(@) - Raf

Orijinal ismiyle "The Fall Guy" dublörlük hakkında bir film. Türkçede Düşen Adam manasına geliyor. Dublörlük Hollywood'ta çok önemli bir meslek olmasına rağmen bu işi yapanların hep geri planda kaldıklarını biliyoruz. Tehlike arz eden sahnelerde başrol oyuncunun yerine geçerler, sonradan başrol…devamıOrijinal ismiyle "The Fall Guy" dublörlük hakkında bir film. Türkçede Düşen Adam manasına geliyor. Dublörlük Hollywood'ta çok önemli bir meslek olmasına rağmen bu işi yapanların hep geri planda kaldıklarını biliyoruz. Tehlike arz eden sahnelerde başrol oyuncunun yerine geçerler, sonradan başrol oyuncunun yüzü dublöre montajlanır ve çekim tamamlanır. Dublöre gerek kalmadan, performansını sürdüren oyuncular da var tabii ki (Tom Cruise, Keanu Reeves vb.) fakat ben bu gönderide daha çok isimsiz kahramanlara yer vereceğim; yani evet dublörlere. Bu bir meslek ve elbette saygı kazanmalı, elbette seyirci aksiyonun ardındaki emeği bilmeli... Bu uzun bir gönderi olacak. Filmin içeriğine daha sonra değineceğim. Şimdi sizlerle araştırma sonrası edindiğim bilgileri paylaşmak istiyorum. Biraz geçmişte yaşanan dublör kazalarından ve sonucunda hayatını kaybetmiş insanlardan bahsedelim: Joi Harris, bir motosiklet yarışçısıymış. 2017'de Deadpool 2'nin çekimlerinde Domino karakterine dublörlük yapıyormuş. Motosiklet sahnesi sırasında bir kaza sonucu hayatını kaybetmiş. John Bernecker, The Walking Dead izleyen bilir, bir ara dizinin oyuncuları sürekli bu ismi paylaşıyor ve anıyordu. Dizinin 8. Sezonu sırasında dublörlük yapıyormuş ve yüksek bir balkondan ters bir şekilde düşerek yaşamını yitirmiş. Cameraman Wickliffe, The Dark Knight'ı hepimiz biliriz. Bir sahne provasında araçtan dışarı eğilmiş, araç ağaca çarpmış. Dublör, kava travması sonucunda yaşama veda etmiş. Jun Liu, Cehennem Melekleri 2 filminde bir patlama sonucu yaşamını yitiren dublör. Harry O'connor, benim izlemediğim Vin Diesel'in başrolde olduğu xXx filmi (2002) var. Aksiyonseverler bilir. Vin Diesel'in dublörlüğünü yapıyormuş. Yamaç Paraşütü sırasında bir köprü sütununa çarparak hayatını kaybetmiş. Art Scholl, Tom Cruise'nin çıkış filmi Top Gun'ı (1986) izleyen bilir. Hava akrobasisi ile dolu bir filmdir. Dublör, bu çekimler esnasında düşmüş ve enkazı bulunamamış bile. Jose Marco, ismini hiç duymadığım 1969 yapımı Shark filminde dublörlük yapmış. Köpekbalığı temalıymış. Ve gerçekten bir köpekbalığı saldırısına maruz kalarak hastanede yaşamını yitirmiş. Uzun bir paragraf oldu. Bu yukarıdaki insanlar nasıl kişilerdi hiçbirimiz bilemeyiz belki fakat dublörlük yaparken yaşamlarını yitirdiklerini internetten öğrenebiliyoruz. Bu onların mesleği elbette ama sinemanın dümdüz bir kamera çekiminden ibaret olmadığını gösteriyor bizlere. Özellikle aksiyon türündeki filmlerde havalı ve heyecan dolu sekanslar izliyoruz ama ardındaki esas kovalamacayı hiç bilmiyoruz gerçekten. Bu noktada The Fall Guy, özü itibariyle yine bir eğlenceli aksiyon sunsa da "Dublörlük" konusunda farkındalık yaratmayı da başarıyor. 80'li ve 90'lı yıllarda haliyle bugüne göre gelişmiş ekipmanlar olduğu söylenemez ve bu yüzden daha fazla film kazalarına rastlanılıyormuş. Bugün teknolojideki hıza bakarak daha güvenilir bir ortam olduğu söylenebilir olsa da yine kazalara dur denilmiyor. Nitekim bazen oyuncular da hayatlarını kaybedebiliyorlar... Evet, artık filme doğru yelken açalım. Öncesinde yönetmen David Leitch'ten bahsetmeden geçmek istemem. Çünkü Leitch bizzat eskiden dublörlük yapmış birisi. Hatta Hollywood'ta bu yönüyle oldukça tanınmış biri. Dublörlüğünü yaptığı oyuncuları duymak ister misiniz? Ben