(@) - Raf

Spoiler içeriyor Fark ettim de bir filmi izledikten hemen sonra yorum yapınca daha çok keyif alıyorum ama aradan uzun bir zaman geçince sanki buraya yazmak bir görev haline geliyor ve erteledikçe erteliyorum. Aslında yazmak zorunda değilim fakat yazmayınca da kendimi huzursuz hissediyorum.…devamıFark ettim de bir filmi izledikten hemen sonra yorum yapınca daha çok keyif alıyorum ama aradan uzun bir zaman geçince sanki buraya yazmak bir görev haline geliyor ve erteledikçe erteliyorum. Aslında yazmak zorunda değilim fakat yazmayınca da kendimi huzursuz hissediyorum. Bu paradoksun içinde gidip geliyorum. Neysee bir şeyler yazalım o zaman. DC evrenini çok fazla bilmiyorum, sadece The Dark Knight filmini izlemiş ve o filmi de beğenmiştim. Karkaterleri de hoşuma gitmişti. Ama bu film Dark Knight gibi değildi, daha çok psikolojik sorunları olan bir adamın bu hale nasıl geldigiyle ilgiliydi. Joker'i merak ediyordum çünkü kötü diye tabir ettiğimiz insanların, iyi oldukları dönemlerde iyiliklerinden suistimal edildiklerini düşünüyorum ve bu yüzden de kötü bir insan olmayı seçmelerini normal karşılıyorum. Keşke böyle olmasaydı ama maalesef durum bu. Tabii Joker, kötü olmayı biraz abartmış olabilir çünkü onunki sosyopatlık derecesinde bu yüzden işlediği suçların kabul edilebilir olduklarını düşünmüyorum. Filmin başlarında biraz sıkıldığımı hatırlıyorum hatta yeğenlerimle birlikte izlediğim için habire "sıkıldınız mı, değiştirelim mi?" diye sorup duruyordum. Keşke değiştirseydik çünkü +18 filmi 13 yaşındaki çocuklara izlettigim için bir süre vicdan azabı çekmiştim. Film sosyal mesajlar veren güzel bir filmdi. Belki de her gün gördüğümüz insanlar toplum tarafından dışlanmış hissediyor olabilir, bunun için içten içe büyük bir mücadele veriyor olabilir bilemeyiz. Umarım o insanları Joker'e dönüşmeden kurtarabiliriz. İlk başta DC'den bağımsız bir film izlediğimi düşünüyordum. Joker ile Batman'ın kardeş olabilme ihtimali kısmına geldiğimizde yapbozun tüm parçaları birleşti. Bu kısımda çok heyecanlanmıştım "nasıl olabilir yaa" falan diyordum. Zaten öyle bir durum yokmuş. Genel olarak güzel bir filmdi, tavsiye ederim.

