Selim' (@yakovaratov_)

Spoiler içeriyor Söylenecek çok şey var ve bu yüzden hangi sırayla başlamam gerekiyor hiç bilmiyorum. Başlangıçta bizi karşılayan yoğun sisler ardındaki köşkümüzde yolunda olmayan bir şeyler var ve baş karakterimiz bunun olağan bir şekilde farkında. Aslında olay da tam olarak burada başlıyor.…devamıSöylenecek çok şey var ve bu yüzden hangi sırayla başlamam gerekiyor hiç bilmiyorum. Başlangıçta bizi karşılayan yoğun sisler ardındaki köşkümüzde yolunda olmayan bir şeyler var ve baş karakterimiz bunun olağan bir şekilde farkında. Aslında olay da tam olarak burada başlıyor. Grace, iki çocuğuyla birlikte, savaş yüzünden eşinin onları geride bırakmasından muzdarip durumdadır. Yaşadıkları evde ise yolunda olmayan her şey bize filmin sonunda gerçekliğin sıra dışı boyutunu düşündürmektedir. Filmin merkezinde, genelde her saniyesinde sonunu düşünmek bana biraz absürt geliyor ama sonunda verdiği mesaj ve ilettiği görsellikle yararlandığı her türlü daldan bahsetmemek açıkçası tuhaf kalır, bazı şeyleri havada bırakır. Tıpkı Purgatorio (Araf'ta) zamanın asılı kaldığı gibi. Ölülerin, ruhlarının akıbetleri belirleneceği sürece kadar geçiş yaptıkları âlemi elbette hepimiz biliyoruz. Buna dinî açıdan, mitolojik açıdan yahut edebî açıdan fark etmeksizin hâkimiz. İşte filmin merkezinde tam olarak bu tema var. Boşlukta, nerede olduğunu bilemeden asılı kalmışları görüyoruz. Yukarıda Dante'nin Araf (İkinci Bölüm) adlı eserinden, (Purgatorio İlahi Komedya) bahsetmiştim. Bunun sebebi de aslında rehber olayından bahsetmek istemem. Mitoloji de ölümden sonra ruha eşlik eden Kayıkçı'yı da duymuşsunuzdur. İşte bu filmde, öte diyara yolculuğu da üstelenen hizmetlileri görüyoruz. Bu açıdan ele alındığında mitolojik unsurların epey merkeze koyulmaya çalışıldığını düşünüyorum. Belki de tamamen tesadüfen benzerlikler taşıyordur ama filmi izlediğinizde ne demek istediğimi anlamış olacaksınız. Bu açı tamamen mitolojik bakış açısına sahipti. Grace'i Medea ile bağdaştırmam da ayrı bir yönü. Bir de işin dinî boyutu var. Grace, çocuklarını sürekli Katolik kurallarına göre film boyunca eğitir. Ve onlara günah işlemeleri durumunda Limbus'a gideceklerini söyler. (Vaftiz edilmemiş çocukların Araf'ı.) Fakat bu durumda bile merkezde yer alan öte çatışmayı, benliğinde hâlâ devam ettirir. Çünkü ruhu, hâlâ tamamlanmamış duygularının arkasında asılı kalmıştır. Hatta bu sebeptendir ki film boyunca çocuklarına zarar vereceğini düşünüp gün ışığında kaçmaya çalıştığı ve sürekli karanlığı koruması da kendi ruhunun öte diyarında takılı kalmış olmasındandır. Çünkü ışık hakikati, karanlık ise sırları temsil eder. Ve filmin sonunda bu temayla aslında ne denilmiş olacağını görüyoruz. Çünkü sırlar, hakikate kavuşuyor. Bu da sanırım dinî bir gönderme olmasından izahat. Dinî doktrinle vurgulanacak çok yön var elbette. Her semavi dinde olduğu gibi intihar, öte diyar iletişimi, spiritüel ayinler vb. durumlar yasaklıdır. Filmde bulunan medyumun da sebebi yine filmde sonuçlanıyor. Ve Grace, işlediği günahtan ötürü, cezalandırılacağını bildiğinden öte diyar ve hakiki diyar arasında geçici bir ilüzyon yaratıyor. Zihni durağanlaşmış bu boş zamanda, boşlukta sıkışıp kalıyor. (Araf ve Limbus, genelde farklı kavramlar olabilir. Ben benzettiğim için o şekilde yazdım :) Ve bu diyarı fazlasıyla benimsediğinden ötürü artık o, elindekiyle yetinip, çocukları ile evini savunmaya her koşulda hazır hissediyor. Eh kim bilir, belki kaybettiğimiz sevdiklerimiz, bu dünyada ulaşamadıkları nihai mutluluğa, kendi zihinlerinde kurdukları güzel anılardan yüklü mekânlarda ebedî kararın sonuçlanacağı günü bekliyorlardır. Belki ölümün soğuk yanından, filmde olduğu gibi habersizce, sanki hiç dünyada yaşamamış gibilerdir. İyi seyirler 🍃

