Ruby Baker (@ruby_baker)

Ruby Baker (@ruby_baker)

Hobi olarak Web Novel yazıyorum. Ruby Baker -“O Yaşasın Diye”

Joined at October 2020

68 Followers 13 Following

Follow Message Statistics

Post

589

Movie

179

Serie

212

Book

ruby_baker 2 weeks ago

-BÖLÜM ÜÇ- \BAŞ BELASI/ Ambardan çıktığımda Jake ile göz göze geldim. Kan ter içinde kalmıştı. Göğsü düzensiz aralıklarla hızla inip kalkıyor, öfke ve korkuyla büyümüş gözleri üzerimden ayrılmıyordu. Ardından kaşlarını çattı, yüzünü buruşturdu ve ağır adımlarla üzerime doğru yürümeye başladı.…devamı-BÖLÜM ÜÇ- \BAŞ BELASI/ Ambardan çıktığımda Jake ile göz göze geldim. Kan ter içinde kalmıştı. Göğsü düzensiz aralıklarla hızla inip kalkıyor, öfke ve korkuyla büyümüş gözleri üzerimden ayrılmıyordu. Ardından kaşlarını çattı, yüzünü buruşturdu ve ağır adımlarla üzerime doğru yürümeye başladı. “Jake, ben—” Cümlemi tamamlamama fırsat vermeden beni kollarının arasına aldı. Bir eli başımın arkasına uzandı. Parmakları saçlarımın arasından yavaşça geçerken beni sakinleştirmeye çalışıyormuş gibiydi. Fakat elinin titrek hareketleri, aslında kendisini sakinleştirmeye çalıştığını ele veriyordu. …Ne olduğunu anlamam birkaç saniyemi aldı. Sonunda başımı kaldırıp yüzüne baktım. “Seni endişelendirdiğim için özür dilerim.” “…” Onu biraz olsun sakinleştirebilmek umuduyla yanağına küçük bir öpücük kondurdum. Fakat görünüşe göre bu da işe yaramamıştı. “Bunun ruh hâlimi değiştireceğini sanıyorsan yanılıyorsun.” “Ben yanlış bir şey yapmadım ki…” “Haberim olmadan ambara girip bir hırsızla tek başına konuşmak sence yanlış değil mi?” Dudaklarımı büzdüm. “En azından Minho’dan bir şeyler öğrenmiş oldum.” Jake derin bir nefes aldı. “Sen gerçekten…” Cümlesinin devamı gelmedi. Bunun yerine beni belimden kavrayıp çuval taşırmışçasına omzuna attı. “Jake!” “Ceza alıyorsun.” “Ne cezası?!” “Bunu düşünmem lazım.” İtirazlarım, Jake kulübeye doğru ilerlerken ormanın sessizliğini yararak ardımızda yankılanıp durdu. ⸻ Süren tartışmanın sonunda Chan’ın göz kapaklarının ağırlaşmaya başladığını fark eden Jake kendi kendine söylendi. “Baş belası…” Chan’ı yatağa taşıdıktan sonra bir süre sessizce onu izledi. Yüzündeki öfke, uykuya yenik düşmüş o sakin ifadeyi gördükçe silinmeye başladı. Eğilip alnına küçük bir öpücük kondurdu.Ardından battaniyeyi üzerine çekip özenle düzeltti. Chan’ın huzurlu nefes alışlarını birkaç saniye daha dinledi. Ancak daha sonra ayağa kalktı. Kulübeden çıkıp ambara doğru ilerlerken yüzündeki ifade yeniden sertleşti. Bu kez sıra ondaydı. ⸻ Jake cebinden çıkartıp parmaklarının arasına aldığı şeyi ağır ağır çevirerek ambara girdi. “Demek sen geldin—” Minho’nun gülümsemesi aniden soldu ve bakışları Jake’in elindeki bıçağa kaydı. “…Beni korkutmaya mı çalışıyorsun?” “Hayır.” Jake’in sesi sakindi. Ve bu durum onu daha korkunç hale getiriyordu. “Gerekirse gerçekten kullanacağım.” Minho kısa, neredeyse histerik bir kahkaha attı.Tekrardan gülümseyerek ondan korkmadığını idda eden gözlerle Jake’e baktı. “Anladım…” ⸻ Gece boyunca konuştular. Başlangıçta Jake’in tavrı sertti. Sorduğu sorular kısa, sesi soğuk ve tehditkârdı. Her kelimesi, karşısındaki adamın sabrını sınamak için seçilmiş gibiydi adeta. Fakat saatler ilerledikçe konuşmanın seyri de değişti. Minho, Seul’den nasıl kaçtığını anlattı. Nerelerde saklandığını… Nasıl yiyecek bulduğunu… Kimlerden kaçtığını… Jake ise farkında olmadan onun söylediklerinden çok, söylemediklerini dinlemeye başladı. İnsanların gözlerinin içine bakarak ne sakladıklarını anlamakta oldukça iyi olduğunu düşünüyordu. Kim bilir belki de büyüdüğü ortam onu buna mecbur bırakmıştı. Ya da yıllar boyunca insanların gerçek yüzlerini görmek zorunda kaldığı için, söylenenden ziyade suskunluğa kulak vermeyi