nubesh 2 years ago

Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu

Stefan Zweig

3 Gönderi

Evett biraz içimizi dökelim... Platonik aşk, eflatuni aşk, karşılıksız aşk, imkansız aşk... Bu duygu durumu için birçok şey söylenebilir, birçok tanım yapılabilir. Şu an birileri platonik aşkı için üzülüyor, unutmaya çalışıyor ya da yeniden umutlanıyor da olabilir. Nedense platonik seven…devamıEvett biraz içimizi dökelim... Platonik aşk, eflatuni aşk, karşılıksız aşk, imkansız aşk... Bu duygu durumu için birçok şey söylenebilir, birçok tanım yapılabilir. Şu an birileri platonik aşkı için üzülüyor, unutmaya çalışıyor ya da yeniden umutlanıyor da olabilir. Nedense platonik seven insanlara karşı ayrı bir sempatim var çünkü ne hissettiklerini az çok anlayabiliyorum. Ben de onlardan biriydim bu yüzden kitabı okurken çoğu zaman derin düşüncelere daldım ve keşke 13 yaşındaki bu kız çocuğunu anlamasaydım deyip durdum. Keşke anlamasaydım diyorum ama aslında platonik aşk çok güzel bir şey. Yani şu an "Benim aşka inancım kalmadı Ela!" diye geziniyor olsam da aslında bu duyguları yaşadığım için şanslı hissediyorum. Herkesin en az bir kere platonik sevmesi gerekiyor diye de düşünüyorum çünkü bu çok masum bir sevgi yaa bir de küçük yaşlarda başlamışsa tadından yenmez :) Olumlu yönleri olduğu kadar olumsuz yönleri de var maalesef. Mesela bazen bir olayı ona anlatmak istiyorsun ama yok, bir şarkıyı ona dinletmek istiyorsun ama yok, bir filmi beraber izlemek istiyor o film hakkında konuşmak istiyorsun ama yok ve daha nice yoklar türüyor. Sırf bu yüzden bir dönem hiçbir şey yapmak istemedim. Tüm şarkılar onu hatırlatıyor, tüm filmleri izlemeden önce acaba o da izlemiş mi diye düşünüyorum ya da bir yere giderken acaba bu sokaktan hiç geçmiş mi? Şu an nerede, ne yapıyor diye düşünmekten kafayı yediğim bir dönem olmuştu. Tabii benim durumum takıntı derecesinde. Yani mümkünse bu kadar takıntılı olmayın çünkü yaşamak zaten zorken ekstra zorlaşıyor. Birkaç yıl önce kitabı göz gezdirmek amacıyla okuduğumda takıntılı bir kızın mektubunu okuduğumu düşünmüştüm. Gerçi çoğu kişi platonik sevginin takıntı ile aynı anlama geldiğini düşünüyor olabilir. Belki de öyledir bilemiyorum ama şu an takıntılı bir kız değil de ömrü boyunca sevgisini dile getirememiş bir kızın mektubunu okuduğumu düşündüm. Halbuki zamanında sevgisini dile getirseydi her şey çok farklı olabilirdi. Belki de olmazdı ama en azından denemiş olurdu. Her ne kadar platonikliği güzel görsem de aslında en büyük pişmanlığım. Bu yüzden cesaretli insanlara ayrı bir hayranlığım var. Sevginizi korkmadan dile getirin arkadaşlar! Ya sevginize karşılık verecek yada vermeyecek ama bir şey olacak. En kötü son bile belirsizlikten iyidir. Neysee kitaba dönelim. Çok rahat bir şekilde okudum yani klasik Zweig kitabıydı ama sonu yarım kalmış gibi hissettim hatta üç hikaye vardı ve ikinci hikayeye geçtiğimde hâlâ mektubu yazan kız hakkında bir şey öğreneceğiz zannettim. Bu yüzden ikinci hikayeye geçtiğimi idrak edemedim. Bir tek bu kısmı sevmedim onun dışında güzeldi, tavsiye ederim :)

nubesh 2 years ago

Özgürlük Yazarları

Richard LaGravenese

88 Gönderi

Öğretmen temalı filmleri izlediğimde sonunun nasıl biteceğini az çok tahmin edebiliyorum. Çünkü hiçbir filmde başarısızlığa uğrayan öğretmen yok. Okulda yıllarca görevli olan öğretmenler hep umutsuz, yeni gelen öğretmense bir o kadar umutlu oluyor. Gerçek hayatta da bu böyle mi? Kesin…devamıÖğretmen temalı filmleri izlediğimde sonunun nasıl biteceğini az çok tahmin edebiliyorum. Çünkü hiçbir filmde başarısızlığa uğrayan öğretmen yok. Okulda yıllarca görevli olan öğretmenler hep umutsuz, yeni gelen öğretmense bir o kadar umutlu oluyor. Gerçek hayatta da bu böyle mi? Kesin bir şey diyemem çünkü daha öğretmenler odasının içine giremedim ama yakın zamanda ablam bir okulda öğretmenlik yapmaya başladı diye biliyorum ki uzun süre kötü anılan bir okulda öğretmenlik yapan kişilerin umudu tükeniyor. İlk başlarda ablam da umutluydu hatta Hicki filmini beraber izlemiş ve onun da başrol karakter gibi sınıfı iyileştireceği hakkında konuşmuştuk fakat şu an düşünceleri daha farklı. Yanii uzun lafın kısası hangi bölgede olursak olalım kötü diye tabir edilen öğrencilere rastlayabiliyoruz. Önemli olan öğretmen olarak onları iyileştirmeye, sorunun derinine inmeye çalışmak. Bu filmde de Amerika'daki sorun ele alınmış. Malum oradaki insanlar siyahlar ve beyazlar olarak ikiye ayrılmış durumda. Hatta bu ayrışma o kadar ileri seviye ki siyahiler kendi aralarında bölünmeye ve bölgelere ayrılmış durumda. İnsanların artık can güvenliği bile yoktu çünkü siyahi olarak bir bölgeyi ihlal edersen her an vurulabilirdin. Gerçi bunun için bölge ihlal etmeye bile gerek yok, hiçbir sebep olmadan da vurulabilirdin. Böyle bir çevrede büyüyen çocuklar elbette kendilerini korumak için gardını almak zorunda, silahlanmak zorunda, küfür etmek zorunda... Zorunda diyorum çünkü onlar bu şekilde öğrenmiş. Biz her ne kadar dışarıdan terbiyesiz diyelim, ne kötü çocuklar diyelim fayda etmez. Kültür her şeydir, çevre her şeydir. Bir insanın nasıl biri olduğunu yaşadığı ortama bakarak anlayabiliriz. Neden böyle olduğunu anlamaya çalışabiliriz. Konu öğrenci olunca daha da dikkatli olmalıyız diye düşünüyorum. Filmde de getto bölgesindeki bir okulda öğretmenlik yapmaya başlayan Erin'in öğrencileri anlayabilmek için gösterdiği çabayı görüyoruz. Bence çok güzel bir filmdi. Her öğrencinin hayat hikayesine ayrı ayrı üzüldüm. Gerçek bir hayat hikayesi olmasıysa beni derinden etkiledi. Fırsat bulursam kitabını da okumayı düşünüyorum. Filmin atmosferi çok güzeldi, müziklerle uyumu da merakla izlememe sebep oldu. Sadece Anne Frank'ın Hatıra Defteri kitabını okumayı düşünüyordum ondan spoi yedim diye biraz üzüldüm ama Eva'nın kitabı okurken spoi almaya çalışmasını çok tatlı buldum. Genel olarak güzel bir filmdi tavsiye ederim.

