(@) - Raf

●Cioran, okumaktan çoğu zaman zevk aldığım bir yazar çünkü düşünce yapısı, bakış açısı olarak kendimi ona çok benzetiyorum. Mesela neden doğduk ki? Doğarak her şeyi mahvettik gerçekten diyorum ben de onun gibi. Daha başka ne denilebilir ki bu benzerlik adına…devamı

zelda_ 1 month ago

Hakkari'de Bir Mevsim

Ferit Edgü

4 Gönderi

●Ferit Edgü, bu kitabında sanki bir gemi kazası sonucu Hakkari'nin ücra bir köyüne düşmüş ve orada ögretmenlik yapıyor gibi anlatıyor olayı, adı belli olmayan kişi (O) üzerinden ama aslında kendisi oraya subay öğretmen olarak göreve gönderiliyor. Zaten 'Hakkaride Bir Mevsim'…devamı

zelda_ 1 month ago

Denizin Çağırışı

Kemal Bilbaşar

2 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Küçük bir kasabada öğretmen olan kahramanımız buradan uzaklaşmak ister ve İzmir'e gider. Çünkü bulunduğu yerde karanlıkta gibi hisseder. Tren garında iniğinde kendisini almaya geleceğini söyleyen arkadaşını göremez. En büyük kabusu olan karanlıktan kurtulmak için gördüğü bir arbanın yolunu keser. İçinde…devamı●Küçük bir kasabada öğretmen olan kahramanımız buradan uzaklaşmak ister ve İzmir'e gider. Çünkü bulunduğu yerde karanlıkta gibi hisseder. Tren garında iniğinde kendisini almaya geleceğini söyleyen arkadaşını göremez. En büyük kabusu olan karanlıktan kurtulmak için gördüğü bir arbanın yolunu keser. İçinde yolcu olmasına rağmen abaya biner ve Palas Otel'e gider. Otelde kendisini bu şehre getiren şeyin sarışın bir kadının çağrısı olduğu fikrine kapılır. Ertesi sabah tuvalete giderken koridorda sarışın bir kadınla karşılaşır. Kadın üzerinde kötü kıyafetler olduğu için onu baştan ayağa süzer ve odasının zilinin bozulduğunu, hizmetçi Pervin'i çağırmasını söyler. Adam şaşkınlıktan ne diyeceğini şaşırır. Odasına geldiğinde sarışın kadına bir ders vermek için bir buket çiçek sipariş eder. Güzel kıyafetlerini giyinip çiçekleri alarak kadının kapısını çalar. Bu kez de kadın ona bahşiş vererek otelden ayrılır. Bu olayın ardından aynı gün romanın baş kahramanı otelden ayrılır. Okul yıllarından arkadaşı Hamit'in yanına gider. Bir pansiyonda kalmasının iyi bir fikir olduğuna karar verirler. Pansiyoner olarak kalacağı eve giderler. Ev sahibesi genç adamı çok iyi karşılar ve evinin en güzel odasını ona açar. Bu kadının kendisine bu denli ilgi göstermesinin altında mutlaka bir neden yattığını düşünen öğretmen, sonunda ev sahiplerinin kızlarını kendisiyle evlendirmek istediklerini düşünür. Ev sahibi Hasan Bey, ev sahibesi Pakize Hanım ona çok değer vermektedirler. Akşam yemeklerini beraber yemeğe başlarlar. Evin kızı Zehra'nın kendisine ilgisi olduğunu düşünmeye başlar. Zamanla kendisi de Zehra'ya ilgi duymaya başlar ve bir gün odasına döndüğünde duygu ve düşüncelerini yazdığı defterde Zehra tarafından yazılmış iki cümle dikkatini çeker. Birbirlerine olan aşklarını defter üzerinde yaşamaya başlarlar. Aradan biraz zaman geçer ve Zehra ile kasaba öğretmeni nişanlanır. O