(@) - Raf

Sonsuzluk ile sınırsızlık aynı şey midir? Sonsuzluk, bir gelecekte bilgisayar ve insanların hiyerarşik bir şekilde kademelere atandığı; geçmişte herhangi bir problem meydana geldiğinde, iğneden iplik çeker gibi istatiksel işlemler uygulayıp onları ortadan kaldırmayı barındırıyor... Böylelikle insanlar huzuru ve güveni buluyor..?…devamıSonsuzluk ile sınırsızlık aynı şey midir? Sonsuzluk, bir gelecekte bilgisayar ve insanların hiyerarşik bir şekilde kademelere atandığı; geçmişte herhangi bir problem meydana geldiğinde, iğneden iplik çeker gibi istatiksel işlemler uygulayıp onları ortadan kaldırmayı barındırıyor... Böylelikle insanlar huzuru ve güveni buluyor..? Kitaptaki gizemli karakter Noys'un şu cümlesi ile sonsuzluğun sırlarını açıklıyor Asimov... "Fakat artık Dünyanın ne olduğunu biliyordu: Özgürlüğün sınırsızlığıyla kuşatılmış bir hapishane. Ve insan soyu yok oldu!" Sonsuzlukta yapılan her bir işlemin, degiştirmelerin dünyanın düzenini yerle bir ettiğini ustalıkla işlemiş yazar Asimov. Bizlere fısıldıyor aslında: Acılar çekilsin, devletler yıkılsın; insanlık güvensiz ve tedirgin hissettiğinde daha yeni bir dünya, daha kutsal zaferler elde edilecek. Bu noktada kitap bir Galaksi İmparatorluğunu sunuyor bizlere. Sonsuzluğun sonu, bu imparatorluğun, yeni düzenin başlangıcı aslında. Daha doğru bir tabir ile sınırsızlığın... Asimov külliyatı oldukça geniş bir yazar ve kitaplarını okumak, evreni daha iyi anlamaya eşlik ediyor resmen. Kurguları çok zekice ve politik dünyamıza ince dokunuşlar yapıyor. Bambaşka bir evreni anlatıyor gibi gelse de kitaplarının son kısmı bizleri gerçek dünyamıza çekiyor. Sorgulatıcı cümleleri beynimize yerleştirip, bombanın pimini çeker gibi tuhaf bir haz duyuyor yazar... Ve... Samimice söylüyorum ki, benim övgümle birlikte şahlanacak bir yazar değil Asimov! Zaten kendisi bir bilim kurgu profesörü olmuş. Ama okumuş olduğum 4 eseri ile birlikte kendisinin bir orkestra şefi, virtüöz, kıdemli bir yönetmen olduğunu en içten söylemlerimle belirtmem gerek... Niye böyle laflar ediyor bu Wolvi? Çünkü: Asimov'un "Sonsuzluğun Sonu" eseri onun kurduğu evreni anlamamız için insanlığa bıraktığı bir kılavuzdur. Yani "Robot" "Vakıf" ve "Galaktik İmparatorluk" serilerini temellendiren; imparatorluğun nasıl kurulageldiğini bir romanda işleyerek Wolvi'yi edebi aşka tekrar kavuşturan bir adamdır Asimov. Teşekkür ederiyorum üstadım. Hayırlı sahurlar...

wolverineh 4 years ago

Mirai nikki

Sakae Esuno

10 Gönderi

Evet bu anime ile birlikte izlediğim anime sayısını sanıyorum 6'ya çıkarıyorum. 26 bölümlük olup bir tanecik de Ova denilen;final bölümü var. Yani 27 bölüm olarak düşünebilirsiniz... Mirai Nikki'nin konusu güzel fakat işlenişi çok karmaşık öyle oturup birden anlayabileceğimiz bir yapıya…devamı

