(@) - Raf

İhsan Oktay Anar, öyle bir eser meydana getirmiş ki, kitapta biz de varız. Yazarın (İ.O.A) kendisi de var. Yazarın düşledikleri de, düşlediğinin düşledikleri de kitap içindeler. Kısacası hepimiz bir roman içine sıkışmış haldeyiz. Öyle ki bazen düş içindeki karakterler, kaşlarını…devamıİhsan Oktay Anar, öyle bir eser meydana getirmiş ki, kitapta biz de varız. Yazarın (İ.O.A) kendisi de var. Yazarın düşledikleri de, düşlediğinin düşledikleri de kitap içindeler. Kısacası hepimiz bir roman içine sıkışmış haldeyiz. Öyle ki bazen düş içindeki karakterler, kaşlarını çatıp şaşırır halde bir gizi sezer gibi oluyorlar; yani kurmacadan fırlayıp, gerçek ile düş arasındaki sınırdan bir adım öteye geçecek hale geliyorlar. Lakîn bu yazarca bir hadsizlik olmalı ki karakter (misal Bünyamin) derhal kurmacaya (romana) tekrar dönüp kendisine ayrılan maceranın devamını getiriyor. Biz de böyle değil miyiz? Nasılız biz? Bizi kim yarattı? Bir yaratıcımız var değil mi? Allah. Gündelik işler sırasında; evi viledalarken, kitap okurken, film izlerken, yolda yürürken, koltukta otururken, lavabodayken... Aniden kafamızda bir düşünce belirir: Ben şu an varım. Sanki mekanik şekilde yemeye, içmeye, hayat düzenine alışmışız da gelen bir parlama ile gerçekten yaşadığımızın, vücudumuzun, düşünüyor oluşumuzun farkına varırız. Biraz daha öteye geçmeye çalışıp evreni sorgularken veya yaradılış sırrına müthiş bir merak içinde azıcık ucundan erişmek isterken yine aniden bu parlayış kaybolur. Günlük işlerimize yeniden döner, hayatımızı sürdürürüz. Neden bu ikinci paragrafı yazdım? Çünkü biz de Tanrı'nın kullarıyız ve elbette büyük meraklar içindeyiz ama o kadar da küçüğüz ki kurmacanın (dünyanın) üstüne çıkamıyoruz, olduğumuz yerde kalıyoruz... Başta neler olduğunu anlamak çok güç hatta okudukça da bir anlama ulaşmak daha da zorlaşıyor. Çünkü yazar okuru kandırırcasına her bölüm başı "Rivayet ederler ki" diyerek bir başka hikâyeye geçiyor. Ama elbette tüm anlatılanlar birbirine bağlı. Ama kitabın son sayfalarına geldiğimizde elbette kafalar iyice aydınlanıyor. Hatta kapağı kapattığımızda, biz de bir düşten uyanıyoruz ve elimizde kitabı fiziksel olarak hissediyoruz. Karakterlerin de kitapta kaldıklarının farkına varıyoruz. Öyle ki aslında biz kitabın sonundaki bekçi olabiliriz.... Çünkü o uykudan uyanıp gözlerini açtığında her yer karanlıktı; çünkü kitap bitmişti... Aslında uzun bir gönderi yazmayı düşünmemiştim ama basit gibi görünse de harika bir roman. İnce bir işçilik olduğu çok belli. Hem eğlendiriyor hem de düşündürüyor. Helal olsun yazara.

wolverineh 2 months ago

Late Shift

Petra Biondina Volpe

7 Gönderi

Harika bir oyunculuk çıkarmak için o rolü hayatta gerçekten yaşamış olmaya gerek yoktur. Gerçi zaten bir gereklilik yok ortada fakat bazen denilir ki "bu oyuncu gerçekte de hamilelik sürecinden geçmiş bu yüzden filmdeki rolünü çok iyi üstlenmiş". Bu türden yorumlara…devamı

wolverineh 3 months ago

Kristal Kanatlı Kuş

Dario Argento

4 Gönderi

İtalyan sinemasının en bilinen ustalarından Dario Argento. Yönetmenin ilk filmi "Kristal Kanatlı Kuş". Bir üçlemenin ilki sayılıyor. Argento'yu ilk kez deneyimliyorum. Kendisi korku ve gerilim türünde bir üstad sayılıyor. Hatta bu tür İtalya'da "Giallo" ismi ile doğuyor. Bu yüzden Argento…devamı