şahsen okuyunca şaşırdım: Matt Damon, Brad Pitt ve Jean Claude Van Damme. The Fall Guy (Dublör) filmini seyrederken yer yer bu isimlerin mizahı yapılıyor. Mesela Matt Damon başrollü Bourne serisi... Siyah köpeğe verilen Jean Claude (😂😯) ismi... Jason Momoa'nın soy ismi karmaşası esprisi... İşte bu küçük detayların özünde yönetmen David Leitch'in dublörlük yaptığı yıllara dair göndermeler mevcut. İlk yönetmenlik deneyimini ise hepimizin bildiği 2014 yapımı, harika bir aksiyon serüvenin başlangıcı olan John Wick ile gerçekleştiriyor. (Yönetmen Chad Stalksi ile birlikte.) Sonrasında yönettiği filmler: Atomic Blonde, Deadpool 2, Fast&Furious : Hobbs and Shaw, Bullet Train ve The Fall Guy. Gördüğünüz gibi kulağa yabancı gelmeyecek işlerin başında vardı. Meraklılarına yönetmen David Leitch'in dublörlük yaptığı diğer filmleri de eklemek istiyorum (yönettiği değil.): Fight Club, Truva ve Mr and Miss Smith filmlerinde Brad Pitt'in, Matrix üçlemesinde Keanu Reeves'ın, V For Vandetta'da Hugo Weaving'in, 300 Spartalı'da Gerard Butler'ın, Jumper'da Hayden Christensen'in, Bourne serisinde, Matt Damon'ın, Conan filminde Jason Momoa'nın Dublörlüklerini yapmıştır. Daha iyi anlaşılması için tekrarlıyorum. Bu dublörlük kariyeri ile fazlaca ün yapmış. Ardından 2014'te John Wick ile yönetmenlik kariyeri başlamış... Biliyorum uzadı. Ama inanın yazarken çok keyif alıyorum. Saat gecenin yarısı... Yönetmen David Leitch, dublörlük ile kalmayarak aksiyon koordinatörlüğünde de bulunmuş. The Fall Guy'da bu mesleğe de rastlıyoruz... İşte bu işi yaptığı ünlü filmler (belki şaşırırsınız ya da nasıl diyeyim, izlemiş olduğunuz bu aksiyonlu filmleri görünce birlikte bir tebessüm eder ve benim gibi aa demek bunların aksiyonlarının arkasında bu isim mi varmış dersiniz...): X-Men Origins Wolverine, Kaptan Amerika: İç Savaş, Jurassic World, Teanege Mutant Ninja Turtles. Evet, yönetmen David Leitch'in yazımdaki yeri sona erdi. Bir nefes alabilirsiniz. Artık limana vardık. Kıyıya yanaştık. Şimdi The Fall Guy ile ilgileneceğiz. Filmde Ryan Gosling ve Emily Blunt, iyi bir ikili olmuşlar ancak bir şeyler çok yavandı bu ilişkide. Muhtemelen sürekli mizahın devreye girişi ve hızlı sahne geçişleri sebebiyle fena mı fena yüzeysel kaldılar. Ryan Gosling, dublörlük yapan birini canlandırıyor ve beklenen o karizmayı verebilmiş olduğunu düşünüyorum. İlk bir saatinde filmin içine çok giremedim, hızlı geçişlerden bir ara başım bile döndü diyebilirim ancak sonrasında işin eğlencesi göz kırpıyor ve kendimi seyir zevkini alabilmiş buluyorum. Emily Blunt'u yönetmen Jody rolünde izliyoruz. Jody'nin çektiği filmde uzaylılar yer alıyor. Uzaylıların da her birisini bir insan canlandırıyor ve haliyle The Fall Guy'ın mizahını kuvvetlendirmişler. Zayıf yönleri yok muydu filmin? Elbette vardı. Başlangıçta bir oradan bir buradan ne anlatmak istediğine tam olarak iyi bir zemin hazırlayamıyor, senaryo dağınık görünüyor; bunların üstüne geçişlerin hızlı olması seyircinin aklını bulandırabiliyor. Dublör (Gosling) ve yönetmenin (Blunt) aşkları yan hikâye olarak yer alsa da filmin bütününe yayılarak biraz işgalde bulunmuş. The Fall Guy, Zaman zaman absürt komedi havasını veren keyifle izlenebilecek bir yapım olmuş. Üzerine destan yazılacak bir yanı elbette yok! Ama yönetmen David Leitch, bu filmi öylesine çekmemiş. Kendisinin de dublörlük yaptığını düşünürsek konu son derece bilinçli seçilmiş. Bu yüzden gönderimde A'dan Z'ye birçok şeye değinmek istedim. Buraya kadar okunur mu emin değilim, hatta pek de sanmıyorum. Ama okuyanlara teşekkür ediyorum. Sevgiyle ve sanatla kalınız.

