Keşfet - Raf

D.I.S.C.O.

Spoiler içeriyor D.I.S.C.O. 06.07.26 - Başarısız bir operasyonun ardından görevden uzaklaştırılan ajan Ertan, tatilde kuaför Zafer'le tanışır. Zafer, Ertan'ın ajan olduğunu öğrenince sırrını saklamak için operasyona katılmak ister ve ikili peşindeki oldukları örgütü çökertir, Zafer D.I.S.C.O.'ya davet edilir.

gkmen123 6 days ago

Savaşın 5 Günü

Renny Harlin

2 Gönderi

Arkadaş grubu ile eğlenmeye tenha yerlere gittiniz ve döndüğünüzde savaş sebebiyle yaşanacak hiçbir yer kimse kalmamış. Artık bundan sonrası hayatta kalabilmek. 6/10

gkmen123 6 days ago

Kusursuz Arkadaş

Drew Hancock

56 Gönderi

Yapay zeka ileride nasıl bir hal alacak bilemiyoruz ama bu filmde yer alan tasarımlar çok uzak görünmüyor. Adeta herkes yanında robotunu eşi dostu yapacak gibi. İlk başta anlamasak da kahramanımız bir robot ve duyguları olan harika bir tasarım. Gerisi izleyiciye…devamı

bilinmeyenkadin 6 days ago

Bugünü baştan yaşamak isterdim çünkü sabah ortamda havalı durmak için son cipsi yememiştim aklım hep sende kalcak mavi kapta kalan mevsim yeşillikli cipsim

filmrehberi 6 days ago

Mayıs Sıkıntısı

Nuri Bilge Ceylan

23 Gönderi

Nuri Bilge Ceylan filmografisinde ilerledikçe insan bir şeyi daha iyi fark ediyor. Aslında aynı coğrafyaya, aynı insanlara ve aynı meselelere farklı pencerelerden tekrar tekrar dönüyor. Mayıs Sıkıntısı da bunun en samimi örneklerinden biri. Film, NBC'nin çocukluğunun geçtiği Çanakkale'nin Yenice ilçesinde…devamıNuri Bilge Ceylan filmografisinde ilerledikçe insan bir şeyi daha iyi fark ediyor. Aslında aynı coğrafyaya, aynı insanlara ve aynı meselelere farklı pencerelerden tekrar tekrar dönüyor. Mayıs Sıkıntısı da bunun en samimi örneklerinden biri. Film, NBC'nin çocukluğunun geçtiği Çanakkale'nin Yenice ilçesinde çekilmiş. Daha da ilginci; ekranda izlediğimiz anne ve baba aslında kendi anne ve babası. Başroldeki yaşlı çift profesyonel oyuncular değil, Mehmet Emin ve Fatma Ceylan. Saffet karakterini canlandıran ise kuzeni Mehmet Emin Toprak. Ne yazık ki Toprak, birkaç yıl sonra henüz 28 yaşındayken geçirdiği trafik kazasında hayatını kaybetti. Babası Mehmet Emin Ceylan 2012 yılında, annesi Fatma Ceylan ise 2023 yılında vefat etti. Film bugün izlenince, adeta aile albümüne dönüştüğünü daha iyi hissediyorsunuz. Filmin öyle klasik anlamda bir hikâyesi yok. Büyük çatışmalar, sürprizler ya da seyirciyi koltuğa çivileyecek olaylar beklemeyin. Burada hayat olduğu gibi akıyor. Bir tarafta devletin kadastro çalışmaları yüzünden yıllardır emek verdiği ağaçlarını kaybetmek istemeyen baba... Diğer tarafta filmini çekmeye çalışan Muzaffer... Sanat üretmeye çalışırken farkında olmadan en yakınlarını bile bir filmin parçası haline getiren bir yönetmen... Kasabadan kurtulup İstanbul'a gitmenin hayalini kuran Saffet... Ve cebindeki yumurtayı kırmadan günlerce taşıyabilirse müzikli saat kazanacağına inanan küçük Ali... Aslında herkes kendi derdinde. Kimse büyük laflar etmiyor. Kimse hayatı çözmeye çalışmıyor. Belki de filmin en güçlü tarafı tam olarak bu. Nuri Bilge Ceylan'ın sinemasını sevmeyenlerin en büyük eleştirisi "hiçbir şey olmuyor" cümlesidir. Sevenler ise tam tersini söyler: "Hayatın kendisi oluyor." Ben ikinci gruba daha yakınım. Film boyunca doğanın sesini, rüzgârı, yaprakları, uzun sessizlikleri izliyorsunuz. Diyaloglardan çok bakışlar konuşuyor. Kamera da sanki bir yönetmenin kamerası değil de o köyün sessiz bir sakini gibi insanları uzaktan gözlemliyor. Bu filmi izleyecekseniz acele etmeyin. Telefon elinizdeyken, bir yandan sosyal medyada dolaşırken izlenecek bir film değil. Kendinizi iki saatliğine Yenice'nin ağır akan zamanına bırakmanız gerekiyor. Bittiğinde size büyük cevaplar vermeyecek. Ama çocukluğunuzu, anne babanızı, memleketinizi, küçük hayallerinizi ve zamanın ne kadar sessiz geçtiğini düşündürecek. Bence Mayıs Sıkıntısı, sadece bir film değil; Nuri Bilge Ceylan'ın ailesine, çocukluğuna ve doğup büyüdüğü coğrafyaya bıraktığı en içten hatıralardan biri. Bugün anne ve babasının artık hayatta olmadığını bilerek izlemek ise filme bambaşka bir duygu katıyor.