öğrenmişti. Ama Minho konusunda emin olduğu tek bir şey vardı: Bu adamın amacı onları öldürmek değildi. Sabaha karşı Jake oturduğu sandalyeden yavaşça doğrularak ayağa kalktı.Tam kapıdan çıkmak üzereyken Minho arkasından tiz bir şekilde seslendi. “Jake.” Bunun üzerine kapının eşiğinde duraksadı ve omzunun üzerinden ona baktı. “Chan’a teşekkürlerimi ilet.” “…Ne için?” Minho’nun dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi. “Yaban mersini çok lezzetliydi~” ⸻ Jake’in kapıyı yüzüne çarpması, Minho için fazlasıyla yeterli bir cevaptı. İstemsizce sırıttı. Demek Jake, Chan’dan hoşlanıyordu. Belki de bu, ileride kullanabileceği bir koz olabilirdi. Peki ya Chan? Onun Jake’e karşı ne hissettiğini anlamak çok daha zordu. Fakat şu an bunun üzerinde kafa yormanın pek bir anlamı yoktu. Önceliği buradan kaçmaktı. Pantolonunun arka cebinde sakladığı, gözlüğünden kopmuş cam parçasını yeniden avucunun içine aldı. Bir süredir, sandalyenin arkasında birbirine bağlanmış ellerini saran ipleri bu keskin parçayla sabırla aşındırmaya çalışıyordu. Her hareketinde camın kenarı iplerin liflerine takılıyor ve aynı hareketi tekrar tekrar yinelemek zorunda kalıyordu. Minho parmaklarının arasından süzülüp tenine yayılan ince kan izine baktı ve söylendi. “Bu zor olacak…” ⸻ Jake kulübeye döndüğünde stresini atmak için temizliğe girişti. Temizlik yapmak, zihnini toparlamanın en kolay yoluydu.(Yani en azından o öyle düşünüyordu.) Kendi elleriyle yaptığı çalı süpürgesini aldı ve evi baştan aşağı süpürdü. Ardından sıra bahçedeki çamaşırlara geldi. Kıyafetlerin üzerindeki mandalları aldıktan sonra ipe asılı gömlekleri ve pantolonları toplamaya başladı.Bu esnada pantolonlardan biri dikkatini çekti. Bu Chan’ın dün giydiği pantolondu. Sağ cebinin fermuar kısmında yaban mersininin bıraktığı küçük mavi bir leke vardı. “Yani hırsız yalan söylemiyormuş.” “Ne olmuş hırsıza?” Jake irkilerek arkasını döndü. Chan, gözlerini ovuşturarak kulübenin kapısının hemen önünde öylece duruyordu. Yeni uyanmıştı. Saçları uykunun verdiği mahmurlukla darmadağınık, gözleri hâlâ uykunun ağırlığı altında yarı kapalıydı. Bir elinde ise, her zamanki pembe yastığını sıkıca tutuyordu. Bu hâli, yüzüne öylesine masum ve tatlı bir ifade yerleştirmişti ki Jake, farkına bile varmadan bir süre ona bakakaldı. “…Kapının önünde öylece durma.” “Neden?” “Sadece…” Bakışlarını Chan’ın üzerinde gezdirdi. “Daha kalın bir şeyler giy.” Elindeki pantolonu katlamaya devam etti. “Rüzgâr soğuk esiyor. Üşütmeni istemiyorum.” Chan kaşlarını hafifçe çatarak başını eğdi ve elbisesine baktı. Bir anda gözleri fal taşı gibi açıldı. “Bir dakika…Elime ilk geçen şeyi giymiştim…” Yüzü kıpkırmızı oldu. “Transparan mıydı bu?!” Elindeki pembe yastığı, bir an bile düşünmeden Jake’in yüzüne fırlattı. “Chan!” Yastığı yüzünden çekip kenara bıraktığında Chan çoktan yatak odasına kaçmıştı. Jake birkaç saniye boyunca olduğu yerde, elindeki pantolonla öylece kalakaldı. Yaşanan şeyin komik mi yoksa utanç verici mi olduğuna karar veremiyordu. Fakat bakışları yeniden elindeki pantolona kaydığında, dudaklarının kenarları istemsizce yukarı kıvrıldı. Sonunda kocaman bir gülümsemeyle başını hafifçe iki yana salladı. “Baş belası.” ⸻ Dolaptan üzerinde japonca yazılar bulunan bir tişört çıkardım. Başımı yakasından geçirip kollarımı sırayla içine soktum. Sıra pantolona gelmişti. Dolabın alt raflarını karıştırdım ama bulamadım. “Jake—” Tam arkamı dönüp ona seslenecektim ki bir el ağzımı kapattı. Bir anlık refleksle topal bacağımı geriye doğru savurdum. Tekmem bir şeye çarptı. Ama arkamdaki kişi beni bırakmadı. Aksine kolunu belime daha sıkı doladı. Yüzünü göremesemde ellerine baktığım anda kim olduğunu anladım. Nefesim boğazımda düğümlendi. Bu Jake değildi… -RUBY BAKER

