(@) - Raf

Dün gece Sikandar Ka Muqaddar’ı izledim. 2 saat 20 dakika sürüyor ama açık söyleyeyim, sonuna kadar diri tutuyor. Klasik bir kedi-fare kovalamacası gibi başlıyor, fakat üçüncü perdeye geldiğimizde saklanan sırlar birer birer dökülmeye başlayınca film başka bir şeye evriliyor. Uçuk…devamıDün gece Sikandar Ka Muqaddar’ı izledim. 2 saat 20 dakika sürüyor ama açık söyleyeyim, sonuna kadar diri tutuyor. Klasik bir kedi-fare kovalamacası gibi başlıyor, fakat üçüncü perdeye geldiğimizde saklanan sırlar birer birer dökülmeye başlayınca film başka bir şeye evriliyor. Uçuk bir önermesi var ama kendi kurduğu dünyaya sadık kalıyor ve bu yüzden izlerken “tamam, buna razıyım” diyebiliyorum. Tek bir yorum almış, yeni bir film sayılır ama zamanla çok izlenip yorumlanır gibi geliyor bana. Hikâye Mumbai’deki bir mücevher sergisinde açılıyor. Polis, bilinmeyen bir ihbar alıyor: Dört silahlı soyguncu sergiyi basacak. Ekip olay yerine gidiyor, gerçekten de silahlıları etkisiz hale getiriyor. Fakat ortalık yatıştığında fark edilen şey şu: Bir grup tektaş pırlanta kayıp. Ve bu elmasları ölü ya da yaralı soyguncular almamış. Asıl gizem burada başlıyor: O elmasları kim aldı? Soruşturmanın başında Jaswinder Singh var. Jimmy Shergill’in canlandırdığı karakter; içgüdülerine aşırı güvenen, suçluyu “hissederek” bulduğuna inanan bir polis. Olay yerinde gözüne üç kişi takılıyor: Satış elemanları Kamini ve Mangesh ile AV sisteminden sorumlu teknisyen Sikandar. Sergide onlarca insan varken, Jaswinder hiçbir somut kanıt olmadan bu üçlünün peşine düşüyor. Güvenlik kameraları devre dışı; ortada delil yok. Ama onun “içgüdüsü” var. Hepsini tutuklatıyor. Film burada düz bir çizgide ilerlemiyor. Geçmişle bugün arasında gidip geliyor. İşte bence filmin en güçlü tarafı da bu anlatım biçimi. Çünkü yıllar sonrasına geçtiğimizde tablo tersine dönüyor. Sikandar artık Orta Doğu’da yaşayan, işi gücü yerinde, aile kurmuş bir adam. Hayatını toparlamış gibi görünüyor. Jaswinder ise dağılmış. İşini kaybetmiş, boşanmış, geceleri ucuz viskiyle yaşayan, o çözemediği davanın gölgesinde çürüyen biri olmuş. Bir noktada Jaswinder, Sikandar’ı arayıp özür diliyor. “Yanıldım” diyor. Ama yüz yüze gelmek istiyor. Sikandar Mumbai’ye dönüyor. Bu yüzleşme sahneleri filmin en gerilimli anları. Çünkü öğreniyoruz ki Jaswinder, yıllar boyunca Sikandar’ın hayatını sistemli biçimde mahvetmiş. Ev sahiplerine ihbarlar, dayakçı gönderme, telefonunu kırdırma… Amacı şu: “Eğer elmasları çaldıysa, eninde sonunda ortaya çıkmak zorunda kalacak.” Buradan sonrası AĞIR SPOİLER içerir. İzlemeyenler devam etmesin, açsın filmi izlesin, heyecanı kaçar sonra :)) . . . . . . Üstelik iş bununla da bitmiyor. Jaswinder, Kamini’nin aslında Sikandar’ı gözetlediğini söylüyor. Ama bu gönüllü bir muhbirlik değil; Jaswinder’ın baskısı ve şantajı var. Sikandar için en yıkıcı darbe bu oluyor. Suçlanmak, işkence görmek bir yere kadar; ama sevdiğin insanın seni gözetlemesi başka bir kırılma. Ve sonra film bana asıl ters köşeyi yapıyor. Issız gibi görünen bir serada, bir bitkinin altına gömülü elmasları görüyorum. Yani evet… Sikandar gerçekten çalmış. Bunca yıl masumiyetine inanmakla inanmamak arasında gidip gelirken film beni bir anda gerçekle yüzleştiriyor. Jaswinder’ın içgüdüsü doğru çıkıyor ama yöntemleri onu haklı yapmıyor. Adam doğru şüpheye sahip ama yanlış bir insan. Final sahnesi özellikle etkileyici. Jaswinder, Sikandar’ı yakalıyor. Uçurumun kenarında kelepçeli bir yüzleşme… Sikandar suçunu itiraf ediyor ama küstah bir özgüvenle. Bir anlaşma teklif ediyor. Film burada kesiliyor. Anlaşma ne? Jaswinder kabul ediyor mu? Elmasların bir kısmı mı? Yoksa adalet mi? Cevap yok. Bu belirsiz son herkes için tatmin edici olmayabilir ama ben seviyorum böyle finalleri. İzleyiciye alan bırakıyor. Benim yorumum şu: Jaswinder takıntılı ama rüşvet alacak biri gibi durmuyor. Belki de yıllardır mahvettiği hayatların kefaretini, sonunda gerçekten bir suçluyu yakalayarak ödemek istiyor. Ama o noktaya gelene kadar bir masumu ezmeye hazır olması, onu en az hırsız kadar problemli bir karakter yapıyor. Film bende şu duyguyu bırakıyor: Bazen doğru sezgi, yanlış yöntemle birleştiğinde ortaya adalet değil, yıkım çıkıyor. Uzun ama sürükleyici. Ters köşesi sağlam. Kusurları var mı? Var. Ama finaldeki o ahlaki gri alan yüzünden aklımda kalıyor.

