Raf Yorumu: 𝐀𝐧𝐞𝐦𝐨𝐢𝐚 ⋆ᯓ. (@anemoiaa)

Normalde yaptığımın aksine daha yüzeysel bir incelemeyle geldim, hatta değerlendirme desek daha iyi olur. Kitap, Dr. Manette'in haksız yere hapsedildiği Bastille Hapishanesi'nden on sekiz yılın sonunda çıkması ve kendisini öldü bilen kızına kavuşmasıyla başlar. Klasik bir İngiliz Edebiyatı romanı; birbirini…devamıNormalde yaptığımın aksine daha yüzeysel bir incelemeyle geldim, hatta değerlendirme desek daha iyi olur. Kitap, Dr. Manette'in haksız yere hapsedildiği Bastille Hapishanesi'nden on sekiz yılın sonunda çıkması ve kendisini öldü bilen kızına kavuşmasıyla başlar. Klasik bir İngiliz Edebiyatı romanı; birbirini hiç tanımayan ya da tanımadığını sandığımız insanların arasında var olan gizli bağlar, gittikçe hepsini birbirine yaklaştırır ve olaylar iyice içinden çıkılmaz bir hal alır. Eser, Fransız İhtilali'ni anlatan tarihi bir romandan ibaret değil. Daha çok duygulara, sebeplere ve sonuçlara odaklanmış. Kaosun elinin değdiği, hayatını değiştirdiği insanlar anlatılmış. Baskının ve zulmün, zayıf görülen insanlarda nasıl bir etkiye sebep olduğu ve vahşeti nasıl doğurduğu gözler önüne serilmiştir. Bunu, Dr. Manette'in mektubundaki bir kısımla pekiştirmek gerekirse: "Daha önce hiç ezilmişlik duygusunun bu şekilde patlak verip bir yangına dönüştüğünü görmemiştim. Bu duygunun insanların içinde bir yerlerde saklı olduğunu tahmin ediyordum ama bunun bu şekilde ortaya çıktığını bu can çekişen çocuktan önce hiç görmemiştim." Üslubu üzerine: Dickens fazlasıyla sanatsal, yoğun bir dil kullanmış. Öyle ki başlarda anlamamı zorlaştırdı. Özellikle bundan bir önceki okumamın hafif olması sebebiyle. Ama benim için bu durum yaklaşık yüz ellilerden sonra değişti, daha hızlı akmaya başladı. İhtilal sürecinde ise nasıl okuduğumu dahi anlayamadığım kadar hızlandı. Kullandığı dil, o süreci tasvir ederken çok işe yaramış. Gerçekleşen her şey, o kanlı tablo resmen gözümün önünde canlandı. Her bir duyguyu hissettirdi. Yazar kitapta çokça güçlü metaforlar ve derin imgeler kullanmış. Hepsi de ince işlenmiş. Madam Defarge'ın devamlı örgü örmesi gibi, sanırım en belirgini buydu. Dönem hakkında bilgim okulda bize öğretilenden fazlası değildi. Kitapta kafamı karıştıran kısımları araştırırken dolaylı olarak pek çok bilgi de edindim. Zaten bu romanı okuduktan sonra döneme olan ilgi ve merakın artmaması çok zor, kendimce tarihi araştırmaya devam edeceğim. Roman da tüm o sanatsallığıyla, o dönemde yaşanmış olabilecek potansiyel bir hikayeyi en duygu yüklü haliyle size sunuyor. Hikayenin sonu ise oldukça vurucu bitiyor. Kitap beni çok etkiledi. Öncelik verilmesi gereken klasiklerden bana kalırsa, okumadıysanız şiddetle tavsiye ederimm