yakovaratov_ 2 weeks ago

Uçurtma Avcısı

Marc Forster

84 Gönderi

Spoiler içeriyor "Çocuklar boyama kitabı değildir, onları istediğin renge boyayamazsın." Zaman, yaşanmışlık, geçmiş ve gelecek... Telafi edilemeyecek her lahzanın, akıp giden süre karşısında boynu her zaman büküktür. Tıpkı Hasan'ın her daim boynunun bükük olması gibi... Başlangıçta görülen sıkı dostluğun, acımasız bir hayat…devamı"Çocuklar boyama kitabı değildir, onları istediğin renge boyayamazsın." Zaman, yaşanmışlık, geçmiş ve gelecek... Telafi edilemeyecek her lahzanın, akıp giden süre karşısında boynu her zaman büküktür. Tıpkı Hasan'ın her daim boynunun bükük olması gibi... Başlangıçta görülen sıkı dostluğun, acımasız bir hayat mücadelesine dönüştüğünü, filmin her saniyesinden, tıpkı kitabında olduğu gibi soğuk bir gerçeklikle kabulleniyoruz. Sorgulamamız gereken hususlarda ise zihnimiz, baskının zorluğu karşısında solup giden onlarca hayalin sınırlarını, tıpkı uçurtmanın başka bir uçurtma ipini dolayıp kopardığı gibi, koparıyor. Böylelikle geriye sadece devasa bir kayıp ve hiçlik kalıyor. Hasan ve Emir'in arasındaki dostluk, her zaman daimi gibi görünse de aslında bir ihanetle, parçalanmaya başlayan kuru bir yaprak gibi adeta göğe yükseliyor. Bu süreçte iki çocuğun yaşadığı zorluk, birbirleriyle aralarında uçurum yaratarak uçurtmaya evriliyor. Kitapta da filmde de Emir'in, babasından beklediği sevgi, Hasan'ın saf, temiz iradesiyle görünmez savaşında kendisini alaşağı ediyor. Emir, buna katlanamıyor ve bu fevri düşünceyle Hasan'ı geleceğinden belki de hayallerinden koparıyor. Emir, yapısı gereğince korkaklığını, hüznünü ve babasının onu kabullenmeyişini zamanla Hasan'a bağlıyor ve geriye sadece bir mücadeleyi sonuna kadar sürdüren o, karakterli ve ahlaklı çocuk oluyor. Kim bilir belki de sırları, böyle amansız bir düşman gibi saklamak gereksizdir. Çünkü bu filmde de gördüğümüz üzere, kardeşi kardeşten ayırır ve ikisinin gözünün önünde birine hiç hayal bile edemeyeceği geniş bir dünya yaratarak, öbürünün bir sokak ötesi bile olmayan yaşamını kimsesiz geçirmesine sebep olur... Tüm bunlara rağmen Emir'i sanırım, isteyerek affetmeyeceğim. Evet, belki de son mücadelesinde elinden geleni yaptı ama işte belkilere sığınıp geçmişteki hatasını telafi etmesi de pek olası değildi. Öncesinde onu her şeyden koruyan bir Hasan varken, şimdi artık onun vicdanıyla boyanmış acımasız bir gerçeklik vardı. Emir'in yazar olma yolunda yılmadan verdiği mücadelesi de elbette takdir edilesi bir durumdu. Ama yine de Hasan'ın istediği bir hayat yaşayamadığını unutmayacağım. "Bazen öldüklerine seviniyorum." ‎"Neden? " "‎Çünkü, çünkü beni böyle görmelerini istemiyorum. Çok kirlendim." Çocukların gözünden, gökyüzünde her daim özgürce savrulan, renkli renkli uçurtmaların kıskanılmayacağı neşeli bir geleceğe ithafen... İyi seyirler dilerim ☁🪁

