(@) - Raf

Spoiler içeriyor Joachim Trier'in Oslo üçlemesinin son filmidir "Dünyanın En Kötü İnsanı." İlk ikisi izlenmeden buna bakılabilir ancak verimsiz bir izleme olurdu. Ele alınan varoluş sancısı bakımından kuvvetli bir bütünlük var filmlerde. Anders Danielsen Lie ise hep bu sancıları çeken, yalnız, arayışta…devamıJoachim Trier'in Oslo üçlemesinin son filmidir "Dünyanın En Kötü İnsanı." İlk ikisi izlenmeden buna bakılabilir ancak verimsiz bir izleme olurdu. Ele alınan varoluş sancısı bakımından kuvvetli bir bütünlük var filmlerde. Anders Danielsen Lie ise hep bu sancıları çeken, yalnız, arayışta ve tükenişte olan karakterleri canlandırmıştır seride. Dünyanın En Kötü İnsanı'nı anlamak için biraz eskiyi irdelemek gerekiyor... Danielsen Lie, Reprise filminde Philip'e hayat vermişti. Philip; kırılgan, depresif ve tutkulu biriydi. Sevdiği kadınla birlikte olunca bu tutku adeta saplantıya dönüşmüştü. Zamanla psikozlar geçirip gerçekle olan bağını tehlikeye atmıştı Philip. Tükenmişlik hissi onun yazarlığını da etkileyerek tüm hayatını esir almaya başlamıştı. Yine aynı oyuncu Oslo, 31 August filminde Anders'i canlandırıyordu. Bu sefer, rehabilitasyondan çıkmış bir bağımlıydı. Yeni hayatına ve çevresine alışmaya, aidiyet hissini edinmeye çalışıyordu. Ancak bu sadece geçmişteki hataları ile yüzleşmekti onun için. İş, arkadaşlık ve aşk hiçbirinde yeniden bir anlam bulamamıştı ve intihar düşüncesiyle günlerini geçirmeye başlamıştı. Bu fikir sessizce gelmişti ona, gittikçe de büyüyen bir karanlık halini almıştı bu sessizlik. Hayata yeniden tutunamayan bir bireydi Anders. Üçlemenin son filmi "The Worst Person in the World" da Aksel karakteriyle karşımıza çıktı Danielsen Lie. Bir çizgi roman yazarı, entelektüel çevreye sahip, yaşı kırkı geçmiş ve çocuk sahibi olma konusunda belirsiz fikirleri var. Denilebilir ki üçlemedeki en olgun karakter Aksel'dir. Evet. Aksel, bu filmde bir yan karakterdir. Julie'nin sevgilisidir. Julie ile ilişkisi bittiğinde duygusal olarak ondan kopmaz ve his duymaya devam eder. Filmin en can alıcı noktası bence Aksel'in kansere yakalandığını ve öleceğini öğrendiğimiz bölümdür. Yaklaşan ölümüyle birlikte Aksel, geçmişini sorgulamaktan kendini alamaz. Ve bugüne baktığında: "Benim bildiğim dünya kayboldu gitti." der Julie'ye. Sanatla bezenmiş, entelektüel bir yaşamdır onunkisi ancak sevgi ve ölüm karşısında hepsi kırılmış, erimiştir. Julie ile hastane bahçesinde olan konuşmaları çok doğaldı. Kitaplardan, filmlerden, müzikten bahsettiler ve oyunculuklar çok başarılıydı. Hep Aksel'den devam etmeyeceğim ama Aksel, Julie için bir dönüm noktasıydı. "Bir şeylerin ters gidecebileceğinden endişelenerek çok zaman kaybettim. Ama ters giden şeyler hiçbir zaman benim endişelendiğim şeyler olmadı." Sözü de beni fazlasıyla etkiledi. Gündelik kuruntularımızın ne kadar adi olduğunu suratımıza çarpıyordu adeta. Tamam. Artık başkarakter Julie'den devam edebiliriz. Harika performansıyla Renate Reinsve kimlik arayışında, aşk ve özgürlük arasında gidip gelen, genç bir kadın Julie'ye can verir. Üçlemenin ilk ikisinde kırılgan erkek karakterler baştadır. Bu sefer kadın karakterin bakış açısıyla nokta koyulur. Julie ne istediğini bilmeyen, yeni tanıştığı bir insanla hayatının yönünü değiştirebilen biridir. Kariyer konusunda tatmin olmuş değildir ve kariyeri var da denilemez. Aksel yaşça ondan büyüktür. Böyle ilişki seçilmesinin nedeni, muhtemelen kuşak farkının yaşam önceliklerine olan etkisidir diye düşünüyorum. Nitekim burada biraz durursak, Aksel sürekli Julie'ye daha gençsin, ben gördüm geçirdim diyerek onun üzerinde fikir sahibi oluyordu ve bu zamanla Julie'de "Benim düşüncelerimi, benden daha iyi bildiğini sanıyor" algısına dönmüştü. Aksel'in ölümü ile Reinsve'nin doğal performansı, o çiğ tepkileri harikaydı. Ama bundan daha da harika olan bir şey varsa o da Danielsen Lie'nin çaresiz konuşmasıydı. Birbirlerini güzel tamamlamışlar. Julie, Aksel ile olan ilşkisinde çok geçmeden onu aldatmayı tercih eder. Daha doğrusu bu yola girer. Özgürlük arayışının bir parçasıdır bu. Eivind ile rastgele bir partide denk geldiklerinde cilveleşirler. Yakınlaşırlar. Bunu yaparken ikisi de ilişkilerinin olduğunu, bunu yapmanın ahlaki açıdan yanlış olacağını bilmektedir. Fakat burada çok önemli bir şey vardır; aralarındaki gerilim yalnızca cinsellik üzerine kuruludur. Yani Julie'nin Eivind'e bakmasından bunu kolaylıkla anlayabiliriz. Nitekim birbirlerinin terlerinin nasıl koktuğuna bakmaları, sohbetlerinin de seks üzerine kurulu olması zaten duygusallıktan son derece uzaklaştıklarını özetliyordu. Benim iğrendiğim sahneler oldu. Doğal sınırları zorlayan sahnelerdi; Bunu anlayabilirsiniz. Ter koklamak nedir yahu... Bir de tuvalatteyken birbirlerini izlemeleri ve Julie'nin osurması... Günlük hayatta doğal olabilir ama filmde, ekranda böylesine denk gelmek... Bu yüzden 18 yaş ve altından uzak tutulmalı film. Zaten yetişkinlere yönelik olduğunu bahse gerek dahi yok. 1- Bundan sonrası tamamen kişisel yorumum olacak. Julie, dünyanın en kötü insanı olmayabilir belki ama iyi bir insan olmadığı da kesin. Aslında izleyici her ne kadar empati kurmak ve Julie'yi anlamak zorunda gibi kalsa da Julie her açıdan incelenebilir. Zaten ilişkin varken başka bir adamla beraberlik yaşıyorsan bu seni sorumluluk almayan, tutarsız, zayıf iradeli ve ahlaki sınırı çökmüş biri yapar. Aynı şekilde Eevind'in de farkı yok. İkisi de bana kalırsa zayıf insanlar. İlşkisi olan birine cinsel arzu duyup yakınlaşmak insanda karakter namına bir şey bırakmaz. 2- Julie diyor ki: "Kendi hayatımda bir seyirci gibi hissediyorum." Tabii ki öyle hissedersin, hayatımızda geleceğin bize ne getireceğini tahmin edemeyiz fakat davranışlarımız akla mantığa daha yatkın olduğunda risklerden çoğu zaman kurtulabiliriz. Eevindle birlikteyken ona senin yanında kendimi kendim gibi hissediyorum demesi de zırvalıktı. İnsan birinin yanında bu hisse muhtaç olmamalı. Yani en başta yalnızken kendimizi bulmalıyız. Kendimiz gibi olduktan sonra başkalarının yanında rahat hisseder veya hissetmeyiz. Başkasına adanılan bir hayat, kendinden vazgeçmek değil midir? 3- Aksel bir çizgi roman yazarıydı. 9. Bölümde, Aksel'in radyo röportajındaki tartışma çok iyiydi. Tartışmada şu haklı bu haklı demekten ziyade, oyuncuların sanat konusunu irdelemesi ve performansları şahaneydi. Günümüzde zaten popüler bir tartışma. Sanat eserindeki vahşet, kan ve aşırılıklar yönetmeni, yazarı, ressamı mı yansıtır? Gönderimin sonuna geldik. Filmi beğendim zaten yukarıda belirttim, bir üçlemenin sonuydu. Eski yapımları görsel görsel hatırlıyordum ama şöyle bir iki yazı okuyarak da geldim buraya net olmak için. Dünyanın En Kötü İnsanı, beni daha çok oyuncuların performansları ve doğallığı ile içine çekti. Sıkıldığımı söyleyemem. Ama çok fazla cinsellik hakimdi, sanki romantik bağ kurmanın yolu buymuşçasına ekranda beliriyordu birden. Biraz da Norveçlilerin kültüründen kaynaklı elbet. Türk kültürü ile yan yana asla gelmez ahaha. Dünya sineması izlemek de güzel şey. Farklı ülkeler, farklı meseleler ama işte evrensel olanı yakalayıp buluyoruz ve bu da sanatın en güzel yanı. Doğallık ve oyunculuğu düşününce 8 ama hikâye, konuya gelince 7 veresim geliyor. Pek muhteşem diyemem. Sadece üzerine düşünmek, değerlendirmek güzeldi.

