(@) - Raf

GÜEROS (2014) .. 🎠 Yönetmenliğini Alonso Ruizpalacios'un yaptığı Meksika yapımı dram - komedi filmidir. Tamos adlı küçük bir çocuğun hayranı olduğu şarkıcı Epigmenio Cruz'a yıllar önce babasından aldığı kaseti imzalatmak için yakın arkadaşı devrimci Sombra ve Santos ile birlikte Epigmenio…devamı

sinewix34 4 years ago

Gizli Dünya

Lenny Abrahamson

102 Gönderi

ROOM / GİZLİ DÜNYA - 2015 Lenny Abrahamson'un yönettiği ve senaryosunu Emma Donoghue'nun yazdığı aynı adlı kitaptan uyarladığı 2015 yapımı dram filmidir. En iyi film, en iyi yönetmen, en iyi uyarlama senaryo ve en iyi kadın oyuncu olmak üzere dört…devamıROOM / GİZLİ DÜNYA - 2015 Lenny Abrahamson'un yönettiği ve senaryosunu Emma Donoghue'nun yazdığı aynı adlı kitaptan uyarladığı 2015 yapımı dram filmidir. En iyi film, en iyi yönetmen, en iyi uyarlama senaryo ve en iyi kadın oyuncu olmak üzere dört dalda Oscar’a aday gösterilen Gizli Dünya, tek kelimeyle insanın aklını alan bir çalışma. Emma Donoghue’nun aynı adlı çok satan romanından beyazperdeye uyarlanan film, 17 yaşındayken ‘Old Nick’ adını taktığı bir adam tarafından kaçırılan ve adamın evinin arka bahçesinde yer alan bir kulübeye hapsedilen Joy Newsome ile kulübede doğan oğlu Jack’in hikayesini anlatıyor. İrlandalı sinemacı Lenny Abrahamson’ın yönetmenliğini üstlendiği Gizli Dünya, Jack ve annesi Joy’un hapis tutuldukları odadaki ‘sıradan’ günlerini ve gündelik rutinlerini tasvir ederek açılıyor. Çatıdan gelen ufak bir gün ışığıyla aydınlanan küçücük bir odada uyuyan, yemek pişiren ve banyo yapan anne oğul, sadece televizyon aracılığıyla dış dünyadan haberdar oluyor. Dingin, olağan ve akıcı anlatımı sayesinde izleyenleri daha ilk dakikalarında Joy ve Jack’in dünyasının içine çeken Gizli Dünya, zamanla dışarıda farklı bir hayat olduğunu unutturuyor. Joy ve Jack’in gündelik rutinlerini tasvir ederken hikayenin içinde barındırdığı şiddet ve trajediyi arka planda tutmayı tercih eden film, böylelikle duygu sömürüsünden ve ajitasyondan uzak bir anlatım tutturmayı başarıyor. Öykünün çoğu zaman Jack’in bakış açısıyla anlatılması ise filme neredeyse çocuksu bir saflık katıyor. Diğer yandan, Jack ve Joy’un hikayesinin şiddeti ve trajedisi hiçbir zaman açıklıkla dile getirilmese de filmin izleyenlerde uyandırdığı belli belirsiz huzursuzluk ve iç sıkıntısı anne oğlun dünyasıyla sıkı bir duygudaşlık kurulduğunun da kanıtı oluyor. Jack ve Joy’un hapis tutuldukları odadan yayılan klostrofobik atmosfer ise filmin yarattığı bu karamsar ruh halini besliyor. Bununla beraber, dünyanın sadece etrafını çevreleyen dört duvardan ibaret olduğunu zanneden ve geri kalan her şeyin televizyon dünyasına ait olduğuna inanan Jack, Gizli Dünya’nın bu klostrofobik atmosferini dengeleyen en önemli unsur oluyor. Jack’in hayalleri ve oyunlarıyla yarattığı imgelem dünyası, filmin karamsar havasının biraz olsun dağılmasına ve duygu dünyasının zenginleşmesine katkıda bulunuyor. Filmin, Jack ve Joy hapis hayatından kurtulduktan sonra da aynı duygu durumunu ve ritmini korumayı başarması ise kendi içinde anlamlı ve tutarlı bir anlatım tutturmasına yardımcı oluyor. Gizli Dünya’nın süresi boyunca izleyenler üzerinde yarattığı etkiyi hiç kaybetmemesinde oyuncu performanslarının da payı büyük. Filmde Joy rolünde izlediğimiz Brie Larson, canlandırdığı karakterin tüm ümitsizliğini, yitikliğini, korkularını ve yaşadığı her şeye rağmen oğlu için ‘normal’ bir gündelik ritim yaratma çabasını izleyenlere başarıyla aktarıyor. Çocuk oyuncu Jacob Tremblay ise yaşının çok üzerinde bir performans sergileyerek yeteneğine hayran bırakırken, yönetmen Lenny Abrahamson’ın oyuncu yönetimini de takdir etmemize vesile oluyor. Usta oyuncu William H. Macy’nin bir görünüp bir kaybolduğu filmde, Joy’un annesi rolünde izlediğimiz Joan Allen ise Brie Larson ve Jacob Tremblay’e başarıyla eşlik ediyor.