andan itibaren kendini zincirlenmiş bir esir gibi hissetmeye başlar. Zehra'yla artık ilgilenmemeye başlar. Erken saatlerde evden ayrılır, geç saatlerde eve döner. Bir gün çok fazla para vererek diktirdiği elbiselerini giyer ve en büyük korkusu olan karanlığa meydan okuyarak Zehra'yı ve Pakize Hanım'ı sinemaya götürür. Ancak sinemadaki karanlığa daha fazla tahammül edemez ve çığlıklar atarak sinemadan kaçar. Koşarak bir parka gelir ve bir banka oturur. Ağlamaya başlar. Artık o eve feri dönemeyeceğini ve Zehra'nın yüzüne bakmayacağını anlar. Yanına bir sarhoş oturur ve onunla konuşmaya başlar. İnsanların bu banklarda iki nedenle ağladığını; bunlardan birinin ekmek, diğerinin kadınlar olduğunu söyler. Onun derdi ikinci neden olmalıydı. Ama kadın için ağlamaya değmezdi, hiçbiri sadakat nedir bilmezdi. O, kadınları anladığından beri şaraba aşıktı. Bir kız kardeşi vardı. Her gün bu parka gelir, ona içki parasını getirirdi. Sarhoş olduğuna bakmamalıydı. Mahmut aslında arabacıydı. Ama borçları yüzünden arabası satılmıştı. Öğretmenin ağlamasına kızarak asıl ağlaması gerekenin kendisi olduğunu söyler ve öğretmenin hislerine tercüman olacak bir hikaye anlatır. Kafasını kaldırıp karşıya baktığında şaşkınlıktan kalakalır. Kendisini oraya çağıran, otelde avucuna bahşiş sıkıştıran kadın karşısındadır ve ona doğru geliyordu. Mahmut yerinden kalkar ve kadına doğru yürür. Bu kadın, Mahmut'un bahsettiği kız kardeşidir. Mahmut parasını alır ve oradan uzaklaşır. O ve hayalindeki sevgilisi baş başa kalırlar. Artık Adalet'in evinde kalmaya başlarlar. Öğretmen hayatının en mutlu günlerini burada geçirir. Onu buralara kadar sürükleyen meşhur sevgiliye kavuşmuştur. Bir gün kapı çalınır ve Mahmut gelir. Öğretmen, ondan nişan yüzüğünü ve pansiyon kirasını verdiği adrese götürmesini ister. Büyük bir yükten kurtulmuştur. Zaten onu buraya getiren neden Zehra değildi, bu nedenle o da suçlu değildir. Mahmut'un endişelerine dayanamayarak ona bir araba alacak para vererek onu başından savar. Mahmut o günden sonra bir daha ortalarda görülmez. Adalet'le bir süre hiç sorun olmadan aşk yaşarlar ama bir süre sonra Adalet'in suratı asılmaya başlad. Ona neyi olduğunu sorduğunda giyecek kıyafetinin olmadığından şikayet eder. Bunun üzerine alışverişlere çıkmaya başlarlar. Servetinin geri kalanını tüketirler. Bir gün mağazadan alışveriş ederlerken tezgahtarın Adalet'e "Bu enayiyi nerden buldun?" diye sorduğunu duyar ama aşkı o kadar büyüktür ki bunu bile umursamaz. Ama parasını tüketmeye başlamıştır ve Adalet de onu artık hor görüyordur. Bir gün eve geldiğinde kapının açılmadığını görür. Parasının bitmesiyle o ilişki de bitmiştir. Artık ne parası vardır ne de kalacak bir yeri. Ögretmenlik mesleği de elinden alınır. Parklarda yatar. Karnını doyuracak parayı kazanmak için park arkadaşı hamal, ona hamallık yapmayı önerir. Bunun üzerine bir tütün fabrikasına giderler. İşleri bittikten sonra paydos eden fabrikadan çıkanları izlemeye