filmrehberi 2 months ago

Only 3 Days Left

Tarek Boudali

2 Gönderi

Uzun zamandır bu kadar kahkaha atarak bir film izlememiştim. Mr. Bean tarzı, fiziksel komediye ve absürt durum mizahına açıksanız mutlaka izleyin. Özellikle kalabalık arkadaş ya da aile ortamında çok daha keyifli oluyor; kahkaha bulaşıcı çünkü. İnanın izlediğinize pişman olmayacaksınız. Böyle…devamıUzun zamandır bu kadar kahkaha atarak bir film izlememiştim. Mr. Bean tarzı, fiziksel komediye ve absürt durum mizahına açıksanız mutlaka izleyin. Özellikle kalabalık arkadaş ya da aile ortamında çok daha keyifli oluyor; kahkaha bulaşıcı çünkü. İnanın izlediğinize pişman olmayacaksınız. Böyle hoş, eğlenceli bir filmin ilk yorumunu yazmak da ayrı bir sürpriz oldu benim için. Hollywood aksiyon klişelerini tiye alan, temposu yüksek, absürtlüğü bilinçli şekilde abartan bir yapım. Ciddiye alınacak bir ajan hikâyesi değil; tam tersine o ciddi görünen dünyayı dalgaya alan bir parodi. Filmde, Fransız gizli servisi DGSE’de eğitim alan ancak pek de parlak bir öğrenci olmayan Rayane’in hikâyesini izliyoruz. Büyükannesi Meksika’da bir reality şov çekimleri sırasında kartel tarafından kaçırılıyor ve Rayane’e üç gün içinde üç yakut getirmesi için süre veriliyor. Bunun üzerine Paris’ten Abu Dabi’ye, oradan Meksika’ya uzanan çılgın bir kurtarma macerası başlıyor. Film boyunca pek çok popüler aksiyon filmine gönderme var. Rayane’in telefondaki tehdit sahnesi açıkça Taken’a göz kırpıyor. Abu Dabi’deki gökdelen tırmanışı ve helikopter sekansları doğrudan Mission: Impossible serisinin parodisi gibi. Lüks otel atmosferi ve romantik dinamikler yer yer James Bond havası taşıyor. Yeraltı kovalamacaları ve soğuk, mekanik kadın karakter detayı ise Terminator evrenini hatırlatıyor. Hatta kısa bir sahnede Fast & Furious göndermesi bile var. Film mantık aramıyor; tam tersine aksiyon sinemasının abartılı ciddiyetini bilerek bozuyor. Absürt mizah dozu yüksek, referansları yakaladıkça daha da keyifli hale geliyor. Büyük iddiası olmayan ama eğlendirme konusunda fazlasıyla cömert bir aksiyon-komedi. En çok güldüğüm sahne Tony’nin (Philippe Lacheau) burnunun kırıldığı andı. O anki abartılı tepki ve yüz ifadesi öyle iyi ayarlanmıştı ki gözümden yaş geldi resmen. Fiziksel komediyi dozunda ama tam yerinde kullanmışlar. Film boyunca David Guetta’ya benzetilmesi zaten running gag olarak işliyordu; finalde gerçekten DJ kabinine geçmesi ise bu şakanın tatlı bir taçlandırılması olmuş. Küçük bir detay gibi duruyor ama o sahne, filmin genel absürt mizah tonunu çok güzel tamamlıyor.