yakovaratov_ 2 weeks ago

Babil

Alejandro González Iñárritu

15 Gönderi

Yaratılış kitabında, yani İncil'de olduğunu bildiğim anlatıda, insanların başlangıçta tek bir dile ve ortak iletişime sahip oldukları anlatılır. Şinar ülkesinde göklere uzanacak bir kule yaparak kendi şehirlerini inşa eder bu insanlar. Zamanla topluluk, tanrının dilleri karıştırmasıyla dağılır ve hiç kimse…devamıYaratılış kitabında, yani İncil'de olduğunu bildiğim anlatıda, insanların başlangıçta tek bir dile ve ortak iletişime sahip oldukları anlatılır. Şinar ülkesinde göklere uzanacak bir kule yaparak kendi şehirlerini inşa eder bu insanlar. Zamanla topluluk, tanrının dilleri karıştırmasıyla dağılır ve hiç kimse birbirini anlayamaz hâle gelir. Ve böylece efsane anlatının vuku bulduğu şehir Babil olarak aklımıza kazınır. Dilin karışmasıyla baş gösteren iktidarsızlık, anlaşılmazlık, yalnızlık ve toplum sorunları meydana gelir. İşte böyle bir ortamdan doğan her şey güvensiz bir sıcaklıkla yayılır, yayılır ve tüm yaşamı etkisi altına alır. Bu anlatıyı aktarmamdaki asıl mesele: Filmin isminin bir hikâyesi olduğu ve bu noktadan da yorumlanabileceği gerçeğiyle zihnimde yer edindi. Filmde: ABD, Fas, Meksika, Japonya gibi ülkelerde baş gösteren anlaşmazlık, güç ve bunlara benzeyen diğer insani duygulardan hareketle, hikâyede mücerred olan "anlaşılmazlık" duygusunu çok da müşahhas bir hâle getiriyor. Çünkü insanlar aynı dili konuşmadıklarında değil, aynı dili konuşsalar bile birbirlerini anlamadıklarında kendi "Babil"lerini yaratmış oluyorlar. Buna verilebilecek en somut aktarım da tıpkı bu filmde olduğu gibi karşımıza çıkıyor. Filmin başında gördüğümüz tüfeğin, küresel çapta bir kriz yarattığını ve bu krizin etrafında, aynı dili konuşup da anlaşılmayan karakterlerin hayatlarına dokunuyoruz. Hikâye boyunca hiç kimsenin kötü bir niyeti olmadığı da hikâyenin orijinal versiyonuna bir atıf sanıyorum ki. Filmde yer alan Japonya kısmı, yani karakter Chieko'nun hayatında olan nokta ise hikâyenin tamamlayıcı rolünde işlenmiş. Her ne kadar bağımsız bir kısımmış gibi görünse de aslında "iletişimsizlik ve anlaşılamama" duygularını çok daha rahat bir biçimde gözler önüne seriyor. Engeli hususundaki zorluğu aşmaya çalışsa da kendi sınırlarında hissettiği ve başka kimsede göremediği aşılamayan duvarla, Babil hikâyesine kendisini dahil ediyor. Ve böylelikle bir kez daha bize tüm çıplaklığıyla şu gerçeği sunuyor: İnsanlar birbirlerine bağlanmış durumdalar ve onları birbirinden ayıran şey mesafeler değil de, gerçekten birbirlerini dinleyip anlayamamak. Bu yönüyle de dolaylı olarak küreselleşmenin paradoksuna da güzel bir gönderme yapıldığını (alan küçüldükçe insanlar birbirlerine yaklaşıyor ilkesiyle) düşünüyorum. Her açıdan ele alındığında, bireysel temalar da dahil olacak şekilde tek bir karaktere dayanmayan kendine özgü bakış açısıyla Babil, günümüz sorunlarına uzanan en büyük küresel soruna, yani "anlaşılmazlığa, yalnızlığa" çok güzel değiniyor. Hatta bu alanda devasa bir özgünlüğü de var desem hakkını yemiş olmam. Anlatılacak çok şey olabilir, eksik ya da fazla da aktarmış olabilirim ama genel hatlarıyla hikâye çok başarılı aktarılmıştı. Bu yüzden izlemeye davet ederek iyi seyirler diliyorum :)

