(@) - Raf

Lise yıllarımda Son Ye Jin ve Jun Ji Hyun gibi prenses/kraliçeleri seyrederek Kore'nin romantik filmlerinde tatlı gezintiler yapmıştım. Hırçın Sevgilim, Hatırlanacak Bir Anı, Classic, Deiji filmleri çok özeldir mesela... Sonra tek bir türde duraklamayı asla sevmediğim için ve mantıklı bulmadığım…devamıLise yıllarımda Son Ye Jin ve Jun Ji Hyun gibi prenses/kraliçeleri seyrederek Kore'nin romantik filmlerinde tatlı gezintiler yapmıştım. Hırçın Sevgilim, Hatırlanacak Bir Anı, Classic, Deiji filmleri çok özeldir mesela... Sonra tek bir türde duraklamayı asla sevmediğim için ve mantıklı bulmadığım için Park Chan Wook izledim, Bong Joon Hoo izledim ve Kim Ki Duk ile sanatın zirvesine çıktım... Kim Jee Woon'un yönettiği Şeytanı Gördüm filmiyle Lee Byung Hun'a hayran kaldım. Yine bunlarla yetinmeyerek "Mazisi Olmayan Adam" filminde Won Bin'e nice övgüler yağdırdım. "Be adam bu nasıl hakiki bir oyunculuktur!" dedim. Tae Guk Gi ve yine Bong Jon Hoo yapımı olan "Ana" filmleriyle Won Bin'i ayakta alkışladım. Bir gün arkadaşımla Korku filmi izleyelim dediğimizde çok geçmeden Kore yapımı "The Wailing"i seçtik. İkimizde ağzımız açık, büyülenmiş şekilde bu felsefik, kasvetli ve bir o kadar da aksiyonlu filmi izledik. 2 buçuk saat sonrası bizim için bu film bitmedi. Akıllarımızda hep harika bir gün olarak kalacak... Daha nice mükemmel Kore filmi izlemişimdir ama hepsine yer veremeyeceğim... Fakat burada Gong Yoo ismi geçmezse ona hakaret etmiş gibi olurum. Train To Busan, Kore usulü kaliteli bir zombi filmi. Ve Gong Yo'nun burada çok çok başarılı bir performansı vardı. Sonra tesadüfen kendisinin Coffe Prince dizisini izledim Netflix'te. Orada Lee Sun Kyun da vardı hatta... Yine sıkılmadım yine hayran kaldım. Tür fark etmiyor. Çok pembiş (tamam pembe izlrdiklerim de var) ve saçma olmadığı sürece ben bu ülkenin işlerini seviyorum. Geçtiğimiz yaz Lee Sun Kyun beyefendi ve IU hanımefendinin başrollerini paylaştığı My Mister izlemiştim. Benim için çok özel bir yeri olmakla birlikte, izlediğim en manalı dizi olarak hatırlayacağım. Çünkü ele alınan konu öylesine olgun, öylesine içten, öylesine kederli ama öylesine huzurluydu ki bana sadece bu şahane manzarayı seyretmek kalmıştı... Bir hafta kadar evvel, Light Shop adlı bir Disney+ dizisine başlayıp, aşağı yukarı her akşam bir bölüm izleyerek bitirmiştim ancak finalini de gidişatını da beğenmemiştim... ancak: Mouse dizisi ile birlikte (Henüz ilk bölümünü seyrettim) yabancı kelimeye kayacağım özür dilerim, Wowwww dedim. Konu inanılmaz farklı, gizemi fevkalade bol, harika bir Kore dizisi... Bu ülke belki pembiş dizileri, Kpop tarzı müziklerle ayrı bir biliniyor olabilir ama hem sinema hem dizi sektöründe sanıldığından çok daha kaliteli işler çıkarıyor. Hep sevdim, hep seveceğim. Sevgiyle kalın.

wolverineh 6 months ago

Light Shop

Kang Full

14 Gönderi

Kore yapımlarını severek izlememe rağmen bu dizi beğenimi kazanmadı. Öncelikle dizide yaşananların temelinin iyi oturtulamadığını düşünüyorum. Öteki hayat, araf, yaşam ve ölüm gibi konularla bocalayıp durmuş. Tamam karmaşık bir anlatı tercih edilmiş olabilir. Nitekim bu diziye kötü demek için bir…devamı

wolverineh 6 months ago

Denk geldiğim bazı insanların Uzak Şehir, Eşref Rüya gibi dizileri hayranlıkla izlemesine içten içe şaşkınlık duyuyorum. Biraz da garipsiyorum. Elbette herkes aynı seyir zevkine sahip değildir fakat ayıla bayıla anlatılacak ne var bu dizilerde? Kaliteli olan Türk dizileri neden konuşulmuyor…devamı

