(@) - Raf

Tanrının sessizliğine dâir; Theodoros Angelopulos... Bazı yönetmenler esasında birer şâirdir. İşte benim için de Theodoros Angelopulos önünde saygıyla eğildiğim yüce bir şâir. Her izlediğim filminde aynı hislere bürünüyorum. İzlemek de değil hattâ bunun ismi, ben onun filmlerini duyuyorum, okuyorum. Yanaklarıma…devamıTanrının sessizliğine dâir; Theodoros Angelopulos... Bazı yönetmenler esasında birer şâirdir. İşte benim için de Theodoros Angelopulos önünde saygıyla eğildiğim yüce bir şâir. Her izlediğim filminde aynı hislere bürünüyorum. İzlemek de değil hattâ bunun ismi, ben onun filmlerini duyuyorum, okuyorum. Yanaklarıma konan yaşlar eşlik ediyor her defasında. Yüreğime en derininden dokunan bir şâir bu adam. Filmlerinin ismiyle bile bir şâir olmayı hak ediyor. "Puslu Manzaralar" benim puslu yaşamıma eşlik eden bir fon olurken, orada o iki çocuğun yolculuğunda bitmeyen, silikliğe doğru yol alan kendimi gördüm. Ve o yolu hiç bitiremeyişimi. Sadece ayaklarıma inen ağrıyı ve puslu manzarayı gördüm. Film de babalarını bulmak üzere yola çıkan iki çocuğun arayışı anlatılmaktadır. En şiirsel biçimle... Fakat bu yolculuk bu iki çocuk üzerinden bir imgeye dönüşmüş bana kalırsa. Çünkü bu yolculuk esasında biz insanların yazgısı olan bir yolculuğu anlatıyordu; Tanrımızı aramak üzere yola çıktığımız bir dünyaydı o yolculuk. Öylesine tanıdıktı ki... Ayaklarıma inen o ağrıyı filmi bitirdiğim ân en şiddetli hâli ile hissettim. Ve en ağır olanı da o manzaranın hâlâ sisli oluşuydu. Bana kalırsa bu film, o manzara kıvranan yazgımızın bir tanımı. Film boyunca gözlerimin dolmasının boğazımda bıraktığı sahneler vardı. Benim için bu sahnelerden birisi aşk üzerine hayal kırıklığının küçük kıza yapıldığı o sahneydi... Gerçekten ne yüce bir şiirdi o sahne... "Her zaman böyledir, ilk kez hep böyle olur. Kalp çok hızlı atar ve insan titremeye başlar. Her zaman böyle olur. İnsan ölmek ister..." İnsan ölmek istiyor, ölemiyor... Bu sahne tarifsizdi benim için. Bu film yüreğime saplandı yine... Hiç anlayamıyorum bazı kesim insanların böylesi filmlerden oldukça sıkılıyor olmalarını. Yaşama ait olan bir insan ve öyle ki yaşam sanrısına bulaşmış olan bir insan -yani demek istiyorum ki bizler- nasıl böylesi filmleri boş bulabiliyorlar? Yaşama bulaşmışken o hüznü yenilemek beni hep daha canlı tutuyor mesela. Ben bu filmdeki o iki çocuğum, ben o hüznü tadarak canlanıyorum. Yolculuğumun bir sonu yok, bilmiyorum nereye varacak. Bilmiyorum ve yürüyorum. Hâlâ çok ağrıyor bacaklarım ama yolculuğum henüz bitmedi bile... O ağrıya alışmaktan başka bir yolum yok. Biliyorum ki benim çarem o ağrı artık... "Sanki bir yere gitmiyorsunuz ama aslında bir yere gidiyorsunuz. Sanki geçip giden zamanla ilgilenmiyor gibi yapıyorsunuz ama biliyorum ki aceleniz var..." Sâhi ya acelemiz var...