sinewix34 4 years ago

12 Öfkeli Adam

Sidney Lumet

379 Gönderi

12 ÖFKELİ ADAM (12 ANGRY MEN) - 1957 Sidney Lumet'in yönettiği 1957 ABD yapımı drama filmidir. Reginald Rose'un aynı adlı oyunundan uyarlanan film bir duruşmada bir jüri üyesinin diğer on bir jüri üyesini şüphelinin suçsuz olduğu konusunda, makul şüphe temelinde,…devamı12 ÖFKELİ ADAM (12 ANGRY MEN) - 1957 Sidney Lumet'in yönettiği 1957 ABD yapımı drama filmidir. Reginald Rose'un aynı adlı oyunundan uyarlanan film bir duruşmada bir jüri üyesinin diğer on bir jüri üyesini şüphelinin suçsuz olduğu konusunda, makul şüphe temelinde, ikna etme çabaları hakkındadır Aldığı Ödüller: Amerikan Senaryo Yazarları Birliği Ödülleri Film Dalında En İyi Drama Senaryosu Ödülü, BAFTA En İyi Yabancı Erkek Oyuncu Ödülü 12 Öfkeli Adam, cinayetle suçlanan bir genç ile ilgili karar vermekle yükümlü 12 jüri üyesinin karar verme sürecini konu ediyor. Latin Amerikalı bir genç adam, babasını öldürdüğü gerekçesiyle cinayetle suçlanır. Sanığın kaybettiğini söylediği bir bıçak ise cinayetin işlendiği odada bulunmuştur, gencin mahkemeye sunduğu savunma zayıftır ve olan biteni duyduklarını söyleyen pek çok tanık vardır. Sanık suçlu bulunduğu taktirde idama mahkum edilecektir.Jüri sonuçları pek de şaşırtıcı değildir: 12 jüri üyesinden sadece sekiz numaralı jüri üyesi Davis 'suçsuz' hükmü yönünde oy vermiştir. Davis’in jüri üyelerini ikna etmeye çalışması esnasında her jüri üyesinin 'suçlu' kararı vermesinin arkasında ise, aralarında yabancı düşmanlığı, kanuna aşırı güven, çoğunluğa uyma, geçmişle hesaplaşma gibi farklı kişisel sebepler olduğu ortaya çıkacaktır. Bir filmi önemli ve kalıcı kılan, o filmi diğer filmlerden farklı bir konuma sokan yegane şeyler izleyicide uyandırdığı duygular ve anlatmaya çalıştığı fikirlerdir bana göre. Tek mekan filmleri için bu daha zordur çünkü izleyici farklılık görmek ister; farklı karakterler, farklı çekim teknikleri, farklı kameralar… Sidney Lumet’in yönetmenliğinde 1957 yılında yayınlanan 12 Kızgın Adam, türün diğer örneklerinden sıyrılarak sinema tarihinde kalıcı bir yer edinmiş ve dünyanın her yerine dağılmış insanlara adaletsizliğin ne denli hasarlara yol açabileceğini, ön yargıları kırmanın Einstein’ın da dediği gibi ‘atomu parçalamaktan bile daha zor olduğunu’ sadece bir buçuk saat kadar kısa bir sürede en iyi şekilde anlatmayı başarmıştır. On iki jüri üyesinin sanık hakkında karar vermek üzere girdikleri dar bir odada yaşananların anlatıldığı film; hukuk sistemi, idam cezası ve ırkçılık gibi konuları eleştirirken aynı zamanda adaleti uygulama hakkı tanınmış kişilerin psikolojisini, karakterlerini, ön yargılarını, mantık ve vicdan ölçülerini ele almıştır. Henry Fonda’nın unutulmaz oyunculuğu ile insanı izledikten sonra düşmeye sevk eden inanılmaz senaryosuyla film, vizyonundan 62 yıl sonra bile hala gelmiş geçmiş en iyi filmler arasında gösterilmektedir. Film içerik olarak, on iki tane jüri üyesinin, mahkeme salonundan çıkıp özel odalarında kimin suçlu, kimin suçsuz olduğunu tartışmaya gitmeleri şeklinde özetlenebilir. Bu tartışma sırasında sadece bir kişi yani sekizinci jüri (Henry Fonda), zanlının suçsuz olduğuna oy verir ve olaylar burada gelişir. Bundan sonrası artık repliklerden veya çekimlerden tamamen uzaklaşmış ve insanların iç dünyasına