yakovaratov_ 3 weeks ago

Yol

John Hillcoat

40 Gönderi

Spoiler içeriyor ‎"Oğlum, tüm kalbim seninle. Her zaman seninleydi." Kaybedilen ne olursa olsun, iyilik ve anılar, geçmişin, geleceğin felaketi arasında da daima parlar. Bu ilke filmin her saniyesinde kendisini çok tutumlu bir şekilde gösteriyor, izleyici olarak bizi de aynı şekilde içine çekiyor…devamı‎"Oğlum, tüm kalbim seninle. Her zaman seninleydi." Kaybedilen ne olursa olsun, iyilik ve anılar, geçmişin, geleceğin felaketi arasında da daima parlar. Bu ilke filmin her saniyesinde kendisini çok tutumlu bir şekilde gösteriyor, izleyici olarak bizi de aynı şekilde içine çekiyor ve bir kez daha sevdiğimiz birine, çok geç olmadan sarılmanın önemini hatırlatıyor. Filmde, dünyanın neden yok olmaya yüz tuttuğu, kıyametin neyden kaynaklandığı asla işlenilmemiş, çünkü yönetmenin asıl odağında bu yok. Odağımıza yerleşen ilk tem, baba ve oğlun, hayatta kalma mücadelesi de olsa aslında bana göre asıl noktası yine ikisinin arasındaki ilişki değil: Onların amacı, ateşi taşımak; ateşten kasıt ise iyilik, merhamet ve bunlara benzeyen ahlaki insan değerleri. Film her saniyesinde gri bir renge sahip. Bu da aslında başından itibaren, tıpkı acı gerçekler gibi umutsuzluğun merkezini tüm kasvetiyle sarıp sarmalıyor ve geriye biz çocukların, babalarını er ya da geç bir gün kaybedeceklerini bir kez daha hatırlatıyor. Bu yüzden, içerdiği duygu yönüyle, bir kıyamete ihtiyacımız olmadan da babamızın asıl mücadelesini onu kaybettiğimiz zaman daha çok anlıyor ve yaşamın anılardan, iyilikten ve en çok da merhametten ibaret olması gerektiğini düşünüyoruz. Yukarıda yazdığım alıntıya istinaden babamın buna benzer bir cümlesi aklıma takıldı. Her yönüyle iyiliğin ve anıların, kaybettiklerimizin ruhlarını daima güzel bir yerde tuttuğuna yürekten inanıyorum. Tıpkı filmde olduğu gibi baba her zaman çocuğunu her türlü çevre sorunundan ve hatta görünmeyen bir şeyden bile korumaya çalışıp çocuğuna hayatta kalmayı öğretiyor, çocuk ise babasına vicdanın kıyamet senaryosunda bile hâlâ en daimi insanlık duygusu olduğunu hatırlatıp filmde mükemmel bir zıtlık yaratıyor, tıpkı gerçekler gibi. Her şey gibi... Ve en acı yönü de bu: Her çocuğun bir gün ebeveyni olmadan hayatta kalmak zorunda olmayı öğrenmesi. Film, tahmin edilse de edilmese de bir gerçekle bitiyor ama baba, oğlunu her şekilde her şeyden koruma potansiyelini gözler önüne seriyor. Canı pahasına olsa bile. Diyebileceğim pek çok şey var. Bu yüzden hissettirdiği duyguyla yâd ettiğim babamı ve tüm babalara; onları kaybeden oğullara, çocuklara ithafen...