nubesh 2 years ago

Titanik

James Cameron

329 Gönderi

Spoiler içeriyor Uzun zamandır izlemek istediğim fakat bir türlü denk gelemediğim bir filmdi. Hatta bir ara yeğenlerimle izlemeye karar vermiş ve sountrack kısmını izlerken bile sıkılmıştık. Normalde olsa asla yarım bırakmazdım ama iyi ki o zaman değil de şimdi izlemişim diyorum. Titanic'i…devamıUzun zamandır izlemek istediğim fakat bir türlü denk gelemediğim bir filmdi. Hatta bir ara yeğenlerimle izlemeye karar vermiş ve sountrack kısmını izlerken bile sıkılmıştık. Normalde olsa asla yarım bırakmazdım ama iyi ki o zaman değil de şimdi izlemişim diyorum. Titanic'i bilmeyen yoktur bu yüzden uzun uzun konusundan bahsetmek istemiyorum sadece izlerken neler hissettiğimi yazacağım. Öncelikle gerçekten de abartıldığı kadar varmış. İzlerken sanki ben de oradaydım ve her an boğulmak üzereydim. Klostrofobim olmamasına rağmen izlerken daraldım. Filme başlamadan önce "üç saat nasıl geçecek yaa" demiştim hatta elimde olmayan sebeplerden ötürü iki defa mola vermiştim ama beklediğim kadar uzun sürmedi. Üç saat hemencecik bitti. Film çok güzeldi. Bazen Rose ve Jack'e sinir oldum bazen de fazlasıyla sevdim. Keşke Rose'nin nişanlısını aldatma durumu olmasaydı ama nişanlısı da çok sinir bozucuydu o yüzden bir şey demiyorum. Filmin konusunun gerçek hayattan alınması ve o gemideki onlarca insanın ölümle burun buruna geldiği anı düşünmek beni çok etkiledi. Düşünüyorum da yakın zamanda yaşanan deprem, korona gibi toplumun derinden etkilendiği olayların çok uzun zaman geçtikten sonra bir filme konu olması o dönemdeki insanları nasıl etkiler? Elbette o olayları yaşayan insanlar gibi derinden etkilenmezler belki de hiçbir şey hissetmezler ama ben bu filmi izlerken bunu düşündüm. Titanic gemisi batarken orada değildim, bir yakınım da orada değildi ama binlerce insanın ölmesi beni çok etkiledi. Bir de asla batmayacak dedikleri bir gemiydi, o kadar insan buna güvenerek bindi o gemiye. Ne acı... Ama her şeyde olduğu gibi bunun sebebi de hırstı, gösterişti. Yani o gemi bir hafta sonra gideceği yere varsaydı ne olacaktı? Varsın gazetelere manşet olmasın. Böyle olması daha mı iyiydi? Neysee filmin sonunda hepimizin de bildiği gibi gemi battı. Çoğu kişi Jack ile Rose'nin tahtanın üzerine çıkabileceğini söylemiş. Ama ben izlerken de Jack'in, tahtanın üzerine çıkmaya çalıştığını fakat çıktığı an battıklarını fark ettim bu yüzden buna bir şey demeyeceğim. Sadece Rose'nin de bir şeyler yapmasını beklerdim. Evet, o da fedakarlık yaptı. Kadın olduğu için sandalla kurtulabilirdi ama o, Jack'in yanında olmayı seçti yine de yaptığı fedakarlık yarım kaldı diye düşünüyorum. Gerçi filmin bu kadar iyi olmasının sebebi de bu sondu o yüzden yine bir şey demeyeceğim. Bu arada sadece kadınların ve çocukların kurtulma şansının olması ve erkeklerin ölüme mahkûm bırakılması da çok kötüydü az sandalın olması da cabası. Uzun lafın kısası izleyin. Zaten izlemeyen çok az insan vardır ama yine de izleyin, izlettirin. Gerçekten de abartıldığı kadar güzel bir film.