wolverineh 2 months ago

Son zamanlarda izlediğiniz ve en büyülendiğiniz film hangisi oldu? Ve Spoiler vermeden neden beğendiğinizi anlatabilirsiniz. Not: Öneri isteme gönderisi değildir. Yorumlarınızı merakla bekliyorum :))

wolverineh 3 months ago

Kurban Bayramınız mübarek olsun 🌿 Sevgi ve barış dolu nice güzel bayramlara. Et yiyelim, tatlı konuşalım.

wolverineh 3 months ago

1900 Efsanesi

Giuseppe Tornatore

12 Gönderi

Ahh, Giuseppe Tornatore... Ne kadar özlemişim izlemeyi, ne kadar! Beni aldı götürdü; "Cennet Sineması"ndaki nostaljik huzuru, "Malena"daki tutkulu arzuyu, "Esrarengiz Kadın"daki merak ve gizemi, "The Best Offer" daki büyülü sanatı... A Pure Formality'deki varoluşsal sorgulamayı tüm bunları barındırıyordu 1900. Tornatore…devamıAhh, Giuseppe Tornatore... Ne kadar özlemişim izlemeyi, ne kadar! Beni aldı götürdü; "Cennet Sineması"ndaki nostaljik huzuru, "Malena"daki tutkulu arzuyu, "Esrarengiz Kadın"daki merak ve gizemi, "The Best Offer" daki büyülü sanatı... A Pure Formality'deki varoluşsal sorgulamayı tüm bunları barındırıyordu 1900. Tornatore filmlerinde yalnızlığı öyle bir işliyor ki o hüzünlü melankoliyi iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Baştan belirtmek gerek ki, 1900 hem filmin ismi hem de Tim Roth'un hayat verdiği piyanistin... İtalyancada 1900 için Novecento denilir... 1900, Titanikte gemi batarken dahi müziği bırakmayan bir grup vardı ya? Hani şaşkınlıkla bakardık izlerken.. Be adam derdik, şimdi bunun sırası mı... İşte 1900 aslında o müzisyenlerin filmidir. Savaş da olsa, yıkım da olsa, gemi de batsa müziği kapatmayanlarındır. 1900, Titanik'ten sadece bir sene sonra vizyona girmiş ve tabii ki onun gölgesinde kalmış. Tornatore 1900'le birlikte daha derinlere inmiş. Müziğe sığınan bir adamın, kopamadığı küçük dünyasını, şehre olan umulmaz korkusunu ve karaya bir adım dahi atamayışını şiirsel bir dille adım adım örmüş. Şehrin bir sonu yoktu. Binlerce cadde ve bina vardı. Hepsi yükseliyor, yükseliyordu. Şehre sınırsızlık hakimdi. 1900, şehri milyonlarca piyano gibi görüyordu ve afallıyordu. Birden fazla gemi demekti şehir ve çeşit çeşit ölüm vardı onda. Oysa 1900'ün gemisi Virganian tekti ve biricikti. Sonu vardı. Acısı da hüznü de sevinci de belliydi; piyanosu ile insanları okuyor ve yine onları eğlendiriyordu. 1900 için yaşam da ölüm de o gemiydi... Baştan sona nakış nakış zarifçe örülmüş bir filmdi. Acelesi yok, anlatacakları çoktu. Öyle güzel sahnelere sahip ki hislerimi şaşırıyorum şuan. Bir sahnede 1900'ün gemideki ününü duyan bir cazcı hışımla ziyarete gelir ve aralarında düello başlar. Kovboy filmlerinde izleriz ya, silahlar çekilmeden evvel bir gerginlik sarar ortamı; kaşlar, bakışlar, sessizlik ve öldürme arzusu, zafer isteği... 