yakovaratov_ 3 weeks ago

Odyssey

Christopher Nolan

190 Gönderi

Peki on yıl önce yaşanan savaşa giden adamla, eve dönen adam aynı mıdır? İşte bu soruya verilebilecek en net cevap filmin, her detayını atlayamadan izlemeye çalışan birinin gözünden şu şekilde aktarılabilir belki :) Odysseus, tragedyalarda hep kurnaz, zeki, kuralsız bir…devamıPeki on yıl önce yaşanan savaşa giden adamla, eve dönen adam aynı mıdır? İşte bu soruya verilebilecek en net cevap filmin, her detayını atlayamadan izlemeye çalışan birinin gözünden şu şekilde aktarılabilir belki :) Odysseus, tragedyalarda hep kurnaz, zeki, kuralsız bir karakterdir. Yaratılışı üzerine kurulan kahramanlıklardan, sorgulamaya evrilen on yıllık eve dönüş mücadelesinde gösterdiği sorumluluk ve yakaladığı başarı Euripides'in "Troyalı Kadınlar" kitabında adeta parçalanmaya başlar. Bunu iletmemdeki amaç aslında karaktere atfedilen iki farklı bakış açısına sahip olarak çekilmiş filmi anlamamdan kaynaklanıyor. Evet, ilk esin kaynağı her zaman Homeros olmuştur mutlaka. Bu yüzden demek istediğim ana nokta şu: Homeros Odysseus'u yüceltir, sever, bazı yönleriyle ona sahip çıkar; fakat Euripides Odysseus'tan ve onun kahramanlıklarından şüphe duyar. Bu iki karşılaştırma ile filmde gördüğüm 'sorgulama' temi de karşımıza çıktığı için fazlasıyla heyecanlandım. Filmi sadece izlemekten ziyade, yüceltilmiş kişinin her yönden ele alınması gerektiğini zaten tahmin ediyordum. Euripides'in şüpheciliğiyle, Odysseus'un Astyanaks'ın ölümüne olan katkısı, kahramanlığının parçalanış sürecine destek olma tezini de doğurabilir. Çünkü Euripides'e göre Odysseus bir savaşın kötü yanı olarak, yenilmiş insanların felaketi olarak akıllara kazınır. Her iki hikâyenin de başlangıcında 'kendi karakterinin yarattığı yıkım ve felaketlerden kaçmak zorunda kalan' Odysseus'u görmek, taraflı olmayı yıkarak her iki düşünceyi de eşit olarak yorumlayabilmek büyük bir başarı. Yani genel olarak filmin başı, ortası ve sonu karakterin ruhsal ve fiziksel güç, kayıp, dönüş temlerini başarıyla sahneye taşımış diyebilirim. Karakterlerin yansıtılmasını da başarılı buldum. (Kirke biraz sönük ve çelişkili bir karakter olarak yansıtılmıştı sadece) Nolan'ın özellikle çok sevdiği, "gerçek mi hayal mi" temlerinin başarısını ve tek bir metni okuyarak yorumlamadığını görüyoruz. Çünkü buradan da hareketle Euripides'in Helena piyesinde gerçeklik sadece bir yansımadan ibarettir. Yani Helena'nın savaşa gerçek olarak değil, göz yanılsımasıyla gittiği mitosu ele alınır. Bu yönden de algımız sadece karakterin fiziksel süreci değil, zihinsel sürecini de bu filmde izlemiş olur. Devler, Büyücü (Kirke), Tanrılar ve hatta ruhların dünyası gibi şeyler aslında sadece fiziksel engeller olmaktan çıkar. Yukarıda dediğim gibi, sinemaya uyarlanmış olan bu yapıtta kurgu her yönden metni değerlendirmeye alınarak ince bir detayla harmanlanmış demek yanlış olmaz. Her iki yazardan da ele alınan Odysseus'un fiziksel ve ruhsal sancısını görmek, metinlerdeki zeki yönetim esasıyla gayet başarı yakalamaya açık bir senaryoya evrilmiş. Eh bize de izleyip yorumlamak düşer :) Belki onlarca detay vardır metin karşılaştırmasında bu yüzden devasa bir paragraf yazılabilir. Ama kısa tutarak izlemeye davet etmek de bir erdemdir. İyi seyirler 🌠