odaklanmaya başlamıştır. Bu noktada jürilerin karakter analizlerini doğru yapmak ve filmin anlatmaya çalıştıklarını kaçırmamaya çalışmak bana göre azami önem kazanmıştır. Örnek vermek gerekirse, başroldeki Henry Fonda’nın oynadığı karakter olan sekizinci jüri, verdiği kararlarla dünya görüşümü en çok desteklediğine inandığım karakterlerden biri olmuştur. Herkes kendi işiyle meşgulken bu karakter sadece zanlının idam edilip edilmemesi gerektiğine konsantre olmuştur. Adalet bir gün herkese gerekecektir ve suçsuz olduğu kesin olmayan birinin doğrudan ölüme gönderilmesi sekizinci jürinin insani duygularına ters düşmektedir. Bu noktayı biraz daha açmak istediğimden, bu olayda bir miktar Amerikan Hukuk Sistemi’nin adaletsizliğine eleştiri yöneltildiğini düşünüyorum. (Buna bir tırnak açmak istiyorum. Bana kalırsa geçmişte verilmiş idam kararlarını gözümüzün önüne getirdiğimizde aslında bu tüm dünyadaki devletlere yönelik bir eleştiri olarak kabul edilmelidir. İdam bir insanlık suçudur çünkü geri dönüşü olmayan sonuçlar doğurmakta, insanların yaşamları elinden alınmaktadır, tırnağı kapatalım.) Her toplulukta olduğu gibi bu on iki jüri, yani on iki kızgın adam da birbirinden farklı karakteristik özelliklere, farklı iç dünyalarına sahiptir. Bir kısmı başrolümüzün sunduğu argümanlara sakin ve anlayışlı yaklaşırken bir kısmı tamamen önyargılı ve agresif şekilde karşılık vermektedir. Bu yüzden bu on iki adam dünyada yaşayan insanlığın bir özeti olarak kabul edilmelidir. Dünyadaki insanlar da böyle değil midir aslında? Kimimiz siyahken kimimiz beyazdır, yine bir kısmımız ise aslında gridir. Önemli olan önyargıları hayatlarımızdan uzak tutmak, her birimizin aslında ne kadar değerli olduğumuzun farkına varabilmektir. Tekrar filmin içeriğinin incelemesine dönecek olursam, filmde konu olarak bir cinayet davası ele alınmaktadır. Cinayet davasında sanığın ve tanıkların ifadeleri alınmış, artık son karar jüriye bırakılmıştır. On iki jüriden on bir tanesi -kimisi sadece işten kaytarmak, kimisi sadece suçlu bulmak için suçlu bulmak amacıyla, kimisi ise tamamen aksini düşünmeden önyargıyla yaklaşarak- sanığı suçlu bulmuş, sadece bir tanesi -belki gerçekten suçlu bulmadığından belki de sadece doğrudan, düşünülmemiş bir karar vermemek amacıyla- suçsuz bulmuştur. Kararın çıkması için on ikisinin de ortak bir karara varması gerekmektedir. Başrolümüz olan sekizinci jüri de aslında bir insan olmaktan öte bedeni olan bir eleştiri rolünü üstlenmektedir. Her şeyi gereğince sorgulamakta ve hiçbir argümana önyargıyla veya düşüncesiz yaklaşmamaya gayret göstermektedir. Bir hiç olmak çok üzücüdür beyler. İnsanlar hep aranmak ister, dinlenmek ister, hayatta bir kez de olsa önemli olmak ister. Sanığımız olan çocuk, Amerika’nın ‘ghetto’ mahallelerinde yaşayan, toplumdan uzaklaştırılmış ve hiçbir zaman kabul edilmemiş biri olarak tasvir edilmiştir. Cinayet ise yine filmden öğrendiğimize göre bir geceyarısı gerçekleşmiş ve bir adamın ölü bulunmasıyla ortaya çıkmıştır. Olay yerinde bulunan bıçağın çocuğa ait olduğu öngörülmüş ve çocuk şüpheli bulunmuştur. Çocuk da o saatte bir sinema filminde olduğu ifadesinde bulunmuş ancak filmin adını hatırlayamadığı için çocuğun üstünde toplanan önyargılar artmış ve çocuk bir suçlu imajından fazlasını vermemeye