wolverineh 3 months ago

Bazı izleyicilerin aptal olduklarını düşünüyorum. Aptal demem ağır mı kaçtı? Hiç de değil. Biliyorsunuz HBO, Harry Potter dizisi çekmeye karar vermişti ve oyuncuları da açıkladı, geçtiğimiz günlerde bir de fragman gelmişti. Evet Orijinal karakterin ten rengini değiştirmek tabii ki saçmalık.…devamı

wolverineh 3 months ago

Bir Kadın Bir Erkek

Claude Lelouch

3 Gönderi

Fransızların romantizm dolu olduğunu hepimiz biliyoruz zaten. Ancak bu yapım estetik açıdan havalara uçmuş resmen. En belirgin detaylar renk kullanımındaydı. Farklı tonlar hakimdi filme. Gece yağmur yağarken siyah beyaz; gün ışığı ve manzaralarda renkli; geçmişe dönüşlerde sepya renkler kullanılmış. O…devamı

wolverineh 3 months ago

Selamlar. Ramazan Bayramınız mübarek olsun. 🌿 Mazlum feryatlarının dindiği, mekanikleşmiş, sistematik hale gelmiş ve saf kötülükleriyle nam salmış büyük güçlerin durdurulduğu günlere doğru adımlar atarız inşallah. Neden böyle başladım, aslında açık ve net. Gazze ve Filistin'deki katliamlar sonrası İran'da bir…devamı

wolverineh 3 months ago

İtiraflar

Tetsuya Nakashima

15 Gönderi

Bir süredir harika Japon filmleri seyrediyordum ve ara tatilde de bu serüvene devam ettim ancak orijinal ismiyle "Kokuhaku" hem beni biraz sarstı hem de kararsız bıraktı. Oyunculuk performansı, çekimler, kullanılan müzikler hepsi de iyiydiler ancak zayıf kaldığı noktalar da vardı…devamıBir süredir harika Japon filmleri seyrediyordum ve ara tatilde de bu serüvene devam ettim ancak orijinal ismiyle "Kokuhaku" hem beni biraz sarstı hem de kararsız bıraktı. Oyunculuk performansı, çekimler, kullanılan müzikler hepsi de iyiydiler ancak zayıf kaldığı noktalar da vardı özellikle konu olarak. Edebiyattan yola çıkarsak Golding "Sineklerin Tanrısı" eserinde medeniyetten kopmuş çocukların olduğu bir evren yaratmıştı. Kurallar olmadığında insan doğasının ne kadar çirkinleşebileceği anlatılıyordu. Bu konu sinemaya da yansımış ve "İtiraflar" filmi de bundan esinlenmiş olmalı. Nitekim Shuya ve Naoki adlı iki çocuk katil ve intikam almak isteyen öğretmen Moriguchi'yi seyrediyoruz. Teknik detaylarca zengin bir filmdi. Kullanılan renk paletine bakarsak sıcak tonlara rastlamayız. Grimsi mavi, beyaz ve soluk tonlar içerir. Bu da filmin ne kadar duygusuz olduğunu, ortaokul öğrencilerinin saf kötülüklerini imgeler. Öğretmen Moriguchi intikam alırken ifadeleri buz gibidir, soğuk bir etki yaratır. Filmde bariz şekilde sahneler yavaşlatılmış. Normalde saniyeler sürecek eylemler sanki dakikalar sürecekmiş gibiler. İzleyiciye sıkışmışlık hissi vermek için bu yöntem kullanılmış olmalı. Ancak bir süre sonra bu his fazla gelmeye başlıyor ve şahsen iftar öncesinde izlediğimde oruçtan kaynaklı olduğunu düşünüyordum ama diğer yarısına iftar sonrası devam ettim ve hayır bilinçli şekilde rahatsızlık veriyor. Şiddet içeren sahnelerin ardında sakin ve dramatik müzik vardı. Melankolik müzikler kullanılarak seyirciyi sarsma işine devam edilmiş. Ayrıca hiç güneşli hava da göremezsiniz, hep bir fırtına kopuyor gibi havası var filmin. Böyle teknik detaylarla birlikte dişününce kötü bir yapım olduğu söylenemez. Ama: Biraz da içerikten devam edecek olursam çocukların yapmış olduğu kötülüklerin okul yönetimi tarafından görmezden gelinmesi (kaldı ki okul müdürü devrede hiç yok gibi.), bu katil olan çocukların sanki çok zekilermiş, ustalarmış gibi aktarılması (ki bunlar ergen birer velet.), yapılıp edilenlerin yalnızca bir grup etrafında dönmesi mantık çerçevesinde değerlendirince burun kıvırtıyor, puanını düşürüyor gözlerde filmin.