filmrehberi 2 months ago

Masa 21

Aditya Datt

6 Gönderi

Zorba bir adamın bir çifte yarışma adı altındaki eziyetlerinin gerçek sebebini anlamaya çalışırken film akıp gidiyor. Yorumlara bakarak çok iyi film deyip izlemek istedim. Ama ben çok sevmedim, akıcı mıydı evet, ama sonu tahmin edilbilen türden olması sebebiyle çok yüksek…devamı

filmrehberi 2 months ago

Avatar 3

James Cameron

60 Gönderi

Uzun bir aradan sonra sinemaya gittik ve ailece Avatar: Ateş ve Kül’ü 3D olarak izledik. 3 saat 15 dakikalık süresi açıkçası biraz zorladı; bu kadar uzun olmasına gerek var mıydı emin değilim. Daha önce serinin ilk filmini TV’de izlemiştim, ikinci…devamı

filmrehberi 2 months ago

Geçen Yaz Ne Yaptığını Biliyorum

Jim Gillespie

7 Gönderi

Bu film ilk çıktığında üniversiteye hazırlanan bir gençtim. Aradan 29 sene geçtikten sonra tekrar izleme şansı buldum kablo tv sinemalarda. 90'lı yıllara damga vurmuş filmlerden biri olarak yapıldığı dönemde ses getiren bir yapım olmasına rağmen günümüzde birçok örneğiyle karşılaştığımız için…devamı

filmrehberi 2 months ago

Yerdeki Süper Yıldızlar

R.S. Prasanna

30 Gönderi

Zihinsel engellilerden oluşan bir basketbol takımına koçluk yapma cezası alan problemli bir adamın hikâyesi… Kulağa klişe geliyor değil mi? Evet, öyle. Ama yine de çalışıyor. Sitaare Zameen Par, 2023 yapımı İspanyol filmi Champions’un uyarlaması. Orijinali izleyenler için sürpriz barındırmıyor; hatta…devamı

filmrehberi 2 months ago

Elveda

Lulu Wang

7 Gönderi

Güldürürken boğaz düğümleyen, aile bağlarını ve “gerçeği söylemek mi, sevdiklerini korumak mı?” ikilemini çok incelikli anlatan bir film. Awkwafina’nın sade ve doğal performansı hikâyeyi iyice gerçek kılıyor. Abartıya kaçmadan, sessiz sakin ilerleyip finalde insanın kalbine oturan türden… İzledikten sonra bir…devamı

