Keşfet - Raf

Bir yerlerdeyim biliyorum aklındayım yüreğindeyim biliyorum seninleyim Yürüdüğün yoldayım çizdiğin resimdeyim İzlediğin filmde ağladığın şarkıdayım seni hissettiğim her an bende seninleyim binbir heves büyüttüğüm çocukluğum can kırıkları bata bata yaralarını sardığım Artık seviliyoruz dediğimdeki o mutluluğunu Sana yoldaş verdim canına…devamı

prafheimas 2 days ago

Yorgunluk Toplumu

Byung-Chul Han

5 Gönderi

"anladım neden yorgunluk gülümserlik getiriyor insana hayatın bana başat bana avrat oluşunu öğrendim." `:ismet özel` byung-chul han, yorgunluk toplumu`nda yorgunluğu tek bir deneyim olarak değil, iki karşıt kip olarak düşünmeyi önerir. 1. tüketen yorgunluk birincisi, geç kapitalizmin ürettiği performans öznesinin…devamı"anladım neden yorgunluk gülümserlik getiriyor insana hayatın bana başat bana avrat oluşunu öğrendim." `:ismet özel` byung-chul han, yorgunluk toplumu`nda yorgunluğu tek bir deneyim olarak değil, iki karşıt kip olarak düşünmeyi önerir. 1. tüketen yorgunluk birincisi, geç kapitalizmin ürettiği performans öznesinin yorgunluğudur. bu, "pozitif potansiyel"in mutlaklığı içinden doğar. yapabilirsin, daha fazlasını yapabilirsin, kendini aşabilirsin buyruğunun yorgunluğu. burada özne dışarıdan zorlanmaz, kendini zorlar. sonuç, bir şey yapamama halidir. ama bu durma dinlenme değildir. bu, tükenmedir. insan işinden, hedefinden, hatta kendinden yorulur. yorgunluk burada ayırıcıdır. "ben ve yapmam gerekenler" arasına mesafe koyar, dünyayı bir yükler toplamına çevirir. "ben senden/sizden/kendimden yoruldum, der. özne ile nesne ayrımı yaparak. han’ın tarif ettiği depresif, dağılmış, içe çökmüş özne tam da bu pozitiflik fazlalığının ürünüdür. 2. nefes veren yorgunluk ama han, peter handke üzerinden bir başka yorgunluk biçimini de görünür kılar. bu, "negatif potansiyel"den gelen, durabilen, askıya alabilen, gevşeyebilen bir yorgunluktur. bir şeylere karşı değil, bir şeylerle birlikte yaşanır. nesnelerden değil, birlikte olmaktan doğar. ayırmaz, birleştirir. felç etmez, yavaşlatır. bu yüzden de tüketmez, toparlar. bunu ilk kez lisedeki bir piknikte çok çıplak biçimde hissettiğimi hatırlıyorum. hepimiz bir şeyin ucundan tutmuş, masa kuruyor, bir şeyler taşıyorduk. bir arkadaşım işi ustaca başkasına yıkıp hiç yorulmadan masaya oturmanın hesabını yapıyordu. bana tuhaf gelmişti. çünkü orada mesele masanın kurulması değildi. birlikte kurmaktı. pikniğin parçası biraz da birlikte dağılmak, birlikte yorulmaktı. kendini yormayarak "kârlı" çıkmıştı ama deneyimin dışına düşmüştü. yorgunluğu paylaşmamak, aslında o anı paylaşmamaktı. aynı şeyi yıllar önce okuduğum gorki’deki bir sahnede de sezmiştim. `kazana atılan bez parçaları` belki teknik olarak fazlaydı. birinin dediği gibi, herkesin bir şey atmasına gerek yoktu. ama herkesin bir parça atması, yapılan şeyi birinin işi olmaktan çıkarıp ortak bir eyleme çeviriyordu. orada yorgunluk, verimsizlik değil, ait olmanın bedensel karşılığıydı. sonuca değil, birlikte oluşa yazılan bir yorgunluktu bu. ismet özel’in dizesindeki "gülümserlik getiren" yorgunluğu da böyle tatlı içten bir yorgunluktur.. performans öznesinin çöken yorgunluğu değil. hayata katılmış olmanın, bir şeye ve birilerine değmiş olmanın yorgunluğudur. insanı eksiltmez, gevşetir. sertliğini alır, yalnızlığını değil. dostluk bağı kurar, toplumsallaştırır. kısacası, han’ın ayırdığı iki yorgunluk şunu söyler: biri pozitif potansiyelin zorbalığından doğar ve insanı yalnızlaştırır, diğeri negatif potansiyelin açtığı boşluktan doğar ve insanı dünyaya geri verir.

