felina12 (@felina12)

Sen bu dünyanın sırlarına eremezsin; Erenlerin dilini de söktüremezsin; İyisi mi iç şarabı, cennet et bu dünyayı: Öteki cennete ya girer, ya giremezsin. Ömer Hayyam'ın yaklaşık 800 sene önce kaleme aldığı Rubailer; 11. yy. Büyük Selçuklu Dönemi'ne Sunni inancının hakim…devamıSen bu dünyanın sırlarına eremezsin; Erenlerin dilini de söktüremezsin; İyisi mi iç şarabı, cennet et bu dünyayı: Öteki cennete ya girer, ya giremezsin. Ömer Hayyam'ın yaklaşık 800 sene önce kaleme aldığı Rubailer; 11. yy. Büyük Selçuklu Dönemi'ne Sunni inancının hakim olduğu, felsefi özgürlüklerin kısıtlı kaldığı zamanlarda, deli cesaretiyle hakikatin üzerine yürüyen bir bilgenin içsel başkaldırısıydı. Bazı popüler iddialar Rubailer'de sözü geçen şarabın ve şarapla ilgili tüm atıfların sembolik olduğunu, Tanrı'ya duyulan aşkın sarhoş ediciliğinden bahsedildiğini, aslında Hayyam'ın ağzına bir damla dahi şarap sürmediğini, dörtlüklerinde insanları sorgulamaya teşvik ettiğini, hiciv yaptığını savunsa da Rubailer'e şöyle bir göz atınca bu iddialar pek inandırıcı gelmez. Hatta döneminde Hayyam'ın dörtlüklerinin 'Yasaklı Rubailer' olarak da geçtiği söylenir. Halk arasında yaygın dolaşan iddialardan bazıları da Hayyam'a ait olup olmadığı kesin olmayan satırlardır; 'Irmaklarından şarap akacak' diyorsun Cennet-i alâ meyhane midir? 'Her mümin'e iki huri' diyorsun Cennet-i alâ kerhane midir? dörtlüğü Farsçadan çevrilmiş kaynak rubailer arasında ve akademik çeviriler içerisinde yer almamaktadır. Muhtemelen halk arasında sonradan türetilmiş ama Hayyam'ın ruhunu taşıdığı için zaman içinde popüler derecede Hayyam'la özdeşleşmiştir. Dört mısralık kısa şiirleriyle; hayatı, ölümü, kaderi ve Tanrı'yı korkusuzca sorgulayan Hayyam, geleneksel inancın aksini haykıran sesiyle evrensel anlamlarla dolu bir felsefi bomba yaratmıştır. Hem kendi çağını aşmış hem de çağımıza meydan okumuştur. Baskın olarak şarap, sarhoşluk, ölüm, hiçlik, Tanrı'ya ve kadere isyan konularını güçlü bir ironi, melankoli ve bilgelikle işlemiştir. Şarap ve Sarhoşluk: Hayyam'ın en çok bilinen metaforlarından biridir. Sözü geçen yalnızca alkol değil; onun temsil ettiği özgürlük, haz, yaşamı iliklerine kadar hissetmek, ölüme karşı dimdik durmaktır. Hayyam'ın şiirleri ayyaş değildir, uyanmıştır. Ben kendimden geçtikçe kendime gelirim; Yücelere çıkar, alçalmayı bilirim. Daha da garibi, varlığın şarabıyla Ne kadar ayık da olsam, sarhoş gibiyim. Ölüm ve Hiçlik: En güçlü motiflerden bir diğeri ölüm ve ona eşlik eden hiçliktir. Hayyam, cennet ve cehennem vaatlerine sırtını döner. Çünkü ona göre tek gerçek şimdiki bilinçten duyulan hazdır. Şarap içip güzel sevmek mi daha iyi, İki yüzlü softaları dinlemek mi? Sarhoşla aşık cehenneme gidecekse, Kimselerin göreceği yoktur cenneti. Tanrı'ya ve Kadere Başkaldırı: Hayyam'ın belki de en cesur yönü Tanrı ile açık açık tartışmasıdır. Kimi kaynaklarda bazı satırlar: "Hayyam'ın Tanrı'yla Konuşmaları" tarzında betimlenir. Rubailerinde sorgulayıcı ve hesap soran bir tavır vardır. Kaderi kabullenmez, aksine onla bir savaşa girer ve açıklarını yüzüne vurur. Nerdesin? Sana başkaldırmışım işte; Karanlık içindeyim, ışığın nerde? Cenneti ibadetle kazanacaksam Senin ne cömertliğin kalır bu işte? Hayyam bir yandan isyan ederken diğer yandan insan olmanın acizliğine ve faniliğine dair büyük bir kabulleniş taşır. Rubailerinde ince bir ironi vardır: Sanki her şeyin saçma olduğunu biliyordur ama yine de sorgulamaktan vazgeçmez. Hayyam'ın satırları günümüzde hala bizlerle çünkü o sınır tanımayan bir ruhtu. Onun sorguları; Dini dogmalara, sosyal baskılara ve ölüm korkusuna karşın insanın özüne, yani şu anı yaşama arzusuna yaslanır. Hala Hayyam'ın dörtlüklerinde kayboluyoruz, çünkü biz de hala: Ölüm nedir, Tanrı adil mi, Yaşamak bu kadar kısa ve belirsizse neden hala kendimizi kısıtlıyoruz? Sorularının cevabını bilmiyoruz ve çoğu zaman cevabını bilmekten korkuyoruz. Hayyam; puslu zihnimizi, koşar adım sorulardan kaçışımızı hoşgörüp sıcak bir şarap uzatıyor ve şunları fısıldıyor; "Yaşamak bir andır, kıymetini bil; Ne geçmiş geri gelir ne gelecek belli. Bugünü iç, bu geceyi hisset. Zaman geçer, sen kalırsın bir deli." Ben de bir yudum şarapla ve bir parça cesaretle ona selam veriyorum, selam olsun Hayyam, ruhun şad olsun! Tarihin en cesur satırları, en bilgece isyanları bu aşmış insanın kaleminden dökülüyor. Kaybolacaksınız... Umarım incelememi beğenirsiniz, faydalı olmaya çalıştım. Yorumlarınızı merak ediyorum, keyifli okumalar :)