1900 ve Jelly Roll Morton'da silahlar yoktur ancak müzik vardır. Havada kovboylardan farksız bir rekabet ve de nefret hakimleşir. Düello sahnesi sinema tarihinin en unutulmazlarından olmalı çünkü hem çok eğlenceli hem de güldüren bir yerdi. Sonra.. Bir türlü gemiden ayrılmak bilmeyen ve burada yıllarını geçiren 1900, piyano çalarken pikaba kaydedilir. O sırada bakışları lomboza kayan 1900, bir kadını fark eder. Tornatore filmlerindeki romantizm ve tutku burada kendini gösterir. Oyuncu Tim Roth, o ruhu harika yansıtmış. Novecento'nun kadına olan tutkulu bakışları, o sırada çaldığı müziğe duygusal bir derinlik katar, bize kalansa tatlı bir hüzündür. Muhteşem bir sahneydi, sanat eseriydi. Hayatta etkilendiğimiz, hoşlandığımız insanlarla her zaman bir araya gelemeyiz; belki hiç gelemeyiz. Binlerce insan bu konuda şanssızdır, çünkü bir bakışla yahut konuşmayla kalır her şey. Oysa Novecento (1900), bakışlarının ardında bir sanat bıraktı, piyanosuyla bir hoşlantının resmini çizdi; pencerenin ardındaki kadına olan bulanık hislerini ölümsüz kıldı. Müzikal bir eser olduğu için, gemide notalar havada uçuşuyor elbette. Hem de Novecento'nun kendine has 'normal olmayan' notaları. Dostu Max'e, salondaki insanları betimlerken piyanosu ile de eşlik ediyordu. Hatta insanı ve ruhunu tınılara işliyordu o: Sır saklayanı, arayışta ve aşık olanı, macera arayanı herkesin müziğini keşfedebiliyordu, çünkü okuyordu onları 1900. Yine eşsiz ve unutulmaz sahnelerden biriydi benim için. Novecento, Trompetçi dostu ile şehir hakkında konuşurken "Sanırım siz kara insanları zamanınızın çoğunu Neden diye sorarak boşa harcıyorsunuz." demesi filmin önemli mesajlarından biriydi. Sonu olmayan şehrin, ardı arkası kesilmeyen nedenleri... "Neden? Neden Neden? Why why why why?" Özel bir diyalogtu, çok özel... Öyle ki her sahnesi bir sanat eseriydi filmin. Zaten Tornatore'den ne izlesem büyükçe etkilenmişimdir. Bunda büyük besteci ve müzisyen Ennio Morricone'nin kıdemli müziğinin rolü büyük tabii ki. Bu ikili yan yana geldiğinde harikalar diyarı beliriyor resmen... Acaba Novecento çocukluğundan bu yana, o yuvarlak lombozdan dışarı bakarken ne hissediyordu? Bir şehir vardı dışarıda. Ve 1900, gemiden karaya bir adım dahi atmamıştı. Müziği çalarken, göremediklerini düşlüyor, gidemediği yerlere olan sonsuz isteğini ve kabaran iştahını müzikle susturuyordu... Ve kendi deyimiyle şehirde gördüklerinden değil göremediklerinden korkuyordu... Tüm hislerini parmaklarını tuşlarda gezdirerek, ortama ve insanlara paylaştırıyordu aslında... Şiir gibi akıp gidişinin yanı sıra, yüksek bir mizah da içeriyordu The Legend Of 1900. Novecento'nun doğumuyla birlikte başlıyordu hatta. Cinema Paradiso'nun gülümseten sahnelerini andırıyordu; arkasında uyandırdığı hislerse hüzün, yalnızlık ve özgürlüktü. Novecento, bir piyanistti ve müzik de bu duyguların hepsi, daha fazlası değil mi? Of, çok özel bir film. Ne kadar konuşsam ne kadar yazsam az gelir. Giuseppe Tornatore, şu sıralar film çekmiyor ama izlediğim ilk günden bu yana her filmine hayranım. İtalyan sinemasının günümüzdeki en şahane yönetmenlerinden. Teşekkürler Tornatore, teşekkürler Morricone ve teşekkürler Tim Roth ve de tüm settekiler. Bu büyüleyici film adına minnettarım sizlere.

