Raf Yorumu: elif_f (@elif

Uzun süredir listemde bekleyip izlenir izlenmez beni etkisi altına alan , düşündüren kendini sevdiren bir yapıt daha :) 1920’lerde bir hastane odasında başlıyoruz. Bir yanda geçirdiği kaza yüzünden felç kalan, yaşama sevincini yitirip tek derdi intihar haplarına ulaşmak olan Roy,…devamıUzun süredir listemde bekleyip izlenir izlenmez beni etkisi altına alan , düşündüren kendini sevdiren bir yapıt daha :) 1920’lerde bir hastane odasında başlıyoruz. Bir yanda geçirdiği kaza yüzünden felç kalan, yaşama sevincini yitirip tek derdi intihar haplarına ulaşmak olan Roy, diğer yanda kolu kırıldığı için orada bulunan masum Alexandria... Roy’un kızı kandırmak için anlatmaya başladığı o devasa masal, aslında iki kırık ruhun birbirine tutunma hayatta kalma hikayesine dönüşüyor. Beni filmde en çok sarsan şey, Roy’un kafasındaki karanlık ile küçük kızın zihnindeki o lekesiz dünyaydı. Roy masalda bir Kızılderiliden bahsettiğinde Alexandria’nın bunu tarlada birlikte çalıştığı Hintli adam olarak hayal etmesi ya da ruh kelimesini kafasında ayakkabı tabanı olarak canlandırması beni inanılmaz etkiledi. Birimizin acısı, diğerimizin masumiyetinde bambaşka bir renge bürünüyor çünkü. Simgeler ve arka plandaki o ruhsal çöküntü ise filmi alelade bir masal olmaktan çıkarıp psikolojik derinliğe taşıyor. Film boyunca etrafta uçuşan kelebekler, takılan maskeler benim için karakterlerin kendi gerçekliklerinden, içlerindeki o ağır hasarlardan kaçma çabası bizlerde öyle değil miyiz .... Roy’un anlattığı masaldaki o ucu bucağı olmayan sonsuz çöller, aslında adamın kendi içindeki kurak yalnızlığın, çaresizliğin kendisi. Roy içindeki o karanlıkla masaldaki kahramanları tek tek öldürüp hikayeyi bir felakete sürüklemek istedikçe, Alexandria’nın "Onu öldürme, yaşat!" diye ağlaması filmin tam da ağlatmaya başladığı sahne. Bir insanın yaşama tutunması için bazen sadece bir çocuğun inancına ihtiyacı olduğunu kendi içimde hissettim. İzlediğim filmlerde kamera arkasını ve detaylarını öğrenmeyi ve araştırmayı çok seviyorum. Yönetmen Tarsem Singh’in bu görsel şöleni yaratmak için tam 18 yıl boyunca 28 ülke gezmiş ve hiç bilgisayar efekti kullanmadan Hindistan’daki derin su kuyularından Namibya çöllerine kadar her yeri kanlı canlı kendisinin çekmesi harika ve inanılmaz bir başarı benim için:) Ama beni asıl derinden vuran detay şu oldu çekimler sırasında küçük kız, aktör Lee Pace’in gerçekten felçli olduğunu sanıyormuş. Yönetmen sırf o doğal duyguyu yakalamak için bu sırrı saklamış ve kızın Roy’a sarılırken, onun için endişelenirken hissettiği yansıttığı acı gerçekmiş. Bazen küçük bir kuş gelir ve size yeniden umut ışığı olur neden olmasın ki :)