Raf Yorumu: zehra (@zzehradm)

"Ya başka ihtimaller olsaydı?" sorusunu sordurtan filmdir. Çok durgun, çok sessiz ve tamamen duygulara dayalı bir film. Öyle büyük kavgalar, bağıran çağıran tutkular, dramatik entrikalar arıyorsanız bu kesinlikle size göre değil. İzlemek için kesinlikle doğru zamanı ve doğru ruh halini…devamı"Ya başka ihtimaller olsaydı?" sorusunu sordurtan filmdir. Çok durgun, çok sessiz ve tamamen duygulara dayalı bir film. Öyle büyük kavgalar, bağıran çağıran tutkular, dramatik entrikalar arıyorsanız bu kesinlikle size göre değil. İzlemek için kesinlikle doğru zamanı ve doğru ruh halini kollamanız lazım. Hikaye o kadar gerçekçi işlenmiş ki ister istemez kendi hayatınızı, "ya şöyle olsaydı" dediğiniz o yol ayrımlarını düşünüyorsunuz. Zamanın akışı, iki insanın birbirinin hayatında sadece birer "anı" olarak kalması ama yine de o bağın hiç kopmaması çok gerçek anlatılmış. Yani düşününce "lisede hoşlandığım bir çocuk vardı, acaba şimdi ne yapıyordur?" düşüncesi hepimizin aklından geçmiştir. Bunu düşününce filmin duygusal derinliği daha da artıyor. Nora karakteri (Greta Lee) ayakları yere basan, ne istediğini bilen bir kadın. Her şeyi geride bırakmış ve hayatına mutlu bir şekilde devam eden biri olarak görünüyor. İşte tam da bu yüzden final sahnesindeki haline çok şaşırdım. Beklenmedik bir tepkisi vardı benim için. Hae Sung (Teo Yoo) ise bakışlarıyla o kadar çok şey anlattı ki konuşmasına bile gerek kalmadı çoğu sahnede. Beni şaşırtan karakter Arthur oldu. Normalde bu tarz hikayelerde araya giren üçüncü kişi "kötü adam" yapılır, seyirci ondan nefret etsin istenir ya; burada öyle bir şey yok. O kadar anlayışlı, o kadar empati yapılabilir bir adam ki... Adamın kendi evinde, karısının çocukluk aşkıyla Korece konuşmasını izlerken hissettiği o dışlanmışlık ve çaresizlik çok gerçekti. Hiç kimseyi kötü yapmadan bu kadar derin bir duygu karmaşası yaratmaları muazzam. "In-Yun" filmin temel taşını oluşturuyor ve güzel işlenmişti. Yeni bir kavram öğrenmiş oldum. Ben böyle az diyalogla bu kadar derin ve gerçek hissettiren filmleri, dizileri çok seviyorum. Bunu yapmak da hiç kolay değil bence. Eksilerine gelecek olursam çocukluktaki hallerini, birbirleri için bu kadar özel olmalarına sebep olan yaşanmışlıkları daha çok görmek istediğimi söyleyebilirim. Sinematografisi, Seul ve New York sokaklarının o kontrastı, ışık kullanımı ve final sahnesi... O final sahnesini uzun süre unutabileceğimi sanmıyorum. Dişlerimi sıkarak izlediğim bir sahne oldu. Gece ışıkları kapatıp, kendi içinize dönmek istediğiniz bir akşamda şans veriniz. 📍"Ya bu da bir geçmiş yaşantıysa ve biz sonraki hayatımızda birbirimiz için bir anlam ifade ediyorsak?"