Raf Yorumu: Betül (@caykovski)

Ödevim kapsamında bu filmi yorumladım, buraya da aktarmak istedim kopyala yapıştır yapıyorum o yüzden yazılar kayabilir. Filmde otizm tanısı almış bir genç olan Ben ‘in yaşadığı zorlu hayat ve yaşadığı zorbalıklar ele alınmıştı. Filmde otizm tanısının tipik özellikleri doğru ve…devamıÖdevim kapsamında bu filmi yorumladım, buraya da aktarmak istedim kopyala yapıştır yapıyorum o yüzden yazılar kayabilir. Filmde otizm tanısı almış bir genç olan Ben ‘in yaşadığı zorlu hayat ve yaşadığı zorbalıklar ele alınmıştı. Filmde otizm tanısının tipik özellikleri doğru ve güzel yansıtılmıştı. Ben ‘in insanlarla iletişimden kaçışı , içine kapanıklığı , sesten hoşlanmayışı , dışarıda bulunduğu vakit sesleri duymamak için kulaklık takışı , birtakım takıntılara sahip oluşu gibi özellikleri itibarıyla otizmin kendi içindeki özellikleri güzel işlenmişti. Örneğin Ben ‘in sayılara takıntısı vardı. Bir sahnede elimi yıkamam için 20 saniye , saçımı düzeltmem için de 15 saniyem var diyordu. Ayrıca yine bir sahnede her sabah 05.45 ‘ten 06.33 ‘ e kadar oyun oynadığını belirtmişti. Her gün aynı vakit dilimlerinde oyun oynaması da yine takıntısını gösteren bir durumdu . .Otizm tanısı almış çocukların içine kapanık oluşları ,insanlara karşı mesafeli duruşlarının işlenişini de yine başkarakterimiz Ben ‘ de gördük. Ben ‘in annesiyle bile mesafeli bir duruşu vardı, gerekmedikçe konuşmuyordu , iletişimi tercih etmiyordu hatta bir sahnede “ insanlar konuşuyor tuhaf tek yaptığım onları taklit etmek ve kopyalamak “ diyerek hayatın doğal ve kaçınılmaz bir parçası olan iletişime geçmeyi ve konuşmayı yadırgadığını ve tuhaf bulduğunu dile getirmişti. Kalabalıktan , dışarıda olmaktan da hoşlanmıyordu , çekine çekine hatta tabire caizse ezile büzüle omuzları çökük bir şekilde yürüyordu dışarıda. Otizmli bireyler gözlemlerim ve duyumlarıma göre ön plana alınmaktan , görülmekten hoşlanmayan , arka planda kalmayı tercih eden , kendi iç dünyalarında yaşamayı seven bir yapıdadırlar. Filmde başkarakterimiz Ben’ de de bu özelliklerin yansıyışına şahit oluyoruz . Filmde Ben oyunu hayatının merkezi yapmış , oyundan bir sanal dünya kurmuş kendine , gerçek hayatı oyunla özdeşleştiriyor , zorda kaldığı anlarda kendini oyundaymış gibi düşünüyor , bir çeşit savunma ve gerçek hayattan kaçış mekanizmasına benzetebiliriz bunu. Okulda zorbalık görüyor , dalga geçildiğinde karşı koyamıyor . Zorbalık gördüğünü kimseye anlatamıyor , annesine bile. Çocukların kendilerine savunamamalarının , kendilerini koruyamamalarının , dur diyememenin sebeplerinden birinin onlara istemediği bir şey olunca hayır demeyi öğretmemiz olduğunu düşünüyorum. Onlarla güvenli bir bağ kuramıyoruz , belki zorbalık yaşayınca ona bunları yaşatanlar yerine kendisi utanıyor , söylemeye çekiniyor , bizim kızacağımızıdüşünüyor olabilir. İşte ebeveynlerin de çocuklarında bu algıları yıkması gerekiyor. Zorbalık görmenin onların suçu olmadığını