felina12 7 hours ago

yaşamak insanın en temel hakkıysa ölmek de insanın en az yaşamak kadar temel hakkı olmalı. insanın yaşam standartlarını gözetmeden intiharı hakkında duyarlı olmak acayip yapay bir denklem. her önüne gelen ötenazi yaptırabilmeli demiyorum elbet ancak bunun sınırlarının genişletilmesi gerektiği kanaatindeyim.

felina12 9 hours ago

başından beri hayatınızın istatiğinin tutulduğunu varsayalım. tükettiğiniz içeriklerden biri en çok hayatınıza dokunmuş olacak. ve istatiklere sahip olan biri size tek cevap şansınız olan şu soruyu yönetiyor: karakter gelişimine etki ettiğini reddedemeyeceğin bir içerik söyle, bu bir podcast, video, film,…devamı

felina12 14 hours ago

diyelim ki tanımadığınız biri yanınıza geldi ve sizden kendisine 5 film 5 dizi 5 kitap önermenizi istedi ancak kendisine soru sormak ve zevkleri hakkında bilgi almak yasak, öyle ki kendisinin tarzından da çıkarım yapamıyorsunuz. nasıl bir liste yapardınız hangi uyarılar…devamı

felina12 14 hours ago

how to lose a guy in 10 days, 500 days of summer, yes man tarzında romantik komedi, dram tarzında (klişelere de okeyim) film öneriniz var mıdır? tek kriterim oyuncuların görsel zevk vermesi. maalesef ki bazı sebeplerden ötürü çok uzaklarda olacağım…devamı

