Raf Yorumu: Wolvi (@wolverineh)

"Bazen insanlarla konuşmakta zorlanırım." Shakespeare denilen şu adam, hangi esere konu olmadı acaba? Öyle büyük bir şair ki oğlunun kaybından dolayı duyduğu acının trajedik bir tarifi olan Hamlet beyaz perdeye bile yansıyor. Ancak bu yansımalarda, yazılan kitaplardan yola çıkarak William…devamı"Bazen insanlarla konuşmakta zorlanırım." Shakespeare denilen şu adam, hangi esere konu olmadı acaba? Öyle büyük bir şair ki oğlunun kaybından dolayı duyduğu acının trajedik bir tarifi olan Hamlet beyaz perdeye bile yansıyor. Ancak bu yansımalarda, yazılan kitaplardan yola çıkarak William Shakespeare'ın özel yaşamı hakkında net bir kanıya veya düşünceye varılamaz. Her şeyden öte Hamnet, Maggie O Farrel'ın kitabından uyarlanmış ve büyük oranda bu hanımefendinin romantikleştirmesini içeriyor. Tabii yönetmen Chloé Zhao'da özü koruyarak bunu farklı bir şekilde iletiyor seyircilere. W. Shakespeare'ın eşi Agnes'in, gelip de oğulları için yazılmış "Hamnet" piyesini izlediği gerçek değildir kısacası. Aynı zamanda tarihçiler ve edebiyatçılar arasında şairin eşi Agnes'i aldatmış olabileceği de düşünülmekteymiş. Çünkü adam tiyatrosu için sürekli eşi ve çocuklarını bırakarak Londra'ya gidiyor. (Bunda gerçekten Agnes'in payı var mı bilmiyorum. Yani filmde Londra'ya gitmesi gerektiğini söyleyen eşiydi sonuçta.) Dolayısıyla uzun yıllar görüşememeleri ve Shakespeare'ın piyeslerindeki göndermelerden eşini aldatmış olabileceği düşüncesi doğmuştur... Ama tabii kesinlik yine yok. Öyle ki filmde büyük bir aşktan ziyade evlat acısı hâkimdi. İlk yarısındaki tanışma oldukça pasifti. Birkaç öpüşme ve sevişme ile birbirlerine tutuldular resmen. İkinci yarısındaysa ağır bir yas dönemi bekliyor bizleri. Jesse Buckley'in performansı çok iyiydi. Dillere destanlık bir canlandırma izlediğimizi düşünmüyorum ama hakikaten Hamnet'in ölümünde verdiği tepkiler seyirciyi gayet esir alıyor, içine çekiyor. Agnes'in sahnelerinin ardından, Shakespeare'ın duyduğu acıyı bir trajediye çevirmesi, bunu bir oyunda kullanması, onun duygularını ifade etme biçimimin sanat yoluyla olması dikkat çekiyordu. Sanat acıdan doğar cümlesinin kanlı canlı örneğidir, Hamlet bence. William'ın doğum ardından ormandaki o karanlık kuytuya dikkatlice bakması, ileride yaşayacaklarının habercisiydi. Nitekim oğlunun ölümünün sonrasında yazdığı oyunda, yine karanlık bir eşik vardı. Bu filmin sosyal medyada paylaşımlarının abartılı olduğunu da izleyince anladım. Evet güzel bir filmdi, ham ve kaliteli perfomanslar vardı ancak göklere çıkarmanın anlamsız olduğunu düşünüyorum. Daha önce hiç dram filmi çekilmemiş gibi davranılıyor. Veya bu film olmayanı başarmış sanki... Sosyal medya etkisiyle hiçbir zaman film izlemedim ve sosyal medya paylaşımları, reklamları da hiç ilgimi çekmiyor.