wolverineh 3 months ago

Başka Yolu Yok

Park Chan-wook

8 Gönderi

Arkadaşlar ben Park Chan Wook filmi izlediğimde sessiz kalamam. Çünkü bu adam demek sinema demektir; yazım edebi nitelikte olacaksa bile şuanki aldığım sanatsal haz ve etkiden dolayı kendimi kontrol edemiyorum. Neyse sakin kalarak ama içimdeki o coşkudan da ödün vermeden…devamıArkadaşlar ben Park Chan Wook filmi izlediğimde sessiz kalamam. Çünkü bu adam demek sinema demektir; yazım edebi nitelikte olacaksa bile şuanki aldığım sanatsal haz ve etkiden dolayı kendimi kontrol edemiyorum. Neyse sakin kalarak ama içimdeki o coşkudan da ödün vermeden yazıma başlasam iyi olacak... Park Chan Wook, sen bir sinema dahisisin Bir kere ben filmin, Bong Joon Ho tarafından çekilmiş Parazit adlı yapımdan esinlenildiği yahut onun başarısına yaklaşmak için çekilmiş olduğu vs. yorumları hiç ciddiye almıyorum. Evet, iki film de kapitalizmin insan ruhundaki korkutucu değişimini anlatıyor. Bizi şuan ilgilendirense: No Other Choice. Man Soo, bir aile babasıdır; eşi ve çocuklarıyla mutlu göründüğü, güzel bir gün sahnesiyle açılır film. Ama Park Chan Wook'un, bir iki istisna dışında hiçbir filminde sizlere huzuru resmetmek gibi bir maksadı yoktur. Sahneler ilerledikçe Man Soo ve ailesinin çöküşünü izleyeceğimizi anlamakta gecikmeyiz. Man Soo, kağıt fabrikası şirketinde müdürlükten kovulmasıyla birlikte ekonomik olarak zor günler geçirir ve büyük bir boşluğa düşer. Bu sırada bol kara mizahla adamın akıl sağlığını kaybetmeye başladığını fark ederiz. Park Chan Wook, bunu öyle ince bir şekilde dokumuş ki Man Soo'nun şirketteki rakipleri ile normal olamayacak türden münasabetleri başta tatlı gelir ancak sonra sonra işin tehlikesini anlarız. Çünkü Man Soo rakiplerini yok etmek ve ekonomik kaygısına bir son vermek ister. Onun bu kurtuluş yolu kapitalist sistemin insanı nasıl canavarlaştırdığını ve ahlaki bir çöküşe sürüklediğini gösteriyor. Filmde dikkat çekici bir nokta var ki baba ile kızı arasındaki kırılmış ilişkiyi kuvvetlice özetliyordu. Man Soo'nun kızı salıncakta sallanırken kızın yüzünü göremeyiz, sarı çizmelerini fark ederiz. Sarı masumiyet ve iyimserliğin tonudur fakat Park Chan Wook filmlerinde bu tonlara rastlamak çok az mümkündür... Kızın son sahnede çello çaldığı odanın kapısının sarı olması da yine o çocuk masumiyetinin simgesiydi. Filmin sonunu izlediğimde ilkin bir şaşırdım, ancak biraz düşününce anladım ki daha nasıl bitsin? Man Soo, zafer elde etmiş gibi görünse de ahlaki değerlerini tamamen yitirmiş bir adamın evinden mutluluk beklenir mi? Pek sanmıyorum. Nitekim karısı Mi ri ve çocuğunun Man Soo'ya bakışlarından aralarındaki ilişkinin ne kadar değersizleştiğini, birlik ve beraberliğin kapitalist sistemin formalitesinde boğulduğunu anlarız. Filmin sonunun bile ironi içermesi; ailesine çello çalmayan suskun kızın bir anda hoş melodiler çalması ama hemen ardından cinayet işleyerek istediği konuma gelebilmiş babası Man Soo'nun fabrikasındaki o endüstriyel gürültü müthiş bir tezat oluşturuyordu. Hülasa, Man Soo esasında aklını yitirmişçesine kendini bu endüstriye kurban etmiştir. Sistemde var olabilmek için ahlaki değerlerinden ödün vermiş ve adeta bir makineye dönüşmüştür. Bu onun için mutlu bir son değildir elbette... Filmi çokça övmek istiyorum. Üzerine konuşulacak çok şeyi var. Görüntü yönetmenini de ayakta alkışlamak lazım. Kazı sahnesinde Man Soo ve karısının aynı karede belirmesi neydi öyle? Ayrıca Man Soo'nun yaşadığı diş ağrısı da bir metafordu. Başlarda suç işlemeye yakınken vicdanı sızlayabilen bir adamdı Man soo; dişi birden sızlıyordu. Ancak o dişi ne zaman söküp attı, yıllardır dokunmadığı alkole elini sürdü o zaman vicdanını da susturmuş oldu. Bu filmi mükemmel kılan birçok detay var şüphesiz ancak iki dev oyuncu Lee Byung Hun ve Son Ye Jin'den bahsetmeden geçilemez. Kimyaları mükemmeldi. Güney Kore sineması bu iki oyuncuya sahip olduğu için çok şanslı.