koyulurlar ve o arada fabrikadan çıkan kalabalığın içinde eski nişanlısı olan Zehra'yı fark eder. Yanında bir erkek ona kur yapıyor, Zehra o erkekten uzaklaşmaya çalışıyordur. Bunun üzerine öğretmen, Zehra'nın yanındaki erkeğin üzerine atlar ve onu yumruklamaya başlar.. Zehra onu tanımıştır. Ağlayarak onları ayırır ve eski nişanlısına onu rahat bırakmasını söyler. Ona yılışan erkeğin Koluna girerek oradan uzaklaşır. Bu olayın ardından kendini kaybeden öğretmen, kendisini çağıran şeyin deniz olduğunu anlamaya başlar. Beklediği, aradığı ya da onu çağıran şey denizdir ve ona koşar. Kendini denizin sularına bırakır... ☆Kitabın arka kapağında yazan satırlar ve kitabın ilk birkaç sayfası bana bir Yaşar Kemal kitabını okuyacakmışım gibi hissettirmişti başta. Sonrasında ise kitap bana biraz Oğuz Atay'ın ve Yusuf Atılgan'ın kitaplarını, onların kahramanlarını hatırlattı ama yazar onlardan çok önce yazmış kitabı, yani onlardan etkilenmiş olamaz. Belki onlar kendisinden etkilenmiş olabilirler ama?.. Arka kapakta şu satırlar var: "Ah o ilçe, o küçük kasaba, beni böylesine zavallı yapan orası değil miydi? Belki mayamda bozukluk vardı. Belki de ben gerçekten hasta yaratılmış bir adamdım. Ama hiç kuşkusuz beni hasta ve avallı yapmak da o kasabanın büyük günahı vardı. Düşündükçe yalnız benim değil oraya gelen hükümet doktorunun da, savcının da, jandarma komutanının da az zaman sonra kabuk bağladıklarını ve bu kabuk içindeki gizli bir derdin yumağını sardıklarını hatırlıyorum. Demek kasaba da suçluydu. Onun yıkık kalesinin dişleri arasında çok insanın yaşama hevesleri törpülenmişti." Hikayenin en başında yazar çocukluğundan, annesinden, annesinin çamaşır yıkayarak para kazandığından, babasının karanlık ve deniz korkusundan ve bilinmeyen bir neden dolayı intihar ettiğinden hem de o korktuğu denize, sulara kendini bıraktağından söz eder ve en sonunda kendisi de bunu yapar. Bu yüzden kitabın sonu beni çok etkiledi. Genel olarak da güzeldi bence. Bir alıntı: "Ona gülerek genç kızların bize benzemediklerini, bazen bir düşle yüzlerinin sararıp solabileceğini hatırlattım. Toprak üstünde ise insan düşten başka bir şey göremezdi. Toprak deyip de geçmemeli idi. Bu toprak, toprak oluncaya dek kaç milyar insanın yaşantısını içinde eritmişti? Onun her zerresinde bir aşk hikâyesi gizli idi. Niçin yapraklar bu kadar yeşil oluyordu? Neden çiçeklerin bin türlü renkleri, kokuları vardı? Acaba bitkiler toprağa düşen insanların sevgi fosillerini emerek böyle güzelleşmiyorlar mıydı? Kuşlar daha yuvada ötmeyi, böcekler sürünürken sevişmeyi öğreniyorlardı da böyle bir toprakla haşir neşir olan insan, sevgiyi bilmez miydi? Bak Zehra bile taraçadaki sekiz-on saksıyla uğraştığı halde, yüzünde toprağın canlılığı, gözlerinde sevdanın derinliği vardı. Göz kapakları anılar gibi yorgun açılıp kapanmıyorlar mıydı?" Başlangıç/Bitiş: 7 Ağustos Cuma 8 Ağustos cumartesi-2026 Yeni güne geçtik ama ben 24.00 olmadan bitirmiştim