filmrehberi 3 months ago

His & Hers

William Oldroyd

61 Gönderi

Spoiler içeriyor Dizinin daha ilk bölümlerinden itibaren bir huzursuzluk duygusu veriyor His & Hers. Küçük bir kasabada işlenen cinayet var ama olayın “sadece bir cinayet” olmadığı o kadar belli ki… Sanki birisi yıllar önce kapanmamış bir dosyayı yeniden açmış gibi. Hikâyenin merkezinde…devamıDizinin daha ilk bölümlerinden itibaren bir huzursuzluk duygusu veriyor His & Hers. Küçük bir kasabada işlenen cinayet var ama olayın “sadece bir cinayet” olmadığı o kadar belli ki… Sanki birisi yıllar önce kapanmamış bir dosyayı yeniden açmış gibi. Hikâyenin merkezinde de iki kişi var: Anna Andrews ve Jack Harper. Evli olduklarını biliyoruz ama aralarında öyle bir mesafe var ki aynı evde olsalar bile ayrı dünyalarda yaşıyor gibiler. Üstelik ikisi de aynı cinayetleri araştırıyor ama farklı yerlerden. Anna bir televizyon gazetecisi; olayları haber, görüntü, tanık ve algı üzerinden okuyor. Jack ise bir dedektif olarak delil ve sorgu tarafında. Ve çok enteresan biçimde, ikisi de bir noktadan sonra diğerini “baş şüpheli” görmeye başlıyor. İzlerken insanın içinde sürekli bir şüphe büyüyor: “Bunlardan biri gerçekten yapmış olabilir mi?” Cinayet davası büyüdükçe, ölen kişinin sıradan bir kurban olmadığını anlıyoruz. Her şey Anna’nın geçmişine, özellikle lise dönemine bağlanıyor. Bir şekilde o eski dönemden bir halka kopmuş ve bugüne düşmüş gibi… Anna’nın lise arkadaş çevresiyle ilgili bir şeyler var ama sanki herkes cümleleri yarım bırakıyor. Tam konuşacak gibi oluyorlar, susuyorlar. Tam geçmiş açılacak gibi oluyor, birileri konuyu değiştiriyor. Bu da diziyi normal bir “katil kim?” hikâyesinden çıkarıp, geçmişle bugünün birbirine dolandığı bir hesaplaşmaya çeviriyor. Bir noktadan sonra cinayetlerin bir “zincir” olduğunu fark ediyorsun. Anna’nın lise döneminden tanıdığı insanlar birer birer ölüyor. Üstelik öldürülme biçimleri rastgele değil; çok sert, çok kişisel ve sanki “mesaj” taşıyan cinayetler bunlar. Dizi de burada seni sürekli yönlendiriyor. Bir sahnede Anna’yı öyle bir noktaya getiriyor ki “kesin Anna’nın parmağı var” diyorsun. Hemen ardından Jack’i öyle karanlık gösteriyor ki “yok, bu adamın içinde başka bir şey var” diye düşünüyorsun. İkisi de birbirine güvenmiyor, izleyici de kimseye güvenemiyor. Çünkü herkesin anlattığı şey başka… herkesin gerçeği başka. Bu arada dizinin lise flashback sahneleri, hikâyenin asıl zehrini yavaş yavaş vermeye başlıyor. Gençlik yıllarında bir kız grubunun içinde dönen şeyler var: zorbalık, dışlama, kibir, küçük düşürmeler… Ama bu “ergenlik dramı” değil. Çok daha ağır bir şeyin kokusu geliyor. Özellikle ormanla ilgili geri dönüşler… Birinin tuzağa düşürüldüğü, bir şeylerin planlandığı, bir gecenin her şeyi mahvettiği hissi var. İzlerken insanın aklına hep aynı ihtimal geliyor: “Bu kızlardan birine korkunç bir şey yapıldı.” Dizi burada çok manipülatif bir oyun oynuyor. Bir noktada seni, o grubun içindeki kilolu kıza kilitliyor. Öyle bir atmosfer yaratıyor ki “tecavüze uğrayan o olmalı” diye düşünüyorsun. Sanki bütün cinayetlerin motoru onun yaşadıklarıymış gibi… Ve bu sırada Lexy Jones diye bir karakter var. Anna’nın çalıştığı kanalda haber sunucusu olarak gördüğümüz, düzgün, soğuk, kontrolcü, hatta biraz sinir bozucu bir kadın. Lexy’nin varlığı bile bir gerilim unsuru. Hem Anna’yla profesyonel bir rekabet içinde, hem de olayların tam ortasında dolaşıyor. Finale doğru işin rengi değişiyor. Çünkü Lexy Jones’un aslında bambaşka biri olduğu ortaya çıkıyor: Lexy, Anna’nın lise arkadaşı Catherine Kelly çıkıyor. Catherine’in yıllar önce bir şekilde “kaybolmuş” olması, sonra bambaşka biri olarak geri gelmesi çok çarpıcı bir detay. Üstelik sadece isim değiştirmemiş; görüntüsünü, kimliğini, hayatını tamamen yenilemiş. Dizinin verdiği bilgiye göre Catherine, gençken istemeden kız kardeşi Andrea’nın ölümüne sebep oluyor. Bu olaydan sonra kendini adeta silip yepyeni bir kişiliğe bürünüyor. Catherine ölüyor, Lexy doğuyor gibi. Bu noktada dizi seni iyice “katil bu” diye hazır hale getiriyor. Çünkü orman flashback’leri netleşiyor: lise dönemindeki o kız grubu Catherine’i ormanda cinsel saldırıya uğrasın diye tuzağa düşürmüş. Ve bunu yaparken sadece kötülük etmiyorlar… izliyorlar, gülüyorlar, eğleniyorlar. Bu sahneler çok rahatsız edici ve insanın içinde bir öfke yükseltiyor. O yüzden Lexy/Catherine’in yıllar sonra geri dönüp bu kızları birer birer öldürmesi ihtimali bir anda “mantıklı” gelmeye başlıyor. İzleyici olarak adeta “tamam, sebep var” diyorsun. Ama dizi tam burada ikinci oyununu oynuyor: Lexy katil değil. En azından o cinayetleri işleyen kişi değil. Tam tersine, herkesin şüphelendiği, dosyaya en uygun “günah keçisi” haline getirilen kişi oluyor. Jack zaten Lexy’ye şüpheyle bakıyor, polis ortağı Priya da gerilim anında Lexy’yi vuruyor. Lexy ölünce, herkes derin bir nefes alıyor gibi: “Tamam, seri katil bulundu.” Dosya kapanıyor. Gazeteler, haberler, herkes için mesele bitiyor. Ama izleyici için bitmiyor. Çünkü o kadar kolay kapandığı için içerde bir şey eksik kalıyor. Sonra dizi bir yıl ileri sarıyor. Anna hamile, Jack’le yeniden bir araya gelmişler. Yanlarında Jack’in yeğeni var. Sanki aile yeniden kurulmuş, herkes toparlanmış. Dizi burada “mutlu son” görüntüsü veriyor. Anna’nın annesi Alice bile dinç görünüyor. Oysa dizinin başından beri Alice’i Alzheimer/bunama gibi bir şey yaşıyor diye izlemişiz. Yaşlı, kırılgan, unutkan… Tam da şüphelenemeyeceğin bir profil. Ve final tokadı burada geliyor. Ormandaki olayın uzatılmış versiyonunu görünce fark ediyoruz ki Catherine kurtuluyor ama Anna kurtulamıyor. Yani o korkunç gecenin gerçek kırılma noktası Catherine değil, Anna. İzleyicinin “o gece her şeyin başlangıcı” fikri doğru, ama fail sandığımız kişi yanlış. Çünkü cinayetleri başlatan kişi Anna değil, Lexy/Catherine değil… Anna’nın annesi Alice. Meğer Alice, kızının 16. doğum gününde göz göre göre yaşadığı o korkunç şeye sebep olan “arkadaşlardan” intikam alıyormuş. Cinayetleri planlayan, tek tek o insanları ortadan kaldıran gerçek katil oymuş. Bu twist bende iki şey bıraktı. Birincisi, motivasyon inanılmaz güçlü: Bir anne, kızının parçalanmasına sebep olanlara karşı kendi adaletini kuruyor. İçten içe “haklı bir öfke” gibi geliyor. İkincisi ise, dizi bunu yapabilmek için Alice’i baştan beri şüphe dışına itmek adına bunamayı çok hesaplı bir kılıf gibi kullanmış. Yani şaşırtıyor ama aynı zamanda “zaten bu yüzden oradaydı” duygusu da bırakıyor. Dizi bittiğinde kafamda kalan his şu oldu: His & Hers aslında bir cinayet dizisinden çok, geçmişin bir gün mutlaka geri dönmesiyle ilgili. İnsanların kendilerine yeni hayatlar kurabileceğini, kimlik değiştirebileceğini, unutmak için her şeyi yapabileceğini söylüyor… ama travmanın unutulmadığını da gösteriyor. Ve bazen en büyük kötülüğün, en masum görünen yüzün arkasına saklanabildiğini hatırlatıyor. En vurucu tarafı da şu: Dizi boyunca “katil kim?” diye bakarken, finalde fark ediyorsun ki asıl soru şuymuş: “Bu kadar kötülükten sonra, adalet diye bir şey gerçekten var mı?”