kelimeleredair 5 years ago

Uçuruma Düşen Nehir

Oya Uysal

1 Gönderi

Bu satırları dışarda lapa lapa yağan karın eşliğinde yazıyorum. Ne büyük bir saâdet... Oya Uysal benim için hassaten değerli ve değerinin ne yazık ki ülkemizde çok da bilinmediği bir şairdir. Kendisini daha evvel hiç duymamış ve okumamıştım. Tamamiyle tesadüfîydi tanışmamız…devamıBu satırları dışarda lapa lapa yağan karın eşliğinde yazıyorum. Ne büyük bir saâdet... Oya Uysal benim için hassaten değerli ve değerinin ne yazık ki ülkemizde çok da bilinmediği bir şairdir. Kendisini daha evvel hiç duymamış ve okumamıştım. Tamamiyle tesadüfîydi tanışmamız kendisiyle. Kasvetli bir havanın hüküm sürdüğü bir günün sularında her zaman gittiğim kitapçıya uğramıştım, orada rafları karıştırırken birden elim dokundu ona. Dokundu ve okşadı. Bazen okşadıklarımızı yüreğimizde hissederiz ya, işte bende de öyle olmuştu. Böylesi ânları seviyorum, böylesi şairleri seviyorum; kimseciklerin bilmediği, kendi içrek köşesine çekilmiş -bendeniz...- orada keşfedilmeyi bekleyen şairler, şiirler ve o âna dokunuş... Şimdi düşünüyorum da aslında benim Oya Uysal'a yakın olan ruhumun bana bir hediyesi olmuş bu kitap. Aslında o ân benim bu kitaba dokunuşum hep bir daha fazlasıymış, bu günüme ve hattâ şu ân da yağan kara bile. Onun dili gerçekten bir cevher, "Karlı Bir Gece Vakti" beni uyandıran bir dost gibiydi kelimeleri. Selim İleri'nin de dediği gibi; tutunduğumuz hayatın, 'sayfa kenarlarını desenleyen ay ışığını' duyumsuyoruz onun kelimelerinde. Ben hayatımın sayfa kenarlarının bana sunduğu sıcaklığı hissettim, orada. Bir şehir arayışımı, beni bekleyen bir şehir olduğunu anımsadım. Benim için çok çok değerliydi her bir şiiri. Oya Uysa'ın bu şiir kitabı "Ceyhun Atuf Kansu" şiir ödülüne de sahiptir aynı zamanda. Hanımefendi'nin diğer eserlerine de muhakkak bakacağım, yüreğime sardım bu şiirleri. Bir şeyden daha bahsetmek istiyorum, Türk Edebiyatı'nda bazı roman ve hikâye isimleri başlı başına bir şiir olduğu gibi bazı şiirlerin isimleri de dizelere gerek kalmadan bir şiir olurlar bazen. Bu benim için çok değerlidir. Ben ki başlıklara sinerek yaşama bakmayı da hassaten seven birisiyimdir çünkü. İşte Oya Uysal şiirlerinde de bunu gözlemledim. Emsal vermek isterim; "Geçmiş Bir Yazın Güze Düşen Gölgesi" Bir tanesi var ki... Gerçekten 'göğsüme saplanan bir ölü kuşmuş dünyaya yaslandığım yer' diyor insan kendi kendine. ( Aaa ben buradan şiir yazarım, bu cümle burada kalsın üzerinde biraz hislenip bir şiir oluşturayım... 🥳🌸) "Bir Uzun Kıştı Göğsünde" (Yaşadığım mısralar'dan) İşte bu başlığı şöyle tanımlar çok sevgili Oya Uysal; Kıştı… Bir uzun kıştı göğsünde hüküm süren ve sen göğsünü terk etmeyen ölü bir kuşun ruhunu, bir şiire verirken buldun -ince, çok ince ayrıntılarda- hayatın sırrını kat yerleri yıpranmış ve sararmış bir gömü haritasının paylaşılan parçasını kaybettiğin günlerde… artık inceden bir yağmur başlasa sende titrek bir mumu söndürür kaygısıyla mı ne ıslak sesler düğümlenip kuytunda saklanırdı bıraktığın yerden başlardı içinde gece. Kıştı… Bir uzun kıştı göğsünde. Oya Uysal ile tanışın, onu ve şiirlerini sevin ve sevdiklerinize hem alın hem de okuyun... 🌸

kelimeleredair 5 years ago

Aşk Tesadüfleri Sever 2

İpek Sorak

73 Gönderi

İki film bir yerde birbirinin devamı fakat devamı olduğu kadar da birbirinden bağımsız aslında. Filme dair sevdiğim yanlardan birisi aslında biz insanların, her birimizin birbirimizin hayatına karşın bir tesadüfe tutunarak kendi hayatlarımızı idâme ettiriyor izleniminin verilmesi oldu. Bu tesadüflerin en…devamı