wolverineh 7 months ago

Başka Yolu Yok

Park Chan-wook

7 Gönderi

Eksik içerik bildiriminde bulunmuştum ve eklendi bugün. Park Chan Wook ve oyuncuları elma kabuğu soysun izlerim. Çeşmeden akan suyu çeksin yine izlerim. Muhtemelen yakında çıkacak olan bu yeni filmini izleyince sanatsal anlamda kendimden geçeceğim ve filme aşık olacağım. GÜNEY KORE…devamı

wolverineh 7 months ago

Korku Seansı: Son Ayin

Michael Chaves

48 Gönderi

Çok kızgınım biliyor musunuz... En çok da James Wan'a öfkeliyim. Korku sinemasında devrim niteliğinde iki film çek. Sonra sektöre hiçbir faydası olmamış, kayda değer bir tane film yönetmeyen Michael Chaves'e seriyi emanet et... Çok yazık. Oysa Conjuring ilk olarak vizyona…devamıÇok kızgınım biliyor musunuz... En çok da James Wan'a öfkeliyim. Korku sinemasında devrim niteliğinde iki film çek. Sonra sektöre hiçbir faydası olmamış, kayda değer bir tane film yönetmeyen Michael Chaves'e seriyi emanet et... Çok yazık. Oysa Conjuring ilk olarak vizyona girdiğinde sektör nasıl da parlamıştı. Seyirciler daha önce karşılaşmadıkları bir adrenalinle tanışmıştı. Heyecanlarını ve gerilim dolu anlarını dostlarına, sevdiklerine ve tanıştıklarına aktarmışlardı. Bu durumdan memnun yapımcılar ve yönetmen James Wan, 3 sene sonra 2016'da yeni bir projeyi beyaz perdeye yansıtmışlardı: Conjuring 2... Bizler yine çok sevmiştik, tekrar ürpermiştik ve ilk jenerikten, son ana kadar filmin içinde kalarak etkilenmiştik... Sonrasında beraber izlemiş olduğumuz sevdiklerimizle , paranormal vakaları ele alan Ed ve Lorraine ailesinin yaşadıklarını konuşmuş ve tüylerimiz diken diken olmuştu... Neler hissettirmiş bizlere değil mi? Çok özel bir seridir Conjuring. Korku dünyasında pek yer bulamayan bir "karizma" eklemiştir. Korku filmleri adeta yeni bir kimlikle karşılaşmıştır. Şüphesiz Ed ve Lorraine sayesinde gerçekleşmiştir bu. Şeytanî vakaları kovalayan, cesurca tanımadığı insanların sorunlarını çözmeye çalışan tatlı bir aile. Huzurları bozulsun istemiyorlar ve biricik kızları Judy'i her ne kadar iblislerden uzak tutmak ve korumak isteseler de sonuçta aynı kanı taşıyorlar... Judy onların peşi süre sürükleniyor... Bu Son Ayin bölümüyle beraber seri son buluyor. Ama ben şahsen finali izlerken evren adına çok üzüldüm. Hatta çöp kutusuna atıldı da diyebilirim. 3. Yapımla beraber aslında kötüye gideceğinin sinyalleri verilmişti. Şimdi biraz bu son çıkan üzerinde durmak istiyorum. Öncelikle Conjuring evreninin klasik gerilim dolu sahneleri ile başladı ve filmin genel olarak giriş kısmını başarılı buldum. Ama gelişme ve sonuç kısımlarında acele ederek, baştan savma bir hikâyeyle veda etmişler. Bir kere Warren ailesi için kilometre taşı bir şeytani varlık söz konusu, haliyle