Raf Yorumu: Lale 〰️ (@donaesmeralda)

Spoiler içeriyor Düşünüyorum. Beni beklediğimden çok daha fazla etkiledi. Filmde insanların renklenmeye başlamasını sadece “tutkularını bulmaları” olarak yorumlamak bana biraz eksik geliyor. Çünkü herkes aynı şekilde renklenmedi. Jennifer kendini geliştirmeye başladığında renkleniyordu. Babası ise annesinin sadece yemek yapan, evi temizleyen biri olmadığını,…devamıDüşünüyorum. Beni beklediğimden çok daha fazla etkiledi. Filmde insanların renklenmeye başlamasını sadece “tutkularını bulmaları” olarak yorumlamak bana biraz eksik geliyor. Çünkü herkes aynı şekilde renklenmedi. Jennifer kendini geliştirmeye başladığında renkleniyordu. Babası ise annesinin sadece yemek yapan, evi temizleyen biri olmadığını, o hayatından çıktığında aslında içinde çok daha büyük bir eksiklik oluştuğunu fark ettiğinde renkleniyordu. Yani bazen bizi renklendiren şey, içimizde olduğunu bile fark etmediğimiz bir duygu olabilir. Bence hepimiz kendi küçük dünyalarımızı kuruyoruz. Bir rutinimiz, alışkanlıklarımız, “hayat böyle olmalı” diye düşündüğümüz şeyler var. Sonra da o küçük dünyanın içinde mutlu olduğumuzu zannediyoruz. Ama gerçekten ne istediğimizi, içimizde neler olduğunu düşünmeye pek cesaret etmiyoruz. Belki de en korkutucu şey, kendimize “Ben gerçekten ne istiyorum?” diye sormak. Bu film bana hayatımızın aslında ne kadar kolay siyah beyazlaşabildiğini düşündürdü. Oysa renkler hepimizin içinde bir yerde var. Birimizin içinde resim yapma isteği, bir diğerinin içinde özgür olma arzusu, bir başkasının içinde sevgi, üretme, öğrenme, seyahat etme ya da sadece kendisi olma isteği olabilir. Mesele belki de tutkuyla yanıp tutuşmak değil, kendi içimizde bize ait olan rengi bulmak. Bazen başka insanlar da dünyamızı renklendiriyor. Sevdiğim insan yanımda olmadığında hayat benim için biraz daha siyah beyaz geliyor. Onu gördüğümde ise bir anda pembe, kırmızı, sarı oluyor. Evcil hayvanıma sarılmak bile dünyamı pespembe yapabiliyor. Demek ki renk bazen bir insan, bazen bir hayvan, bazen bir şey yapmak, bazen de kendimizle ilgili fark ettiğimiz küçücük bir şey olabiliyor. Bir de film boyunca şunu düşündüm: Biz dünyamızı gerçekten biraz fazla siyah beyaz hale getirmedik mi? Eski filmleri bu yüzden çok seviyorum sanırım. İçlerinde garip bir canlılık var. Yeni filmlere, özellikle son yıllarda yapılanlara baktığımda ise çoğu zaman gri, siyah ve beyaz görüyorum. Sanki sadece filmler değil, hayatın kendisi de gittikçe renksizleşiyor. Ben de son zamanlarda bunun farkına daha çok varıyorum. Evimde bile her şey gri ve nötr olsun diye seçim yaparken içimden aslında renkli bir şeyler istiyorum. Daha canlı bir hayat istiyorum. Pleasantville bana biraz da bunu hatırlattı: Belki de hayatımızın renklenmesini beklememeliyiz. Önce içimizde hangi renklerin olduğunu bulmalıyız.