kelimeleredair 5 years ago

Uzun Sürmüş Bir Günün Akşamı

Bilge Karasu

4 Gönderi

"Uzun Sürmüş Bir Günün Akşamı"nda, Bilge Karasu ile tanışma eserim oldu. Öncelikli olarak eserin isminden bahsetmek istiyorum; Türk Edebiyatı'nda bazı roman ve hikâye isimleri vardır ki bunlar başlı başına bir şiirdir zâten, işte bunlardan birisi de hiç şüphesiz ki "Uzun…devamı"Uzun Sürmüş Bir Günün Akşamı"nda, Bilge Karasu ile tanışma eserim oldu. Öncelikli olarak eserin isminden bahsetmek istiyorum; Türk Edebiyatı'nda bazı roman ve hikâye isimleri vardır ki bunlar başlı başına bir şiirdir zâten, işte bunlardan birisi de hiç şüphesiz ki "Uzun Sürmüş Bir Günün Akşamı"nda. Kendi kendime yineliyorum da; insanın canını acıtan, elimizden kayıp giden mutlulukları kaçırdığımız günün akşamını çağrıştırıyor biraz da bana bu hikâyenin ismi... Eserin muhtevası için de yine isminden gelen şiirselliğin devam ettiğini söyleyebilirim. Karasu'nun dili kullanma becerisi gerçekten şâhâne. Dili kullanmıyor, işliyor sanki. Bazı kimseler bundan hoşlanmayabilir; dili nesir türünde işlemekten, "şiir" türünde kalması gerektiğine inanılan bu dil inceliğinin düz yazıya da aksettirilmesinden bahsediyorum. Fakat ben esasen bu kitaba dair bu şiirselliği sevdim ve hayranlıkla okudum. Bazı satırları birkaç kez okuduğumu söylemeliyim, Bilge Bey'in inceliği olduğu gibi ağır da bir dili var. Bu ağırlık dilinden geldiği kadar, muhteva itibariyle de sağlamlaşmış. Eser, üç hikâyeden oluşuyor; "Ada, Tepe ve Dutlar" hikâyeleri olmak üzere. İsimsel olarak da birbirlerine yakın isimler zaten. Ve ve zamansal ve mekânsal olarak tanımsızlığa kaçan mekânlardan ibaretler ki olaylar içerisinde bir akış ve zaman kavramı mevcut da değil zaten. Bir insanın kendisini arama yolculuğuna şahit oluyoruz bu tanımsızlıkta. Etik değerlerin sorgulanması itibariyla kendisini bulma yolculuğunu okuyoruz. "Ada" ismi başlı başına bir metafor zaten, insan oraya düşmeli ki kendisine yaslanabilsin, yalnız kalabilsin. Sonrasında kendisine yaslanan insan tepeye doğru yol alacak, yokuş çıkacaktır. Müthiş sorgulamalar var hikâyelerde ben en çok ilk ikisini sevdim, hele "Ada" hikâyesi beni Bilge Karasu'ya hayran bıraktı. Türk Edebiyatı'nın en önemli eserlerinden olduğunu düşünüyorum. Hikâye itibariyle de nevi şahsına münhasır. Daha evvel okuduğum hikâyeler gibi bir olay üzerinde durmaktan ziyâde insan kavramına, insan ruhunu hikâyeleştirme üzerine yoğunlaşılan metinlerden oluşuyor çünkü. Ayrıca Bilge Karasu'nun tüm bir kitap boyunca "ve" bağlacını hiç kullanmadığı bilgisini de buraya eklemek isterim ve altını çizerken uzun uzun düşündüğüm, uzun uzun daldığım alıntılara geçmek isterim; • "Yaşamayı eskitmekten Eskitmek için kullanmak gerekir bir şeyi, herhangi bir şeyi Yaşamayı tüketmekten Bu da öyle, tüketmek için başlamak gerekir Yaşama sanki hiç gelmeyecek, erişmeyecek bir bayram gibi, bir Belki, belki bu yoldan giderek Bir bayram nasıl beklenirse Belki bu yoldan giderek bir şeye varacak Bir bayrama nasıl hazırlık yapılırsa, nasıl, yaşamanın bütün kaygıları, işleri, oruçları bayrama yönelirse, o kaygılar, o işler, o oruçlar nasıl o bayramda gerekliliklerinin doğrulanışını bulursa Ama bayram gelirse Burada duruyor. Bayram, gelirse... Ama bütün bir ömür bir bayram hazırlığıyla geçer de o bayram gelmezse..." Ya gelmezse... Diyorum işte ben de...