wolverineh 3 months ago

Evet, bugün benim doğum günüm. Diğer sosyal mecralarda, doğum günü şovu yapmak yerine ben sessiz ve sakince Raf'ımda paylaşmayı istiyorum bunu. 26 yaşıma girdim. Bugüne kadar çok güzel filmler ve diziler izledim. Kitaplar okudum. Sohbetini yaptığım güzel insanlar oldu. Burada…devamı

wolverineh 3 months ago

Satıcı

Asghar Farhadi

28 Gönderi

Yazıma Asghar Farhadi ile başlamak istiyorum. Ne söyleyebilirim? Bu adam bir kaseye portakal sıksın ben onu da izlerim. Gözüm kapalı güveneceğim yönetmenlerden biri. Satıcı filmi daha ilk sahnesinden yaşanacak olan dramı ve çöküşü yansıtıyor bizlere: Emad ve Rana çiftinin kaldıkları…devamıYazıma Asghar Farhadi ile başlamak istiyorum. Ne söyleyebilirim? Bu adam bir kaseye portakal sıksın ben onu da izlerim. Gözüm kapalı güveneceğim yönetmenlerden biri. Satıcı filmi daha ilk sahnesinden yaşanacak olan dramı ve çöküşü yansıtıyor bizlere: Emad ve Rana çiftinin kaldıkları bina dışarıda yapılan bir çalışma yüzünden yerle bir olmak üzeredir. Çiftin hayatı yeni taşındıkları evle birlikte değişir. Çünkü eski kiracı ne idüğü belirsiz bir kadındır ve bu bela çiftin peşini bırakmaz. Her Asghar Farhadi yapımında olduğu gibi bu da vicdanımızı harekete geçiren bir film. Karakterlerin derinlerine iniyor ve ahlaki ikilemlerini fevkelade hissediyoruz. Aksiyon beklemeyin, yani patlayan, çatlayan bir efekt yok. Rana, bir akşam kapısını kocası geldi sanarak aralıyor ve banyoya giriyor. Sonrasında onu, başı yaralanmış şekilde hastanede buluyoruz. Rana ve Emad'ın bakışlarından, diyaloglarından, çevresiyle etkileşiminden olayın onlar üzerinde yarattığı psikolojik gerilimi duyumsuyoruz. Film çiftin hayatına paralel olarak bir de onların oynadıkları tiyatro sahnesine yer veriyor. (Arthur Miller- Satıcının Ölümü) Artan gerilim, öfke ve hüsran duyguları oyunda da ön plana çıkıyor. Katmanlı bir hikâye sunuluyot kısacası. Emad başta sakin bir öğretmenken, öfkesine yenik düşüp intikam almak istemesi ahlaki bir sorgulama yaşatıyor. Zirve an finalde yaşanıyor, her şey açığa kavuşuyor ancak bizi hemen cevaplandıramayacağımız sorularla baş başa bırakıyor. Özellikle son sahnede, Emad ve Rana'nın suçluluk duygularının ve vicdanlarının farklı şekilde işlemesi çok dikkat çekiciydi, oyuncular: Shabab Hosseini ve Taraneh Alidoosti'yi ayakta alkışlamak gerekiyor. Tabii ki Asghar Ferhadi İran'a dair toplumsal eleştirilere yer vermeden geçmez asla. Rana bir mağdur da olsa işe polisi karıştırmamaları, "Durum daha kötü olur, sana neden kapıyı açtın diye sorarlar?" şeklindeki konuşma İran'da kadınların durumunu ve ağır yüklerini gözler önüne seriyor... Rana'nın banyoda bir adam tarafından saldırıya uğraması kesinlikle bir suçtur, evet. Ancak Emad'ın intikam almak isteyerek bu adamı cezalandırma yöntemine başvurması da bir başka suç mudur? Filmin en önemli sorgusu burada yatıyor. Asghar Ferhadi kesin cevaplar vermiyor, seyirciye bırakıyor. Suçluyu (Rana banyodayken içeri giren yabancı adam) da, mağduru da gösteriyor. Ve bir soru işareti bırakıyor bizlere. Kısacası ben demek isterim ki "Satıcı" sanattan başka bir şey değildi. Bayıldım filme. Asghar Farhadi, Allah senden razı olsun. Filmlerinle kendime geliyorum resmen be adam. Ustasın sen usta.