wolverineh 4 years ago

Moon Knight

Doug Moench

65 Gönderi

Marvel'ın ilginç yapımlarından birisi Moon Knight, ilk bölümüyle fazlasıyla ilgi gördü. Şahsen ben diziyi ilk bölümden anlarım, daha sade olur diye düşünüyordum. Ama olay örgüsü biraz karmaşık ve dikkat isteyen bir dizi ile karşılaştım. Bu daha da mutlu etti beni.…devamı

wolverineh 4 years ago

Kahraman

Asghar Farhadi

17 Gönderi

Asghar Farhadi, Allah senden razı olsun. Bitimi ile birlikte tüylerim diken diken oldu, içime şöyle bir hoşluk yayıldı. Aslına bakarsak iyi de sonlanmadı fakat böylesi bir sanat eseri insanda ancak böyle hisler bırakmalı diye düşünüyorum... Bu insanlığa bırakılmış muhteşem eser,…devamı

wolverineh 4 years ago

Kırmızı

Domee Shi

69 Gönderi

Bugün arkadaşımla izlemeye gittik. Film boyunca Pixar animasyonları böyle değildi diye düşündüm. Bana izlediğimiz o diğer yapımlardan çok farklı geldi. Belli ki tasarımcılar, bir şeyler değişmiş... Daha çok DreamWorks veya basit şirketlerden çıkmış gibi duruyor inanın. Nerde o Nemolar, Toy…devamı

wolverineh 4 years ago

Yarasa Adam

Matt Reeves

172 Gönderi

Ruhu bir yarasa tarafından kemirilmiş Bruce Wayne... mutluluk ve huzur elini eteğini çekmiş ondan... Karanlıklar içinde kalmış, karabasanlarını, korkularını ev edinmiş; çığlıklarını içine bastırmış... Bir aydınlık vursa yüzüne, rahatsız olur gözleri; karanlıkların adamı olmuş Bruce Wayne. Yarasalar etrafında uçuşurken, olmaz…devamıRuhu bir yarasa tarafından kemirilmiş Bruce Wayne... mutluluk ve huzur elini eteğini çekmiş ondan... Karanlıklar içinde kalmış, karabasanlarını, korkularını ev edinmiş; çığlıklarını içine bastırmış... Bir aydınlık vursa yüzüne, rahatsız olur gözleri; karanlıkların adamı olmuş Bruce Wayne. Yarasalar etrafında uçuşurken, olmaz hiç oralı; bu yaratıklar onun yüreğinden çıkıp, göğsünden fırlıyor adetâ, hapsedilmiş korkular kanatlanıp tur atıyor yanı başında; Bruce Wayne, yarasa adam olmuş! Yoktur onun mimikleri, hep aynı ifade ile karşılar sevdiklerini. Donuk bir yüz, dümdüz bir dudak... Kaybetmek istemez sevdiklerini; en büyük korkusudur onların gitmeleri... İçi ayrılık ve hüsranla dolmuş Bruce Wayne... Yaşar korkunç bir şehir Gotham'da; bitmek bilmez haksızlıkların, dinmeyen kurşun seslerinin, kadın çığlıklarının, ölü çocukların şehri Gotham, acımasız bir cellat gibi baltasını indirir insanlara. Kötüleri dost edinmiş, kapkaranlık, katil bir şehir Gotham... Bruce Wayne... Selina Kyle'ın öpücükleri ile huzur bulan Bruce Wayne... Şehri kurtarmak, acımasızlıklara son vermek, adaleti Gotham'a getirmek isteyen Bruce Wayne... Dostu Alfred ve Gordon ile peşinden gider Riddler'in. Haklıdır Riddler; önde gelen yolsuz siyaset adamları, savcılar ve başkanlar onun en büyük düşmanıdır. Fakat uygulama yöntemi insancıl değildir, zarar verir bir şehre, can kaybına neden olur. Ne beklenir bir deliden?... Ama Batman'i vardır bu şehrin, korkmamalıdır insanlar, uzatacaktır yorgun düşen ellerini, bir tebessümle kurtaracaktır masumları. "The Batman" ustalıkla yönetilmiş, kapkaranlık bir filmdir. Her sahneye sızmış harikulade müzikleri vardır, kulaklarımızın dili vardır; doyamazlar tadına. Olmuştur Batman, Robert Pattinson; tüm hatları, depresif ve suskun hâli ile... En iyi Batman midir? Olamaz mı böyle bir şey... Aynı adamdan çıkmıştır harika görüntüler; Dune ve Batman filmlerinin. Emeğe saygı gerek, 3 saatlik bir film izliyoruz. Takdir etmek gerek Matt Reeves'ı; Batman hayranı olmayan Wolvi ve hayran olan izleyicilere karanlık, mükemmel, ağır işleyen, gerçekçi, kaliteli, upuzun bir Batman filmi yaptığı için... Dile de getirmek gerek hiç çekinmeden; Sinema dünyası Nolan'ın değildir... Gelebilir en az "The Dark Knight" kadar mükemmel filmler: "The Batman" gibi!