kelimeleredair 5 years ago

Şiir Okuma Klavuzu

İsmet Özel

2 Gönderi

İsmet Özel'e göre insanın kendini tanıyabilmesi, kendisiyle tanışabilmesi için soluk alacağı bir araçtır şiir ve hatta araçtan da öte bir gökyüzüdür. Bu kitap şiiri okumaya dair bir kılavuz olmaktan öte, yazmaya dair bir kılavuz bence. Hatta şiirin ne olduğuna, nesir…devamıİsmet Özel'e göre insanın kendini tanıyabilmesi, kendisiyle tanışabilmesi için soluk alacağı bir araçtır şiir ve hatta araçtan da öte bir gökyüzüdür. Bu kitap şiiri okumaya dair bir kılavuz olmaktan öte, yazmaya dair bir kılavuz bence. Hatta şiirin ne olduğuna, nesir ile olan farklarına, iyi şiiri nasıl anlayacağımıza, anlamlandıracağımıza dair sarih bir kılavuz. Özel'e göre iyi şiirin bir kokusu vardır, güzel bir kokudur bu. İyi şiirin kokusu olduğu gibi kötü şiirin de bir kokusu vardır. Burada esas olan bizim bu şiirleri ayırt edebilecek burnunuzun olup olmadığıdır. O burnun koku hassasiyetini iyi tutmak gerek tabi. Hele ki şu dönem de, Özel 2006 yılında kitabı bitirirken; "Türkiye bugün şiirle olan bağını koparmış bir toplumdur diyor." 2006 yılından bahsediyorum. Peki şimdi?.. Ben bugün, şu dönemde şiirin belirli dergicikler münasebetiyle katle uğradığını düşünüyorum. İyi, kötü bir katl. Çünkü bugün belirli dergilerde çıkan şiirlerin iyi olduğunu kabul eden bir kesim var ülkede. Bu kesim yine o dergilerin anlayışında kalan kesim oluyor. Kitapları çıkmış ve o şiir kitaplarını sadece yakın çevresi ve şair ,hatta ben "müteşair" demek istiyorum, okuyor. Bu itibar ile şiir bir ülkede yetişmez, yetişemez. Ben artık sürekli olarak aynı isimlerin zikredilmesi durumundan çok sıkıldım. İşte "müteşair" dediğimiz kimliklere yol açar bu durum. Her neyse kitaba dönecek olursam, İsmet Özel'in şiir nedir nezlinde bir örneği vardı. Epey hoşuma gitti, o örneği vermek istiyorum: "İki kişi yan yana yürüyorlar, bir merdivenden çıkıyorlar ya da bir merdivenden iniyorlar. Bir tanesinin ayağı kayıyor, paldır küldür merdivenlerden yuvarlanıyor. Düştüğü yerde yarı baygın halde. Arkadaşı -yanındaki- omuzlarından sarsarak, "Bir şeyler söyle, bir şeyler söyle!" Diyor. O, tramvaya maruz kalmış olan, gözlerini aralıyor, bir şeyler söylüyor; işte o söylediği şiirdir." İsmet Özel şiirleri o travmanın kat be kat etkisinden çıkmış ve hatta çıkamamış şiirlerdir bana kalırsa. Ne şans ki onunla aynı çağda yaşıyorum. Kitap ve İsmet Özel'in kendisiyle ilgili bir şey söylemek istiyorum; bu kitapta da belirli kısımlarında gördüm ki, İsmet Özel'in bazı düşünceleri bir safsata. Ve bu düşüncelerini o kadar muhkem bir dil ile yapıyor ki. Bilemiyorum kendisini, şiirlerini çok seviyorum. Çok değer veriyorum, yine de bu benim için "bazı" düşüncelerini tasvip ediyorum demek değildir. Bir de, şair olma yoluna girmiş bir insan kitabı bitirdikten sonra sert, yankılı bir tokata uğruyor. Eee haklı olarak. Bir şiir bu kadar kolay yazılmamalı değil mi?..