insan büyük bir mücadele, duygusal zirvenin yaşandığı anlar bekliyor ama hiçbir şekilde bu tatmini sağlamıyor. Korku figürleri az değildi fakat bunların temelini o kadar kalitesiz ele almışlar ki... Öylece Jump Scareler ile seyirciyi korkutsun diye 4-5 sahne koymuşlar, ama Korku Seansı'nı özünden koparıp beter etmişler ne yazık ki. Olumsuz yönü bu kadar mı? Maalesef say say bitmez. Korku Seansı'nı kaliteli yapan unsurlardan birisi musallat olunan aileyi canlandıran oyuncuların da harika seçilmesidir. O aileyi korku içinde izlemek, seyirciye umulmaz bir empati verir. Küçük çocuklar oradan oraya kaçıştıklarında ve bir şey gördüklerinde seyirci gerim gerim gerilir ve duygusal anlarda kalpler yumuşar. Evet kalite sebebi elbette korku ile dramı harikulade sentezlemesidir. Ama Son Ayin'de ilk başta tuhaflığı ve hissedileni güzel verirken geri kalanında duygusal gerilimi iyi yansıtmıyor. Ve kalabalık aile hiç yoklarmış gibi birden olayların içinden çekiliyor, mesele Warrenlar ile devam ediyor... Annabelle bu evrende öyle karşımıza çıkmış ki artık onu gördüğümüzde dost selamlar gibi gülümser oluyoruz (..). Bu filmde de kısa bir yer edinmiş ama artık hiçbir sürprizi yok bir kere. Sırf para getirsin diye kullanılmış resmen (!) Warrenların kızı Judy'nin de bir şey katamamış olduğunu düşünüyorum. Daha iyi olmak yerine bayatlaşan, küflenen bir Conjuring evreni oluşturuldu ne yazık ki. Annabelle filmleri güzeldi. Özellikle ikincisi korku dolu ve adrenalinliydi. The Nun, kasvetli ve ürperti dolu bir hava ile Rahibe Valak'ın hikâyesini işlese de ortalamaydı. Lanetli Göz Yaşları filmine de iyi denilemez... James Wan bu evrene daha orijinal ve kaliteli filmler ekleyebilirdi... Anlatılacak çok hikâye olabilirdi... Nitekim başta karar böyleydi ama istenilen olmadı belli ki. Korku denilip geçmemek gerek, iyi ve özgün bir yönetmen başa geçtiğinde -tıpkı başarılı bir teknik direktörün takıma etkisi gibi- o film de güzelleşir. James Wan ya kendisi bu takımın başında olmaya devam etmeliydi.. ya da yapım şirketi kaliteli işler çıkarabilecek birisine vermeliydi yönetmen koltuğunu... Olmadı olmadı... Aslında yazım burada sonlandı. Ama şimdi de biraz kendimden bahsedeyim istiyorum. Seminerde bir arkadaşıma denk gelmiştim ve filme davet ettim. O da korku filmi sevdiğini söylerek kabul etti. Fakat çok geçmedi ki arkadaşım ağır grip olmuş ve gelemeyeceğini söyledi. İlk defa bir korku filmine tek gittim. Mısırımı, kolamı aldım. Aslanlar gibi beyaz perde karşısında oturup izledim. 😄 Herkes birileri ile gelmişti. Ve hâl böyleyken korku filmini tek izliyor olmak garipti, yalnız hissetmedim değil. Ancak güzel bir deneyimdi. Sevdiğimiz aktiviteleri tek yapamayacağımızı kim söyledi?.. :))