felina12 1 day ago

bu gece bana 1 sene önce yazdığım şiirlerimden birini anımsattı. zamanında beni boğarak canıma kastettiğini düşündüğüm hislerim yeniden canlandı, yalnız bu sefer hepsi daha uysal geliyor. hissettiğim tüm duygylar bana ait ve tümünü seviyorum. her zaman mutlu ve pozitif olmak…devamıbu gece bana 1 sene önce yazdığım şiirlerimden birini anımsattı. zamanında beni boğarak canıma kastettiğini düşündüğüm hislerim yeniden canlandı, yalnız bu sefer hepsi daha uysal geliyor. hissettiğim tüm duygylar bana ait ve tümünü seviyorum. her zaman mutlu ve pozitif olmak zorunda değiliz hüzün olmazsa tebessüm, ayrılık olmazsa barışmalar, üzüntü olmazsa mutluluk olmazdı (en azından bu kadar anlamlı olmazdı belki kendilerine ait bir tanımı bile var olmayabilirdi) hislerinize sahip çıkın. hiçbir şey hissedemediğiniz an kendinize zaman verin en büyük üzüntü en derin hissizlikten her zaman iyidir. bu zamanların hislerin kokusunu taşıyan geçmiş şiirim: Zakkum Çayı Sakın bir daha savurma kılıçtan saçlarını İzin ver, ben kaybolayım içinde Bulaştırayım her yere kanımı Yeniden aşık olayım her kesikte Taşıyayım ömrümce vücudumda yaranı. Sakın bir daha konuşma kan dolu ağzınla İzin ver, kadeh kadeh doldurayım Sarhoş olayım kanayan sözcüklerinle Zaten intiharı düşünüyordum Bırak boğulayım inceden derin sesinle. Sakın bir daha bakma buzullardan gözünle İzin ver, penguenlerle arkadaş olayım Derdimi anlatayım yavaş yavaş donarken Perspektifime sadece seni sığdırayım At gözlüğü takayım penguenler gülerken. Sakın bir daha sevme zakkum açan gönlünle İzin ver, yapraklarını kaynatayım Her yudumda açılsın yeni dünyalara kapılar Her dünyada sokak sokak seni arayayım. Son yudumda belki saçların saten olur Belki ağzından bal damlar Alevler dinmez belki gözlerinde Şifalı otlar biter belki yüreğinde Son yudumda seni bulurum. Artık zakkumlar yerini zencefile bıraksa kaç yazar Zaten yalnız kışın değil, dört mevsim sana hasta olurum Zencefilde değil aradığım şifalar İçilmeli muhakkak zakkumdan çaylar. Son yudumda yok olurum Yanımda saçı yabacı Gözü yabancı Zakkumları satan bir pazarcı Bambaşka biriyle yok olurum. Miray Nisa Bostan

felina12 1 day ago

altı üstü istanbul ve daha17 izleyen bir erkek arkadaşım var ve sebebini anlayamıyorum kendisi de gizliyordu izlediğini aranızda izleyen var mı 22 yaşında biri niçin bunları izler?