wolverineh 1 year ago

Silahlar

Zach Cregger

68 Gönderi

Farklı bir iş olarak görüyorum Weapons'u. Kesinlikle diğer korkulardan farkı olan izlemesi son derece keyifli bir filmdi. Neden beğendiğimi madde madde anlatmak istiyorum. 1- Hikâyesini tek bir karakter ve etrafındaki tiplerle örmek yerine kısım kısım ilerliyor; bölümlere ayrılıyor ve her…devamı

wolverineh 1 year ago

Yapay zekanın insana faydasını kabul ediyorum. Ama sanat, edebiyat ve sinemaya zarar vermesinden ve düşüncelerimizin körelmesinden endişe duyuyorum açıkçası. Yeni neslin Chatgbt aracılığı ile kitap yazıp ödül aldıklarını düşünün lütfen. Başka bir yazara ait fikirleri bile çalabilen insanoğlunun Chatgpt veya…devamıYapay zekanın insana faydasını kabul ediyorum. Ama sanat, edebiyat ve sinemaya zarar vermesinden ve düşüncelerimizin körelmesinden endişe duyuyorum açıkçası. Yeni neslin Chatgbt aracılığı ile kitap yazıp ödül aldıklarını düşünün lütfen. Başka bir yazara ait fikirleri bile çalabilen insanoğlunun Chatgpt veya diğer yapay zeka appleri ile neler yapabileceğini tahmin etmek zor değil. Düşünsenize aylarca emek verilip hazırlanan film efektlerini... Yapay zeka ile desteklenince bu süreç belki haftalara veya günlere iner... Korkunç. (CGI bir noktada tehlike arz eden sahnelerde gerekiyor. Zaten CGI bir yapay zeka da değil. Ama işinin gerçekçi olması için CGI'den komple uzak duran ustalar da var. Bir de gerekmeyen sahnede bile bunu kullanan var. Bu ayrımı bilmek önemli.) Geçenlerde bir Netflix dizisinde bütçeden kısmak için yapay zekadan yararlanıldığı belirtilmiş. Bu haberler gelecekteki dizi ve filmlere olan güvenimi sarsıyor. İnsanın üstün emekler sarf edip belli konuma gelmeleri her zaman daha hayırlıdır oysa. Tevekkül kelimesi anlamını yitiriyor şahsen. Martin Scorsese, pek bilinmeyen "Silence" (2016) filmi için 12 seneden fazla hazırlık yapmış. Elbette bir aksiyon filmi değil ancak, ortaya konulan emek ve bunu görmek şahane bir şey değil mi? Hayao Miyazaki'nin Rüzgar Yükseliyor anime filmindeki bir kalablık sahnesinin çizimini hatırlayalım. Animatör Eiji Yamamori, bu sahnenin çizimi için 15 ayını vermiş. Üstelik bu kalabalığı ekranda yalnızca 4-5 saniye görebiliyoruz. Sahnenin CGI ile doldurulması yerine insan becerisine bırakılması ne kadar üstün bir emek değil mi? Ne zaman aklıma gelse hayranlık duyuyorum. Yapay zekadan aldığımız faydalar belli oranda ve kısıtlı olduğu sürece toplumda yer edinmesi şahane. Kitap okurken anlamını bilmediğim kelimeleri kolaylıkla öğrenebiliyorum ve not alıyorum. Fakat hayatının her alanına entegre edilmesi, düşünce dünyamızı ele geçirmesi, sanatın insan ellerinden gittikçe uzaklaşmasına gelince konu... Bir duraksatıyor.