ahmeet 6 days ago

Zihin Okuyucu

Jorge Dorado

17 Gönderi

Ele ele tutuşup selenayı çağırmanın bir adım ötesine gidip ele ele tutuşup zihindeki anılara gidilen ters köşeli film. Temposu çok iyi geldi ortam değişiyor , bilinç altına iniliyor. Kızın zekası anlatılmamış gösterilmiş. Beğendim ancak tek eksiği konusunun biraz ağır olması…devamı

nolanmp 6 days ago

Takip

Christopher Nolan

18 Gönderi

1998 yapımı Following,Christopher Nolan’ın ilk uzun metraj filmi ve bugün onun sinemasında gördüğümüz birçok temanın ilk ham hali,siyah-beyaz, düşük bütçeli bir neo-noir psikolojik gerilim filmi. Nolan filmi hafta sonları arkadaş çevresiyle ve çok küçük bir bütçeyle çekmişti. Buna rağmen filmde…devamı1998 yapımı Following,Christopher Nolan’ın ilk uzun metraj filmi ve bugün onun sinemasında gördüğümüz birçok temanın ilk ham hali,siyah-beyaz, düşük bütçeli bir neo-noir psikolojik gerilim filmi. Nolan filmi hafta sonları arkadaş çevresiyle ve çok küçük bir bütçeyle çekmişti. Buna rağmen filmde zaman kırılması, güvenilmez anlatıcı, kimlik karmaşası ve takıntı gibi konular çok güçlü şekilde işleniyor. Yani daha sonra Memento, The Prestige ve Inception gibi filmlerde göreceğimiz “Nolan tarzı” burada doğmaya başlıyor. Filmin konusu spoiler vermeden şöyle: Hayatında yönünü kaybetmiş genç bir yazar, insanları sokakta takip etmeye başlıyor. Başta bunu sadece gözlem amacıyla yapıyor ama zamanla kendini manipülasyon, suç ve kimlik oyunlarının içinde buluyor. En ilginç taraflarından biri şu: Film kronolojik ilerlemiyor. Sahne geçişlerinden, karakterin saçından, kıyafetlerinden ya da yüzündeki değişimlerden zaman çizgisini anlamaya çalışıyoruz. Nolan bunu özellikle yapıyor çünkü seyirciyi ana karakter kadar kaybolmuş hissettirmek istiyor. Bir başka ilginç detay da şu: Nolan senaryoyu çekerken bütçe yetmediği için sahneleri aşırı planlı çalışmış. Kullanılan film şeridi pahalı olduğu için tekrar çekim yapma şansı azmış. Bu yüzden filmde gereksiz sahne neredeyse yok. Following,izlerken insana büyük bir yönetmenin doğuşunu hissettiren bir film.Filmi açtığımızda karşımızda dev bütçeli sahneler, görkemli müzikler ya da Hollywood ihtişamı yok. Hatta ilk dakikalarda biraz garip ve amatör bile gelebiliyor. Ama ilerledikçe filmin içine tuhaf bir şekilde çekiliyoruz. Çünkü film teknik