Raf Yorumu: Azim (@azce42)

Absürt bir olayla başlayıp ilerleyen bu kısa hikâye, insan ilişkilerinin soğuk gerçekliğini ve bazen ne kadar kırılgan olabildiğini önümüze seriyor. Bir insanın işe yaramaz görüldüğü an ne kadar çabuk değersizleşebildiğini ve yok sayılabildiğini güzelce anlatıyor. Her şey yolundayken, bir hastalık…devamıAbsürt bir olayla başlayıp ilerleyen bu kısa hikâye, insan ilişkilerinin soğuk gerçekliğini ve bazen ne kadar kırılgan olabildiğini önümüze seriyor. Bir insanın işe yaramaz görüldüğü an ne kadar çabuk değersizleşebildiğini ve yok sayılabildiğini güzelce anlatıyor. Her şey yolundayken, bir hastalık veya çaresizlik anında sistemden koptuğunuzda, en yakınlarınızın bile iç dünyanızla ilgilenmediğini, empati yapmayı akıllarından geçirmediklerini ve sadece kendi konforlarını düşünüp sizi bir köşede unuttuğunu düşünün. İşte Gregor'un başina bu geliyor. Gregor fedakarlık yapıp ailenin direği haline gelmişken, artık sadece gizlenmesi gereken bir utanç kaynağına dönüşüyor. Bir yerden sonra ailenin Gregor’suz bir hayata alışması ve hatta onun yokluğunu bir "kurtuluş" olarak görmeye başlaması son derece ağır. Borçların yükünü taşırken kendi hayatını hiçe sayan fedakar bir evlat, kız kardeşine her zaman destek olmaya çalışan iyi bir abiydi, fakat işe yaramaz bir böceğe dönüştüğü an her şey unutuluyor. Ne hissettiğini sormak bir yana, içeride hâlâ insanca düşünen biri olabileceğini akıllarına bile getirmiyorlar. İnsanların sevgisinin bazen ne kadar koşullu olduğunu görmek üzücü ve insanı düşündürmüyor değil. Absürtlüğü beğendim mi yoksa sorgulamalı mıyım hâlâ tam emin değilim. Okurken gerçekten absürt ve mantıksız gelen taraflar var. Mesela kimsenin işin mantığını sorgulamaması gibi detaylar herkesin hoşuna gitmeyebilir, ama Kafka’nın amacı da zaten gerçekçi bir hikâye anlatmak değil. Absürtlükle olayı daha da etkileyici hale getirip, okuyucunun o böceğin yerine yatağa düşmüş, çaresiz ve bakıma muhtaç bir hastayı ya da sistemin dışına itilmiş herhangi bir insanı hayal edebilmesini istemiş olabilir diye düşünüyorum. Hikâye su gibi akıp gidiyor ve hiç yormuyor. Aradan yüzyıl geçmesine rağmen günümüz insanının yalnızlığını ve ilişkilerin kırılganlığını hâlâ bu kadar net yansıtması da kitabın ne kadar zamansız bir klasik olduğunu gösteriyor. İnsanları düşündürmeye devam ettiği ve o böceğin yerine birini hayal etmenizi sağladığı sürece de zamansız bir klasik kalmaya devam edecek. Sonda bir fun fact: Zamanında Kafka kapağa böcek konulmasını hiç istememişti. Adama inat bugün dünyadaki baskıların çoğuna dev böcek koyuyorlar.