wolverineh 1 year ago

Raftaki 6. Yılım! Selamlar. Buraya ilk geldiğimde üniversiteye yeni başlayacak bir öğrenciydim. Şimdiyse atanmış bir sınıf öğretmeniyim. 2019 senesinde nasılsam şuan da öyleyim; yani aynı ruhu taşıyorum. Enerjim aynı, keşiflere açığım. Geçen 6 yıl boyunca film, dizi ve kitap gönderilerimle,…devamıRaftaki 6. Yılım! Selamlar. Buraya ilk geldiğimde üniversiteye yeni başlayacak bir öğrenciydim. Şimdiyse atanmış bir sınıf öğretmeniyim. 2019 senesinde nasılsam şuan da öyleyim; yani aynı ruhu taşıyorum. Enerjim aynı, keşiflere açığım. Geçen 6 yıl boyunca film, dizi ve kitap gönderilerimle, bağımsızdaki sorularım ve fikirlerimle buradaydım. Görünen o ki uygulamayı gerçekten seviyorum. Bazen sıkıldığım anlar oldu, rafı hiç açmadığım zamanlar da vardır. Ama yeniden buralarda olabildim. Bana göre farklı bir aurası var. Bu 6. yılıma özel olarak bir şeyler yazmak ve paylaşmak istiyorum. 1600 FİLM Bugün izlediğim 1997 yapımı Haneke filmi "Funny Games" le beraber 1600. Filmimi izlemiş bulundum. Zaten bu yaz 1600'e tamamlayıp beraberinde, 6. Yılıma özel de bir şeyler yazayım istiyordum. Bu süreçte bana çok şey katan yapımlar izledim. İzlediklerim arasında beğenimi en çok kazananlar, izlerken beni dumura uğratan, sorgulatan, eleştirisini düşündürten filmler oldu. Bittikten sonra devam eden, hayatımın herhangi bir anında "şöyle bir film vardı" diyerek sevdiklerimle paylaşabileceklerim benim için her zaman özeldir. Hayatıma böyle filmleri kazandırdığım için de çok mutluyum. Sinemayı aynı zamanda bir paylaşım aracı olarak görüyorum. İzleyenleri bir araya getiriyor ne de olsa. Hem keyif alarak izleyebildiğim hem de beni düşüncelerle boğuşturup, mana çıkarımı yapabileciğim bir alan kısacası. GÖNDERİLER Genel anlamıyla gönderiler hakkında bazı yorumlarda da bulunmak istiyorum. Ara sıra konuşuluyor ya burası ne hale geldi, neden film, dizi veya kitaplar adına gönderiler öne çıkmıyor şeklinde.. Bunu konuşmak sinemayla, sanatla, kültürle ilgilenen herkesin sonuna kadar hakkıdır zaten. Konuşalım. Abuk subuk gönderiler çoğalıyorsa, demek ki kaliteli film yorumları, uzun uzun yazılan, emek verilen gönderiler aşağıda kalıyordur. Es geçiliyordur. Hiçe sayılıyordur. Keşke böyle olmasa. Bunu aşmanın yollarından birisi daha fazla filmle, diziyle ilgili güzel yorumlar yapılmasıdır oysa. (Ama bu filmin sadece konusunu yazmak, spoiler vermek, filmin sonunu anlatıp geçmek değil.) Okuduklarımızın, izlediklerimizin bizde uyandırdığı radikal ve duygusal düşüncelerdir, inceleme yapmak. Ve bu alanlara ilgili kişilerin uygulamada artması da olumlu sonuç doğururdu. Güzel gönderi gördüğümde sevinerek okuyorum, bir kitabın o kişide uyandırdığı görkemli heyecanı okumak hoşuma gidiyor. Veya neden beğenmediğini cesurca yazabilen kalemler. SORULAR Bir dönem sorularım vardı. Filmler, diziler ve kitaplar hakkında bağımsız gönderi atıyordum. Ve yorumlarda bu konular hakkında buluşuyorduk, eğlencesine ekstra sorular da ekliyordum gönderime. O dönem sona erdi, yani artık pek de içimden gelmiyor. Fakat o dönemleri de özlemiyor değilim. İnsanların fikirlerini dinlemek, sevgi ve saygı çerçevesinde hoşuma gidiyor. Ve aktiflik sağlanıyordu. Bağımsızda da daha fazla kitaplar, filmler ve diziler dolansa keşke. Ama keşkelerle kalıyoruz :)) OKUMA GRUBU 2022 yılının sonlarına doğru bir okuma grubu kurmuştum. Hâlâ da devam ediyoruz. Ayda bir kitap okuyoruz. Ve ay sonunda değerlendirmesini yapıyoruz o kitabın. Yine rafın güzel yanlarından birisiydi bu. Zaman gelip geçiyor, okuma grubu kurulalı 3 yıl olduysa :)) Arkadaşlıklar ve Samimiyet İsim isim yazmaya ne hacet. Burayı gönderileri ile şenlendiren, güzel incelemeler yapan, güzel paylaşımlarda bulunan çok iyi üyeler mevcut. Bir kısmı gittiler, hatta çoğu gittiler ama bu şuan kötü yazıldığı manasına gelmiyor. Umarım emek verilen gönderiler, hak ettiği değeri görürler. Abartıyor olarak görünebilirim ama ben böyle düşünüyorum. Sonuçta burası bir platform. MAVİ TİK Raf yönetiminin bana harika bir hediyesi bu. Uzun süredir burada bulunan birisi olarak beni çok mutlu etmişti. Bundan sonra? 1600. Filmimi izledim. Ve bu bir son değildi. Eylülde 1. Sınıfları okutacağım için yoğun bir dönem içinde olacağım ama bu hedeflerime de engel değil. Okumaya, izlemeye, gezmeye ve inşallah paylaşmaya devam edeceğim. Yazın sonlanmasına da az kaldı ama hâlâ bu mevsimdeyiz. Yazın geri kalanında herkese esenlikler ve mutluluklar diliyorum. Sevgilerle 🌿