başlamıştır. Jüri de bu düşüncenin aksini düşünmemektedir. Bir kişi hariç bütün jürilere göre bu aşırı şekilde açık bir sonuçtur; onlara göre her zamanki gibi bir kenar mahalle çocuğu babasını öldürmüştür. (Bu tip insanlar için bu hep öyledir, vardıkları her karar doğaldır ve bundan başka da doğruları yoktur.) Bir jüri de aksi yönünde karar vermiş ve tartışmalar başlamıştır. Filmi yeterince özetlediğimi düşünerek artık farklı boyutlarda bir incelemeye geçmek istiyorum. Normal şartlarda bir filmdeki mekan sayısı arttıkça ayrıntı sayısı daha fazla olur, tersi durumda da mekan sayısı azaldıkça ayrıntıların daha seyrekleştiğini görürüz. Ancak bu durum asla bu film için geçerli kabul edilemez çünkü filmin dünyası küçüldükçe, yani karakterleri yakından incelemeye başlayınca ayrıntıların arttığını görmek mümkün. Film, en zalim karakterin bile bir anda empati kurmaya başlayan, anlayışlı bir insana dönüşümünü yaşama fırsatını sunmakla kalmıyor, dünyadaki siyah ile beyazı, doğru ile yanlışı ayırt etmenin aslında göründüğü kadar kolay olmadığını bize en mütevazı şekilde aktarıyor. İç dünyalarını hakimiyeti altına almış olan önyargılarından kurtularak birer jüri olmaktan çok birer insan olduğunu hatırlayan bir düzine insanı görme şansı yakalıyoruz. Elimi kaldırıp bir çocuğu ölüme göndermek benim için pek kolay değil. Jüri üyeleri çocuğun suçlu olup olmadığını tartışırlarken, çocuğun suçlu olduğunu düşünenlerin bu kararı kişisel sorunlarından ve önyargılarına dayanarak verdiğini görüyoruz. Başrolümüz sekiz numaralı jüri ise, verecekleri hayati kararın öneminin farkına varamayacak kadar düşüncesiz olan jüri üyelerini, içinde bulundukları bencillik ve önyargı çukurundan çıkarıp insan hayatının kişisel kinlerden ya da çok sevdikleri takımın maçından daha önemli olduğunu ortaya koymaya çalışıyor. Ancak filme tamamen zıt bir bakış açısıyla da bakmak gerekir. Filmde suçlu ve suçsuz kavramlarının siyah ve beyaz misali ayrılamayacağı ve adalet terazisinin ne kadar hassas kullanılması gerektiği vurgusu öne çıkarken filmin sonunda geçen “Varsayalım sen bizim fikrimizi değiştirdin. Ya çocuk babasını gerçekten öldürmüşse?” sorusunun, filmi tamamıyla muamma bir hayal ürünü durumuna sokmasa da, kanıtların birçoğunun rastlantılarla çürütülmesi seyircinin zihninde bir soru işareti bıraktığını söyleyebiliriz. İşte benim düşünceme göre de bu soru işaretleri bir nevi şu şekilde kalkmaktadır; filmde öncelikle zanlının suçluluğu ya da masumiyeti hakkında yerleştirilmiş bir gerçeklik bulunmuyor. Tam tersine izleyici de karakterler de bu ayrıma film ilerledikçe birlikte varıyorlar. Burada kritik bir nokta bulunuyor ki o da gerçeklik ve ayrım kavramları arasındaki farklılık. Film bize kötünün ve iyinin “gerçeklik” gibi net ve tartışılmaz kavramlar olmadığını hatırlatmaya çalışıyor. On bir jüri üyesi de filmin başında zanlının suçlu olduğuna ve verilecek cezayı sonuna kadar hak ettiğini düşünürken, sonlarda jüri üyeleri ortak bir bilinçle zanlının bu cezaya hak etmediğine karar getiriyorlar. Önemli olan kararlarının hukuki açıdan doğru olup olmaması değil aslında, önemli olan tek şey on iki jüri üyesinin, jüri değil birer insan olduklarını hatırlayıp etik bir karar vermeleri ki bu gücü içlerinde bulabilmiş olmaları etkileyicinin ötesindedir bana göre .. "