kelimeleredair 5 years ago

Beş Şehir

Onur Ünlü

15 Gönderi

Filmi izlerken ve bitirdiğim vakitte zihnime YouTube'da Oğuz Atay'ın Tehlikeli Oyunlar romanına müşterek yazılan yazıdan bir söz geldi, oturdu( Yazarını hatırlamıyorum) "Hepimiz aynı insanız ve o kadar çoğuz ki..." Beş Şehir... Beş ayrı insan. Onur Ünlü, her insanın bir âlem…devamı

kelimeleredair 5 years ago

Kestim Kara Saçlarımı

Gülten Akın

4 Gönderi

Cânım Gülten Akın, sana "Ah, kimselerin vakti yok durup ince şeyleri anlamaya..." Dizelerinle rast düşmüştüm, orada okumuştum seni, orada öpmüştüm o mübarek ellerini. Türk Edebiyatı'nın nahif annesi, İkinci Yeni'nin tek kadın şairi, güçlü kadınım benim iyi ki bu dünyaya açmışsın…devamı

kelimeleredair 5 years ago

Buraya bir günce niyetine içimi açmak istedim bugün. Öncelikle bu laf kalabalığını dinleyeceklerden hem af diliyor, hem de teşekkürlerimi sunuyorum. Şu ân da fonda, Ahmet Ali Arslan'dan "İçimde Bir Dağ" parçası çalıyor. Bense bu parçanın kıyısında dingin dingin içime siniyorum.…devamıBuraya bir günce niyetine içimi açmak istedim bugün. Öncelikle bu laf kalabalığını dinleyeceklerden hem af diliyor, hem de teşekkürlerimi sunuyorum. Şu ân da fonda, Ahmet Ali Arslan'dan "İçimde Bir Dağ" parçası çalıyor. Bense bu parçanın kıyısında dingin dingin içime siniyorum. Aynı zamanda parça bana sarılıyor tabii :)) Dün gece yarısı kendimde çok ilginç bir şey fark ettim, neyi fark ettin derseniz; Benim içimde küçük bir kız olduğunu, bir Tuğçe olduğunu unuttuğumu fark ettim. İnsan bazen yaşayıp gidiyor; Gördüklerini göremiyor, uzansa belki dokunurum dediklerine dokunamıyor, duyduğunu sandığı sesleriyse işitemiyor olduğunu görünce kendisinde yaşayıp gidiyor olduğu farkındalığına kavuşuyor. Bunun adına da yaşamak diyorlar belli ki. İşte dün gece, ben ilk defa bende, içrek bir kızın "nasılsın" kelimesine muhtaç olduğunu anımsadım. Uzun zamandır, gereğinden fazla empati kurmuşum, uzun zamandır kendim haricinde kalan bir kimsenin nasıl olduğuyla ilgilenmişim. Ama ya kendim?.. Yollar uzadıkça uzamış oraya... Kendime sıkı sıkıya sarılabilmeyi dilerdim, mümkün olsaydı. Ruhen haricinde, bedenende sarılabiliyor olmaktan bahsediyorum. Böylesi ânlarda -belki çok saçma gelecek ama- yaptığım bir şey var; omzuma bir öpücük kondurmak. Bunu deneyin isterim, insana kendi fısıldayışını duyurmasına yardımcı oluyor, ben bunu her yaptığımda kendimi inanılmaz bir şekilde güvende hissediyorum. Bir buse bırakıp, o kızdan özür diledim. Kendisini kendisinden uzaklaştıran insanları hayatına aldığı, kendisiyle konuşmayı unuttuğu, ve savrulup gitmeye yol aldığı için. Hâlbuki insan kendi dünyasında savrulmalı, savrulmalı. Peki Şule Gürbüz'ün de dediği gibi silinip gitmeli mi? Bu da bir yerlerde zihnimi meşgul ediyor. Mesela Şule Gürbüz der ki: "İnsan bazen evini yakmalı, evini yakmalı ve çıkıp yaktığı eve bir bakmalı." Şule Gürbüz'ün bu sözüne itibar ediyorum. İnsan hakîkaten bazen o evi yakmalı ve hatta buna muhtaç olmalı. Benim o evi dün gece yakmam gerekiyordu ve bir cesaret yaktım kendi evimi. Yaktım, nihayetinde yeni bir ev inşa etmem gerekiyordu. Yeni bir ev inşa edebilmek adına, kırgın olduğum şu yaşamı seyir edeceğim, etmeye devam