felina12 1 year ago

Mısır Yenilgisi Napolyon, sen lavantalı yağları kekik sandın Josephine travmasını emsalinde sakladın üstüne haksızlıklarla temel attın bencilliğinle Mısır'dan kaçtın. Napolyon, ruhunu Marengo'ya sattın üç kuruşa hiç düşmez sandın o aşka yanlışa denizin kabuklarını benzettin nakışa ilmek ilmek dokudun kendini bir…devamıMısır Yenilgisi Napolyon, sen lavantalı yağları kekik sandın Josephine travmasını emsalinde sakladın üstüne haksızlıklarla temel attın bencilliğinle Mısır'dan kaçtın. Napolyon, ruhunu Marengo'ya sattın üç kuruşa hiç düşmez sandın o aşka yanlışa denizin kabuklarını benzettin nakışa ilmek ilmek dokudun kendini bir çift bakışa Napolyon, evcildi sadece o tavşan neden korktun şaşkındı sadece ama sen delice koştun oysa şapkana sığardı sonsuz olurdu coşkun sen şapkana Josephine'i koydun, hayattan koptun Napolyon, kekiklerin birkaç rüzgarla savruldu kekiklerin kesik kesik soyuldu kekiklerin kendi kanında boğuldu kekiklerin sana çok mu yük oldu Napolyon, çok derindesin inemem ben altı kat üstümde develer gezginler var kat kat söyle gezegenindeki tabutun kaç kat tabutuna biraz gül, biraz da kekik kat Napolyon, sen meğer ambargolar çizmişsin gülüşüme kabuslarını terk etmişsin uçurumdan düşüşüme ağlamışsın belki biraz benden vazgeçişine kızmışsın oldukça kekikleri özleyişine Napolyon, anlıyorum işler güçler hallolmadı anlıyorum Mısır toprakları sana yar olmadı anlıyorum kekikler sana yoldaş olmadı anlıyorum Josephine şapkana ait olmadı Napolyon, üzgünüm ama Prens'in koyunu kekikleri yedi boa yılanı fili sindirdi kekikleri yedi tilki hırçınlaştı kekikleri yedi Küçük Prens büyüdü kekikleri yedi Napolyon öylese söyle bana haksız mıyım çölden çıkmak için savaşına muhtaç mıyım sen korkup kaçarsan ben burda yem olmaz mıyım kendimi ellerimle dar ağacına asmaz mıyım Bir şans isteyeceksin belki Mısır'dan kekik dileneceksin belki kızgın kumdan ya da zindan yapacaksın kendine korkudan tavşan evcildi, sana koşmasının sebebi saf duygudan Napolyon inan bilmiyorum ne olacak işler güçler İnan bilmiyorum Rosetta Taşı hangi sırları gizler İnan bilmiyorum Prens ne zaman gezegenine döner İnan bilmiyorum ölür mü kalır mı kekikler Son kez Napolyon Oku lahitleri, unutulan bilgileri Korkusuzca aş kumları, çölleri Aklını yitir ararken kekikleri ıskalama bu sefer geveze keklikleri Korkma Napolyon Mısır'dan korkma kekikten kumdan işler güçler hep kolpadan biraz güneşten biraz aydan topla kekikleri Napolyon biraz kekik biraz kimyon bul beni Napolyon. Miray Nisa Bostan. Lavanta: Napolyon’un lavanta kokusuna aşırı bağımlı olduğu, günde birden fazla kez vücuduna lavanta yağı sürdüğü bilinir. Bazı tarihçiler bu kokunun ona annesi Letizia’yı hatırlattığını söyler. Ve bir rivayet: Savaş meydanlarında bile düşman askerleri onun geçtiği yoldan lavanta kokusunu tanırlarmış. Josephine: Josephine onu ilk başta aldatmıştı ve Napolyon bunu hiç unutamadı. Josephine çocuk yapamayınca, onunla politik nedenlerle boşanmak zorunda kaldı. Kırılmıştı, paramparça. Onun aşkı hep denetimle örülüydü. Sahip olmak, sevilmekten daha güvenli geliyordu. Ama Josephine onu hiçbir zaman istediği kadar "teslimiyetle" sevmedi. Bu da onun kaybetme korkusunu pekiştirdi. Bir daha kimseye güvenemedi. Marengo: Napolyon’un en sevdiği atının adı Marengoydu. Ve bu at, sadece bir ulaşım aracı değil, Napolyon’un ruh hâlinin yansımasıydı. Marengo'nun tüyleri solgundu, ama göğsünde hafif bir beyazlık vardı. Sanki savaşların içinde kirlenmiş ama içindeki masumiyet hâlâ direniyormuş gibi. Ve savaşlarda hep önden giderdi, tıpkı Napolyon’un hep kendi kalbinden önce savaş alanına sürülmesi gibi. Bazı tarihçiler Marengo’yu Napolyon’un içgüdüleri olarak yorumlar. At, bazen Napolyon’un istemediği yerlere yürürdü. “Kaderi” temsil ederdi o at. İlerleyen zamanlarda Marengo öldüğünde, Napolyon’un psikolojisi de çökmeye başlamıştı. Deniz Kabukları: Çok bilinmez ama Napolyon’un çocukluğunda deniz kabukları koleksiyonu yaptığı ve büyüyünce bile birkaçını yanında taşıdığı söylenir. Tarihçiler buna şunu der: Napolyon, kabuklarıyla geçmişin sesini yanına almıştı ama içini dolduracak bir ruhu hiç bulamadı. Kabuslar: Napolyon günde 4 saat uyurmuş ama neredeyse her gece kabus görürmüş. Özellikle Josephine’den ayrıldıktan sonra, sabahları sırılsıklam uyanır, uykusunda konuşurmuş. En sık tekrarlayan kabusu: “Hiç var olmamış olmak.”