sinewix34 4 years ago

İhtiras Tramvayı

Elia Kazan

8 Gönderi

A STREETCAR NAMED DESİRE ( İHTİRAS TRAMVAYI ) - 1951 İhtiras Tramvayı (A Streetcar Named Desire), 1951 yılında Pulitzer Ödülü kazanmış Tennessee Williams'ın aynı adlı oyunundan uyarlanmış bir Oscar Ödüllü filmdir. Filmi, oyununu da yöneten Elia Kazan yönetmiş, baş rollerde…devamıA STREETCAR NAMED DESİRE ( İHTİRAS TRAMVAYI ) - 1951 İhtiras Tramvayı (A Streetcar Named Desire), 1951 yılında Pulitzer Ödülü kazanmış Tennessee Williams'ın aynı adlı oyunundan uyarlanmış bir Oscar Ödüllü filmdir. Filmi, oyununu da yöneten Elia Kazan yönetmiş, baş rollerde Marlon Brando (Stanley Kowalski), Vivien Leigh (Blanche DuBois), Kim Hunter ve Karl Malden. Leigh dışında hepsi Broadway kadrosunda görev almıştır. Filmin yapımcısı yetenek avcısı avukat Charles K. Feldman ve Warner Bros Stüdyoları'nda çekilmiştir. Senaryosu Oscar Saul tarafından yazılmıştır. Film, 1999 yılında Birleşik Devletler Kütüphane Kongresi tarafından “kültürel olarak önemli” filmler arasında ilan edilmiş ve Ulusal Film Sicil Dairesi’nde korunmasına karar verilmiştir. Film müzikleri Hollywood’da zamanın en radikal yükseliş eğiliminde olan Alex North tarafından yapılmıştır. North, geleneksel tarzın yerine karakterlerin psikolojik dinamiklerini yansıtan kısa tınılar yazmasıyla ünlenmiştir. Filme yönelik çalışmasına o yılın En İyi Müzik Akademi Ödülü’ne aday gösterilen iki filminden biridir. Dört oyunculuk kategorisinde de Akademi Ödülü'ne aday gösterilen filmlerden biridir. Gerçekte bir tiyatro yazarı olmasına rağmen, Tennessee Williams sinemacılar tarafından çok sevilen bir senaristtir. Çok sayıda oyunu filme çekilmiş ve bunlardan iki tanesi Oscar’a aday olmuştur. Süslü anlatımları pek sevmez Tennessee Williams. Olay örgüsü basittir. Başı ve sonu bellidir. Kafa karıştırmaz. Zaten tiyatro senaryoları yazdığı için, fazla mekân da kullanmaz. Diğer yandan; oldukça zordur onun senaryoları. Karışıktır. Anlaması güçtür. Analiz gerektirir. Anlatılanı değil de, anlatılmak isteneni anlamaya çalışmak yorar insanı. Tennessee Williams’ın en popüler uyarlamalarından sayılan, 1952 Oscar Adayı İhtiras Tramvayı (A Streetcar Named Desire); tüm mal varlığı olan Belle Reve’i kaybederek, kız kardeşi Stella’nın yanına taşınan Blanche hakkında. Blanche, ihtişamı seven bir kadındır. New Orleans’ın kenar mahallelerinden birinde, bir apartmanın alt katında, küçücük bir dairede yaşayan kız kardeşinin hayatı onu tatmin etmez. Ayrıca, Stella’nın