wolverineh 7 months ago

Dublör

David Leitch

37 Gönderi

Orijinal ismiyle "The Fall Guy" dublörlük hakkında bir film. Türkçede Düşen Adam manasına geliyor. Dublörlük Hollywood'ta çok önemli bir meslek olmasına rağmen bu işi yapanların hep geri planda kaldıklarını biliyoruz. Tehlike arz eden sahnelerde başrol oyuncunun yerine geçerler, sonradan başrol…devamıOrijinal ismiyle "The Fall Guy" dublörlük hakkında bir film. Türkçede Düşen Adam manasına geliyor. Dublörlük Hollywood'ta çok önemli bir meslek olmasına rağmen bu işi yapanların hep geri planda kaldıklarını biliyoruz. Tehlike arz eden sahnelerde başrol oyuncunun yerine geçerler, sonradan başrol oyuncunun yüzü dublöre montajlanır ve çekim tamamlanır. Dublöre gerek kalmadan, performansını sürdüren oyuncular da var tabii ki (Tom Cruise, Keanu Reeves vb.) fakat ben bu gönderide daha çok isimsiz kahramanlara yer vereceğim; yani evet dublörlere. Bu bir meslek ve elbette saygı kazanmalı, elbette seyirci aksiyonun ardındaki emeği bilmeli... Bu uzun bir gönderi olacak. Filmin içeriğine daha sonra değineceğim. Şimdi sizlerle araştırma sonrası edindiğim bilgileri paylaşmak istiyorum. Biraz geçmişte yaşanan dublör kazalarından ve sonucunda hayatını kaybetmiş insanlardan bahsedelim: Joi Harris, bir motosiklet yarışçısıymış. 2017'de Deadpool 2'nin çekimlerinde Domino karakterine dublörlük yapıyormuş. Motosiklet sahnesi sırasında bir kaza sonucu hayatını kaybetmiş. John Bernecker, The Walking Dead izleyen bilir, bir ara dizinin oyuncuları sürekli bu ismi paylaşıyor ve anıyordu. Dizinin 8. Sezonu sırasında dublörlük yapıyormuş ve yüksek bir balkondan ters bir şekilde düşerek yaşamını yitirmiş. Cameraman Wickliffe, The Dark Knight'ı hepimiz biliriz. Bir sahne provasında araçtan dışarı eğilmiş, araç ağaca çarpmış. Dublör, kava travması sonucunda yaşama veda etmiş. Jun Liu, Cehennem Melekleri 2 filminde bir patlama sonucu yaşamını yitiren dublör. Harry O'connor, benim izlemediğim Vin Diesel'in başrolde olduğu xXx filmi (2002) var. Aksiyonseverler bilir. Vin Diesel'in dublörlüğünü yapıyormuş. Yamaç Paraşütü sırasında bir köprü sütununa çarparak hayatını kaybetmiş. Art Scholl, Tom Cruise'nin çıkış filmi Top Gun'ı (1986) izleyen bilir. Hava akrobasisi ile dolu bir filmdir. Dublör, bu çekimler esnasında düşmüş ve enkazı bulunamamış bile. Jose Marco, ismini hiç duymadığım 1969 yapımı Shark filminde dublörlük yapmış. Köpekbalığı temalıymış. Ve gerçekten bir köpekbalığı saldırısına maruz kalarak hastanede yaşamını yitirmiş. Uzun bir paragraf oldu. Bu yukarıdaki insanlar nasıl kişilerdi hiçbirimiz bilemeyiz belki fakat dublörlük yaparken yaşamlarını yitirdiklerini internetten öğrenebiliyoruz. Bu onların mesleği elbette ama sinemanın dümdüz bir kamera çekiminden ibaret olmadığını gösteriyor bizlere. Özellikle aksiyon türündeki filmlerde havalı ve heyecan dolu sekanslar izliyoruz ama ardındaki esas kovalamacayı hiç bilmiyoruz gerçekten. Bu noktada The Fall Guy, özü itibariyle yine bir eğlenceli aksiyon sunsa da "Dublörlük" konusunda farkındalık yaratmayı da başarıyor. 80'li ve 90'lı yıllarda haliyle bugüne göre gelişmiş ekipmanlar olduğu söylenemez ve bu yüzden daha fazla film kazalarına rastlanılıyormuş. Bugün teknolojideki hıza bakarak daha güvenilir bir ortam olduğu söylenebilir olsa da yine kazalara dur denilmiyor. Nitekim bazen oyuncular da hayatlarını kaybedebiliyorlar... Evet, artık filme doğru yelken açalım. Öncesinde yönetmen David Leitch'ten bahsetmeden geçmek istemem. Çünkü Leitch bizzat eskiden dublörlük yapmış birisi. Hatta Hollywood'ta bu yönüyle oldukça tanınmış biri. Dublörlüğünü yaptığı oyuncuları