filmrehberi 3 months ago

Frankenstein

Guillermo del Toro

228 Gönderi

Spoiler içeriyor Fantastik türde filmlere hep uzak durdum ama son yıllarda izlemeye çalışıyorum ara ara, dün akşam da daha önce hakkında onlarca dizi, film, kitap yazılan Frankenstein efsanesi üzerine 2025'de Netflix'in çektiği 2,5 saatlik filmi izledik ailece... Oldukça uzun ve insanı düşündüren…devamıFantastik türde filmlere hep uzak durdum ama son yıllarda izlemeye çalışıyorum ara ara, dün akşam da daha önce hakkında onlarca dizi, film, kitap yazılan Frankenstein efsanesi üzerine 2025'de Netflix'in çektiği 2,5 saatlik filmi izledik ailece... Oldukça uzun ve insanı düşündüren bir tarafı vardı filmin, bana düşündürdüklerini ayrıca yazacağım, bu türü sevenlere önerebileceğim bir film olmuş. Özellikle dekorlar ve kostümler gerçekten muhteşem; film boyunca karanlık ve soğuk bir dünya hissi çok iyi geçiyor. Açıkçası film beni yalnızca hikâyesiyle değil, düşündürdükleriyle de içine çekti. Belki yönetmenin amacı tam olarak bunlar değildi ama ben izlerken bambaşka yerlere gittim. En başta şu düşünce çarptı yüzüme: “Yaratmak” fikri, insanın haddine düşecek bir iş değil. Yaratmak; mutlak anlamıyla, yoktan var etmek, can vermek, ruh üflemek… bu kudret yalnızca Yüce Allah’a ait bir sıfat. Biz Müslümanlar O’nun yaratmasının ne kadar kusursuz olduğunu biliriz. Sadece insanın bedenine bakınca bile; ölçü, denge, hikmet, sistem, uyum… hepsi yerli yerinde. İnsan ise en fazla var olanı dönüştürebilir, şekillendirebilir, birleştirebilir. Ama “Ben de yaratırım” demek başka bir iddia. Film tam da bu iddianın, yani insanın haddini aşmasının nasıl sonuçlar doğuracağını yüzümüze vuruyor. Üstelik bunu bir bilim kurgu heyecanıyla değil, ağır bir bedelle anlatıyor. Filmin beni etkileyen ikinci düşüncesi ise ölümün anlamıydı. Normalde insanlar ölümü korku gibi görür. Halbuki ölebilmek, bir açıdan büyük bir şükür sebebi değil mi? Filmde Frankenstein’in yarattığı varlık, ölememenin ne kadar büyük bir azaba dönüşebileceğini hissettiriyordu. Çünkü onun için hayat, bir hediye değil; bitmeyen bir yalnızlığa ve acıya dönüşmüş gibiydi. Ölemediği için, kendisini bu hâle sokan kişiye isyan ediyordu. Burada insan ister istemez şunu düşünüyor: Bazen ölüm bir son değil; bir tamamlanma, bir kapanış, bir rahmettir. Bitmeyen bir yük, bitmeyen bir dışlanma, bitmeyen bir acı… insanın ruhunu da aklını da tüketir. Film boyunca içimde büyüyen bir başka duygu da şuydu: Rabbimizin kudreti… Ne kadar