Raf Yorumu: Olimposun Tanrıçası (@athena)

Ermiş’in Bahçesi bana insanın bazen dünyadan değil, dünyanın içinde kendine biçilen rollerden uzaklaşmak istediğini düşündürdü. İnsanlarla birlikte yaşarken bile kendi içine çekilebilmeyi, sevdiklerinden vazgeçmeden kendine ait bir alan yaratabilmeyi önemsiyorum. Çünkü bana göre insanın kendini tanıması, biraz da yalnızlığıyla ne…devamıErmiş’in Bahçesi bana insanın bazen dünyadan değil, dünyanın içinde kendine biçilen rollerden uzaklaşmak istediğini düşündürdü. İnsanlarla birlikte yaşarken bile kendi içine çekilebilmeyi, sevdiklerinden vazgeçmeden kendine ait bir alan yaratabilmeyi önemsiyorum. Çünkü bana göre insanın kendini tanıması, biraz da yalnızlığıyla ne yapabildiğinde saklı. Halil Cibran’ın satırlarında beni en çok etkileyen şey, hayatın cevaplardan çok sorularla anlam kazandığını hissettirmesi oldu. İnsan, zamanla öğrendiği doğruların bile kendisine ait olup olmadığını sorguluyor. Bazen başkalarının öğrettiklerini değil, kendi içinde sessizce büyüyen düşünceleri dinlemek istiyor. Sanırım bu yüzden insanın iç dünyasına, doğaya ve hayatın görünmeyen anlamlarına yönelen kitaplarda kendimden bir parça buluyorum. Bu kitap bana her şeyin bir yere varmak, bir şeyi başarmak ya da bir anlamı kesin olarak çözmek zorunda olmadığını hatırlattı. Bazı şeyleri olduğu gibi kabul etmek, bazılarını geride bırakmak ve bazı sorularla yaşamayı öğrenmek gerekiyor. Her şeyi anlamlandırmaya çalışırken hayatın kendisini kaçırmak da mümkün. Ermiş’in Bahçesini okurken insanın olgunlaşmasının her zaman daha fazla şey öğrenmekle ilgili olmadığını düşündüm. Bazen gereksiz olanı ayıklamak, kendi sesini başkalarının sesinden ayırmak ve neye gerçekten değer verdiğini anlamak gerekiyor. Belki de insanın en büyük yolculuğu, kendisine ait olmayan beklentilerden sıyrılıp kendine yaklaşmasıdır. Kitabı bitirdiğimde aklımda kesin cevaplar değil, üzerine düşünmeye devam edeceğim duygular kaldı. Zaten bazı kitapların güzelliği de burada değil mi? Son sayfayı çevirdiğinde hikâye bitiyor ama zihninde başlayan konuşma devam ediyor. Benim için Ermiş’in Bahçesi, insanın kendi iç dünyasına açılan sessiz bir kapı gibi. Herkesin anlayacağı bir şey söylüyor belki ama herkesin aynı şeyi duyacağını sanmıyorum. Çünkü bazı cümleler okunduğu yerde değil, insanın kendi hayatında karşılık bulduğu yerde anlam kazanıyor…📚