yakovaratov_ 3 years ago

Kutsal Örümcek

Ali Abbasi

39 Gönderi

Nasıl giriş yapılır bilmiyorum, film süresi boyunca sinirlerim o kadar gerildi ki beynime ağrı girdi. Film, İran'ın Meşhed bölgesinde yaşanmış gerçek bir konudan esinlenerek çekilmiş ve doğrusu bunun fetvası üzerine 16 kadın, yaşayış biçimleri yüzünden acımasızca öldürülmüştür. Din, Allah ile…devamıNasıl giriş yapılır bilmiyorum, film süresi boyunca sinirlerim o kadar gerildi ki beynime ağrı girdi. Film, İran'ın Meşhed bölgesinde yaşanmış gerçek bir konudan esinlenerek çekilmiş ve doğrusu bunun fetvası üzerine 16 kadın, yaşayış biçimleri yüzünden acımasızca öldürülmüştür. Din, Allah ile insan arasında kurulan köprüde yaşanır. Kalbinde yaşadığın her şey, ettiğin tüm dua, kulun, Allah ile arasında kalır. Üçüncü bir kişi, Allah ile kulun arasına dahil olamaz. Bu yüzden, dini Kur'an'dan öğrenmek, anlayarak okumak ve gerçekten sahih doğrular üzerine anlamlandırmak gerekir. Araya giren üçüncü bir kişi, dinin emellerini aksine çektiği zaman durum, varlığını karmaşıklığa sürükler. Hakiki olanı, her zaman kalbinde yaşadığın ve seçtiğin yol üzerinden inancını yaşamakla yükümlü olacağının bilinciyle adım atmak gerekir. Çünkü İslam, tövbeyi çokça kabul eden bir dindir ve bunun farkında olunduğu, bilincine varıldığı zaman da affedileceği gerçeğini vurgular. Yorumumu, bilgilerimin zihnimde yer edindiği şekilde yazıyorum. Dinde, kasıtlı olarak bir canı almanın cezası ebedi cehennem olarak varlığını korur. Filmin teması doğrultusunda ve bu konuda, Nur Suresi'nde "Zina yapan kadın ve zina yapan erkeklerin her birine yüz'er sopa vurun; Müminler arasından bir gurup da zina yapanlara uygulanan cezaya şahitlik etsin." Şeklinde yazar, buradaki gibi gerçekliğini koruyan bir ayette dahi, bu cezayı işleyen sadece kadın değildir. Çünkü, "kadın ve zina yapan erkeklerin" biçiminde devam eder. Yani, bu konuda hususun sadece kadında aranması, filmin işleyiş biçiminde adamın, onlarca plan ve dahlinde cinayet işlemiş olması, başlı başına düşüncesinin gerçekliğini şüpheye düşürür. İkinci husus, bunun yanında şudur; Allah'ın koyduğu emir ve yasakların, müşahhas bir delil ile cezalandırılacağı Kur'an-ı Kerim'de ve hadislerde yazılıdır. Bunu zihnine alan "katil" eşine, onlarca kez yalan söylerken, insan öldürürken, dini kötüye kullanırken, kötü örnek olurken hâlâ Allah benden razı demesi de kabul edilemez bir durumdur. Cana kıymanın canına kıyılması gerektiğini vurgulamıyorum elbette, kötü düşüncelerini, dine alet eden kişilerin, yaptıklarını yaşamadan ölmemesi düşüncesini vurguluyorum. Bütün o yalanlara rağmen, bu zihniyetin meşrulaştığı bir kitleyi de görmek beni kötü etkiliyor. Eşinin, oğlunun ve babanın tepkisi her zaman olduğu gibi, " O kötü bir şey yapmadı ki" oluyor, kızdığım ve sinirlendiğim bir diğer nokta da bu. Nasıl kötü bir şey yapmaz?! Dinde, Allah'ın emirlerinden biridir insan öldürmemek, bu nasıl bir şirklik böyle, nasıl bir düşünce tarzı anlamıyorum! Filmde, katilin annesi rolündeki kadın, oğluna "Ölmeden önce tövbe et!" diyor ve ona rağmen, "Ben kötü bir şey yapmadım!" cevabını alıyor, aklım bunu almıyor işte! İslam, hoşgörülü ve ince bir dindir. Bu hoşgörüyü bozacak hiçbir durum kabul edilemez evet, farkındayım ama her günahın cezası da ölüm olamaz. Çünkü, Allah bunu kesinlikle yasaklamıştır. Filmin aslında eleştirilecek o kadar çok hususu var ki, buna kelimelerim yetmez üstelik sadece film de değil, üzerine oturup konuşulacak ve adil olunmasını istediğim yüzlerce konu var... Bazı sahnelerindeki müstehcenlik nedeniyle, filmi yetişkin içerik şeklinde kategoriye dahil ediyor ve rahatsızlık duymayacak kişilerin kendi düşüncelerine göre izleyip izlememeleri gerektiğini belirterek filme puanımı verip yorumumu kaydediyorum. Rahimi'nin çabaları için :) 10/9 Mutlu Günler