edeceğim. Kırgınım dedim, çünkü bu dünyayı kuşatan bir kalbin parçalarıyız biz insanlar, hepimiz. Her birimiz kırık birer parçalarız. Fakat... (Âh benim uzayan cümlelerim) Ben kendimi Tanrı tarafından lanetlenmiş hissediyorum. Özür dilerim kıymetli Rabbim, özür dilerim.. Dolayısıyla bazen sadece pencere kenarından seyir etmek, hayata karışmaktan daha güvenli olabiliyor, oluyor da. Ben o dinginliği sadece, tek ve sadece o pencere kenarında buluyorum. Sadece bunun için yaşamak mümkün olabilseydi keşke, içrek bir sesi orada işitebilmek. Şule(Gürbüz)'nin de dediği gibi(orada) "İyi, kötü anılara çarparak savrulup gitmek, ve silinmek." Yaşama bulaşmışken kötülükler görüyorum. Artık şaşırmam dediğim kötülükler görüyorum. İnsanlar öylesine kötüler ki, belki onlar da benim için bunu düşünüyor. Kim bilir... Ama idrak etmekte zorlandığım hususlar var; bir insan kendi kafasında oluşturduğu bir insanı, sırf onun çıkarlarına uymuyor diye onu eliyle itme çabası. İşte bunu idrak edemiyorum, tüm insanları çıkarları uğruna etrafında tutma gayreti ve kendisini koruyan o insana karşın haklılığını savunması. Haklılık neden kendimize yakıştırmayı en sevdiğimiz, en bir sevdiğimiz kavram?.. Bizler haklılığı "ben"de değil de, bazı zamanlarda "o"n'a yakıştırmayı da sevebilmeliyiz. Ne hoş olurdu değil mi?.. Lafı çok geveledim, kelimeler de benim onların bilmediğim anlamlarına savrulduğum gibi savruluyor şimdi. Anlayarak büyüdüğüm kızı dinliyorum, onun doğaya karışmak isteğini, incinmişliğini, köyüne dair özlemini, karpuz yemeye olan özlemini, -dedesinin uzatışı canlandı gözünde, elimi uzattım dağıldı- şiir okumakla hayatı kurtaracağına olan inancını. Hayal kurmaktan uzaklaşırken yakaladığım da sarıldım ona. Kötülükleri hatırlattım, iyiliklerin de savrulduğunu. Ama "Budandıkça fışkıracağını" da fısıldadım. İşte bunların hepsi birer yükken göğe savrulmayı hak etmeliler dedim ona. Bu aralar sabaha karşı uyuyorum, beynimin içi asla susmuyor. Bazen ona öylesine yalvarıyorum ki, susması adına. Ben uyutmayan onlar, o gürültü. Budanıyorum sanırım, geçecek geçecek canımıniçi Tuğçe, söz veriyorum. İşte o sesler arasından böyle sesleniyorum, küçük kızıma. Bu aralar şiir yazmaya gayret ediyor, ve şiir okuyarak hayatı derinleştirmeye çalışıyorum. Şiir okumak bana daha başka bir dünya açtı. Severdim evvelden de fakat bu defa onu bir din belledim kendime. Yazdığım şiirleri eski yapraklı bir deftere geçiriyorum, geleceğime dair hazırladığım bir hediye bu. Burada da paylaşmak istiyorum tabi. Dünyanın en güzel kelimelerinden oluşan en bir mükemmel cümleler oluşturmadılar. -Yine bir fakat gelsiiin- Fakat... Ben onlara sarılmayı, o dağınık ve basit kelimeleri okuyarak tatlı bir tebessüm oluşturmayı çok seviyorum. Genç yaşımda böylesine bir mucizeyi hayatıma aldığıma şükrediyorum. İnsan hayatı derinleştirmeli, kasvet dolu olsa da... İşte böyle böyle zamansızlığa ve tanımsızlığa kuşanıyorum ben. Tekrardan teşekkür ederim. Şimdi kulağıma şu müzik çalınıyor, güncemi bitirirken ve şöyle söylüyor: "Uyan küçüğüm ve dinle gün doğuyor minörlerden" Bu mucize mi yaa? İnsana şefkat sunan kelimeler hangi diyardan göç ediyor?.. Müzikse şu sevgili dostlarım; Peyk/Uyan(To Minore Tis Avgis)🎶