wolverineh 3 months ago

Selamlar. Okuduğunuz kitapların size faydasını tam olarak ne zaman ve nasıl görüyorsunuz? Yorumlara bekliyorum 🌿

wolverineh 3 months ago

Köstebek

Alejandro Jodorowsky

4 Gönderi

---Yazım spoiler içeriyor fakat sürpriz de bozmuyor...--- Film, siyahlar içindeki bir adamın çıplak oğluna, oyuncağını ve annesinin fotoğrafını toprağa gömdürmesi ile başlar. Çocukluk ve masumiyetin yok oluşuyla birlikte El Topo'nun egosuna ulaşma serüveninin başlangıcıdır burası. Giydiği siyah kıyafet kendisinin kirli,…devamı---Yazım spoiler içeriyor fakat sürpriz de bozmuyor...--- Film, siyahlar içindeki bir adamın çıplak oğluna, oyuncağını ve annesinin fotoğrafını toprağa gömdürmesi ile başlar. Çocukluk ve masumiyetin yok oluşuyla birlikte El Topo'nun egosuna ulaşma serüveninin başlangıcıdır burası. Giydiği siyah kıyafet kendisinin kirli, hileli ve günahkâr olduğuna işaret eder. El Topo ve oğlu çölde ilerlerken katledilmiş insanları fark ederler. Bu katliamı yapan Albaydır. El Topo peşine düşüp, albay ve adamlarını cezalandırır. Ve Mara adlı kadını da oradan kurtarır ve çölde ilerleyebilmek adına dört silah ustasını yenmek zorundadır. Bu sahneler yine El Topo'nun egosunu beslemeye devam eder Çölün en iyileri kabul edilmiş bu dört silah ustası sıradan insanlar değildirler. Her birisi bir öğretiyi taşır. El Topo, bu dört ustayı hileye başvurak, tuzağa düşürerek türlü yollarla halleder. Birisi acı duymaz, bu hissi aşmıştır. İkincisi bakırdan düzenekler yaparak kusursuzluğu inşa eder. Üçüncü usta, tavşanlarla yaşar; doğayla uyum içindedir. Dördüncüyse daha çok çilede bir ihtiyar gibidir. Tanrıya teslimiyet içindedir. Aslında bu dördü de peygamberleri simgeliyor filmde. El Topo, onları yok ederek öğreniyor fakat yolculuğun sonunda büyük bir boşluğa düşüyor. Öldürdükçe egosu tatmin oluyor ve en sonda bir hiçlik duygusuna hapsoluyor. Tüm bu yolculuk esnasında bir sahne var ki El Topo'nun canavarlaşmış ruhunu gözler önüne seriyor. Siyahlar içindeki bu adam, gidip iğrenç ve korkutucu şekilde petekleri tırnaklararak ve kemirerek bal yiyor. Burada hileden, acıdan, öldürmekten tarifi olmaz bir zevk duyduğunu egosunun doruk noktasında olduğunu anlıyoruz esasında. Bu bal detayı çok önemli çünkü filmin sonunda da denk geleceğiz ama farklı bir şekilde... El Topo yol arkadaşı Mara tarafından terk edilir. Vurulur. Ve garip görünümlü insanlar, dilenciler tarafından bir mağaraya götürülür. Film bu sahne itibariyle yönünü değiştirir. Artık günahkâr El