zelda_ 1 month ago

Piano Piano Bacaksız

Tunç Başaran

16 Gönderi

"-Piano piano bacaksız ne demek? -Yavaş yavaş bacaksız demek." ●İstanbulda ikinci dünya savaşı döneminde, büyük, eski bir konakta bir araya gelmiş ve sevgi ile muhabbet ile bir arada durabilen yoksul ailelerin hayatını anlatıyor film ve bunları elli yıl sonra arkadan…devamı

zelda_ 1 month ago

Beyaz Gemi

Cengiz Aytmatov

101 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Beyaz Gemi, Cengiz Aytmatov'un okuduğum ikinci kitabı. İlki birçok kişi gibi 'Toprak Ana' kitabıydı benim için de. İki kitabı da çok beğendim. Normalde pek masalsı kitapları sevmem ve bu kitap biraz öyleydi ama yine de çok sevdim. Bana biraz buradaki…devamı●Beyaz Gemi, Cengiz Aytmatov'un okuduğum ikinci kitabı. İlki birçok kişi gibi 'Toprak Ana' kitabıydı benim için de. İki kitabı da çok beğendim. Normalde pek masalsı kitapları sevmem ve bu kitap biraz öyleydi ama yine de çok sevdim. Bana biraz buradaki çocuk 'Şeker Portakalı' kitabındaki 'Zeze'yi hatırlattı ve ikisini de çok iyi hissettim, anladım ve çok sevdim. Bu kitabı yazarın, en sarsıcı ve en sembolik romanlarından biridir. İlk bakışta küçük bir çocuğun hikâyesi gibi görünür; ama aslında masumiyetin, doğanın, iyiliğin ve insanın acımasızlığının, çocukların korkunç kalabalık içindeki eriyişinin hikayesidir. Romanın merkezinde adı bile verilmeyen yedi yaşındaki küçük bir çocuk vardır. Annesi onu bırakmış, babasını hiç tanımamıştır. Dedesi Mümin Dede ile dağlarda yaşar. Dağda onlardan başka sadece iki aile vardır, bu ailelerden biri de teyzesinin evidir. Teyzesinin kocası Orozkul zalim ve bencil bir adamdır. Karısı ona bir çocuk veremiyor diye herkese, her şeye karşı öfkeli ve nefret doludur. Mümin Dedeye asla saygı duymaz, onu yanında az bir paraya çalıştırır ve karısını her sarhoş olduğunda çok kötü döver. Ne acı ki her dönemde ve neredeyse dünyanın her yerinde kadınlara yapılan mumaleler hep aynı! Küçük çocuğun yaşadığı bu dağda, bu ormanlık alanda, bu küçücük çevrede Büyükler çıkarları için birbirlerini ezer Sevgi çok azdır. Çocuk kendini yapayalnız hisseder. Bu yüzden çocuk gerçek dünyaya dayanabilmek için hayal kurar. Eşyaları ile konuşur. Dürbünü, çantası ile gezer ve onlarla ciddi ciddi konuşur. (Bu çok hoşuma gitti) Hayal kurmak onun için oyun değildir; yaşama biçimidir. Başka türlü gerçeklere dayanamaz. Öz nenesi olmayan kadının sevgisizliği, eniştesinin acımasızlığı, dedesinin acizliği, teyzesinin yaşadıkları ve annesi ile babasının yanında olmaması... her şey çok zor ve acıdır onun için. Romanın kalbi aslında Mümin Dede'nin anlattığı Boynuzlu Maral Ana efsanesidir. Esaneye göre Maral Ana, Kırgız halkını yok olmaktan kurtarmış, insanlara annelik etmiş kutsal