wolverineh 3 months ago

Harakiri

Masaki Kobayashi

20 Gönderi

"Söylenenler ve yapılanlar bir sona geldiğinde yaşamlarımız, temeli kumla kaplı evlere benzer. Kuvvetli bir rüzgarla ortada hiçbir şey kalmaz." Çok güçlü bir filmdi. Japonya barış dönemine girdiğinde (Edo dönemi) samuraylar işsiz ve yarı aç kalırlar. Kimileri klanların kapısına dayanarak geleneksel…devamı"Söylenenler ve yapılanlar bir sona geldiğinde yaşamlarımız, temeli kumla kaplı evlere benzer. Kuvvetli bir rüzgarla ortada hiçbir şey kalmaz." Çok güçlü bir filmdi. Japonya barış dönemine girdiğinde (Edo dönemi) samuraylar işsiz ve yarı aç kalırlar. Kimileri klanların kapısına dayanarak geleneksel samuray intiharı olan Seppuku yani Harakiri talebinde bulunur. Hanshiro Tsugumo'nun bu isteği ve arkasındaki neden sarsıcı bir şekilde seyirciye aktarılır. 1963 yapımı eski bir film olmasına rağmen ekrana kilitlenerek izlediğimi söylemeyeliyim. Bunda konunun ilgi çekici olmasının payı çok büyüktü. Japon geleneğinin böyle eleştirildiği bir film izlememiştim. Klan üyeleri ile Yaşlı Ronin Tsugumo arasındaki tezatlık, onur kavramı üzerine de düşündürüyordu. Tsugumo'nun siz şimdi Samuraylığın onurlu mu olduğunu düşünüyorsunuz? Der gibi alaycı bakışları etkileyiciydi. Her şeyden öte filmin zemininde güçlü bir aile bağı vardı. Tsugumo şerefli bir babaydı. Kızını güç sahibi kimselere vererek zengin kapılara gitme niyetinde değildi. Onun onurunu Samuraylık vermiyordu; kendi içinde yatıyordu. O kadar söylenir, kılıç sadece bir silah değil, samurayın ruhudur; Tsugumo'nun kılıcına, kaale almaz şekilde, boş bir şeymişçesine bakması da mükemmel eleştirilerinden biriydi filmin. Yine eski bir yapım olmasına rağmen anlatının şaşırtan yönlere sahip olması, Tsugumo hikâye anlatırken flashback yönteminin kullanılması, son yarım saatte aksiyon sayılabilecek düellolara yer verilmesi ne kadar zengin bir sinema örneği olduğunu kanıtlıyor. O düellelorda hiç müziğe yer verilmeyip yalnızca çarpışan iki nesnenin ve hırıltıların sesini duymamız tam bir gerçeklikti. Epik bir anlatım yoktu neticede, onur ve gurur samurayların iki yüzlü birer maskeleri olmuşken buna karşın vicdanın konuştuğu bir anlatıda epik olmaya gerek yok. Samuray sınıfının çoğu zaman anlatıldığı gibi değil de güç sahiplerinin korunması için bir araç hâline gelmesi ancak bu kadar anlatılır. Sinema tarihinin en önemli filmlerinden birisi olmasına şaşırmıyorum. Sinema budur. Tam olarak budur. Ta kendisidir. Sevgilerle.

wolverineh 3 months ago

Son Veda

Yôjirô Takita

8 Gönderi

Sen ne güzel bir filmsin. Şiir gibi, musiki gibi, rüya gibi... Bitireli 1 dakika olmadı, hemencecik buraya koştum. Baştan sona sıcacık anlarla doluydu. Hayatla ölüm arasındaki kuvvetli ilişkiyi, anlam dolu mesajlarla dokumuş. Hayatımda denk geldiğim en güzel sahnelerden bazılarına ve…devamı

wolverineh 3 months ago

Tokyo Hikayesi

Yasujiro Ozu

7 Gönderi

"Bu çok garip. Kendi çocuklarımız olmasına rağmen bizim için en çok çabalayan sen oldun. Ve aramızda kan bağı bile yok. Teşekkür ederim." Ah Noriko 💔. Ne diyebilirim ki bu bir aile draması. 1953'te çekilmiş bir film ancak günümüzde olan bitenden…devamı