ruby_baker 1 month ago

-BÖLÜM İKİ- \DAVETSİZ MİSAFİR/ "Ben..." dedim, sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Ben zombiye dönüşmedim." Gözlerim, bileklerimi sıkan ipi çözen Jake’in ellerine kaydı. Başını kaldırıp bana baktı. "Evet, dönüşmedin," dedi Jake.Yüzüne yayılan o sıcak, tatlı tebessümle. "Hâlâ benim Chan’ımsın." Bileklerimi hafifçe ovarak…devamı-BÖLÜM İKİ- \DAVETSİZ MİSAFİR/ "Ben..." dedim, sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Ben zombiye dönüşmedim." Gözlerim, bileklerimi sıkan ipi çözen Jake’in ellerine kaydı. Başını kaldırıp bana baktı. "Evet, dönüşmedin," dedi Jake.Yüzüne yayılan o sıcak, tatlı tebessümle. "Hâlâ benim Chan’ımsın." Bileklerimi hafifçe ovarak yüzüne bakakaldım. 'Ama nasıl?' diye çığlık atıyordu zihnim. Isırılmamın üzerinden tam bir hafta geçmişti. Ne bir ateş, ne bir çürüme, ne de o vahşi açlık hissi... Hiçbir hastalık belirtisi göstermemiştim. Virüs damarlarımda geziyordu ama ben hâlâ insandım. Ormanın içinde geçirdiğimiz günlerin sayısını çoktan unutmuştum. Kulübemiz, çam ağaçlarının arasında kaybolmuş eski bir avcı kulübesiydi. Dışarıdan bakıldığında rüzgârın ilk sert esintisinde yıkılacakmış gibi görünüyordu ama içerisi düşündüğümden sağlamdı. Sabahları sis, kulübenin etrafını ince beyaz bir örtü gibi sarardı. Islak toprak kokusu, reçinenin ağır kokusuna karışırdı. Dalların arasından süzülen güneş ışığı, sanki ormanın bizi hâlâ kabul edip etmediğini ölçüyormuş gibi ürkek davranırdı. Bazen saatler boyunca tek duyduğumuz ses, uzaktan gelen kargaların çığlığı olurdu. Bazen de… Hiçbir şey. İşte o zaman, sessizliğin içinde kalbimin attığını bile duyabiliyordum. ⸻ Sorunlar, yemek ambarındaki erzakların eksilmeye başlamasıyla ortaya çıktı. İlk gün kimse önemsemedi. “Yanlış saymışızdır.” dedim. İkinci gün konserve kutularından ikisi daha kayboldu. Üçüncü gün ise kurutulmuş etlerin yarısı yok olmuştu. “Birisi buraya giriyor.” Jake ambarın raflarını tek tek kontrol ederken kaşlarını çatmıştı. O akşam sırayla nöbet tutmaya karar verdik. ⸻ İlk beş gece hiçbir şey olmadı. Altıncı gece nöbet sırası tekrar bendeydi. Aslında uyumamaya kararlıydım. Ama gün boyu odun kesmiş, su taşımış, ormanda yaban mersini toplamıştım. Ve bu yüzden sırtımı duvara yasladığım anda göz kapaklarım ağırlaştı. “Bir dakika dinleneyim…” Sonrasını hatırlamıyorum. Bir anda omzuma sert bir el dokundu. “Chan.” Gözlerimi açar açmaz Jake’in yüzüyle karşılaştım. Kaşları çatılmıştı. “Uyandın mı?” “N-ne oldu?” Ayağa fırlayınca ambarın kapısının açık olduğunu gördüm. İçeri girdiğimde nefesim kesildi. Bir adam, sandalyeye sıkıca bağlanmıştı. Başında kalın bir çuval vardı. “Sen…” Şaşkınlıkla Jake’e baktım. “Sen burada mıydın?” Jake omuz silkti. “Her nöbetinde.” “Ne?” “Sana güvenmediğim için değil... Sana bir şey olmasını istemediğim için.” Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Demek ben dışarıda nöbet tuttuğumu sanırken… O, benden habersiz her gece ambarın içinde bekliyordu. ⸻ Çuval çıkarıldığında adamın yorgun yüzü ortaya çıktı. Sakalları uzamıştı. Elmacık kemikleri belirginleşmişti. Açlıktan çökmüş gözleri, yine de çevresini dikkatle izliyordu. Uzun süren sorgunun sonunda adının Minho olduğunu öğrendik. Erzak çaldığını inkâr etmedi. “…Ölmek istemedim.” dedi yalnızca. Ambarın içine ağır bir sessizlik çöktü. Jake hiç düşünmeden konuştu. “Onu öylece bırakamayız.” “…Bırakalım gitsin.” Jake’in bakışları buz gibiydi. “Giderse geri gelir.” “Belki gelmez.” “Gelirse?” Sustum. “O zaman…” Cevap veremedim. “Hayatta kalmak istiyorsan bazen zor kararlar vermen gerekir.Her ne kadar ellerini kana bulaman gereksede.” Başımı iki yana salladım. “Hayır.” “Chan.” “HAYIR!” “Bu adam bizi öldürebilir.” “Henüz öldürmedi!” “O sadece fırsat bulamadı.” Derin bir nefes aldım. “Ben buna izin veremem…” Jake uzun süre yüzüme baktı. Sonunda sinirle arkasını döndü. “İstediğin gibi olsun.” Ama sesindeki öfke, tartışmanın bitmediğini söylüyordu. ⸻ Sabah güneş ışıkları perde aralıklarından içeri süzülürken sessizce yataktan kalktım. Jake hâlâ uyuyordu. Onu uyandırmamaya çalışarak ayak uçlarımda yürüdüm. Dün ormandan topladığım yaban mersinlerinin bulunduğu sepeti kapının önünden aldım ve doğruca ambara yönelmeden önce kapıyı dikkatlice kapattım. ⸻ Ambara girdiğimde Minho’nun başı öne eğik hâldeydi. Sanırım uyuyordu. Yavaşça başındaki çuvalı çıkardım. Adam gözlerini araladığında önce irkildi, sonra beni görünce şaşkınlığını gizleyemedi. “Sen…” “Günaydın.” Sepetten yaban mersinlerini çıkarırken gülümsedim. “Acıkmışsındır.” Ellerinin bağlı olduğunu görünce bir an duraksadım. Sonra birkaç yaban mersinini parmaklarımın arasına alıp ona uzattım. İlk başta tereddüt etti. Ardından sessizce ağzını açtı. Hiç konuşmadan birkaç tane yedi. “…Güzelmiş.” “Ormandan toplamıştım.” Bir süre sessizlik oldu. Sonra merakıma engel olamadım. “Kaç yaşındasın?” “…Yirmi yedi.” “Benden büyüksün. Peki nerelisin?” “…Seul.” Başımı kaldırdım. “Gerçekten mi?” “Evet…orada doğdum-” “Sonra?” “S-salgından yaklaşık bir yıl sonra Busan’a kaçtım.” Elimdeki son yaban mersini yere düşecekti neredeyse. Seul… Orası Kore’nin en tehlikeli bölgesiydi. Seul’den buraya kadar… Hem de tek başına? Nasıl? Yalan mı söylüyordu? Yoksa gerçekten düşündüğümden çok daha güçlü biri miydi? Sorular zihnimde birbirini kovalarken sadece omuz silktim. Şimdilik önemli olan tek şey… Karşımdaki adamın artık aç olmamasıydı. -RUBY BAKER