Topo yoktur. O mağarada yeniden doğmuştur --Ki adeta cadı görünümlü kadın tarafından ritüel eşliğinde yeniden doğar -- Mağara halkı için, o bir İsa'dır. Bir görevi vardır. Cüceler, sakatlar ve dilencilerden oluşan bu halkı o mağaradan bir şekilde çıkarmalıdır. Yeniden doğmuş El Topo ve yoldaşı Cüce kadın bir kasabaya uğrarlar. Bu kasabanın hemen hemen her yerinde üçgen içinde göz simgesini yani illününatiyi görürüz. Şüphesiz filmin bundan sonrası kurumsallaşmış dini, organize olmuş din adamlarının eleştirisidir. Yine bu kısımda çarpıcı bir sahne var. Rahip ve kasaba halkı mucize, mucize diye bağırırlar ve ellerinde bir silahı gezdirerek adeta Rus ruleti oynarlar. İbadet ve şiddet adeta yan yana gelmiş ve bunu meşrulaştırmışlardır. El Topo, mağarada kalan halkı kurtarmıştır. Halk koşarak kasabaya varır. Ve yozlaşmış insanlar tarafından canice katledilirler. Bunu gören El Topo, haykırır ve uzun bir zamandır eline geçirmediği silahı alır. Dikkat çeken bir detay vardır ki kurşunlar ona işlemiyor. El Topo, günahkârken ve arayış içindeyken; acı duymayan bir ustayı öldürmüştü. Aslında o öğretiyi bu finalde kullanmış oluyor. Hem de hayatının son dakikasında. Nihayetinde canileşmiş kasaba halkına son verdikten sonra en son kendini yakarak öldürür. Budist rahiplerin kendilerini yakarak yaşamlarına son vermelerine benzer burası. Son olarak, bir bal sahnesinden bahsetmiştim. Filmin kapanışında El Topo'nun mezarı üzerinde arılar birikmiştir. Araştırdığımda arıların bir dönüşümü simgelediğini öğrendim... Kısacası El Topo ardında bir mesaj bırakmıştır. Güç silahta değildir. Sevgide, hizmette ve şiddetsiz bir dünyadadır. Meksikalı yönetmen Jodorowsky'den ilk defa bir film izledim. Sabırla seyderilmesi gerekiyor. Farklı anlamlar çıkarılabilir. Bittikten sonra ne izledim diye düşünürken filmi çok sevdiğimi fark ettim. İşte bittikten sonra başlayan eserleri bu yüzden seviyorum. Sinema veya sanat da tam olarak bu olmalı. Hani bir sergiye gidersiniz, çok farklı bir tablo gözünüze çarpar. Eve gelirsiniz, zihninizin bir köşesinde kalmıştır, durduk yere aklınıza gelir. Sanki hâlâ o tabloyu izliyor gibisinizdir.. Bu filmi izlemek ve etkisi de öyleydi.

wolverineh 3 months ago

Şöyle bağımsız filmlere güzel ve uzun yazı yazan, okuduğu kitabın kendisine neler düşündürdüğünü yazan arkadaşları özledim açıkçası. Şuan böyle paylaşım yapanlar bir elin parmağını geçmez diye düşünüyorum. Keşke böyle gönderiler daha da artsa. Yani artsın. Artarsa güzel olur. Her şey…devamı