bir geyiktir. Bu nedenle geyik yalnızca bir hayvan değildir. O; merhamettir, annedir, doğadır, geçmiştir, vicdandır. Çocuk bu efsaneye bütün kalbiyle inanır. Fakat büyükler inanmaz. Dedesi hariç. Onlar için geyik yalnızca ettir. İşte romanın trajedisi de burada başlıyor. Romanın en ağır sahnesi Maral Ana'nın soyundan gelen geyiğin öldürülmesidir. Bu yalnızca bir av değildir. Bu olayla birlikte insanlar: doğayı öldürür, vicdanı öldürür, efsaneyi öldürür, çocuğun bütün inancını öldürür. Çocuk artık dedesinin anlattığı dünyanın da gerçek olmadığını görür. Onun için artık hiçbir şey kalmamıştır. Romanın en acı karakterlerinden biri Mümin Dede'dir. O iyi biridir. Kimseye kötülük yapmaz. Herkese yardım eder. Fakat kötülüğe karşı da duramaz. Orozkul'un baskısı karşısında susar. Karısının onu ezmesine ses etmez. Aytmatov burada çok önemli bir şey söyler: Sadece kötü insanlar değil, kötülüğe sessiz kalan iyi insanlar da felaketlerin parçası olur. Kötülere fırsat verir. İnsan okurken sürekli keşke bir şey dese, bir şey yapsa ölmek pahasına da olsa yapsa diyor. Bu yüzden Mümin Dede hem sevilen hem de insanı üzen bir karakterdir. Çocuk inanır ki bir gün kafası insan kafası olarak kalmak suretiyle bir balık olacak ve dürbünü ile ara ara izlediği Beyaz Gemi'ye gidecek. Babası orda çalışıyor ve ona kavuşacak, bir yeri yurdu olacak. Sevilecek. Her şey iyi olacak... Aslında önemli olan geminin kendisi değildir. Beyaz gemi umuttur. Çocuk babasının o gemide çalıştığına inanır. Belki doğru değildir. Ama çocuk buna inanmak ister. Gemi, "bir gün beni biri sevecek" umududur. Ve Beyaz gemi başka bir dünyadır. Dağdaki dünya: şiddet, yalnızlık, baskı, çaresizlik ve kötülük doludur. Gemi ise ulaşamadığı temiz dünyadır. Beyaz rengin seçilmesi de tesadüf değildir. Beyaz; saflığı, temizliği, masumiyeti simgeler. Beyaz gemi çocukluğun kendisidir. Romanın sonunda çocuk kendini suya bırakır. Maral Ana'nın (ya da soyundan olan geyiğin bu kısımdan emin olamadım şu anda) insanlar tarafından avlanıp ziyafet verilerek yenilmesi, herkesin sarhoşluğu onu kahreder. Zaten o ara üşütüp hasta da olmuştur, birde en son gökte görüp teyzesi için boynuzlarına sihirli bir beşik takıp getirmesini, böylece iyilik, güzellik getirmesini istediği Maral Ana'nın bu sonu çocuğun bütün umutlarını, hayallerini yok eder ve çocuk herkesin sarhoşluğunun arasında gidip kendini çaya bırakır. Kitap çocuğun sonunu söylemez. Öldü mü, kaldı mı bilinmez. Çocuğun kendi kendine son söyledikleri "Balık olmak daha iyidir, balık olmak en güzeli..." ve belki de gerçekten bir balık olmuştur ve Beyaz Gemi'ye ulaşmıştır ya da küçük çocuk olarak suda veda etmiştir bu korkunç dünyaya. Başlangıç/Bitiş: 5 Ağustos Çarşamba 6 Ağustos Perşembe-2026