ruby_baker 2 months ago

-BÖLÜM BİR- \YAŞAMASI İÇİN/ Bugün hava oldukça nemliydi. Sıcak rüzgarın ve bunaltıcı havanın etkisiyle alnımda oluşan teri sildim ve Jake’e döndüm. Elindeki yelpazeyle serinlemeye çalışıyord- Bu adam onu nereden bulmuştu?! Zira bu yağmalanmış eczanenin içinde birkaç antioksidan ilaç dışında hiçbir…devamı-BÖLÜM BİR- \YAŞAMASI İÇİN/ Bugün hava oldukça nemliydi. Sıcak rüzgarın ve bunaltıcı havanın etkisiyle alnımda oluşan teri sildim ve Jake’e döndüm. Elindeki yelpazeyle serinlemeye çalışıyord- Bu adam onu nereden bulmuştu?! Zira bu yağmalanmış eczanenin içinde birkaç antioksidan ilaç dışında hiçbir şey yoktu! Bir an olsun içerledim.Böyle bir kıyametin ortasında bile onun gibi rahat olabilmeyi diledim.Sahi ne zamandır bu kabusun içindeydik? Salgın başlayalı üç yıl mı olmuştu? Susuzluktan aklım başımda değildi ve bunun için daha fazla kafa yormak istemedim. Farkında olmadan Jake’e çok uzun süre bakmış olacağım ki elindeki yelpazeyi bırakıp bana seslendi “Yaran ne durumda?” Ah ,doğru… Eczaneye gelme amacımız buydu. Uyluğumdan yaralanmıştım. “Pansuman için malzeme bulamadım”dedim. Kaşlarını hafif bir şekilde çattı.Oturduğu yerden doğruldu ve yavaşça yanıma doğru yürüdü.Gözleriyle yaramın üzerini süzüyordu.Bana gösterdiği ilgi bir anda içimi ürpertti.Onun bana gittikçe yakınlaşan bedenini geriye doğru ittim ve yaramı elimle kapattım “Ben iyiyim”dedim titrek bir sesle. Hemen ardından ceketimin kolunu yırtıp yaramın etrafını sardım.Bir süre enfeksiyon kapmaması için bu yeterli olmalıydı.Gerçi bunun pek de bir önemi yoktu. … Erzağımız da tıpkı bizim gibi tükenmişti;iki gündür doğru düzgün uyuyamamıştık bile.Bu durumda eczaneden ayrılıp yemek aramak bizi zombiler için açık bir hedef haline getirirdi. “Bugünlük burada kalmaya ne dersin Chan?Kapıyı kontrol ettim, güvenli gibi”dedi Jake.Onunla aynı fikirde olduğumu biliyordu .Peki neden soruyordu? “Başka bir seçeneğimiz var mı ki?”dedim, alaycı bir tavırla. Ama içten içe çok korkuyordum.Ya fark ettiyse? Jake bir şey söylemek üzere gibiydi ama yutkunarak gülümsemekle yetindi. Ardından çantalarımızdan örtü ve yastıkları çıkardı. … Yanımda uyuyan Jake’in yakışıklı yüzüne baktım. Yaşadığımız onca şeye rağmen, beni hâlâ neden yanında tuttuğunu anlayamıyordum. Doğuştan topaldım ve onsuz hayatta kalabilecek kadar güçlü bile değildim. Salgının ilk günü yollarımız kesişmeseydi, muhtemelen çoktan ölmüş olurdum. Tek başına olsa daha iyi olurdu. Ben, yanında olmak yerine ona yük oluyordum. Üstelik uyluğumdaki yara da cabasıydı… Düşüncelerimi toparlamalı ve her şey için çok geç olmadan önce buradan ayrılmalıydım. Yattığım yerden kalkmaya yeltendiğimde bir el omzumu sıkıca kavradı.Nefesini ensemde hissedebiliyordum. ”Nereye gidiyorsun?”dedi Jake. “…” “Sana nereye gittiğini sordum.” O an dürüst olmaya karar verdim.Sonuçta kaybedecek bir şeyim yoktu. “Enfekte oldum.”dedim “Ama aradan yarım gün geçmesine rağmen bir zombiye dönüşmedin,öyle değil mi?”dedi Jake. O biliyordu. En başından beri. “Virüsün enfekte süresi kişiden kişiye göre farklılık gösteriyor.Bunu sen de çok iyi biliyorsun.Eğer şimdi gitmezsem seni tehlikeye atmaktan başka bir şey yapmamış olacağım”dedim. Jake beni bir hışımla yere ittirdi ve bunu yaparken başımın arkası yere çarpmasın diye eliyle korudu . Bana sinirli gözler ile bakıyordu. Şaşkınlığımı belli etmeden onunla son bir kez konuşmayı denedim.”