emresaygin 2 days ago

Dangal

Nitesh Tiwari

223 Gönderi

Amir khan filmlerinde anlatılmak istenen hikaye her zaman ilgi çekici olmuştur. Gerçekten on numara bir film olmuş. Aamir Khan yine döktürmüş, adamın rolü için girdiği o fiziksel değişim bile ne kadar emek verdiğini kanıtlıyor. Sadece bir güreş filmi değil; babanın…devamı

idill._00 2 days ago

Kalp Atışı

Yusuf Pirhasan

23 Gönderi

Spoiler içeriyor “Kan bağı her şeyi çözmüyor; bazen en derin yaralar en yakınlardan geliyor.” Eylül Erdem, zorlu bir çocukluk geçirmiş, ailesel problemler nedeniyle erken yaşta hayata karşı sertleşmiş bir genç kadındır. Asi, kural tanımayan ve otoriteye karşı gelen bir yapıya sahipken, iç…devamı

wolverineh 2 days ago

Panorama Adası'nın Tuhaf Hikayesi

Edogawa Ranpo

3 Gönderi

Kitap insanın sınırsız arzularının ve saplantılarının nereye varacağını yahut varamayacağını anlatıyor. Aslında sınırsız demek ironik olur. İnsanoğlu kendi başına hiçbir zaman sonsuz olamaz. Yaradandan gelen gücün taklitçisi olur ama ötesine geçemez; doğaya sapkınca hâkim olmak ister lakin ne kadar ritim…devamı

madebygllk 2 days ago

Tanpınar’a Huzur Yok: “Her Ahmet Hamdi, Tanpınar değildir.”

Murat Menteş

2 Gönderi

biraz açık konuşmak istiyorum zorla bitirdim. Murat Menteş’i çok severim kitaplarını çıkar çıkmaz alırım o ilk heyecanımla okurum ama maalesef bu kitapta bir heyecan bulamadım hatta bitirmemi sağlayan iki şey var biri Tanpınar ki zaten konu bu ikincisi eski Türkçe…devamı