wolverineh 1 year ago

Açlık

Sitisiri Mongkolsiri

47 Gönderi

"Mutfakta Demokrasi Olmaz" Bu filmin hakkını nasıl yemişler nasıl... Açlıklarını bu filmin hakkını yiyerek gidermişler resmen. İnanamıyorum. Imdb puanı 6.6 olmasını hakaret olarak görüyor ve gram umursamıyorum o puanı. Karşılaştırma yapmak huyum değildir ancak 2022 yapımı The Menu filmine övgüler…devamı"Mutfakta Demokrasi Olmaz" Bu filmin hakkını nasıl yemişler nasıl... Açlıklarını bu filmin hakkını yiyerek gidermişler resmen. İnanamıyorum. Imdb puanı 6.6 olmasını hakaret olarak görüyor ve gram umursamıyorum o puanı. Karşılaştırma yapmak huyum değildir ancak 2022 yapımı The Menu filmine övgüler yağdırılırken bu öylece kalakalmış. İkisi de yemekler üzerinden topluma dair eleştiriler yapıyor. Yanlış anlaşılmasın ben Menu'yu Anya Taylor-Joy ile birlikte beğenmiştim fakat Tayland yapımı "Hunger" ı çok farklı buldum ve etkilendim. 15 kişilik doğum günü davetinde ince detaylarla bezenmiş, görünümü için büyük özen verilmiş soslu yemeğin zenginler tarafından iştahla, afedersiniz hayvansı bir içgüdü ile yenilmesi dikkat çekiciydi. Kapitalizmde alt sınıfın binbir emekle çalışıp - Bifteğin ipince kesilmesi, yağda kızartımının hassas bir dengeye sahip olması gibi- üst sınıfa yaptığı sanatsal sunum. Sunuma diyecek yok ama zenginler gerçekten bu gösterişli yemekleri lezzeti için mi yiyorlar? Yoksa şefi adeta bir tanrı belleyip bu pahalı yeme organizasyonunu bir inanç haline mi getiriyorlar? Başkarakter Aoy'un babası bir yerde şöyle dedi: "Modern dünyayı hiç anlamıyorum. Özel olduğu için mi pahalı yoksa pahalı olduğu için mi özel?" Bana kalırsa filmin anlatısı ikinciyi kuvvetli kılıyor: Pahalı olduğu için özel. Şef Paul tüm bunları bilmiyor mu? Kendisi çalışanlarına katı davranan, kimine göre psikopat denilebilecek bir adam. Ününe de diyecek yok, zenginler onun adeta kölesi hâline gelmişler. Sunacağı yemekleri ilgiyle bekliyorlar. Paul, sistemi tamamıyla çözmüş birisi; fakirleri de aşağılamıyor. Aksine kazandırıyor. Etin ve balıkların en tazesini yoksullardan elde ediyor. Böylelikle Robin Hood tersine işliyor bu sefer: Fakirlerden alıyor, zenginlere veriyor. Ona göre yenilen yemekler, insanın statüsünü belirliyor. Aoy, büyükannesinin noodle tarifinden bahsederek içine sevgisini katmış diyor. Ama Şef Paul: "Sevgisini mi katmış? Bu, yoksulluktan kaçamayanların ürettiği bir bahane." deyiveriyor. Şef Paul'a göre fakirlerin gösterişli yemeklere ihtiyacı yok çünkü yaşamak için yiyorlar. Açlığa karşın bir tür mücadele, ilkellik ile besleniyorlar. Kendisinin şeflik mottosu daha çok, doyumsuz zenginlerin kendisine diz çöküp yemek yapmasını dilemeleri üzerine kurulu. Aslında zenginlere itaat etmiyor, yaptığı yemeklerle onları kendisine kul ediniyor. Hatta bir süre sonra gözü yasa bile görmüyor... Aoy'un Paul'un ekibine katılması ve daha sonra gerçekleşenler yani tüm bu mutfak yolculuğu bir kimlik arayaşına dayanıyor. Ait hissetmek ve değer görmek istiyor. En büyük hedefi "Özel" birisi olmak değil miydi? Ancak onun beklediği şey şatafat ve görkemli sunumlar eşliğinde çılgına dönmüş insanlar değildi. Oyuncunun yaşananlara karşın bazen sessizlik içinde kalması, içsel çatışmasını da yansıtıyordu. Aynı zamanda, hırsın insanı getirdiği noktayı da tüm saflığı ile özetliyordu Aoy. Filmin sonundaki dans sahnesini hatırlayalım, yemekler bir köşede. Partide herkes iç içe geçmiş gibi, yemekler ikinci planda bile değil belki. Ama kamera sokaktaki insanlara yöneldiğinde, daha farklı bir anlam kazanıyor yemekler; Yediklerin sosyal statünü belirler lafına geliyoruz kısacası. Zenginler, yalnızca tat ile sınırlı kalmayıp görsel bir hazzın peşine düşüyorlar. Onlar için "açlık" hiç sonlanmıyor. Bir sınırsızlığı ifade ediyor. Gerçek manada açlık, başarıya olan açlık ve zenginlerin gözlerini döndürmüş açlık. Film bu üç türle karşımıza çıkıyor aslında. Ben filmdeki performansları çok iyi buldum. Bir Tayland filmini böylesine ilgiyle izleyeceğimi sanmıyordum. Nitekim kulağa karmakarışık gelen dilleri bile beni rahatsız etmedi, filme öylesine odaklandım. Kusursuz demek istemem elbette çünkü senaryonun gidişatı ve karakter motivasyonuyla olumsuz eleştiri de alabilir vaziyette. Ama bütüne baktığımızda sonuyla birlikte benim beğenimi kazandı. Hiç sıkılmadım, kapitalizm, sınıf ayrımı, eşitsizlikler gibi mesajları da gayet yerindeydi.

wolverineh 1 year ago

Balerin

Chung-Hyun Lee

58 Gönderi

Yönetmen Lee Chung Hyun'u Call (Telefon) adlı gerilim filmiyle biliyoruz. Orada da aynı oyuncu Jeong Jong Seo'yu psikopat rolünde izlemiştik. Özgün duruşuyla gelecek vaat eden performans sergilemişti. 2018'de Lee Chang Dong'un Burning filminde de önemli bir rolle karşımıza çıkmıştı. Balerin'de…devamı

wolverineh 1 year ago

Prey

Dan Trachtenberg

32 Gönderi

Bence bu filmi beğenmeyenler önceki Predator filmlerini izlememişler yahut evrene dair hiçbir fikirleri yok. Bu ikisine de sahip olup beğenilmese gerçekten anlayabileceğim bir durum olurdu... Yönetmenin ismini ilk defa duyuyorum. Ve ölmeye yüz tutmuş Predator serisine resmen hayat vermiş. İzlediğimde…devamı

