Raf Yorumu: Sümeyye (@beatrice)

Spoiler içeriyor Aniden biten dostluk kadar acı veren bir şey yok sanırım. İlk başlarda acı hissetmiyorsun çünkü gerçekliğini sorguluyorsun, inanmıyorsun. Daha dün güldüğün, vakit geçirdiğin insanın sana artık tahammül edememesine anlam veremiyorsun. Yavaş yavaş geliyor acı, bu olayın gerçekliğine inandıkça. Acı ise…devamıAniden biten dostluk kadar acı veren bir şey yok sanırım. İlk başlarda acı hissetmiyorsun çünkü gerçekliğini sorguluyorsun, inanmıyorsun. Daha dün güldüğün, vakit geçirdiğin insanın sana artık tahammül edememesine anlam veremiyorsun. Yavaş yavaş geliyor acı, bu olayın gerçekliğine inandıkça. Acı ise insanı değiştiriyor. Sevgi acıyla birleşince nefrete dönüyor. Padraic sevdiği her şeyi kaybediyor. Kardeşini, eşeğini ve en yakın dostunu... Bu kayıplarla birlikte kasabanın en iyi kalpli insanı olarak bilinen Padraic, kötülük yapmaktan çekinmeyen birine dönüşüyor. Çünkü artık iyi kalpli olmanın iyi tarafını göremiyor. Bir sahnede şunu diyor: "Eskiden bunun bir artı olduğunu düşünürdüm. İyi kalpli bir insan olmanın. Şimdiyse kulağa çok kötü geliyor." Başlarda Colm'u çok haksız bulmuştum ama film ilerledikçe haklı veya haksız bir durumun olmadığını anladım. Hayatlarının farklı evrelerinde olan, farklı düşünce tarzlarını benimsemiş insanlar. Colm artık yaşlandığının farkında ve ölmeden önce arkasından onu hatırlatacak işler yapmak istiyor. Padraic'i ise bunun önünde bir engel olarak görüyor. Bunlara rağmen Colm'un içinde de hâlâ devam ediyor dostluk. Belki de sadece dostluğun sessiz bir şekilde zihinlerinde sürmesini istiyor. Padraic'e olan bakışından, zor zamanında konuşmasa bile ona yardım etmesinden onu hâlâ önemsediğini görüyoruz. Bağlar bu kadar kolay kopabilen bir şey değil zaten. Yönetmenden ilk Üç Billboard Ebbing Çıkışı, Missouri filmini izlemiştim ve onu da çok sevmiştim. Orada da sevgiyi abartılı davranışlardan sıyırıp küçük, anlamlı sahnelerle ifade edilmesi hoşuma gitmişti. Burada da bende aynı etkiyi bırakan sahne vardı. O da Colm'un köpeğinin Colm'un parmaklarını keseceğini anlayıp makası ondan uzaklaştırması sahnesi. Film biraz hayat gibi ilerliyor; yer yer üzülüp yer yer gülüyorsunuz. Abartı dram yok, abartı komik sahneler yok. Hüzünleniyorsunuz ama hüngür hüngür ağlamıyorsunuz, bazı sahnelere sırıtıyorsunuz ama kahkaha atmıyorsunuz. Kısacası dostluk hakkında güzel bir film. İzlemenizi öneririm. Bu arada çok fazla ana konusu dostluk olan film izlemedim. Önerileriniz varsa açığım.