zelda_ 1 month ago

Karmaşık Duygular

Stefan Zweig

20 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Kitapta yedi hikaye var. Ve iki hikaye hariç (5 ve 6) hepsi aşkla, sevgiyle ilgili. 1. Hikaye: Ormanın Üzerindeki Yıldız: Bu hikaye biraz garip. Platonik ve ani bir aşkın hikayesi. Pek inandırıcı ve güzel gelmedi gibi bana. Bir adamın ilk…devamı●Kitapta yedi hikaye var. Ve iki hikaye hariç (5 ve 6) hepsi aşkla, sevgiyle ilgili. 1. Hikaye: Ormanın Üzerindeki Yıldız: Bu hikaye biraz garip. Platonik ve ani bir aşkın hikayesi. Pek inandırıcı ve güzel gelmedi gibi bana. Bir adamın ilk görüşte tutulduğu kadın uğruna kendini tren raylarının altına atması biraz abartılı sanırım yani en azından aşkını kendi kendine kanıtlamak açısından abartılı. Gidip kadınla konuşsa daha iyi olurdu belki?.. 2. Hikaye: Erika Ewald'in Aşkı: Bir genç kızın ilk aşkı, ilk heyecanı ve korkularından dolayı o aşkı kaybetmesinin acısını işleyen bir öykü. Güzeldi bu hikaye. 3. Hikaye: Unutulmuş Düşler: Kitabın en kısa ve sanırım en anlamsız hikayesi benim için yani bir tat alamadım ben. İki eski aşıktan biri olan kadın evlenmiştir ve adam onu sürpriz bir şekilde ziyaret eder. Kadın ise adama, aşka ve onun geçiciliğine dair adamı şaşırtan sözler söyler. (Yanlış hatırlamıyorsam böyle bir şeylerdi?..) 4. Hikaye: Alacakaranlık Hikayesi: Gecenin karanlığında genç adama uzanan eller, dudaklar ve sıcacık soluk kimin?.. genç adam bunu düşünür ve evdeki herkesi gözlemler. En sonunda kuzenleri olan üçüzlerden biri diye düşünür ve o saatten sonra bundan emin olarak onu hayal eder ve hatta ona aşık olur. Oysa ki tahmin ettiği kişi değildir, üçüzlerden bir diğeridir bunları yapan ve ona aşık olan. Sonu aşk üçgenine varan, hüzünlü bir hikaye. 5. Hikaye: Zıt İkizler: İkiz kız kardeşlerin kıskançlık sebebi ile yaptıkları ve şaşırtıcı sonları. Bu hikaye gerçekten güzeldi. 6. Hikaye: Bir Yüreğin Çöküşü: Bu hikaye tek bir kitap halinde de var. Çok güzel buluyorum bu hikayeyi. "Bir kalbi temelinden sarsmak için kader her zaman sillesini vurmaya, sertçe müdahale gücüne gerek duymaz; aksine, asıl sudan sebeplerden yıkım üretmek onun zapt edilemez yaratma hevesini kamçılar."(131.s) Zweig bu öyküsünde Salomonsohn isimli yaşlı bir adamın ruh dünyasını ve yalnızlaşmasını yansıtmış. Salomonsohn yaşadığı yerde özel ticaret müşaviri olarak çalışır. Uzun yıllar çalışmasının sonucunda eşini ve kızını maddi anlamda rahat bir konuma getirir fakat çalışmakla geçen yıllarda farkına varamadığı her şeyi tatilde anlar. Paskalya Tatili için geldikleri bir otelde gecenin bir yarısı şiddetli bir ağrıyla uyanan yaşlı adam daha büyük bir acıyla yüzleşmek zorunda kalır. Küçük kızı Erna, gecenin bir yarısı başka bir erkeğin odasından dönmektedir, yaşlı adam için her şey bu noktada günyüzüne çıkmaktadır. Yaşlı adam kızmak, bağırmak, hesap sormak ister; fakat bunu yapamaz hiç yapamayacaktır da. Yaşlı adam o korkunç gerçeği öğrendikten sonra eşi ve kızını gözlemlemeye başlar. Oteldeki diğer bekar erkeklerle olan samimiyetleri, sohbetleri hiç bitmiyor, yaşlı adamın varlığını kendileri için utanç verici olarak görüyorlardır. Bu olanlara, gördüklerine kalbi dayanmayan Salomonsohn’un içi içini yiyip bitirse de ağzını açıp tek kelime etmeye cesareti kalmamıştır. Kızını ve eşini ve dolayısıyla kendini de bu durumdan kurtarmanın tek yolunun otelden hemen o gün gitmek olduğuna inanıp bunu eşine söylediğinde azar işitip oturur. Sözünü bırak kişiliğine bile saygı kalmamıştır artık. Eşi ve kızı partilerden eğlencelere gezip dururlar, yaşlı adamın varlığını bile unutmuşlardır. Yaşlı adam, yalnızlığında hüzünle hayatını gözden geçirip acı çekerken; birden bir şeyler olur. Kalbi hızlı hızlı atar, ağrı girer, nefes alamaz sonra birden her şey durur. Kalbinin durduğunu ve öldüğünü düşünür; evet kalbi durmuştur fakat yaşamsal faaliyetlerini yerine getiriyordur. Duygulara, hislere durmuştur kalbi. O an yaşlı adam her şeyi anlar. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Karısı ve kızını önce otelde sonda da bütün hayatlarında kendi hallerine bırakır ve gerçekten ölene kadar arık bir ölü gibi yaşar. Kendini ilk defa dine yakın hisseder ve onunla iç içe ama yapayalnız yaşar. Ailesine sadece parasal konularda yardım eder çünkü onların da tek istediği paradır. Ve bir gün ölür. 7. Hikaye: Karmaşık Duygular: Kitaba adını veren son ve garip hikaye. Bir üniversite öğrencisi gencin yaşlı hocasına karşı olan yakınlığı, sevgisi ve sonrasında hocasının da kendisine açılmasını hatta bu konu ile ilgili bütün geçmişini anlatmasını işliyor yazar bu hikayede. Kitabın bu hikayesi eşcinselliği içerdiği, anlattığı için eleştiriliyormuş ama benim için böyle şeyler sıkıntı değil pek yani en azından şu anki ben için. Ama kitabı genel olarak pek beğenmedim maalesef. Daha güzel, daha farklı bir şeyler beklemiştim sanırım duygularla ilgili. Yine de okunabilir tabii. Başlangıç/Bitiş: 31 Temmuz Cuma 4 Ağustos Salı-2026