kelimeleredair 5 years ago

Kambur

Şule Gürbüz

22 Gönderi

Düşündüm de bir insan eğer beni anlamak istiyorsa, kim olduğumu bilmek, iç sesimi duymak istiyorsa bu kitabı muhakkak okumalı.( Kim neden böyle bir şey istesin ki, diyor iç sesim bir yerlerden, muhtemelen solumdaki şeytan olsa gerek.) Şule Gürbüz ile tanışma…devamıDüşündüm de bir insan eğer beni anlamak istiyorsa, kim olduğumu bilmek, iç sesimi duymak istiyorsa bu kitabı muhakkak okumalı.( Kim neden böyle bir şey istesin ki, diyor iç sesim bir yerlerden, muhtemelen solumdaki şeytan olsa gerek.) Şule Gürbüz ile tanışma eserim oldu kendileri, üzülerek neden bu kadar bekledin diyorum kendime, neden neden... Şule Gürbüz öyle birisi ki, sanki benim karşıma geçmiş de beni bana anlatıyor. O anlatıyor ben ağlıyorum tam da böyle hissettim işte. Söyledikleri canımı çok yaktı, boş yaşadığımı hissettim, yaşamın bir anlam barındırmadığını ve bir zır deli olduğumu. Evet evet ey insanlar ben bir zır deliymişim, yani bu demek oluyor ki ben bu hayatta bir zır deli olabilmişim, bir zır deli olmayı başarmışım. Çok tanıdık bir his olduğunu söylemeliyim tüm bu kelimelerin, sanki hemhâl olmuş Şule Gürbüz ve kelimeleri benim günlüğümle. Hakîkaten de günlüğümü okuyormuşum gibi hissettim yer yer. İncecik, doksan iki sayfalık bir kitap. Bedensel olarak bu kadar işte de... Aman Yarabbi barındırdığı o mânâ, o anlam öylesine ağır ki. Şule Gürbüz; "Hayran olduğum şairler boş bulunduğum bir an beni arkadan bıçaklayanlardır." Diyor. Bakın işte ben de, öylece ânsızın boş bulunduğum bir vakitte birden elim kolum bağlandı ve yürüyemez hâle büründüm. Bundan sonrası hayatım için bir fon ve başucu kitabı olarak kalacak Şule Gürbüz ve kelimeleri. İnsan, kendi kendisini okumak istiyorsa bu kitabı muhakkak muhakkak okumalı, yaşamalı. Bu kitap yağmursa o yağmurda sırılsıklam olmalısınız. Ve son olarak; kendime, kendimde rastladığım: •"Sanki oldum olası bir büyük odayı arşınlıyor; ara sıra elimi muma uzatıp yakıyor, ve haykırışımı hep sonraya saklıyorum. "Dur!" denilen yeri de, yaşamak üzere erteleye erteleye tüketiyorum." •Şunu söylemeliyim ki ben bu kadar değildim; henüz bitmedim ama, eksildim. Yakında yalnızca suyum kalacak, ve bu yüzden bana kızılacak." Kitabın neredeyse tamamının altını çizmişim... Ayrıca sayfa 11'de el değmiş hayallerimize dair müthiş bir benzetme yapmış Şule Gürbüz, tam orada nutkum tutuldu da ağlamak istedim...

kelimeleredair 5 years ago

Dol Karabakır Dol

Bedri Rahmi Eyüboğlu

3 Gönderi

Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun 1974 yılında, içerisinde yayımlanmamış şiirlerinin de bulunduğu şiir kitabı. Kitabın içerisinde şairimizin zamanın da resmettiği eserlere de bakma fırsatı oluyor okuyucunun, ki hepsi çok güzellerdi bence. Bedri Rahmi'yi okurken umuda dair filizlenmeler hissettim, kendisi umudu doğada arayan…devamı