Keşfet - Raf

Vazgeçişlerin İzinde İçimde garip bir his var; anlamlandıramıyorum bir türlü. Kelimelere dökemeyeceğim kadar kafa karıştırıcı. Biraz hüzün var gibi, belki de bazı vazgeçişlerin bıraktığı izdir. Bazen insan vazgeçmek zorunda kalır. Eski halime bakıyorum da bazı insanlar için fazla uğraşmışım. En…devamı

tutestam 3 weeks ago

Maviye Boyanan Ruhlar — Görüyor musun? — Neyi? — Gökyüzündeki mavi yıldızı. — Evet. İsmini biliyor musun? — Hayır. Nedir? — Vespera, yani "gün batımı" demek. — İlk defa duyuyorum. — Hikâyesi de var. — Dinlemek isterim. — Bir kız…devamı

tutestam 3 weeks ago

Yorgun Ruhun Kaçışı Bu ben değilim... Eskiden konuşmayı severken şimdi içimden uzun uzun susmak geliyor. Sessizlik bir seçim derler ama zorunlu bir seçimdir aslında. Sessizliği seçenler biraz da kırgındır aslında. Bir tarafım her şeyi anlatmak istiyor ama susuyorum; çünkü böyle…devamı

tutestam 3 weeks ago

Yaralı Bir Ruhun Eskizi Bir kız çocuğu gördüm parkta, tek başına oturarak çizim yapıyordu. Yanına gittim, "Oturabilir miyim?" diye sordum. "Tabii ki," dedi. Bir şeyler çiziyordu. "Çok güzel çiziyorsun," dedim. "Hayır," dedi, "kötü çiziyorum." Hâlbuki çok güzellerdi... "Neden çiziyorsun madem…devamıYaralı Bir Ruhun Eskizi Bir kız çocuğu gördüm parkta, tek başına oturarak çizim yapıyordu. Yanına gittim, "Oturabilir miyim?" diye sordum. "Tabii ki," dedi. Bir şeyler çiziyordu. "Çok güzel çiziyorsun," dedim. "Hayır," dedi, "kötü çiziyorum." Hâlbuki çok güzellerdi... "Neden çiziyorsun madem sevmiyorsun çizimlerini?" dedim. "Çünkü iyi geliyor bana, zihnimi rahatlatıyor," dedi ve gökyüzüne bakıp derin bir nefes aldı. Gözleri... İçinde ne kadar da çok duygu vardı: Acı, öfke, kırgınlık ve korku. Gözleriyle ne çok şey anlatıyordu; yaralı bakıyordu. Neden tek başına geldiğini sordum buraya. Kafa dinlemek istediğini söyledi. "Evde neden yapmıyorsun?" dedim. "Ailem varken olmaz," dedi. "Neden?" dedim. "Anlaşamıyoruz," dedi. "Eskiden evden çıkmazdım, şimdi ise tam tersi," dedi... "Annenle aran nasıl?" dedim; gözleri dolar gibi oldu, sonra gözyaşlarını geri gönderdi. "Anlaşamıyoruz," dedi, "beni duymuyor, gerçek halimi görmüyor. Eskiden çok uğraşırdım, beni sevsin diye çiçekler getirirdim ama sevgisi hep bir şeye bağlıydı... Şimdi ise sevgisi ona inandırıcı gelmiyor; bazı şeyler için çoktan geç kalınmıştı..." Bir şey diyemedim ama hissettim; sarılmak istedim ona ama sarılmadım. "Babanla aran nasıl?" dedim. "Bir zamanlar iyiydi, sonra bazı şeyler oldu, bazı şeyler gördüm," dedi. "İçimde ona karşı uzun zamandır bir öfke var," dedi. Sesi yükselmişti, farkında değildi... "Kardeşin var mı?" diye sordum. "Var," dedi ama gözleri farklı bakıyordu. "Abim var," dedi, "bir zamanlar çok sevdiğim, şimdi içimde hiçbir duygu bırakmayan. Kardeşim var," dedi, "doğumunu heyecanla bekledim ama şimdi ise... Neyse." "Ne oldu?" dedim. "Bu konuyu konuşmak istemiyorum," dedi, başını eğmişti. Bir şeyler vardı, hissediyordum ama zorlamadım. "Çok güzelsin," dedim; dikkatini dağıtmak istedim. Ama yalan değildi, güzeldi. "Hayır, değilim," dedi. Kırgınlık vardı sesinde. Bir şeyler denmişti, kırmışlardı onu. Birden kendinden nefret ettiğini söyledi. "Neden?" dedim. "Öfkeliyim," dedi, "kendime bir şeyler yapamadıkça, yaralandıkça daha çok öfkeleniyorum. Kendime nefretim ne zaman başladı hatırlamıyorum," dedi. Bir şeylerin acısını kendinden çıkarmak istiyordu sanki. "Arkadaşların var mı?" dedim. "Var," dedi, "ama gitmelerinden korkuyorum." "Neden?" dedim. "Çünkü hep gittiler, kırılsam da diyemedim," dedi. "Neden?" dedim. "Gitmelerinden korktum," dedi. "Sevgi benim için kolay değildi. Annem severdi, sonra bir şey olur uzaklaşırdı. Ben sevgiyi annemden öğrendim, o yüzden nasıl sevilir bilmiyorum," dedi. Ağlamaya başladı; yorgundu, yalnız hissediyordu. Sarıldım ona sıkıca. Öyle ne kadar durduk bilmiyorum. Her bir gözyaşında geçmişin izlerini taşıyordu... Lale-i Pinhan