wolverineh 1 year ago

Nosferatu

Robert Eggers

41 Gönderi

KORKUNUN SANATLA BİRLEŞİMİ Kimselerin ayak basmadığı, basanın da ne idüğü belirsiz olduğu ıssız şatoda duvarlar sessizdir ama sanki dilleri var da susmayı tercih ediyor gibiler; filmdeki ses kurgusu yalnızca karakterlerin diyalogları ile sınırlı değil; mekândaki boşluğun karakter üzerindeki gerilimini, yalnızlığı…devamıKORKUNUN SANATLA BİRLEŞİMİ Kimselerin ayak basmadığı, basanın da ne idüğü belirsiz olduğu ıssız şatoda duvarlar sessizdir ama sanki dilleri var da susmayı tercih ediyor gibiler; filmdeki ses kurgusu yalnızca karakterlerin diyalogları ile sınırlı değil; mekândaki boşluğun karakter üzerindeki gerilimini, yalnızlığı ve ürkekliği de taşıyordu. Böylece o tekinsizlik hissi seyirciye geçmekte zorluk yaşamıyor. Arka plandaki rüzgar uğultusu, ahşap döşeme ve kapıların gıcırtısı, dalgaların ve uzaklardaki çanların sesleriyle birlikte güvensiz ortama çekildikçe çekiliyoruz. Thomas'ın yüz ifadesindeki korkuya katılıyor ve bütünleşiyoruz. Eggers sinemasının ses efektleri bambaşka bir deneyim. Karanlık ve loş ortamlarda geçen dakikalar, mum ışığı, yansıyan tuhaf gölgeler hiç durmadan rahatsızlık vermeye çalışıyorlar. Kullanılan renk paleti, diğer Eggers filmlerinde olduğu gibi pastel griler içeriyor ve bu da filmin gotik havasını zenginleştiriyor. Baştan sona izleyicinin huzur bulması istenilmiyor; Thomas ve karısı ile ürpertici bir empati kurmuş oluyoruz. Jump scare (aniden çıkma) sahneleri oldukça kontrollü ve mantkklı yerlerde beliriyor. Diğer korku filmleri gibi, sürekli bu yönteme yer verilmiyor elbette, aksi çok kötü olurdu. Zaten Eggers, korkuyu sürekli görsel kullanarak değil de atmosfer odaklı bir gerilimle, şiirsel bir dille sunmak istiyor; geleneksel ve modern olanın sentezini başarılı şekilde aktarıyor. Lily-Rose Depp'in hayat verdiği Ellen, Orlok'un etkisi altındayken kimi zaman histerik nöbetler geçiriyor bazense kontrolünü tamamen kaybediyor. Zalim gölge, duvardan taşıp onu bulduğunda vücudunun her yanı bir epilepsi hastasında görüldüğü gibi kasılıyor, gözleri kayıyor ve nefes alış verişi tökezliyor. Psişik olan bir durumun korkunç bir şekilde fiziğe etkisini kanlı canlı gösteriyor Rose Depp. Conjuring, İnsidious gibi yapımlarda da bu tür sahnelere rastlanılıyor fakat Eggers, farklı olarak CGI kullanmadan gerçekleştiriyor bunu. Yani Lily Rose Depp'in saf performansını seyrediyoruz. O kasılmalar, göz kaymaları bir oyuncunun kontrolünde meydana geliyor. Bu nöbet sahnelerindeki garip kımıldanmalar, Japon kökenli Butō dansından esinlenilmiş. CGI aygıtı kullanılmadığında, gerçekçilik karşısında fazlasıyla rahatsız oluyoruz. Öyle ki kamera da rahat durmadan karakterin yüzüne zoomlanıyor ve gözlerdeki o derin mi derin dehşetin farkına varıyoruz. Hiç bitmeyecekmiş gibi gelen Orlok'un malikânesindeki sahneleri Nicholas Hoult ve Bill Skarsgård'ın hayat verdikleri Thomas Hutter ve Nosferatu (Orlok) üstleniyorlar. Burada özellikle dar kadrajlara yer verilmiş, çünkü izleyicide sıkışmışlık hissi yaratılmak isteniliyor. Thomas, o şatoya girdiği anda; mekânın ve atmosferin ağırlığını hissediyoruz. Saniyeler sanki ağır ağır işliyor. Orlok'un nefreti adeta zamanı lanetlemiş. Thomas'ın yüzüne uzun bir süre eksik kalmayacak zehirimsi korku yerleşiyor. Burada, Hoult'un beden dili kullanımı ve Bill Skarsgärd'ın derinlerden gelen ürpertici ses performansı dikkat çekiyor. Skarsgård izleyiciye bu sesi verebilmek için bir opera sanatçısı ile çalışmış. Böylece Kont Orlok'un boğuk ve dehşet saçan ses tonu karanlıklarda yankılanır hale gelmiş. Eggers, bu Orlok canlandırmasında da CGI'yi reddetmiş. Orlok'un protez makyajı, karakterin karanlık yapısına ve saf kötü ruhuna uyumlu olmuş. İnsanlıktan yoksun bir yaratıktan yumuşayan hareketler beklenemez; hiçbir göz teması yok. Yalnızca ürpertici bedeni ve tehditkârlığı ile kimi zaman bir gölge olarak dolaşıyor. Bununla kalmayıp, masumların ruhlarında ve akıllarında da bir gezintiye çıkıyor. Kâbuslarına karışıp onlara uykuyu ve hayatı zehir ediyor. Bir yerde "Ben bir İştahım, başka bir şey değil." demesi bu yaratığın kendi özünü ne kadar iyi tanıdığını vurguluyor. Salt kötülüğün tanımı belki de budur: sonsuz iştah. Dafoe tarafından canlandırılan Albin Eberhart, grotesk doğası ile olayların içinde yer alıyor. Bir yan karakterden daha da fazlasıydı; Eggers sinemasının en şahane özelliklerinden birisi de belki budur. Tüm karakterler önemli rollere sahiplerdi. Birisine varılmadan hedeflenen kapı açılamazdı. Nitekim Aaron Taylor-Johnson'u da karanlığın gücüne başlarda inanmayan soğukkanlı bir karakter Friedrich Harding rolünde izliyoruz. Genel olarak filmdeki en insani ruhu taşıyordu. Ve yine Eggers'ın sabit kamera kullanımı sayesinde, yan karakterler de dahil yüzlerdeki gizli saklı kalmış duygular okunur hâle geliyor. Bu gotik alemi, seçtiği oyuncularla, tiyatral bir şekilde başarıyla aktarmış Eggers. Böyle filmler kolay kolay çekilmez; kıymeti bilinmeli. Nosferatu'nun müziklerine dair denilebilecek tek şey: Filmi mükemmel yansıtıyor oluşuydu. Gotik bir tablo izletiyor bizlere Eggers ve vahşetin, korkunun, tekinsizliğin ardında harika müzikler kullanılmış. CGI'dan uzak, korku dolu bir atmosfer oluşturmuş Eggers. The Witch, Lighthouse ve Northman gibi harika filmlerden sonra Nosferatu ile sanatında daha da yukarılara çıkmış. Tebrik etmek gerekiyor. Bu filmden önce Eggers'ı tanımak adına saydıklarım izlenmeli fikrindeyim. O zaman seyriniz taçlanmış olur. Filmde eksik gördüğüm tek şey, Nosferatu'nun ortadan yok olurkenki anlarına dayanıyor. Daha bir aciz olmalıydı. Güneşi gördüğünde çırpınmalıydı. Bu sona erişte bir tür kıvranma ve aksiyon yer bulmalıydı. Fakat kendi sözleri ya, iştahtan ibaret bir yaratıktan ne beklenir? Belki de bu yüzden sade bir yok oluş izledik... Son olarak bugüne kadar tasvirlenmiş vampirlere bir göz attığımızda; başlangıçtaki karanlık havanın günümüzde romantizme kaydığını görürüz. Orlok ve Draculalardan, Edward ve Bella'ya dek süren bir yolculuk. Arada bir birkaç yönetmen çıkıp vampirlerin özüne dönmesi gerektiğini savunuyor ve ortaya 2024 yapımı Nosferatu gibi ciddi yapımlar çıkıyor. Elbette vampirler illa korkunç varlık olarak tasarlanmak zorunda değil; nitekim İsveç filmi Let The Rıght One In bambaşka bir evrededir. Fakat vampirleri yakışıklı veya güzel olarak betimlemek öze oldukça aykırı geliyor. Stephen King'in "Korku Ağı" kitabı da bu gotik aleme bir dönüş niteliğindedir. Tekrar ediyorum, bu vampirlerin farklı bakış açıları ile sunulamayacağı manasına gelmiyor. Ama öz de unutulmuyor işte.