duymak ister misiniz? Ben şahsen okuyunca şaşırdım: Matt Damon, Brad Pitt ve Jean Claude Van Damme. The Fall Guy (Dublör) filmini seyrederken yer yer bu isimlerin mizahı yapılıyor. Mesela Matt Damon başrollü Bourne serisi... Siyah köpeğe verilen Jean Claude (😂😯) ismi... Jason Momoa'nın soy ismi karmaşası esprisi... İşte bu küçük detayların özünde yönetmen David Leitch'in dublörlük yaptığı yıllara dair göndermeler mevcut. İlk yönetmenlik deneyimini ise hepimizin bildiği 2014 yapımı, harika bir aksiyon serüvenin başlangıcı olan John Wick ile gerçekleştiriyor. (Yönetmen Chad Stalksi ile birlikte.) Sonrasında yönettiği filmler: Atomic Blonde, Deadpool 2, Fast&Furious : Hobbs and Shaw, Bullet Train ve The Fall Guy. Gördüğünüz gibi kulağa yabancı gelmeyecek işlerin başında vardı. Meraklılarına yönetmen David Leitch'in dublörlük yaptığı diğer filmleri de eklemek istiyorum (yönettiği değil.): Fight Club, Truva ve Mr and Miss Smith filmlerinde Brad Pitt'in, Matrix üçlemesinde Keanu Reeves'ın, V For Vandetta'da Hugo Weaving'in, 300 Spartalı'da Gerard Butler'ın, Jumper'da Hayden Christensen'in, Bourne serisinde, Matt Damon'ın, Conan filminde Jason Momoa'nın Dublörlüklerini yapmıştır. Daha iyi anlaşılması için tekrarlıyorum. Bu dublörlük kariyeri ile fazlaca ün yapmış. Ardından 2014'te John Wick ile yönetmenlik kariyeri başlamış... Biliyorum uzadı. Ama inanın yazarken çok keyif alıyorum. Saat gecenin yarısı... Yönetmen David Leitch, dublörlük ile kalmayarak aksiyon koordinatörlüğünde de bulunmuş. The Fall Guy'da bu mesleğe de rastlıyoruz... İşte bu işi yaptığı ünlü filmler (belki şaşırırsınız ya da nasıl diyeyim, izlemiş olduğunuz bu aksiyonlu filmleri görünce birlikte bir tebessüm eder ve benim gibi aa demek bunların aksiyonlarının arkasında bu isim mi varmış dersiniz...): X-Men Origins Wolverine, Kaptan Amerika: İç Savaş, Jurassic World, Teanege Mutant Ninja Turtles. Evet, yönetmen David Leitch'in yazımdaki yeri sona erdi. Bir nefes alabilirsiniz. Artık limana vardık. Kıyıya yanaştık. Şimdi The Fall Guy ile ilgileneceğiz. Filmde Ryan Gosling ve Emily Blunt, iyi bir ikili olmuşlar ancak bir şeyler çok yavandı bu ilişkide. Muhtemelen sürekli mizahın devreye girişi ve hızlı sahne geçişleri sebebiyle fena mı fena yüzeysel kaldılar. Ryan Gosling, dublörlük yapan birini canlandırıyor ve beklenen o karizmayı verebilmiş olduğunu düşünüyorum. İlk bir saatinde filmin içine çok giremedim, hızlı geçişlerden bir ara başım bile döndü diyebilirim ancak sonrasında işin eğlencesi göz kırpıyor ve kendimi seyir zevkini alabilmiş buluyorum. Emily Blunt'u yönetmen Jody rolünde izliyoruz. Jody'nin çektiği filmde uzaylılar yer alıyor. Uzaylıların da her birisini bir insan canlandırıyor ve haliyle The Fall Guy'ın mizahını kuvvetlendirmişler. Zayıf yönleri yok muydu filmin? Elbette vardı. Başlangıçta bir oradan bir buradan ne anlatmak istediğine tam olarak iyi bir zemin hazırlayamıyor, senaryo dağınık görünüyor; bunların üstüne geçişlerin hızlı olması seyircinin aklını bulandırabiliyor. Dublör (Gosling) ve yönetmenin (Blunt) aşkları yan hikâye olarak yer alsa da filmin bütününe yayılarak biraz işgalde bulunmuş. The Fall Guy, Zaman zaman absürt komedi havasını veren keyifle izlenebilecek bir yapım olmuş. Üzerine destan yazılacak bir yanı elbette yok! Ama yönetmen David Leitch, bu filmi öylesine çekmemiş. Kendisinin de dublörlük yaptığını düşünürsek konu son derece bilinçli seçilmiş. Bu yüzden gönderimde A'dan Z'ye birçok şeye değinmek istedim. Buraya kadar okunur mu emin değilim, hatta pek de sanmıyorum. Ama okuyanlara teşekkür ediyorum. Sevgiyle ve sanatla kalınız.