nubesh 2 years ago

2023 ÖZETİM Bir yılın daha sonuna geldik. Uzun zamandır hiçbir şey yapma isteğim yoktu. Herkes böyle mi bilmiyorum ama hiçbir şeye hevesim kalmadı. Yanii yeni yıl mi gelecek? Gelsinn... Güzel şeyler mi olacak? Olsunn... Artık her şeyi o kadar akışına…devamı

nubesh 2 years ago

Dokuza Kadar On

Özdemir Asaf

48 Gönderi

Daha önce hiç şiir kitabı okumamıştım. Tek tük dinlediğim şiirler var, onun dışında şiirlere pek ilgi duymam. "Madem seneyi kapatıyoruz bir şiir kitabı da okuyalım bari" diyerek elime aldığım bir kitaptı. Konudan bağımsız ama kitabı, şu an iletişim bile kurmadığım…devamı

nubesh 2 years ago

Nietzsche Ağladığında

Irvin D. Yalom

116 Gönderi

Raf'ın bana kattığı kötü özelliklerden biri de bitirdiğim kitabın yorumunu yazmadan diğer kitaba geçememek. Yani bu kitabı neredeyse bir ay önce bitirdim ama yorum yazmadığım için kafamda hep kitap yarım kaldı düşüncesi vardı bu yüzden de yeni bir kitaba geçemiyordum.…devamıRaf'ın bana kattığı kötü özelliklerden biri de bitirdiğim kitabın yorumunu yazmadan diğer kitaba geçememek. Yani bu kitabı neredeyse bir ay önce bitirdim ama yorum yazmadığım için kafamda hep kitap yarım kaldı düşüncesi vardı bu yüzden de yeni bir kitaba geçemiyordum. Yorumunu yazmadığın kitap da yük olurmuş insana. Nietzsche... Ah Nietzsche! Eskiden bu ismi duyduğumda "Aaa hiççi filozof" derdim ama şimdi o hiççi filozofun yaşamının bir kısmına şahit olduğum için nasıl bir tepki vereceğimi bilmiyorum. Şimdiyse sadece acılar çekmiş bir filozof diyorum. Hani kitap okurken karakterleri de hayatımıza dahil ediyor, her olayı merakla okuyoruz yaa. Tam olarak bu hisse kapıldım. Bazen ne olacağını merak ettim, sayfalarca okudum; bazen de kelimeler fazlasıyla ağır geldi ve ara vermek zorunda kaldım ama genel olarak baktığımda beğendim. Nietzsche'nin Breuer ile olan arkadaşlığı ve psikolog - danışan ilişkisinin tam tersine dönmesi çok güzeldi. Aralarda Freud'u da görüyorduk ve bu benim daha çok hoşuma gidiyordu. Okuyanlarda da aynı şey oldu mu bilmiyorum ama tanıdık isimler olunca kitaba olan ilgim daha çok artıyordu. Freud ile Nietzsche'nin karşılaşmasını o kadar çok isterdim ki... Acaba o nasıl bir yol izlerdi? Özellikle de gördüğü rüyanın açıklamasını nasıl yapardı? O dönem bu kitabı okuduğum için mi bilmiyorum ama çok etkileyici rüyalar görüyordum. Keşke Freud benim de rüyalarımın analizini yapsaydı. Kitaptaki en etkileyici kısım Breuer'in hipnoz yöntemiyle yaşamak istediklerini yaşamasıydı. Düşünüyorum da bu fırsat bana verilseydi nasıl olurdu? Zamanında yapmayı çok istediğim ama cesaret edemediğim şeyi yapsaydım mutlu olur muydum? Kitap beni çok düşündürdü, her karakterle ayrı ayrı bağ kurdum. Mathilde'ye, Breuer'e, Nietzsche'ye, Freud'a... Özellikle de en çok üzüldüğüm kişiler Mathilde ve çocuklarıydı. Bir hayata sürüklenmişler, bir hayata doğmuşlar ama ortada sevgisini yitiren bir eş, bir baba var. Fakat onlara üzülürken Breuer'e de haksızlık edemem. Onun yaşadıkları da kolay şeyler değil. Kitap boyunca hep Breuer'in hayatını okuduğum için Nietzsche ile bağlantısını anlamaya çalışıyordum. Hatta bir ara kitabın adı neden "Breuer Ağladığında" değil ki diye düşünmüştüm. Fakat son kısımda nedenini anladım. Gayet güzel bir kitaptı. Yazarın dilini çok beğendim özellikle de Breuer ile Nietzsche'nin aslında hiç karşılaşmaması ve bu tarz diyalogların olmamasına rağmen her iki tarafın düşüncelerini güzel bir şekilde aktarması gerçekten çok iyiydi. Tavsiye ederimm.