wolverineh 4 years ago

Arkadaşlar merhaba. Normalde burayı sıklıkla bu tür gönderiler için kullanan birisi değilim. Sizlerle filmler, diziler hakkında tartışmayı, bilgilerimizi aktarmayı, paylaşmayı seviyorum. Ama bu sene birçok şey yaşadım ve buraya bir şeyler yazmak istedim. İnsanın hayatına aniden gelen, insanı şaşkın bırakan,…devamı

wolverineh 4 years ago

Açık Kalpler

Susanne Bier

4 Gönderi

Ben böyle "Karaktersiz ve alçak" bir film izlediğimi pek de hatırlamıyorum. Evet, bir bedene bürünse hiç çekinmeden yumruk savuracağınız, dramatik bir Susanne Bier eseri... Olup bitenleri, seyircisinin duyguları ile oynayarak, tuhaf şeyler hissettirerek izletiyor film. Pek alışık olmadığımız bir durumu,…devamı

wolverineh 4 years ago

Şizofren

Wulf Dorn

12 Gönderi

Sessizlik... Kitap boyunca en çok karşılaştığım kelime bu oldu. Wulf Dorn, bu sessizliği her sayfasına yaymayı başarmış. Okuduğum cümleler çok akıcı ve bir sonraki sayfada neler olduğunu tahmin ettiren cinstendi fakat bu sessizlik öyle kuvvetli bir hâl aldı ki karakterler…devamıSessizlik... Kitap boyunca en çok karşılaştığım kelime bu oldu. Wulf Dorn, bu sessizliği her sayfasına yaymayı başarmış. Okuduğum cümleler çok akıcı ve bir sonraki sayfada neler olduğunu tahmin ettiren cinstendi fakat bu sessizlik öyle kuvvetli bir hâl aldı ki karakterler başta canlı bir vücut halindeyken aniden solup gittiler. Betimlemeler... Karakterler ve mekânları aklımızda canlandirebilmek, en az onların neler hissettiğini anlamak kadar önemlidir diye düşünüyorum romanlarda. Wulf Dorn'un kitaplarında öyle görüyorum ki bu konuda bir zayıflık var. Jan Forstner ve irtibat içinde olduğu arkadaşlarının diyalogları dışında "Şizofren" de pek de önemli bir durum yoktu adeta. Yine de bu zayıflık romanın konusunun harika oluşuna engel olmuyor ve sizdeki merak duygusunu köreltmiyor. Katil... Ya ben çok saftım ya da Wulf Dorn gerçekten çok gizemli bir havayı sayfalarında taşımayı başarmış. Okuyan herkes fark etmiştir ki birkaç isim etrafında gidip geliyorsunuz, fakat yazar bizim aklımızı çelmek adına bambaşka isimlere yönlendirmekte gecikmiyor; ne zaman "Katili buldum!" dediğimizde. Bunun dışında yan karakterlerin anlatımında da çok büyük bir titizlik görülmüyor, okuyucu daha fazla tanımak istiyor onları doğal olarak. Bu yüzden karakterleri silik bulduğumu tekrar yinelemeliyim. Psikiyatrist... Yazarın ilk romanı. Ve şahsen daha iyisi. Psikiyatrist'deki ince detayların betimi, karakterlerin okuyucunun rüyalarına girecek hareket ve tavırları; "Şizofren" de daha çok katili bulmak adına gelen merakla birlikte, eğlenceli bir maceraya dönüşüyor... Bu yüzden etkileyicilik baabında - Eğer bir korku, psikolojik, gerilim- eseri okuyorsak bir adım geride kalıyor Psikiyatrist'e göre. Heyecanlı dakikalar yaşamayı yine de es geçirtmiyor Wulf Dorn. Beğendiğimi de belirtmem gerekiyor kitabı ama kusurlu yanları yok da değildi. Okumaya devam edeceğim Wulf Dorn'u...