zelda_ 2 days ago

Çılgın Pierrot

Jean-Luc Godard

8 Gönderi

Spoiler içeriyor "Seninle birlikte birbirimizden sıkılmadan yaşayacağımızı hayal bile edemezdik." "Hislerimiz bizi, bize rağmen o kadar sıkı birleştirdi ki..." "-Neden üzgün görünüyorsun? -Çünkü bana sözcüklerle konuşuyorsun. Bense sana duygularla bakıyorum." ChatGBT'nin Yorumu: ●Pierrot, klasik bir hikâye anlatmak yerine, bilinçli olarak dağınık ve…devamı"Seninle birlikte birbirimizden sıkılmadan yaşayacağımızı hayal bile edemezdik." "Hislerimiz bizi, bize rağmen o kadar sıkı birleştirdi ki..." "-Neden üzgün görünüyorsun? -Çünkü bana sözcüklerle konuşuyorsun. Bense sana duygularla bakıyorum." ChatGBT'nin Yorumu: ●Pierrot, klasik bir hikâye anlatmak yerine, bilinçli olarak dağınık ve şiirsel bir yapı kuruyor. Filmin yönetmeni Godard, zaten sinema kurallarını kırmasıyla ünlü. Bu filmde de “mantıklı olay örgüsü” yerine duygular, düşünceler ve imgeler üzerinden ilerliyor. Film ne anlatıyor? Ferdinand (Pierrot) sıkıcı, burjuva hayatından bunalmış. Marianne ile kaçıyorlar. Bir tür suç hikâyesi ve yolculuk başlıyor. Ama bu sadece kabuk. Asıl mesele: Özgürlük arayışı vs. gerçekliğin kaçınılmazlığı Ferdinand: Kitap okuyan, düşünen, anlam arayan biri. Hayattan “daha derin bir şey” bekliyor Marianne: Daha içgüdüsel, anı yaşayan, kaotik biri. Özgürlüğü düşünmeden yaşayan taraf Bu iki karakter aslında: Akıl vs. içgüdü Anlam arayışı vs. anı yaşama Neden bu kadar garip anlatılmış? Godard bilinçli olarak: Hikâyeyi bölüyor Karakterleri anlamsız gibi konuşturuyor Renkleri ve sahneleri abartıyor Bazen film olduğunu hatırlatıyor Çünkü şunu demek istiyor: “Hayat da zaten böyle kopuk, mantıksız ve parçalı.” Filmin sonu ne demek? Ferdinand sonunda: Aradığı anlamı bulamıyor. Marianne’e de güvenemiyor Tam özgürlük de mümkün olmuyor Ve kendini yok ediyor. Bu da şunu simgeliyor: “Ne aşkta ne kaçışta gerçek bir kurtuluş yok.” Kafayı karıştıran şey aslında şu: Bu film: “Ne olacak?” sorusuna cevap vermez “Ne hissediyorsun?” diye sorar Yani: Mantıkla değil, hisle izlenmesi gereken bir film Kısaca özetlersek: Hikâye değil duygu filmi Karakterler gerçek insan değil fikirlerin temsili. Olaylar mantıklı değil çünkü hayat da öyle Çılgın Pierrot gibi bir filmde küçük görünen detaylar aslında en kritik anlamları taşır. Marianne’ın sürekli “Pierrot” demesi ve Ferdinand’ın “benim adım Ferdinand” diye diretmesi de bunlardan biri. “Pierrot” ne demek? “Pierrot” aslında sıradan bir isim değil. Fransız kültüründe: Üzgün, yalnız bir palyaço karakteridir Aşık olur ama karşılık bulamaz Hep biraz saf, biraz trajik Yani Marianne, Ferdinand’a isim değil rol biçiyor. Ona diyor ki: “Sen bu hikâyedeki üzgün, biraz komik, kaybeden aşıksın.” Ferdinand neden itiraz ediyor? Ferdinand’ın sürekli: “Benim adım Ferdinand.” demesi çok önemli. Çünkü: Kendi kimliğini korumaya çalışıyor Marianne’ın onu tanımlamasını reddediyor “Ben bir karakter değilim, gerçek biriyim” demek istiyor. Ama işin acı tarafı şu: Film ilerledikçe gerçekten “Pierrot”ya dönüşüyor. Yani: Aşkta kaybediyor, yalnızlaşıyor Trajik sona gidiyor Bu çatışma aslında ne anlatıyor? Bu küçük diyalog, filmin özeti gibi: “İnsan kendi kimliğini mi yaşar, yoksa başkalarının ona biçtiği rolü mü?” Marianne: Hayatı oyun gibi görüyor İnsanlara rol veriyor Ferdinand: Gerçeklik ve anlam peşinde Ama o oyunun içine çekiliyor Şimdi biraz sahneler ve detaylar 1. Renk kullanımı (özellikle kırmızı & mavi) Filmde sürekli: Kırmızı → tutku, şiddet, kaos Mavi → melankoli, düşünce Ferdinand genelde: Daha “mavi” bir karakter (düşünen, hüzünlü) Marianne: Daha “kırmızı” (ani, tehlikeli, canlı) Bu iki renk aslında onların ilişkisi. 2. Ferdinand’ın kitap okuması Ferdinand sık sık: Kitaplardan alıntılar yapar. Felsefi konuşur Bu ne demek? Adam “hayatı yaşamak” yerine anlamlandırmaya çalışıyor Ama Marianne: Yaşıyor, düşünmüyor Bu yüzden sürekli kopuyorlar. 3. Yolculuk (road trip meselesi) Kaçış hikâyesi gibi görünse de: Aslında kaçtıkları şey: Toplum. Sıkıcılık Kimlikleri Ama: Nereye giderlerse gitsinler kendilerinden kaçamıyorlar. 4. Final (en önemli kısım) Ferdinand’ın kendini patlatması: Bu sadece bir “ölüm” değil. Şu fikir: “Anlam bulamayınca insan kendini yok eder.” Ve ironik olan: Tam vazgeçer gibi oluyor Ama yine de geri dönemiyor Marianne neden böyle biri? Marianne çok net bir “gerçek insan” gibi yazılmamış. O biraz: Kaos. Özgürlük, tehlike gibi kavramların birleşimi. Ferdinand’ın aradığı şey aslında Marianne’da var gibi ama sürdürülebilir değil. Filmi tek cümleye indirirsek: “Özgürlük arayan bir adam, hayatı oyun gibi yaşayan bir kadınla karşılaşır ve sonunda hem aşkı hem kendini kaybeder.” Marianne’ın sevgisi: Daha anlık Daha yüzeysel. Daha “canı istediği kadar” Ferdinand’ınki ise: Derin, takıntılı Anlam yüklenmiş Yani aynı şeyi yaşamıyorlar. Marianne’ın aşk anlayışı Marianne için aşk: Bir oyun gibi Bir heyecan. Sıkılınca değiştirilebilen bir şey O yüzden: Bir anda çok yakın Bir anda uzak. Sonra başka birine gidebiliyor Bu yüzden izlerken “gerçek mi davranıyor?” hissi oluşuyor. Çünkü o: Tutarlı bir karakter değil, bir duygu hali. (Beyki bu yüzden kendisini tanımlarken 'Ben duygusalım.' diyor) Ferdinand’ın hatası ne? Ferdinand, Marianne’a: “anlam” yüklüyor. Onu kurtuluş gibi görüyor Hayatın cevabı gibi görüyor Kaçış yolu olarak görüyor Ama Marianne: Böyle bir yükü taşıyabilecek biri değil. Bu yüzden trajedi kaçınılmaz. Final sahnesi 1. İhanet: Marianne’ın başka biriyle olması: Bu sadece aldatma değil Ferdinand’ın kurduğu “anlam dünyasının çökmesi” Yani: Sevdiği kişi değil, inandığı şey yıkılıyor. 2. Ferdinand’ın tepkisi Onu öldürmesi: Aşk cinayeti gibi görünür ama aslında: “Hayalimi yok ettin” tepkisi 3. Dinamit sahnesi Ferdinand yüzünü maviye boyar ve dinamiti bağlar. Bu çok sembolik: Mavi → onun melankolisi, zihni Patlama → düşüncenin sonu Yani: “Düşünerek yaşadım, düşünerek yok oluyorum.” 4. Son anda vazgeçme En çarpıcı an: Fitili yaktıktan sonra “Ah ne yaptım ben?” der Bu çok insani bir an. Çünkü: Ölmek istemiyor aslında Ama geri dönüş yok Bu sahnenin anlamı İnsan bazen: Anlam ararken Aşkı abartırken Kaçış peşinde koşarken kendini geri dönülemez bir noktaya getirir. Küçük ama önemli detaylar 1. Film içinde film hissi Karakterler bazen: Tuhaf konuşur Doğal davranmaz Çünkü Godard şunu yapıyor: “Bu bir film” diyor sana sürekli. Yani: Gerçeklik algını bozuyor. 2. Ani müzikler ve kopmalar Sahneler: Bir anda kesilir Alakasız müzik girer Bu da: Hayatın düzensizliğini taklit ediyor. 3. Ferdinand = entelektüel yalnızlık Ferdinand aslında: Çok düşünen Ama yaşayamayayan biri Bu yüzden trajik: Hayatı analiz ediyor ama hissedemiyor. En önemli soru: “Ferdinand haklı mıydı yoksa Marianne mı?” Cevap: İkisi de eksik. Ferdinand → fazla anlam yüklüyor Marianne → hiç anlam yüklemiyor Film diyor ki: İnsan bu ikisinin arasında bir yerde olmalı. Devamı yorumda...