zelda_ 1 month ago

Ağrıdağı Efsanesi

Yaşar Kemal

49 Gönderi

●Bu kitabı da eklemeyi unutmuşum halbuki çok güzel, değerli bir kitaptı benim için. Dağı, ağalık sistemini ve sevdayı anlatan ve anlatırken her şeyi bir resim gibi insanın gözünün önüne seren bir kitap.

zelda_ 1 month ago

Yolda

Yaşar Kemal

2 Gönderi

●Bir ara Yaşar Kemal'in seçme hikayelerinin olduğu bu kitabı okudum. Bazı hikayeleri hatırlıyorum ama bazıları hiç aklımda yok maalesef. Uygun bir zamanda yazarın, tüm hikayelerinin içinde bulunduğu 'Sarı Sıcak' kitabını alıp bütün hikayeleri tekrar okurum diye umud ediyorum. Kitabın son…devamı

zelda_ 1 month ago

Kalanlar

Tezer Özlü

12 Gönderi

●Önsözde Ferit Edgü'nün sözleri ile 'Kalanlar' kitabı: Bu kitapta Tezer’den kalanlar var. Ardında bıraktıkları. Yaşadığı anların notları. Hiçbiri yayımlanmamış. Ama yayımlanmak üzere yazılmış. Evet, anları severdi Tezer. Onları yazdı. Acıyla, yalnızlıkla, ama aynı zamanda coşkuyla, aşkla dolu anlarını. Anlarının anılarını.…devamı●Önsözde Ferit Edgü'nün sözleri ile 'Kalanlar' kitabı: Bu kitapta Tezer’den kalanlar var. Ardında bıraktıkları. Yaşadığı anların notları. Hiçbiri yayımlanmamış. Ama yayımlanmak üzere yazılmış. Evet, anları severdi Tezer. Onları yazdı. Acıyla, yalnızlıkla, ama aynı zamanda coşkuyla, aşkla dolu anlarını. Anlarının anılarını. Başkaldırma anlarının. ☆Bu kitap yazarın ölmeden önce birçok konuda yazdıklarının toplamı. Ölümünden sonra yayınlanmış. Kitaptan bazı sevdiğim kısımlar: "Beni öldürdüm. Her insanı öldürmek kanısı ile öldürdüm. BEN BEN MİYİM? BEN HERKES MİYİM? BEN HER ŞEY MİYİM? Yatıyorum."(16.s) "Cem’in de öldüğünü öğreniyorum. Aynen Hayalet Oğuz gibi öldüğünü. Ciğerlerimizi boğan, Asmalımescit’i, Beyoğlu yaşamını bu denli erken gömen yalnız sigara mı? Hiç de değil. Solunan soluklarla soluyamayan kuşağımız."(29.) "İktidardaki egemen sınıf ve benim toplumumdaki düzen her gün sayısız kez benim ve benim gibileri vazgeçmeye ve bizi kendisi gibi olmaya zorladı. Ben bir kezinde aklımı yitirdim ama kendimi yeniden kendi elime geçirdiğimde daha da zor yenilebilir durumdaydım."(31.s) "Gençlik ve olgunluk çağlarında yaşamlarını palavra üzerine kuran bu insanlar şimdi yaşlılıklarında kendi başlarının çaresine baksın, diledikleri köşelerinde kendi başlarına ölsünler. Çocukluğumuz üzerine kâbus gibi çöreklenenler, bilinçli yıllarımızı elimizden alamayacaklar, kendi çaresizlikleri sıkıntıları –bize kendi mutluluklarımızı çok görerek– tepemize atamayacaklar. Ben kimseye acımıyorum."(31.s) "Artık giderek dünya insanları bana birer fabrika ürünü gibi görünüyor."(32.s/Tam da şu anki dönem!) "Öyle anılar var ki gerçek mi yoksa düşünülmüş mü olduklarını bilemiyorum."(34.s) "Mayakovski’nin aşk özlemi, aşkın kendisine âşık olmak, tutulmak olduğunu tüm mektupları kanıtlıyor. Özellikle son mektubu. Tutulmak, bağlanmak istediği kadar bağlıdır. Aslında gerçek bir tutku."(34.s) "Yalnız değilsin. Mozart seninle. Pavese seninle.(35.s/Ve daha niceleri) "Sorunlar, acılar, göçler, dünyanın sonu gelmez akışı idi."(36.s) "Bana herkesi özletti."(38.s) "Dünyanın çeşitliliği ve yaşamın uzunluğu ne kadar şaşırtıcı. O zamanlar gençtim. Kafama elektrik verdiklerinde. Kafama. Elektriği beyin hücrelerime daha iyi gönderebilmek için tuz kullanıyorlardı. Dayan buna, diye düşündüm. Senin düşüncelerini değiştirip kendilerininkine nasıl olsa uyduramayacaklar. Seni görmek istedikleri gibi olmayacaksın hiçbir zaman. Tanımadığın sürece her acı dayanılabilir."(46.s) "Dün Tender is the Night’ı bitirdim. Kitabı okumam iki gün sürdü. Birinci gece bırakmak istedim. Kitap çok güzel, çok duygulu, çok yumuşak, çok zarif, çok acıklı, çok büyük. Kaldırıp, ilerde, İstanbul’daki can sıkıcı gecelerde okumak istedim. Ama gene okuyabilirim. Pavese’yi de yıllar sonra bu kadar büyük ve gittikçe büyüyen ilgiyle okuyup çektiği acıları duyduğuma göre. Benim de tek avuncum acı çekmek değil miydi? Kitabın sonunda, 'Ne kadar can sıkıcısınız hepiniz' diyor. Sanki 385. sayfa hepinizin ne kadar can sıkıcı olduğunu söylemek için yazılmış."(49.s) "Bir şeyin değişeceği beni ürkütüyor, bir şeyin değişmeyeceği de."(59.s) "Yaşadığım anların, onları yaşarken anıya dönüştüğünü algılar, onları yaşarken anılaştırırdım. Sonra bunu en güzel biçimde Savinio’da okudum: 'Yaşanan an da anı olacak.' "(59.s) 3 Ağustos Pazartesi-2026