tutestam 3 weeks ago

Sardıkça Kanayanlar Bazı yaralar sardıkça kanar. Kiminin çöle döner yüreği, kimi içinde bir yanardağ saklar... Yıllar önce bir kitapta okumuştum, çok hoşuma gitmişti. Neden bazı yaralar sarmaya çalıştıkça daha çok kanar, daha çok acıtır? Neden bazı kırıklarımız bizde daha fazla…devamı

tutestam 3 weeks ago

GÖLGE Ruhum kırıklarla dolu. Geçmeyen kırıklar... Cam kırıkları gibiler. İçimden bir şeyler çığlık atıyor. 'Bazı insanlarla hiç tanışmasaydım' diyorum; belki bu kadar yaralanmazdım. Eğer zamanı geri alabilseydim, bazı insanların ruhunun ruhuma değmesini dahi istemezdim... İzler kalıyor... İçimde kara bir orman…devamı

tutestam 3 weeks ago

Mavi Boşluk Bir eksiklik var içimde, bir yarım kalmışlık... Ruhum evini bulamıyor. Bir uçurumun kenarındayım ama giderek uçuruma yaklaşıyorum. Sonu olmayan bir uçurum; düşersem kurtulamam ama uzaklaşamıyorum da. Tek çare belki de uçmak ama kanatlarım... Onlar fazla yaralılar. Gücüm tükeniyor…devamı