firatyildirim 2 days ago

Guardians of the Galaxy

N/A

1 Gönderi

Filmlerin yakaladığı o eğlenceli ekip havasını animasyona taşımaya çalışıyor ve yer yer bunu başarıyor. Karakterler tanıdık hissettiriyor ama filmlerdeki kadar güçlü bir etki bırakmıyor. Yine de Guardians ekibiyle daha fazla vakit geçirmek isteyen biri için keyifle akıp gidiyor.

dilekangelika 2 days ago

Yüce Tanrım, emanet ettiğin görevi yerine getirecek gücü ve inancı bana verdiğin için şükrediyorum. Yol boyunca karşıma çıkan engeller karşısında bana doğru yolu gösterdin. Herkes kaybolmuşken beni cesur kıldığın için sana şükrediyorum. Koruman ve yol boyunca gösterdiğin birçok işaret için…devamı

ipkyl 2 days ago

Yapacak Bir Şey Yok

Zadie Smith

1 Gönderi

Deneme türüne çok yakın biri değilim bu yüzden kitapla ilgili iyiydi ya da kötüydü diye yorum yapmak istemiyorum. Genel olarak baktığımda akıcı ve kolay okunan bir kitaptı. Ancak bana fazla sade geldi yer yer bir yazarın kaleminden çıkmış gibi değil…devamı