kusurlarından çok fikriyle yaşayan bir yapım. Siyah-beyaz çekilmiş olması da inanılmaz işe yarıyor. Normalde düşük bütçeden dolayı yapılmış bir tercih ama filmin ruhuna aşırı uyuyor. Londra sokakları daha soğuk, insanlar daha yalnız, odalar daha klostrofobik hissettiriyor. Özellikle gece sahnelerinde film neredeyse bir rüya gibi akıyor. Filmin en güzel taraflarından biri de çok küçük bir hikâyeyi büyük bir psikolojik oyuna dönüştürmesi. Aslında olaylar devasa değil ama anlatım şekli yüzünden her detay önemli hissettiriyor. Bir kapının açılışı, bir bakış, bir çanta, bir cümle… Hepsi ileride anlam kazanıyor. Nolan’ın daha sonra kullanacağı parçalı zaman anlatımı burada çok ham ama çok heyecan verici duruyor. Filmin düşük bütçesi bazı sahnelerde hissediliyor tabii. Oyunculukların bazı anları sert ya da doğal olmayan şekilde gelebiliyor. Kamera bazen öğrenci filmi havasına kaçıyor. Ama ilginç şekilde bunlar filmi bozmak yerine daha gerçek hissettiriyor. Çünkü film zaten kusursuz görünmeye çalışmıyor. Sinemayı biraz fikir, atmosfer ve psikolojik oyun olarak seven biri için çok özel bir deneyim. Özellikle Christopher Nolan hayranıysanız, bu filmi izlemek sanki ünlü bir müzisyenin yıllar önce kaydedilmiş demo kasetini dinlemek gibi hissettiriyor. Eksikleri var ama içinde inanılmaz bir potansiyel parlıyor nitekim o potansiyel Nolan'ın bir sonraki filmi olan Memento'da ortaya inanılmaz bir şekilde çıkıyor.

ewrem 6 days ago

İki Şehrin Hikâyesi

Charles Dickens

32 Gönderi

"Zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü, hem akıl çağıydı, hem aptallık, hem inanç devriydi, hem de kuşku, aydınlık mevsimiydi, karanlık mevsimiydi, hem umut baharı, hem de umutsuzluk kışıydı, hem her şeyimiz vardı, hem hiçbir şeyimiz yoktu..." Tam da bu kitaba…devamı

beyazkelebek 6 days ago

Kendi Benzersiz Ritmine Güven ve Kendi Zaman Dilimini Kucakla Hayat, herkesin aynı yaşta aynı duraklardan geçmek zorunda olduğu, tek şeritli bir yarış pisti değil. Ama maalesef dünya bize sürekli olarak "Şu yaşta şurada olmalısın, bu yaşta bunu başarmış olmalısın" gibi…devamı

ozannn 6 days ago

İlk Korku

Gregory Hoblit

100 Gönderi

Güzeldi,sonu ters köşe denilemez pek ama şaşırtıcıydı. Psikolojik merak uyandırıcı, sıkmayan bir film Genel olarak iyiydi. İlginizi çekiyorsa izleyebilirsiniz.