yakovaratov_ 3 years ago

Cehennem Melekleri 2

Simon West

6 Gönderi

"Neden ölmeyi en çok isteyenimiz hayatta kalıyor da ölmek istemeyenleri kaybediyoruz?" "Olanları değiştiremeyiz, bu yüzden biz de karanlık çökene kadar ışığın altında kalırız." Oyuncu kadrosu sayesinde uzun zamandır izlemek istediğim bir film serisiydi doğrusu. İlk filmini hayal meyal hatırlıyordum küçüklüğümden,…devamı

yakovaratov_ 3 years ago

Düşüş

Scott Mann

262 Gönderi

"Hayat kısa, çok kısa. Yani her anı değerlendirmelisiniz. Yaşadığınızı hissettirecek bir şeyler yapmalısınız. Ve bu mesajı yaymalısınız. Dünyanın en ücra köşelerine." Sevdiğiniz ne olursa olsun, hobileriniz içinde sizi mutlu edecek ne varsa, elini tuttuğunuz ve güldüğünü gördüğünüz bir insanın kaybı,…devamı

yakovaratov_ 3 years ago

Kardaki İzler

Taylor Sheridan

36 Gönderi

"Nüfusa göre kayıp kişi istatistiklerinde Kızılderili kadınlar hesaba katılmaz. Kaçının kayıp olduğu bilinmiyor." Belki de filmin en sarsıcı gerçeği buydu; mücadeleci olmaktan ve savaşmaktan daha öte ön plana alınan konunun gerçek bir yaşam hikâyesinden uyarlanması tüylerimi diken diken etti. Özellikle,…devamı

yakovaratov_ 3 years ago

X-Men: Kıyamet

Bryan Singer

20 Gönderi

On ikili yaşlarımda ağabeyimin, odasına girip kendinden geçesiyle kadar izlediği film serisini nihayet onun yaşına geldiğim zaman izlemiş olmanın verdiği heyecan ile kelimeleri yazıyorum. Serinin diğer filmlerini -öncekileri- izledim ama nedensizce buna yorum eklemek istedim, diğerlerinden farksız olarak yine sürükleyiciydi…devamı