felina12 1 year ago

Nietzsche Ağladığında

Irvin D. Yalom

116 Gönderi

Gerçek hayatta Friedrich Nietzsche ile Dr. Josef Breuer hiç tanışmadı. Fakat Irvin D. Yalom’un satırlarında, onlar tanışıyorlar. Ve bu tanışma, bazı keşkeler, bazı acabalar, bazı çıkmaz sokaklar yaratıyor. Nietzsche Ağladığında, olmamış bir ihtimalin ihtişamıyla yazılmış bir kitap. Ve o kadar…devamıGerçek hayatta Friedrich Nietzsche ile Dr. Josef Breuer hiç tanışmadı. Fakat Irvin D. Yalom’un satırlarında, onlar tanışıyorlar. Ve bu tanışma, bazı keşkeler, bazı acabalar, bazı çıkmaz sokaklar yaratıyor. Nietzsche Ağladığında, olmamış bir ihtimalin ihtişamıyla yazılmış bir kitap. Ve o kadar derin bir yara açıyor ki insanda, o yaranın aslında yıllardır sizde olduğunu fark ediyorsunuz. Bir filozof bir psikiyatrın koltuğuna oturursa, gerçekten iyileşir mi? Yoksa daha mı çok parçalanır? Bu soru kitabın nabzı. Nietzsche, tanrısız, kuralsız, yalnız bir dünyada acı çekmeyi seçmiş bir adam. Breuer ise başkalarının acısını iyileştirirken kendi içinde çürüyen bir adam. Bu iki karakterin her diyaloğu bir zihin savaşı, her suskunluğu birer felsefi manifesto. Yalom, okuyucuya “Sen hangisisin?” diye sormaz. Ama siz kitabı okudukça, zaten fark edersiniz; Bazen Breuer olursunuz, çünkü başkalarını iyileştirip kendi acınıza yabancılaşıyorsunuz. Bazen Nietzsche olursunuz, çünkü sizin için dünya bir yük, insanlar bir hayal kırıklığı, umut ise yalnızca daha çok düşmek demektir. Kitap, varoluşçuluk temelli bir kurgudan oluşuyor . Nietzsche’nin “Tanrı öldü” dediği, insanın kendi anlamını kendi yaratması gerektiği dünyaya, Yalom psikoterapinin içtenliğiyle bakıyor. Roman boyunca yaşamın anlamı, kendilik, acı ve özgür irade gibi temalar en çiğ haliyle masaya yatırılıyor. Ve en güzel yanı, bu fikirler sadece Nietzsche’ye ait değil. Aynı zamanda kitabın diğer baş karakteri, Josef Breuer üzerinden de Freud’un temelleri kuruluyor. Yani kitap bir yandan Freud'un doğum sancılarını çekerken, diğer yandan Nietzsche’nin ölüm sancılarıyla boğuşuyor. Biri anlamı çözmeye çalışırken, diğeri anlamı yaratmaya çalışıyor. Lou Salomé: Yalnızlığın Sembolü Nietzsche’nin kalbinde derin bir yara. Onunla yaşadığı duygusal çöküş, kitapta hem onun aşk anlayışını hem de terk edilme korkusunu simgeliyor. Lou'nun varlığı, Breuer'in saplantılı aşkına da ayna oluyor. Freud: Gölgede Bir Devrim Freud kitapta genç bir tıp öğrencisi olarak arka planda ama aslında psikanalizin filizlendiği her an, onun gölgesi üstümüzde. Kitap boyunca, “gelecekte bir devrim olacak” hissi hep var. Varoluş Sancıları: Kitapta hastalıklar sadece fiziksel değil. Asıl mesele, insanın kendiyle yüzleşememesi. Bu yüzden her karakter hasta ama aynı zamanda kendi hastalığının doktoru olma potansiyeline sahip. Kitap boyunca