sadece zorbalığı yapanların suçu olduğunu anlatmamız ve her daim yanında ona destek olduğumuzu onun güvende olduğunu hissettirmemiz gerekiyor. Ona yardımcı olacağımızı ona inandırmamız ve kabullendirmemiz gerekiyor .Zorbalıktan korunma yollarını , istemediğinde hayır demeyi , kendini savunmayı , kendini korumayı , kollamayı öğretmemiz gerekiyor. Bu konuda özellikle velilere çok iş düşüyor. Filmdeki otizmli başkarakterimiz Ben’in uyum sorunları güzel yansıtılmıştı. Annesiyle bile sorunlarını paylaşmıyordu. Özellikle gelişimsel yetersizliği olan bireylerde anne – çocuk bağı kurmanın çok önemli olduğunu düşünüyorum. Onun her daim yanında olduğumuzu hissettirmemiz gerektiğini düşünüyorum . Ben ‘in annesi Ben için bir sahnede “ otizm diye etiket yapıştırıyorlar , bana göre benim çocuğum sadece benim çocuğum “ demişti . Bu sözünde her türlü tanıyı , tanımlamaları , etiketleri bırakıp çocuğunu benimsediğini ve her türlü tanıyı bırakıp çocuğunun her şeyden önce birey ve onun çocuğu olduğunu dile getiriyordu. Bir sahnede doktor da Ben için “ sıradışı bir çocuk , sıradan olmak için mücadele ediyor “ demişti burada gelişimsel yetersizliği olan çocukların ayırıcı özellikleri bulunan , özünde özel bireyler olduğunu kastetmek istemişti benim çıkarımlarım doğrultusunda .Ben insanlardan alamadığı saygı – sevgi ihtiyacını oynadığı online oyundan alıyordu. İnsanlarla yaşadığı uyum sorunlarının doğurduğu sevgisizliğin açığını oyunlardan kapatıyordu , sürekli oyun oynayarak yüksek bir levele ulaşmıştı ve bu durumdan ötürü sanal dünyada saygı görüyordu , seviliyordu. Kendisi de bu durumu “ oyunda ne olmak istersen o olursun , alet ve silahların kadar güçlüsün , gerçek hayatta sadece bir kişisin “ diyerek dile getirmişti. Çevrimiçi oyunlar , sanal dünya ona seçme ve varoluş özgürlüğü veriyordu bir bakıma .İstediği karaktere bürünüyor , istemediğinde karakteri değiştiriyordu. Gerçek hayat ise yaşamak mecburiyetiydi ona göre . Kendisi zaten yapı itibarıyla intihara meyilli , karamsar bakışlı bir bireydi. Karamsar bakışlı olduğunu bir sahnede kurmuş olduğu “ her zaman hatalı olan ben oldum “ lafından çıkarım yaptım çünkü hep kendisinde suç bulduğunu belirtmişti. Kendisine de tahammülü yok gibiydi çünkü bir sahnede aynada kendisini görünce aynaya yumruk atıp aynayı kırıp elini yaralamıştı kendini aşağı ve değersiz görüyordu. Duygularını yansıtamıyor , kimseyle paylaşamıyor çünkü güvenmiyor kimseye . Anne – oğul bağı da yok annesiyle arasında. Bu bağın kurulmasında annesine çok iş düştüğünü düşünüyorum. Ben annesine kendisini açabilse , ördüğü duvarları annesine karşı yıkabilse , annesine dert yansaBen ‘in psikolojik olarak rahatlayacağını , bu durumun Ben ‘in ruhuna iyi geleceğini düşünüyorum. Sonuçta sorunlarımıza belki çözüm getirmese de sevdiklerimize sadece dert yanmak , sorunumuzu paylaşabilmek ve karşılığında sadece onlardan manevi destek alsak bile yalnız olmadığımızı anlamak bize iyi gelecektir.