wolverineh 1 year ago

Gece Uçuşu

Wes Craven

58 Gönderi

Saf ve duru güzelliği ile bir dönemin romantik filmlerinin vazgeçilmezi Rachel McAdams ve başarılı aktör Cilian Murpy'i yan yana getiren "Red Eye" oldukça ucuz bir yapım olmuş. Yönetmen Wes Craven korku türünün sürekli anılanlarındandır. Scream (Çığlık) serisi ile birlikte Slasher…devamıSaf ve duru güzelliği ile bir dönemin romantik filmlerinin vazgeçilmezi Rachel McAdams ve başarılı aktör Cilian Murpy'i yan yana getiren "Red Eye" oldukça ucuz bir yapım olmuş. Yönetmen Wes Craven korku türünün sürekli anılanlarındandır. Scream (Çığlık) serisi ile birlikte Slasher tarzını tiye almış, aynı zamanda bu türe de yeniden hayat vermişti. Elm Sokağı serisini henüz izlemesem de yine Wes Craven'ın işlerinden birisi. Craven her ne kadar bu sektöre yön verenlerden olsa da ben çektiği filmleri çol yüzeysel buluyorum. Derinlik katma derdi zaten yok bunu biliyorum ama "Red Eye" gibi bir filmde insan derinlik arıyor, karakterleri çözümlemek, anlamak istiyor yani. Ama dümdüz bir çizgide, gerilim dozu artış dahi göstermeden devam edip sonlanıyor "Gece Uçuşu". Açılış sahnesini de Screamlerin açılışlarına benzettim. Craven dokunuşu oluyor sanırım o da... Filmin büyük bölümü uçakta geçiyor ve öyle gerim gerim gerileceğinizi sanmayın; sadece sürükleyici ve yer yer heyecana kapılabilirsiniz. Cilian Murphy, iyi bir oyuncu elbette ama karakter çok yüzeysel kaldığı için oyunculuğu da kurtaramamış şahsen. Murphy'i pek anlatmaya gerek yok; 28 Days Later, Nolan filmleri ve Peaky Blinders ile bilinir. Rachel McAdams, lise yıllarımda severek izlediğim bir aktristi. Şimdilerde Doctor Strange dışında pek fazla görmedim kendisini. En sevdiğim filmi About Time'dır. Ekran aurası yüksek birisi; genelde iç dünyasını sezinleyebildiğimiz filmlerde rol alır. Cilian Murphy ile öyle zıt düşmüşler ki filmde, bu oluşan kontrast çok iyiydi. Böylelikle derinliği olmayan, basit bir filmdeki kedi fare kovalamacası izlenilir hale gelmiş. Bir de kadın karakterin yılmayıp, duygusallığı bir kenera bırakıp gücünü göstermesi (Çoğu filmde bu olsa da) hoştu. Uzun uzun yazılacak bir film değil ama ben paylaşmak istedim :)) Not: Brian Cox, çok berbat oynamış bu arada.