kendine en çok zarar verenlerin, en çok iyileştirmek isteyenler olduğunu görüyorsunuz. Hikaye 19. yüzyıl Viyana’sında geçiyor. Josef Breuer (Freud’un hocası) ile Friedrich Nietzsche arasında kurgusal ama gerçekçi bir dostluk-terapi ilişkisi kuruluyor. Hastalıklı ve yalnız Nietzsche, acı çeken ama mesleki görev bilinciyle hareket eden Breuer tarafından tedavi edilmeye çalışılırken, aslında iyileşen, yüzleşen ve değişen kişinin kim olduğu sorusu havada kalıyor. En acıklı tarafı ise Nietzsche’nin, belki de en çok ihtiyaç duyduğu anda, gerçekten asla terapiye ulaşamamış olması. Yalom bu eksikliği edebiyatla tamamlıyor. Bir “keşke”nin romanı bu.. Yalom’un dili sade ama yoğun, tıpkı Freud’un ilk rüyalarını not alışı gibi. Bir psikiyatrist olmasına rağmen felsefi arka planı kuvvetli olduğu için anlatım hem bilimsel bir zeminde ilerliyor hem de edebi bir derinlik taşıyor. Özellikle diyaloglar çok etkileyici yazılmış: Nietzsche'nin her cümlesi neredeyse aforizma gibi, ağır ama kesin. Yalom, Freud’un psikanalitik anlatılarını, Nietzsche’nin şiirsel felsefesiyle o kadar güzel harmanlıyor ki kitap, Viyana Filarmoni Orkestrası gibi akıyor. Her karakter hem konuşuyor hem de içten içe okuyucuya soruyor: "Sen de acı çekiyorsun, sen de korkuyorsun, sen de yalnızsın, değil mi?" Lou Salomé gerçekten vardı. Nietzsche’nin hastalığının ve yalnızlığının en büyük sebeplerinden biri olan Lou Salomé, yalnızca onun değil, Freud ve Rilke’nin de hayatında yer almış, çok zeki bir kadındır. Kitapta bahsi geçen mektuplar ve aşk itirafları çoğunlukla gerçektir. Gerçek hayatta Nietzsche hiçbir psikoterapistle çalışmamıştır. Yalom’un kurgu dokunuşu, “Acaba terapi görseydi ne olurdu?” sorusunun cevabı. Breuer gerçekten de Freud’un öğretmeniydi ve histeri tedavisi konusunda öncüydü. “Anna O.” vakası bu kitapta dolaylı şekilde işleniyor. Kitabın ismi neden mi Nietzsche Ağladığında? Çünkü Nietzsche yalnız. Her şeyi sorgulayan ama asla gerçekten anlaşılmayan biri. Kitap boyunca Nietzsche’nin hastalığının fiziksel değil, varoluşsal olduğunu seziyorsunuz. Ve her bir diyaloğun alt metninde bir isyan yatıyor: “Ben bu dünyaya ait değilim ama başka bir dünya da yok.” Yalom bunu öyle bir incelikle örüyor ki Nietzsche’nin gözyaşları aslında okurun da gözyaşları oluyor. Yani Nietzsche ağladığında, aslında insanlık ağlıyor. Özetle; Nietzsche Ağladığında, bir filozofun gözyaşlarını, bir doktorun çaresizliğini ve bir insanın içindeki dipsiz boşluğu anlatıyor. Ama en çok da, yaradılışına isyan edenler için bir sığınak oluyor. Çünkü bazı kitaplar yalnızca okunmaz, bazı kitaplar, sizin yerine gözyaşı döker. Bırakalım da Nietzsche ağlasın, insanlık Nietzsche adına ağlasın. Umarım faydalı bir inceleme olmuştur. Keyifli okumalar :) @moriartywj olmuş mu hocam :D