wolverineh 8 months ago

Silahlar

Zach Cregger

62 Gönderi

Farklı bir iş olarak görüyorum Weapons'u. Kesinlikle diğer korkulardan farkı olan izlemesi son derece keyifli bir filmdi. Neden beğendiğimi madde madde anlatmak istiyorum. 1- Hikâyesini tek bir karakter ve etrafındaki tiplerle örmek yerine kısım kısım ilerliyor; bölümlere ayrılıyor ve her…devamı

wolverineh 8 months ago

Yapay zekanın insana faydasını kabul ediyorum. Ama sanat, edebiyat ve sinemaya zarar vermesinden ve düşüncelerimizin körelmesinden endişe duyuyorum açıkçası. Yeni neslin Chatgbt aracılığı ile kitap yazıp ödül aldıklarını düşünün lütfen. Başka bir yazara ait fikirleri bile çalabilen insanoğlunun Chatgpt veya…devamıYapay zekanın insana faydasını kabul ediyorum. Ama sanat, edebiyat ve sinemaya zarar vermesinden ve düşüncelerimizin körelmesinden endişe duyuyorum açıkçası. Yeni neslin Chatgbt aracılığı ile kitap yazıp ödül aldıklarını düşünün lütfen. Başka bir yazara ait fikirleri bile çalabilen insanoğlunun Chatgpt veya diğer yapay zeka appleri ile neler yapabileceğini tahmin etmek zor değil. Düşünsenize aylarca emek verilip hazırlanan film efektlerini... Yapay zeka ile desteklenince bu süreç belki haftalara veya günlere iner... Korkunç. (CGI bir noktada tehlike arz eden sahnelerde gerekiyor. Zaten CGI bir yapay zeka da değil. Ama işinin gerçekçi olması için CGI'den komple uzak duran ustalar da var. Bir de gerekmeyen sahnede bile bunu kullanan var. Bu ayrımı bilmek önemli.) Geçenlerde bir Netflix dizisinde bütçeden kısmak için yapay zekadan yararlanıldığı belirtilmiş. Bu haberler gelecekteki dizi ve filmlere olan güvenimi sarsıyor. İnsanın üstün emekler sarf edip belli konuma gelmeleri her zaman daha hayırlıdır oysa. Tevekkül kelimesi anlamını yitiriyor şahsen. Martin Scorsese, pek bilinmeyen "Silence" (2016) filmi için 12 seneden fazla hazırlık yapmış. Elbette bir aksiyon filmi değil ancak, ortaya konulan emek ve bunu görmek şahane bir şey değil mi? Hayao Miyazaki'nin Rüzgar Yükseliyor anime filmindeki bir kalablık sahnesinin çizimini hatırlayalım. Animatör Eiji Yamamori, bu sahnenin çizimi için 15 ayını vermiş. Üstelik bu kalabalığı ekranda yalnızca 4-5 saniye görebiliyoruz. Sahnenin CGI ile doldurulması yerine insan becerisine bırakılması ne kadar üstün bir emek değil mi? Ne zaman aklıma gelse hayranlık duyuyorum. Yapay zekadan aldığımız faydalar belli oranda ve kısıtlı olduğu sürece toplumda yer edinmesi şahane. Kitap okurken anlamını bilmediğim kelimeleri kolaylıkla öğrenebiliyorum ve not alıyorum. Fakat hayatının her alanına entegre edilmesi, düşünce dünyamızı ele geçirmesi, sanatın insan ellerinden gittikçe uzaklaşmasına gelince konu... Bir duraksatıyor.

