzüne çıkarıyor bana göre. Şöyle açıklamaya çalışayım, kitabımızın karakteri Yozo aslında insanları anlamayan, onları çıkarcı bir canlı olarak gören ve onlara yabancı kalan biridir. Hatta insanların bu iki yüzlülüğünden korkan biri. Peki nasıl yaşıyor? O sevmediği , yabancı olarak gördüğü insanlar tarafından dışlanmamak için sürekli şakalar yapıyor, popüler bir insan izlenimi yaratarak gerçek yüzünü gizliyor. Bi anlamda maske takıyor. İşte burada kendi kendime şunu sordum; E bunu biz de yapıyoruz. Okulda, sokakta, normal yaşamımızda. Özellikle kabul görmek istediğimiz bir ortamda. Bunun psikoloji alt metni nasıl olur , uzun uzadıya yazamam tabiki. Ama kısaca bu hayatta farklı personalarımızın olduğunu, girdiğimiz ortama göre o yönümüzü ortaya çıkardığımızı biliyorum. Ve bu durum bana göre normal. (Yani normal olmasını umuyorum:)) çünkü temelinde sevilme ihtiyacı olduğunu düşünüyorum. Ve bunun için de içimizdeki çocuk tarafımızı gizlemek için neşeli/üzgün, mutlu/mutsuz maskeleri (personaları) takıyoruz. Olması gereken, kendimizle baş başa kaldığımızda, içimizdeki çocukla ne kadar barışık yaşarsak, o kadar uyumlanırız hayata.. Ancak kitabımızın karakteri Yozo bu maskeler arasında o kadar çok bocalıyorki, insanlara karşı duyduğu o sevgisizlik ve korku resmen onu uçuruma doğru sürüklüyor. Çünkü kendisi olmaktan çıkıyor. Özetle çok sevdiğim bir kitap oldu. Mutlaka okuyun derim...