felina12 1 year ago

Rosetta Taşı geçmişte silinen yüzlerce lehçe kimi farsça kimi latince demotik yazı, hiyeroglifler, antik yunanca fransa'nın taşı rosetta başlıca korkma Napolyon Mısır'dan korkma savaştan kandan Kekiğin Mısır'ın kumlarına döküldü kekiğin tarih dolu kumlara gömüldü biliyor musun Napolyon, fransa senden sonra…devamıRosetta Taşı geçmişte silinen yüzlerce lehçe kimi farsça kimi latince demotik yazı, hiyeroglifler, antik yunanca fransa'nın taşı rosetta başlıca korkma Napolyon Mısır'dan korkma savaştan kandan Kekiğin Mısır'ın kumlarına döküldü kekiğin tarih dolu kumlara gömüldü biliyor musun Napolyon, fransa senden sonra çok bozdu nasıl en kilit taşsa piyon senin piyonun kayboldu dön Mısır'a korkma Napolyon seraplardan ayıkla kekikleri sustur dikkat dağıtan keklikleri samanlıkta ara kekikleri korktuğun Mısır'da ara Napolyon biliyor musun benle konuşabilmen için sarhoş olman gerek ayıkken bulamıyorsun çöllerde kekikleri ıskalıyorsun geveze keklikleri beni bulabilmen için kafayı bulman gerek ıslak derine kekik ekmen gerek kekikle uçman gerek hatırlıyor musun bir gün uçuyordun nerdeyse osmanlıya subay oluyordun o zamandan beri aynasızlara hain derim o zamandan beri kekiklere Türkçü derim o zamandan beri kekik tarlasında kavruldu narin derim Napolyon kekik için Mısır'a döndü derim zaten zamanında liman liman dolaşanlar türk lokumu için birbirini vururlar lokum da kekikti zaten lokum yiyip kafayı bulurlar sen Fransa'dan uzakta kekik tarlaları gördün kendini tarlaların 6 kat dibine gömdün her katını meşelerden tenekelerden ördün ne yazık, ayıktın dolayısıyla kördün görebilmen için kanına karışmam lazım ayık olmak için sarhoş olman lazım hatırlıyor musun tavşanlardan kaçmıştın tavşanları kılıcınla sağa sola saçmıştın tavşanlara aslında kalbini açmıştın ben o tavşanım kalbini kekik almak için satmıştım Napolyon, alpleri geçişini resmetmek istiyorum alplere kekikler ekmek istiyorum şapkanın altındaki tavşanın olmak istiyorum Napolyon, beni bulmanı istiyorum. hatırlıyor musun Papa vardı törende sen takmıştın tacı kendine tacı bana takmıştın tanrılar eğilmişti önümde sen bana tapmıştın hatırlıyor musun haritayı kurşun kalemle çizmiştin hepsini yeni baştan dizayn etmiştin 52 boğazı birden boğazıma dizmiştin asyayla avrupayı gülüşümde birleştirmiştin gel öyleyse davetkar konstantinopolisime biraz boya biraz kekik koy mor valizine başlatma şimdi aktarmasına vizesine koy kekikleri pilotun buzlu viskisine Napolyon biliyor musun burda bir tilki var tilkinin bir sahibi var sahibinin bir gülü var gülünün her şeyi var onların evi yıldızlar onların kalbi gezegenler aylar çöllerde fark etmeden geçiyor aylar fark etmeden yer değiştiriyor kumlar Napolyon, gelme kaybolursun gelme sarhoşluğumda boğulursun ayıkken sarhoşum sarhoşken ayık koca fransada yetiştiremedin mi biraz şakayık biliyorsun en sevdiğim çiçek kokusu biraz bayık aramızda tek kelime engel var: ayık cidden biraz arsenik miydi sebebin hani çok makuldu kekik taşıyan valizin hani kaybolacaktı bilincin hani var ya Mısır'dan gidişin kekikleri tarihi kumlara serpişin hani telafi edecektin Napolyon biraz arsenik miydi cidden sebebin ikimiz de aynı beceriye sahibiz hayatta ben devrimi yaratıyorum kanda şarapta sense Fransa'da kanlı sokakta şimdi ölü bedenin ateşten tahtta günle gece birbirini kovalamakta Napolyon biliyor musun senle muhatap olabilmek için kan gerek kekik gerek biraz votka biraz şarap gerek gerek savaşlar gerek bürokrasi bana yıldızlar gerek vahşet gerek Mısır'a geri dönmen gerek Kekiğe hayat olman gerek korkma Napolyon biraz kekik biraz kimyon bul beni Napolyon miray nisa bostan Rosetta Taşı: bu taş, M.