Raf Yorumu: A.C.A (@filmrehberi)

Sonunda yıllardır listemde olan Sil Baştan "Eternal Sunshine of the Spotless Mind"’ı izledim. Üstelik filmi listeme alma sebebim yıllar önce Leyla ile Mecnun’da yapılan o meşhur göndermeydi. Dizide Mecnun filmin adını söylemeye çalışıyor ama bir türlü beceremiyordu. “Eternal sunshine… eternal……devamıSonunda yıllardır listemde olan Sil Baştan "Eternal Sunshine of the Spotless Mind"’ı izledim. Üstelik filmi listeme alma sebebim yıllar önce Leyla ile Mecnun’da yapılan o meşhur göndermeydi. Dizide Mecnun filmin adını söylemeye çalışıyor ama bir türlü beceremiyordu. “Eternal sunshine… eternal… eternet… ederner…” Fakat itiraf edeyim, ilk izleyiş benim için pek parlak geçmedi. Film boyunca birkaç kez hikâyeden koptum, zaman çizgisi ve anılar arasında gidip gelirken kafam karıştı; üstüne bir de yarı uykulu izleyince finalde “İnsanlar bu filmi neden bu kadar övmüş?” diye kaldım. Sonradan üzerine düşününce filmin asıl meselesinin hikâyeyi takip etmekten çok daha güzel olduğunu fark ettim: Bir insanı hafızamızdan silebilseydik, gerçekten silmek ister miydik? Çünkü kötü hatıraları yok ederken onunla yaşadığımız güzel anları ve hatta o ilişki sayesinde dönüştüğümüz insanı da kaybetmiş olurduk. Joel’in Clementine’ı unutmaktan vazgeçip anılarının içinde onu saklamaya çalışması filmin benim için en anlamlı tarafı oldu. Burada Leyla ile Mecnun bağlantısı da başka bir anlam kazandı. Eternal Sunshine “Unutsak ve yeniden başlasak ne olur?” diye sorarken, Leyla ile Mecnun sanki “Unutamıyorsak yaşamaya nasıl devam ederiz?” diye soruyor. İkisinde de sevdiğin insan hayatından çıksa bile zihninden ve senden tamamen çıkmıyor. Filmin finalindeki düşünceyi de sevdim: Bir ilişkinin nasıl bitebileceğini, birbirinize hangi acıları yaşatabileceğinizi bilseniz bile yeniden sevmeyi seçer miydiniz? Galiba filmin söylediği şey şu: Bazı acılar, sevmiş olmanın bedelidir. Yine de ilk izleyişimde çok keyif aldığımı söyleyemem. Belki de yarı uykulu izlenebilecek en yanlış filmi seçtim. :) Ama başlangıçta “Bu film neden bu kadar abartılmış?” derken, üzerine düşündükçe neden bu kadar insanın hayatında özel bir yere sahip olduğunu biraz daha iyi anladım. Sanırım bir kez daha, bu kez gerçekten dikkatimi vererek izlemeyi hak ediyor.