wolverineh 8 months ago

Raftaki 6. Yılım! Selamlar. Buraya ilk geldiğimde üniversiteye yeni başlayacak bir öğrenciydim. Şimdiyse atanmış bir sınıf öğretmeniyim. 2019 senesinde nasılsam şuan da öyleyim; yani aynı ruhu taşıyorum. Enerjim aynı, keşiflere açığım. Geçen 6 yıl boyunca film, dizi ve kitap gönderilerimle,…devamıRaftaki 6. Yılım! Selamlar. Buraya ilk geldiğimde üniversiteye yeni başlayacak bir öğrenciydim. Şimdiyse atanmış bir sınıf öğretmeniyim. 2019 senesinde nasılsam şuan da öyleyim; yani aynı ruhu taşıyorum. Enerjim aynı, keşiflere açığım. Geçen 6 yıl boyunca film, dizi ve kitap gönderilerimle, bağımsızdaki sorularım ve fikirlerimle buradaydım. Görünen o ki uygulamayı gerçekten seviyorum. Bazen sıkıldığım anlar oldu, rafı hiç açmadığım zamanlar da vardır. Ama yeniden buralarda olabildim. Bana göre farklı bir aurası var. Bu 6. yılıma özel olarak bir şeyler yazmak ve paylaşmak istiyorum. 1600 FİLM Bugün izlediğim 1997 yapımı Haneke filmi "Funny Games" le beraber 1600. Filmimi izlemiş bulundum. Zaten bu yaz 1600'e tamamlayıp beraberinde, 6. Yılıma özel de bir şeyler yazayım istiyordum. Bu süreçte bana çok şey katan yapımlar izledim. İzlediklerim arasında beğenimi en çok kazananlar, izlerken beni dumura uğratan, sorgulatan, eleştirisini düşündürten filmler oldu. Bittikten sonra devam eden, hayatımın herhangi bir anında "şöyle bir film vardı" diyerek sevdiklerimle paylaşabileceklerim benim için her zaman özeldir. Hayatıma böyle filmleri kazandırdığım için de çok mutluyum. Sinemayı aynı zamanda bir paylaşım aracı olarak görüyorum. İzleyenleri bir araya getiriyor ne de olsa. Hem keyif alarak izleyebildiğim hem de beni düşüncelerle boğuşturup, mana çıkarımı yapabileciğim bir alan kısacası. GÖNDERİLER Genel anlamıyla gönderiler hakkında bazı yorumlarda da bulunmak istiyorum. Ara sıra konuşuluyor ya burası ne hale geldi, neden film, dizi veya kitaplar adına gönderiler öne çıkmıyor şeklinde.. Bunu konuşmak sinemayla, sanatla, kültürle ilgilenen herkesin sonuna kadar hakkıdır zaten. Konuşalım. Abuk subuk gönderiler çoğalıyorsa, demek ki kaliteli film yorumları, uzun uzun yazılan, emek verilen gönderiler aşağıda kalıyordur. Es geçiliyordur. Hiçe sayılıyordur. Keşke böyle olmasa. Bunu aşmanın yollarından birisi daha fazla filmle, diziyle ilgili güzel yorumlar yapılmasıdır oysa. (Ama bu filmin sadece konusunu yazmak, spoiler vermek, filmin sonunu anlatıp geçmek değil.) Okuduklarımızın, izlediklerimizin bizde uyandırdığı radikal ve duygusal düşüncelerdir, inceleme yapmak. Ve bu alanlara ilgili kişilerin uygulamada artması da olumlu sonuç doğururdu. Güzel gönderi gördüğümde sevinerek okuyorum, bir kitabın o kişide uyandırdığı görkemli heyecanı okumak hoşuma gidiyor. Veya neden beğenmediğini cesurca yazabilen kalemler. SORULAR Bir dönem sorularım vardı. Filmler, diziler ve kitaplar hakkında bağımsız gönderi atıyordum. Ve yorumlarda bu konular hakkında buluşuyorduk, eğlencesine ekstra sorular da ekliyordum gönderime. O dönem sona erdi, yani artık pek de içimden gelmiyor. Fakat o dönemleri de özlemiyor değilim. İnsanların fikirlerini dinlemek, sevgi ve saygı çerçevesinde hoşuma gidiyor. Ve aktiflik sağlanıyordu. Bağımsızda da daha fazla kitaplar, filmler ve diziler dolansa keşke. Ama keşkelerle kalıyoruz :)) OKUMA GRUBU 2022 yılının sonlarına doğru bir okuma grubu kurmuştum. Hâlâ da devam ediyoruz. Ayda bir kitap okuyoruz. Ve ay sonunda değerlendirmesini yapıyoruz o kitabın. Yine rafın güzel yanlarından birisiydi bu. Zaman gelip geçiyor, okuma grubu kurulalı 3 yıl olduysa :)) Arkadaşlıklar ve Samimiyet İsim isim yazmaya ne hacet. Burayı gönderileri ile şenlendiren, güzel incelemeler yapan, güzel paylaşımlarda bulunan çok iyi üyeler mevcut. Bir kısmı gittiler, hatta çoğu gittiler ama bu şuan kötü yazıldığı manasına gelmiyor. Umarım emek verilen gönderiler, hak ettiği değeri görürler. Abartıyor olarak görünebilirim ama ben böyle düşünüyorum. Sonuçta burası bir platform. MAVİ TİK Raf yönetiminin bana harika bir hediyesi bu. Uzun süredir burada bulunan birisi olarak beni çok mutlu etmişti. Bundan sonra? 1600. Filmimi izledim. Ve bu bir son değildi. Eylülde 1. Sınıfları okutacağım için yoğun bir dönem içinde olacağım ama bu hedeflerime de engel değil. Okumaya, izlemeye, gezmeye ve inşallah paylaşmaya devam edeceğim. Yazın sonlanmasına da az kaldı ama hâlâ bu mevsimdeyiz. Yazın geri kalanında herkese esenlikler ve mutluluklar diliyorum. Sevgilerle 🌿