Ö. 196 yılında hazırlanmış bir kral bildirisi içeriyordu. ancak asıl mucize, 1799 yılında Napolyon’un Mısır seferi sırasında keşfedilmesiyle başladı. Fransız askerleri, Nil Nehri yakınlarında, Rosetta kasabasında bu taşı buldular. o zamana dek Mısır’ın kadim yazısı hiyeroglifler unutulmuş, anlamı çözülememişti. Rosetta Taşında, aynı metin üç farklı dilde yazılmıştı: antik yunanca, demotik yazı, hiyeroglif. Bilim insanları Yunanca’yı okuyabiliyordu ve bu sayede yıllarca gizemli kalan hiyerogliflerin kapısı aralanmaya başladı. Bu taş, kaybolan bir medeniyetin sesini günümüze taşıdı; geçmişle bugün arasında köprü oldu. İnsanlık tarihindeki en önemli keşiflerden biri olarak anılır çünkü dili çözmek, Mısır’ın binlerce yıllık sırlarına ulaşmak demektir. az bilinen metaforlar: Napolyon'un tavşanlardan kaçması: bir av partisi düzenlemek adına 3000 tane evcil tavşanı ormana salan askerler gözden büyük bir noktayı kaçırmıştı: tavşanlar evcil! evcil tavşanlar hayatta kalma içgüdüsüne sahip olmadığından ötürü kendisine saldıran Napolyon ve askerlerinden kaçmak yerine üzerlerine doğru koşmuşlardı. Napolyon da doğal olarak tavşanlardan kaçmıştı. Lokum: Turkish delight ünüyle kıta kıta dolaşan lokum özellikle Fransız ve İngiliz edebiyatında bağımlılık yapıcı madde olarak tanımlanırdı: "C.S. Lewis’in The Lion, The Witch and the Wardrobe (Aslan, Cadı ve Dolap) adlı kitabında, Kötü Kraliçe, çocuk karakter Edmund’u kendine bağlamak için "Turkish Delight" verir. Ve bu lokum, bağımlılık yaratır. Edmund kendi ailesine ihanet eder. Lokumun büyüsü geçince pişman olur." Şimdi gelelim gerçek kısıma: Afyon (opium), Osmanlı’da hem ilaç hem de keyif verici madde olarak kullanılırdı. bazı karışımlar macun, şerbet, hatta şekerleme formunda hazırlanırdı. bu tarz yiyeceklerin içine bazen az miktarda afyon ya da sakinleştirici bitkiler eklenirdi (örn. haşhaş). şu ana kadar “lokum” diye satılan şeylerde afyon kullanıldığına dair direkt bir belge yok, ama halk arasında "afyon lokumu", "esrarlı macun", "mest eden tatlı" gibi söylenceler çokça vardır. Napolyon'un anıtı: Napolyon 1821’de öldü, Saint Helena Adası’na gömüldü. ama sonra bedeni Fransa’ya getirildi, görkemli bir anıt mezara kondu. bu nedenle "ateşten taht" hem onun ölümden sonraki ihtişamı, hem de ölümsüzleşen iktidarı niteliğinde bir söylemdir. Napolyon'a komplo: Napolyon’un saç tellerinde yıllar sonra arsenik izine rastlandı. bazıları zehirlendiğini, bazıları ise ortamın doğal arsenikli olduğunu söyledi. Napolyon'un tabutu: Napolyon’un naaşı altı farklı katman içinde gömüldü: 1. İç tabut: Teneke — mumyalama kokusunu ve vücudu korumak için. 2. İkinci tabut: Mahogany (maun ağacı) — dayanıklılık ve sembolik değer. 3. Üçüncü tabut: Kurşun — ağırlık, mühürleme, çürümeden koruma. 4. Dördüncü tabut: Yine mahogany — iç güzelliğe dış güç katmak gibi. 5. Beşinci tabut: Abanoz ağacı (ebony) — asil ve nadir. 6. Altıncı tabut (dış): Taş lahit (sarkofaj) — kırmızı porfir taşından yapılmış, devasa ve görkemli. Napolyon’un altı kat tabutla gömülmesi demek; Vücudunun çürümemesi için çabalanması, Görkemin ölümden bile üstün kılınması, Ve aslında: kendi ölümsüzlüğünü sahnelemesi demekti. O altı kat tabut, bir anlamda onun "ölümden sonraki imparatorluğu" oldu. umarım daha anlamlı hale gelmiştir :)