zelda_ 1 month ago

Çocukluğun Soğuk Geceleri

Tezer Özlü

34 Gönderi

●Tezer Özlü bu kitabında çocukluğuna, ailesine, çocukluğunun geçtiği evine, gençliğine, ilişkilerine ve en önemlisi de ruhsal sıkıntılardan ve onlardan dolayı bir dönem kliniklerde yattığı zamanlara ve o zamanlarda yaşadıklarına, hissettiklerine değiniyor ve bunu yaparken bir düzen içinde gitmiyor. Bir an…devamı●Tezer Özlü bu kitabında çocukluğuna, ailesine, çocukluğunun geçtiği evine, gençliğine, ilişkilerine ve en önemlisi de ruhsal sıkıntılardan ve onlardan dolayı bir dönem kliniklerde yattığı zamanlara ve o zamanlarda yaşadıklarına, hissettiklerine değiniyor ve bunu yaparken bir düzen içinde gitmiyor. Bir an ordayız bir an burda kitabı okurken ama bu rahatsız etmiyor insanı bence. Tezer Özlü'yü biraz olsun tanımak adına ilk olarak bu kitabından başlanabilir okunmaya. Çünkü sanırım bir insanı çocukluğundan ve yaralarından tanımak en doğrusu. Bu güzel kitaptan bazı sevdiğim kısımları bırakıyorum aşağıya: "Genç bir kızım. Ölü gövdemin güzel görünmesi için gün boyu hazırlık yapıyorum. Sanki güzel bir ölü gövdeyle öç almak istediğim insanlar var. Karşı çıkmak istediğim evler, koltuklar, halılar, müzikler, öğretmenler var. Karşı çıkmak istediğim kurallar var. Bir haykırış! Küçük dünyanız sizin olsun. Bir haykırış! Sessizce yatağa dönüyorum."(12.s) "Ailemizde bir gelenek var. Ölülerimizi gömdükten sonra mezarlarını yaptırmıyoruz. Hiçbirimiz de mezarlığa uğramıyoruz. Ölüm kesin bir sınır olmadığı için mi?"(15.s) "Sıkıntılarımızın özünde, bu yasaklanan duygunun özlemi yatıyor. Kıllarımız çıktığında sevişmeler kendiliğinden bitiyor. Artık kendi kendine oynamaktan başka boşalım yolu yok. Bu da insanı bir yalnızlığa sürüklüyor. Sevişmeyi kendi gövdelerimizde tatmaya, kendi bedenlerimizde öğrenmeye koşullandırılıyoruz. Erkek gövdelerine, erkek organlarına yabancılığımız giderek büyüyor. Yılların çabası gerekiyor, erkeğe alışmak, erkeklik organını sevmek için."(24.s) "Hayalet Oğuz ile yatmak bir kelebekle yatmak gibidir. İnsanın bacağına ya da organına değer. Hiç sesi çıkmaz. Heyecanlandığı anlaşılmaz. Boşaldığı, ıslaklığından belli olur. Öylesi dostluklar vardır. O dostla konuşmak, o dostla yolda yürümek, bir lokantada yemek yemek, o dostla yatmak. O dosttan gizlenecek, o dosttan saklanacak, o dostla paylaşılmayacak hiçbir olgu yoktur. Ne bir cinsel boşalma ne de cinsel organ. Hayalet bu dostlardandır..."(29.s) "Ben büyük bir erkek-kadın ayrımı yapmıyorum. Önemli olan yanındaki insanın sıcaklığı ile kendi bedenini birleştirmek, ikisinin kaynaşması."(35.s) "Sinir hastalığı da bulaşıcı bir şey."(40.s) "Neden bunalımları çözümleyemiyoruz? Neden dost olmadan, erkek-kadın, karı-koca olmaya çalışıyoruz? Yirmi yaşlarının başındaki insanlar böyle mi olmalı? Sevişmek için, ilkin nikâh imzası mı atılmalı? Ya da yalnız kalıp, yıllar yılı erkek-kadın özlemiyle kendi kendilerine mi boşalmalılar? Erkekler, kadın resimlerine mi bakıp heyecanlanmalılar? İlk kadını genelevde mi tanımalılar? Karı-kocalar birbirlerinin gövdelerine 'mal' gözüyle mi bakmalılar? İnsanın doğal yapısı bu davranışların tümüne aykırı. Bizim insanlarımızın insan sevmesi, insan okşaması çocukluktan engelleniyor. Saptırılıyor. Çarpıtılıyor."(44.s) 3 Ağustos Pazartesi-2026