Şuan ne yaptığının bilincinde değilsin .Uykusuzluk seni yıpratmış olmalı.Yoksa zombiye dönüşecek birisini niye yanında tutmak isteyesin?” Beni sıkıca tutmaya devam etti.Sanki en ufak bir gevşemede elinden kayıp gideceğimden korkuyor gibiydi. Niye böyle davranıyordu? Gözlerimi kaçırdım,yoksa o… Aniden yüzümde bir ıslaklık hissettim.Jake’in göz pınarlarından dökülen yaşlar yanağımı ıslatıyordu.Donup kaldım.Vücudum titremeye başladı.Sakin kalmalıydım ama bedenim beni dinlemiyordu. “Seni bırakmayacağım…bırakamam.Diğerleri ile aynı sonu paylaşamazsın…buna izin vermeyeceğim”dedi Jake, çatlak bir ses tonuyla.Diğerleri ha?Şimdi onun niye böyle davrandığını anlayabiliyordum “Tom, Alexandra,Jin,Jisung,Ruby,George…”diye mırıldandım.Bunlar ölen yoldaşlarımızın isimleriydi.Sonumun onlar gibi olmasını istemiyordu. “Beni bırakmasanda er ya da geç zombiye dönüşeceğim”dedim, o beni tutmaya devam ederken. Tek eliyle bileklerimi başımın üstünde sabitlemişti, diğer eliyle de yüzüme döktüğü yaşları siliyordu.Eli yanağımdan boynuma doğru kaydı.Bu beni gıdıkladı ve irkildim. “Ne yapıyorsun!?”dedim Ama beni duymamış gibi davrandı.Avucunun içinde oluşan ter, nasırlı parmaklarından boynuma döküldü. Dokunuşları, sanki kırılmamdan korkuyormuşçasına narindi.Onu itmeye çalıştım ama çabam nafileydi.O çok güçlüydü. … Yüzünü yavaşça yakınlaştırdı.Nefes alıp verişi her saniye daha da hızlanıyordu.Dudaklarını araladı ve gözlerimin içine baktı. Sanki benden izin bekliyordu. Başımı usulca yana çevirdim; çünkü ona bu izni verecek cesareti kendimde bulamıyordum. Buradan bir an önce çıkmam gerekiyordu.Topal olan ayağımla ona vurmayı denedim. Hareketimi anında sol baldırıyla kesip iki bacağımı da, kaçamayacağım şekilde, kendi bacaklarının arasına alarak sıkıca kendine kilitledi. Ardından yanağıma hafif bir buse kondurdu.Tepki vermedim ”Burada benimle beraber mi ölmek istiyorsun?”dedim “Evet”dedi hiç tereddüt etmeden. “Peki öyleyse” dedim; ardından düşünmeye fırsat bırakmadan dudaklarına dokundum.Bileklerimi sıkıca tutan eli zamansız öpücüğümle birlikte gevşedi.Bu benim için bir fırsattı.Dirseğimle kafasına sert bir darbe indirdiğim gibi doğrulup kapıya doğru koşmaya başladım.(Tabi biri topal diğeri yaralı iki bacakla ne kadar hızlı koşabilirsem!)Neyseki eczanenin tek bir giriş çıkış noktası vardı.Kendimi dışarı attım ve kapıyı hızla kilitledim. Anahtarı ilaç dolabının üstünde bulup, sonradan lazım olur diye cebime attığımda, işlerin buraya varacağını hayal bile edemezdim . Her şeyi onun yaşaması için yapmıştım. Peki neden cam kapının önünde durmuş, sanki hatalı benmişim gibi bana bakıyordu? -RUBY BAKER