Raf Yorumu: Azim (@azce42)

Bu hikâyeleri değerlendirirken, Tolstoy’un asıl amacı ve kime hangi niyetle yazdığı göz önünde bulundurulmalıdır. Kitabı edebi anlamda fazla basit ya da gereksiz bulanlar, Tolstoy’un bunu bilerek yaptığını gözden kaçırıyorlar! Yaşadığı zihinsel ve ruhsal krizin ardından aristokrat yaşam tarzını bırakan Tolstoy;…devamıBu hikâyeleri değerlendirirken, Tolstoy’un asıl amacı ve kime hangi niyetle yazdığı göz önünde bulundurulmalıdır. Kitabı edebi anlamda fazla basit ya da gereksiz bulanlar, Tolstoy’un bunu bilerek yaptığını gözden kaçırıyorlar! Yaşadığı zihinsel ve ruhsal krizin ardından aristokrat yaşam tarzını bırakan Tolstoy; halka, din ahlakına ve toplumsal eleştiriye yönelmiştir. Bu yüzden bu kısa hikâyeleri, eğitimsiz köylülerden çocuklara kadar herkesin rahatça anlayabileceği bir şekilde yazmıştır ve zor dini fikirleri basit hikâyelerle anlatmak istemiştir. Amacı sadece toplumun her kesimine ulaşmak ve insanlara kendince doğru yolu göstermektir. Hikâyeler son derece sade ve akıcı bir dile sahiptir. Bu yüzden "Tolstoy okumak istiyorum" diyorsanız, ilk adımı atmak için iyi bir seçimdir ama tabii ki Tolstoy’un diğer romanlarındaki ağırlığı ve edebiyat gücünü bu kitapta beklememek ve bu kitaptan yola çıkarak Tolstoy hakkında genel bir yanılgıya düşmemek gerekir. Kitap güzel mesajlar ve fikirler taşısa da öğretici ve dini tonu herkesin hoşuna gitmeyebilir ve hikâyeler basit gelebilir, fakat amaç zaten o olduğu için bunun eleştirilmesi doğru olmaz. Sadece bazı hikâyeler ve karakterler mesajı vermek için mantık sınırlarını aşırı zorluyor. Ayrıca Tolstoy, ağır haksızlığa karşı pasif kalmayı ve adaleti Tanrı'ya bırakmayı yani adalet arayışı açısından oldukça tartışmalı bir aşırı pasifist düşünceyi savunuyor. Maalesef bu dünyada kötüler her zaman hak ettikleri cezayı bulmuyor! Hikâyelerin zamanın Rusya’sında insanlar için yazılmış olmasına rağmen, yıllar önce ele aldığı duyguların ve sorunların günümüz Türkiye’sinde de hâlâ geçerli olması dikkatimi çekti. Toplumsal ilgisizliği, empati eksikliğini, küçük meseleleri büyüten öfke ve intikam kültürünü eleştirir. Haksızlık karşısındaki sessizliğe, yetişkinlerin anlamsız inatlaşmalarına, bitmek bilmeyen tüketim hırsına ve mutluluğu yalnızca maddi başarıda arayan sığ anlayışa dikkat çekmesi, kitabı günümüzde de anlamlı kılıyor. Okullarda tüm çocuklarla incelenmesi için verilse, 1% bile olsa bu sığ anlayışı kırmak ve daha duyarlı bir toplum inşa etmek adına bir adım olabilir. Belki tüm dünyayı değiştiremez, ama tek bir çocuğun bile doğru yolda kalmasını sağlamak, gelecekte sayısız insana iyilik olarak geri dönecektir.