büyük, ne kadar kusursuz, ne kadar eksiksiz. İnsan, bir şeyleri başardığında bazen kendini fazla büyütüyor. Oysa film bana şunu tekrar hatırlattı: İnsan ne kadar uğraşırsa uğraşsın, her şeyi kontrol edemez. Çünkü hikmet insanda değil, ilahi düzende. Kontrol hırsı, gurur ve kibir devreye girince, niyet iyi bile başlasa sonuç felakete dönüşebiliyor. Victor Frankenstein belki bir şeyi “başarmış” gibi göründü ama aslında yaptığı şey bir başarı değil; bir sorumluluk yüküydü. Ve bu sorumluluğun altında hem kendi ezildi, hem de başkasını ezdi. Bir de canavarın tarafı var… Film bana şunu da düşündürdü: İnsan bazen kötü olduğu için dışlanmıyor; dışlandığı için kötüleşiyor. Canavarın trajedisi “kötü doğmak” değil sanki; sevgi görmemek, anlaşılmamak, itilmeye itilmek. İnsan sıcaklığı yerine soğuk bir bakışla karşılaşınca, kalbi de soğuyor. Böyle olunca bir noktadan sonra artık sadece öfke kalıyor geriye. Bu açıdan Frankenstein, sadece bir yaratık hikâyesi değil; insanın merhametle imtihanı gibi de. Film uzun bir filmdi, bunu da söylemeden geçemem. Yer yer sıkıldığım anlar oldu. Ama görsel tarafı gerçekten çok etkileyiciydi. Dekorlar, kostümler, atmosfer… sinematografi anlamında muhteşem bir dünya kurulmuştu. Bazen hikâyeden kopacak gibi olsam bile film o görsel gücüyle tekrar içine çekti. Ve final… *SPOİLER İÇERİR* . . . . . Bence filmin en kıymetli mesajı belki de en son sahnede saklıydı. Victor Frankenstein, yarattığı varlığa dönüp özür diledi. Ve yaratık da onu affetti. Bu sahne, benim için filmin en insani ve en ders verici anıydı. Çünkü insan hatasını kabullenmekte zorlanır. Hele ki büyüklük taslayan, “ben yaptım” diyen biri için özür dilemek daha da zordur. Ama işte gerçek olgunluk burada başlıyor: Yanlışını görmek, sorumluluğunu almak ve gönülden “özür dileyebilmek”… Affetmek de ayrı bir erdem. Herkes affedemez. Kimi kırdığı yerden güç devşirir, kimi acısından intikam çıkarır. Ama affedebilmek, insanı insan yapan bir şeydir. Belki de bu yüzden film, bunca karanlığın ardından son sözünü şuna bağladı: Bazen bir “özür”, bir hayatı geri getirmez… ama bir yüreği geri getirir.* İyi Seyirler...

filmrehberi 3 months ago

Kiralık Aile

Hikari

9 Gönderi

Rental Family izledim; türüne komedi demişler ama bana göre komediden çok, içi ağır bir dramdı. Japonya kültürüne çok ait, bizde kolay kolay denk gelmeyeceğimiz bir “kiralık aile” fikri üzerinden yalnızlığı, boşluğu ve duygusal bağ ihtiyacını anlatıyor. Film öyle büyük olaylarla…devamı