wolverineh 1 year ago

Mandalinalar

Zaza Urushadze

121 Gönderi

Gerçekçi, abartısız, herhangi bir şeyin propagandasını yapmayan bir film "Tangerines". Böyle savaş karşıtı yapımların farklı ülkelerden çıkması çok hoş. Hollywood'un katliamlar sonrası vicdan rahatlatması niteliğinde çekilen yüzlerce film bana çok da samimi gelmiyor. 1992-1993 yılları arasında Abhazya'da Gürcüler ve Abhazlar…devamıGerçekçi, abartısız, herhangi bir şeyin propagandasını yapmayan bir film "Tangerines". Böyle savaş karşıtı yapımların farklı ülkelerden çıkması çok hoş. Hollywood'un katliamlar sonrası vicdan rahatlatması niteliğinde çekilen yüzlerce film bana çok da samimi gelmiyor. 1992-1993 yılları arasında Abhazya'da Gürcüler ve Abhazlar arasında bir savaş yaşanmış. Abhazya, Gürcistan'ın kuzeybatısında yer alıyor ve Karadeniz'e kıyısı var. Gürcistan tarafında Gürcüler varken, Abhazya'yı Ruslar, Ermeniler, Kazak ve gönüllü Kafkaslar desteklemişler. Savaş sonrasında Abhazlar, Gürcistan'dan ayrılarak kendi yönetimlerini kurmuşlar fakat Gürcistan hâlâ kendi toprağından sayıyormuş. Uluslararası alanda da bağımsızlığı tanınmıyor Abhazya'nın. Türkiye de tanımayanlar arasında. (Gürcistan ile diplomatik ilişkiler var çünkü.) Bu bilgiden sonra filme ve anlattıklarına geçmek istiyorum. 🍊 Mandalina Bahçesi, bu kavgada umut ve yaşamı simgeliyor. Mandalinalar olgunlaşmaya ve büyümeye devam ediyor, hasat zamanı geliyor. Bahçenin sahibi Marqus ise burayı koruyup kollayarak savaşın anlamsızlığını vurguluyor. 🏚 Abhaz ve Gürcü kavgasının ortasında küçük bir ev vardır. Evin sahibiyse Ivo adlı Estonyalı bir ihtiyar. Yaralı Çeçen paralı asker Ahmed'i ve Gürcü Nika'yı evine alır; onların iyileşmesi için çabalar ve bu iki düşmanın arasında yeşillenecek bir empatinin, anlayışın tohumunu atar. Ormanın biraz ötesindeki bu küçük ev savaşın yıkıcılığına karşın bir barış ve vicdan yuvası haline gelir. 📼 Ahmed'in dinlediği kaset, müziğin ve kültürün insanları bir ortak noktada birleştirebileceğini gösteriyor. Müzik bazen insanlarla duygusal bağ kurmada bir aracılıktır. 🌿 Her şeyden öte yıkıcı bir savaşın ortasında dahi birkaç insan bir araya gelince sosyal bir bağ gelişiyor. Vicdan adeta konuşmaya başlıyor. Dostluk yeşeriyor. Ne de olsa din, dil ve ırk ne olursa olsun insanlar birbiri ile diyalog kurup anlaşabilirler. Tangerines bunun çok güzel bir örneğiydi. 🌋 Tabii ki bir savaş alanında tamamen huzurdan bahsedemeyiz. Nitekim hem mandalina bahçeleri hem Ivo'nun evi tetik altındadır. Bunu seyirciler de hisseder; öyle ki filmin kısacık süresinde düşmanlıkla başlayan duyguların gelişimine alışmışızdır. Ve filmden mandalinalardan, Ivo'dan, doğadan, insanlıktan dersimizi almış şekilde ayrılırız. Mandalina Bahçeleri, aklıma izlediğim birkaç savaş karşıtı filmi getirdi. "No Mans Land"; Bosna savaşını konu alır ve çok özeldir. Danimarka yapımı olan "Lands Of Mine"; Danimarka kıyısına Almanlar tarafından döşenmiş mayınların Alman çocuklar(..) tarafından etkisiz haline getirilmesini anlatıyor. Aslında böyle temalarda daha çok film seyrettim fakat isimleri hatırlayamadım şuan. Buraya kadar geldiyseniz teşekkür ederim. 🌿