nubesh 2 years ago

Dövüş Kulübü

David Fincher

370 Gönderi

Spoiler içeriyor Dövüş kulübünün ilk kuralı dövüş kulübünden... Şaka şaka o cümleyi kurmayacağım. 1999 yılında çekilmiş ve çoğu kişinin de izlediği filmi ben yeni izledim. Evet, güzel bir filmdi ve sonunu gerçekten beğendim hatta yapıldığı yılı düşününce çok iyi bir film de…devamı

nubesh 2 years ago

Mandalinalar

Zaza Urushadze

117 Gönderi

Dünya tarihinde bir sürü savaş oldu, oluyor ve olacak. Maalesef ki insanlar olduğu sürece savaşlar olmaya devam edecek. Peki ama bu savaşlar neden var? Ufacık bir toprak parçası mı bu hengamenin sebebi? Bir topluluğu sırf kendileri gibi değil diye ölüme…devamıDünya tarihinde bir sürü savaş oldu, oluyor ve olacak. Maalesef ki insanlar olduğu sürece savaşlar olmaya devam edecek. Peki ama bu savaşlar neden var? Ufacık bir toprak parçası mı bu hengamenin sebebi? Bir topluluğu sırf kendileri gibi değil diye ölüme mahkum etmek ne kadar doğru ya da herhangi bir insanı öldürecek yetkiye sahip olma hakkını bu insanlar nereden alıyor? Korkunç bir dönemde yaşıyoruz. Artık içimizde öyle bir nefret var ki insanları ırkına göre yargılıyor ve bunu açık açık söyleyebiliyoruz. Bu yüzden de sadece bizden olanlara iyiyiz, diğerlerine de bir o kadar kötü. Filmde de 1992 Abhazya savaşı ele alınıyor. Abhazlar ve Gürcüler arasında çıkan bu savaşta iki Estonyalı, bulunduğu yeri terk edip ailesiyle birlikte Estonya'ya göç etmek yerine savaş alanında kalmayı tercih ediyorlar. Nedeniyse mandalinalar... İvo ve Margus bir gün yaralı iki asker görüyor ve onlara yardım ediyorlar ama bir sorun var; bu askerler birbirlerine düşman. Birbirlerini öldürmek için çıktıkları yolda aynı masada yemek yiyorlar çünkü İvo'nun evi tampon bölgeydi, barışın sembolüydü. Farklı kültürler de olsa farklı dinler de olsa onlar o evde sadece birer insandı. Keşke bizler de İvo gibi olabilseydik ve önyargılarımızdan, kötü düşüncelerimizden sıyrılıp insanları insan olduğu için sevebilseydik. Filmin sonu beni hüngür hüngür ağlattı. Nasıl bir yorum yapacağımı da bilmiyorum çünkü ne yazarsam yazayım eksik kalacak. Savaşın olduğu bir dönemdeyiz ve savaşı yaşayan insanlar bunun acısını fazlasıyla çekerken bir de uzaktan bu duruma şahit olan bizler de bir çatışma içindeyiz. Kimimiz bir tarafı destekliyor kimimiz de karşı tarafı destekliyor ama sonuçta ölenler hep masumlar oluyor. Devletlerin birbiriyle alıp veremediği ne var bilmiyorum ama her ne için olursa olsun hiçbir şey onlarca masum insanın ölümünü meşrulaştıramaz. Filmi çok beğendim ve her bir karakter için ayrı ayrı üzüldüm. Bu aralar bu filmi herkese tavsiye ediyorum, siz de tavsiye ederim.

nubesh 2 years ago

Pandora'nın Kutusu

Osamu Dazai

25 Gönderi

Birkaç ay önce Japon bir yazarın, hayatına aldığı kadınlarla intihar girişiminde bulunduğuyla ilgili bir yazı okumuştum. Bu konu ilgimi çekmişti ama yazarın kitaplarını okuma gibi bir niyetim yoktu. Bu ay okuyacağımız kitap da bahsettiğim yazarın kitabıymış ki ben bunu da…devamı