wolverineh 4 years ago

CODA

Sian Heder

77 Gönderi

"Hiç sağır olmamı istediğin oldu mu?" Coda... Bir sahil kasabasında, balıkçılıkla uğraşan sağır bir aile. Yalnızca kızları duymaktadır dünyayı. Üstelik şarkı söyleme yeteneği de vardır bu kızın, okulunda ailesi yüzünden madur duruma düşmektedir kimi zaman. Bu durum bağrında taş bastırır…devamı"Hiç sağır olmamı istediğin oldu mu?" Coda... Bir sahil kasabasında, balıkçılıkla uğraşan sağır bir aile. Yalnızca kızları duymaktadır dünyayı. Üstelik şarkı söyleme yeteneği de vardır bu kızın, okulunda ailesi yüzünden madur duruma düşmektedir kimi zaman. Bu durum bağrında taş bastırır genç kıza. Bir de okuldan eli yüzü düzgün, kendi halinde birisine aşık olmuştur. Genç kız müzik ile birlikte bir kuş gibi özgür hisseder kendini, yüreğindeki dolmuşluk hissi gidiverir, bir nakaratta... Ailesine de sıkı sıkıya bağlıdır o; daha önce onlarsız bir iş yapmamış, herhangi bir sorunda yanlarında bitmiş tatlı bir evlattır... Hikayesi basit, herkesin ekranlarda, kitaplarda rastladığı bir senaryoya sahip bu film; konunun işlenişi ve sıcaklığı hissettirişi ile birlikte diğer yapımlardan ayrılıyor. Sağırlık üzerinden duyar kasmak yerine, bunu kabullenip işi eğlenceli hale nasıl getiririm diye düşünmüş... Yine de kızlarının şarkı söylediğinde duyamamaları, diğer insanların mimiklerine, ifadelerine bakmaları seyircinin yüreğini burkuyor, belki de gözlerini dolduruyor... Ne detayları ile konuşulacak bir sanat filmi ne de abartılacak cinsten performanslar içeren bir film CODA... Her şeyden öte sevgiyi ilmek ilmek işlemiş ve oyuncularının yüzüne bunu müthiş bir tatlılıkla yansıtmış bir yapım... Seyircisinden istediği birtakım şeyler de var elbet... Ne de olsa abartılı bir LGBT gösterisi ya da cinsellik içeren bir yanı yoktu onun... İstediği bir şeyler vardı, verdiği sevgi dolu mesajın yanında... Neydi? Tabii ki de aile. Bu sevgi filmde kalmasın, insandan insana yayılsın. Huzuru ailemizi severek, sevdiklerimize sarılarak bulalım. Evet bu kadardı. Sadece sevgi üzerine kurulmuş, hoş bir yapımdı. Oscar adaylığını hak edip etmemesi umrunuzda bile olmamalı; oturup izleyip gülümsemeliyiz :) :)))))))))))))))) Mutluysanız iyi yürekli insanlar, mutluluğunuz bozulmasın. Wolvi evrendeki tüm pozitif enerjiyi sizlere yolluyor. Hayırlı geceler diliyorum....