wolverineh 8 months ago

Açlık

Sitisiri Mongkolsiri

46 Gönderi

"Mutfakta Demokrasi Olmaz" Bu filmin hakkını nasıl yemişler nasıl... Açlıklarını bu filmin hakkını yiyerek gidermişler resmen. İnanamıyorum. Imdb puanı 6.6 olmasını hakaret olarak görüyor ve gram umursamıyorum o puanı. Karşılaştırma yapmak huyum değildir ancak 2022 yapımı The Menu filmine övgüler…devamı"Mutfakta Demokrasi Olmaz" Bu filmin hakkını nasıl yemişler nasıl... Açlıklarını bu filmin hakkını yiyerek gidermişler resmen. İnanamıyorum. Imdb puanı 6.6 olmasını hakaret olarak görüyor ve gram umursamıyorum o puanı. Karşılaştırma yapmak huyum değildir ancak 2022 yapımı The Menu filmine övgüler yağdırılırken bu öylece kalakalmış. İkisi de yemekler üzerinden topluma dair eleştiriler yapıyor. Yanlış anlaşılmasın ben Menu'yu Anya Taylor-Joy ile birlikte beğenmiştim fakat Tayland yapımı "Hunger" ı çok farklı buldum ve etkilendim. 15 kişilik doğum günü davetinde ince detaylarla bezenmiş, görünümü için büyük özen verilmiş soslu yemeğin zenginler tarafından iştahla, afedersiniz hayvansı bir içgüdü ile yenilmesi dikkat çekiciydi. Kapitalizmde alt sınıfın binbir emekle çalışıp - Bifteğin ipince kesilmesi, yağda kızartımının hassas bir dengeye sahip olması gibi- üst sınıfa yaptığı sanatsal sunum. Sunuma diyecek yok ama zenginler gerçekten bu gösterişli yemekleri lezzeti için mi yiyorlar? Yoksa şefi adeta bir tanrı belleyip bu pahalı yeme organizasyonunu bir inanç haline mi getiriyorlar? Başkarakter Aoy'un babası bir yerde şöyle dedi: "Modern dünyayı hiç anlamıyorum. Özel olduğu için mi pahalı yoksa pahalı olduğu için mi özel?" Bana kalırsa filmin anlatısı ikinciyi kuvvetli kılıyor: Pahalı olduğu için özel. Şef Paul tüm bunları bilmiyor mu? Kendisi çalışanlarına katı davranan, kimine göre psikopat denilebilecek bir adam. Ününe de diyecek yok, zenginler onun adeta kölesi hâline gelmişler. Sunacağı yemekleri ilgiyle bekliyorlar. Paul, sistemi tamamıyla çözmüş birisi; fakirleri de aşağılamıyor. Aksine kazandırıyor. Etin ve balıkların en tazesini yoksullardan elde ediyor. Böylelikle Robin Hood tersine işliyor bu sefer: Fakirlerden alıyor, zenginlere veriyor. Ona göre yenilen yemekler, insanın statüsünü belirliyor. Aoy, büyükannesinin noodle tarifinden bahsederek içine sevgisini katmış diyor. Ama Şef Paul: "Sevgisini mi katmış? Bu, yoksulluktan kaçamayanların ürettiği bir bahane." deyiveriyor. Şef Paul'a göre fakirlerin gösterişli yemeklere ihtiyacı yok çünkü yaşamak için yiyorlar. Açlığa karşın bir tür mücadele, ilkellik ile besleniyorlar. Kendisinin şeflik mottosu daha çok, doyumsuz zenginlerin kendisine diz çöküp yemek yapmasını dilemeleri üzerine kurulu. Aslında zenginlere itaat etmiyor, yaptığı yemeklerle onları kendisine kul ediniyor. Hatta bir süre sonra gözü yasa bile görmüyor... Aoy'un Paul'un ekibine katılması ve daha sonra gerçekleşenler yani tüm bu mutfak yolculuğu bir kimlik arayaşına dayanıyor. Ait hissetmek ve değer görmek istiyor. En büyük hedefi "Özel" birisi olmak değil miydi? Ancak onun beklediği şey şatafat ve görkemli sunumlar eşliğinde çılgına dönmüş insanlar değildi. Oyuncunun yaşananlara karşın bazen sessizlik içinde kalması, içsel çatışmasını da yansıtıyordu. Aynı zamanda, hırsın insanı getirdiği noktayı da tüm saflığı ile özetliyordu Aoy. Filmin sonundaki dans sahnesini hatırlayalım, yemekler bir köşede. Partide herkes iç içe geçmiş gibi, yemekler ikinci planda bile değil belki. Ama kamera sokaktaki insanlara yöneldiğinde, daha farklı bir anlam kazanıyor yemekler; Yediklerin sosyal statünü belirler lafına geliyoruz kısacası. Zenginler, yalnızca tat ile sınırlı kalmayıp görsel bir hazzın peşine düşüyorlar. Onlar için "açlık" hiç sonlanmıyor. Bir sınırsızlığı ifade ediyor. Gerçek manada açlık, başarıya olan açlık ve zenginlerin gözlerini döndürmüş açlık. Film bu üç türle karşımıza çıkıyor aslında. Ben filmdeki performansları çok iyi buldum. Bir Tayland filmini böylesine ilgiyle izleyeceğimi sanmıyordum. Nitekim kulağa karmakarışık gelen dilleri bile beni rahatsız etmedi, filme öylesine odaklandım. Kusursuz demek istemem elbette çünkü senaryonun gidişatı ve karakter motivasyonuyla olumsuz eleştiri de alabilir vaziyette. Ama bütüne baktığımızda sonuyla birlikte benim beğenimi kazandı. Hiç sıkılmadım, kapitalizm, sınıf ayrımı, eşitsizlikler gibi mesajları da gayet yerindeydi.