theglitchh 3 weeks ago

Sınırlar

Henry Cloud, John Townsend

5 Gönderi

Çok önyargıyla yaklaşıyordum bu kitaba ama şeytanın bacağını kırmaya karar verdim. Okurken de aynısı itici bir kitap gibi geliyordu okumaya zorlanıyordum örnektekilerin yerine bile suçluluk hissediyordum (başka streslik bir durumumda yoktu hani) bence fedakar sınır koyamayan insanlar da aynı bu…devamıÇok önyargıyla yaklaşıyordum bu kitaba ama şeytanın bacağını kırmaya karar verdim. Okurken de aynısı itici bir kitap gibi geliyordu okumaya zorlanıyordum örnektekilerin yerine bile suçluluk hissediyordum (başka streslik bir durumumda yoktu hani) bence fedakar sınır koyamayan insanlar da aynı bu duyguyla okur, çünkü bu bizim bir parçamız onu bırakınca kendimizi kaybetmiş hissederiz "biz bununla varız" diye düşünürüz. Kitabı bitirince de devam ede biliriz çünkü yıllardır tuttuğumuz bir şeyi 300 sayfalık bilgi bıraktırmaz adımlar küçük çabalar lazım. Sınır koyamamanın kendini suçlu hissetme vicdanımızı sızlatıyor olması terk edilme korkusdan kaynaklana biliyor olmasına da değiniyor. Rahatsız edici bulsam da bitirdim bakış açımda değişiklikler oldu hatta yapmayacağım bir şeyi de yaptım diye biliriz. Sadece yinede bir yanınız inkar etmek istiyor gibi bir hiss oluyor o da bu suçluluk duygusuyla beraber gelen bir şey olsada kolaya kaçmamızla da alakadar ola bilir pek tabi. Kitabı okumanızı öneririm başkalarını suçlamak konusunda da aydınlanma yaşayayıp hayat sorumluluğunu almak için ve bu ferahlatıcı (hayatta sorumlulğu almak bu yaşamın kendine ait olması demek zor gelir tabi yinede cunku manipülatör insanlara ve aileye sınır koyması zor da olsa koyamamanın kendimize ait sorun olduğunu bilmek farklı adım atmamızı düşünememizi etkiler ) hissi tadmanızı. Affedicilikten bahs etmesi garibime gitti kendimizi affetmek diye düşünüyordum ama başkalarını affetmek diyor, çünkü affederek özgürleşiriz affedememe bizi bağlı kılar karşı tarafa, bırakmak zor olsada kırgınlıklarimiza sarılmak da çare olmaz hatta bizi daha kötü yapar. Ve kendi sorumluluğumuzu alamayız bu düşünce tokat gibi çarptı ve bizim bu sorumluluğu almamız gerektiği gibi karşı tarafta almalı fedakarlıklarimiz bizi kötü etkilediği gibi onları da etkiler bağımlı yapar kendi sorumluluğunu alamaz hale gelir oysa herkes kendi sorumluluğunu alsa ... Tabi burada herseyden böyle kopmayı göze almam ben yinede birileri için bir şey yaparım ama dozunda. Bir şekilde ifade etmeye çalıştım ama kusurum varsa affınıza sığınırım. Alıntılar: İstismar gören kurbanlarının kendilerini gücsüz hissederk öfke ve nefret duymaları önemlidir, ancak "kurban hakları" konusunda ömrünün geri kalan kısmında bağırmak, bir "kurban zihniyeti" içine sıkışıp kalmak demektir. Eğer başkalarının sahip oldukları veya başardıkları üzerinde odaklanıyorsak, kendi sorumluluklarımızı ihmal ederiz ve sonunda boş bir yüreğe sahip oluruz(104) Bu insanlar, başkalarına gıpta etme yerine kendilerini sorgulamaktadırlar, Gıpta etmeniz sizin için daima bir şeylerin eksik olduğunu hissettiğinizi gösterir. O anda, nelerden nefret ettiğinizi, neye sahip olmadığınızı ve her neyi kıskanıyorsanız, ona neden sahip olmadığınızı ve bunu gerçekten isteyip istemediğinizi düşünün. Birisini bağışlamayı reddederseniz, bu, o kimseden bir şeyler istemeye devam ettiğiniz anlamina gelir ve istediğiniz intikam dahi olsa, bu sizi o kişiye sonsuza dek bağlı kılar. Affetmek kadar sınırları belirginleştiren başka bir şey yoktur. Birisini bağışlamanız, onu zor bir durumdan kurtardığınız veya size olan borcunu sildiğiniz anlamına gelir. Birisini bağışlamayı redde derseniz, bu, o kimseden bir şeyler istemeye devam ettiğiniz anlamina gelir ve istediğiniz intikam dahi olsa, bu sizi o kişiye sonsuza dek bağlı kılar. Eski yaşamı koruma çabalarınızın tümü size çok fazla enerjiye mal olmakta ve sizi istismara ve denetime maruz bırakmaktaydı. İç huzuruna götürecek yol, geride bırakmaktır. Bunun yolu ise yas tutmak ve kederlenmektir. Denetim dışı kalıplar, bir başka şeye olan ihtiyacı gizlemek için vardır. Denetimsiz davranışı ele almadan önce, altında yatan ihtiyacı belirlemeniz gerekir. Örneğin, saplantılı bir biçimde yemek yiyenler, yemenin romantik ve cinsel yakınlıktan uzak durmak için bir yol olduğunu keşfedebilir.

tutestam 3 weeks ago

Aidiyetsiz Kayboldum... Bulamıyorum yerimi, nereye ait olduğumu... Belki de hiçbir zaman ait olmadım. Evim olmadı. Evim sandıklarım ve bu sanmaların bende bıraktığı yaralarla doluyum. Gitmek istiyorum. Uzaklara, belki de yıldızlara... Yıldızlar insanlardan uzak olduğu için mi bu kadar güzeller? Ama…devamı

tutestam 3 weeks ago

Ruhun Sessiz Çığlığı İçimde tarifi zor bir his var. Konuşsam kanatır, sussam beni yaralar. İzler... Giderek ağırlaşıyorlar ve ben her geçen gün daha da uzaklaşıyorum ait olmadığım yerlerden. Ait olduğum yeri bulamadım; belki de hiç ait olmadım. Bir rüzgâr olup…devamı