kocası, Stanley’nin davranışlarından da oldukça rahatsızdır. Aynı çatı altında bir süre birbirlerine katlanırlar ancak Blanche’ın, Stanley’nin arkadaşı Mitch’e âşık olması; bardağı taşıran son damla olur. O andan itibaren, Blanche ve Stanley’nin birbirlerine karşı olan tutumları tamamen değişecektir. Ayrıca Stanley, Blanche’in pek de parlak olmayan geçmişine dair çok şey bilmektedir ve bunları ona karşı koz olarak kullanmaktan kaçınmayacaktır. Realizm akımının altında inceleyecek olursak; filmde yoksulluk ve gelecek korkusu temalarını rahatça görebiliriz. Blanche, mal varlığını kaybedince, uzun yıllar boyunca hiç görmediği kız kardeşinin yanına geliyor. Aralarında bir kardeş sevgisi olduğunu söylemek çok zor çünkü birbirlerini neredeyse çocukluklarından beri hiç görmemişler ve hayatları boyunca bunun eksikliğini hiç hissetmemişler. Birbirlerinden gizledikleri çok şey var. Örneğin Stella’nın hamile olduğunu, Blanche uzun süre sonra Stanley’den öğreniyor. Stella ise Blanche’in geçmişine dair hiçbir şey bilmiyor. Stanley ona bir şeyler anlatmaya çalıştığında, duyduklarını kabullenemiyor. Blanche, o evde yaşamaktan mutlu değil. Sadece gidecek başka bir yeri olmadığı için orada kalıyor ve ileride sokakta kalmaktan korktuğu için aslında hiç sevmediği Stanley’e karşı bile iyi davranmaya çalışıyor. Diğer yandan, Mitch ile olan ilişkisini de güzel bir geleceğe zemin hazırlamak için kullandığı söylenebilir. Ona karşı bir şeyler hissettiği bir gerçek ama onunla evlenmek istemesinin asıl sebebi; kirli geçmişinden kurtulmak ve o korkunç evden uzakta, kendine ait yeni bir hayat kurmak. Bu fırsatı kaçırmamak için elinden gelen her şeyi yapıyor. Hatta Stanley’e karşı gelmeyi bile göze alıyor çünkü sahip olduğu tek şey olan güzelliği de yaşının ilerlemesiyle kaybolmaya başlıyor ve Mitch, hayatını düzene koymak için son şansı gibi görünüyor. Blanche, senaryonun en başından itibaren açıkça görüldüğü gibi; materyalist bir insan. Bu yüzden güzelliğini kaybediyor olmak onu çok üzüyor. Gerçek yaşını kimseye söylemiyor. Kırışıklıklarının fark edilmesinden korktuğu için gündüz vakti asla dışarı çıkmıyor. Hatta odasındaki ampulün üstüne bile fener takma gereği duyuyor.

sinewix34 4 years ago

Şeytanın Günü

Álex de la Iglesia

3 Gönderi

El Dia de la Bestia / Şeytanın Günü - 1995 Alex de la Iglesia İspanya'da oldukça popüler olsa da, memleketi dışında hak ettiği ilgiyi pek göremeyen bir yönetmen. İspanyolların zeki, coşkulu, tempolu kara komedilerinin en iyi yönetmenlerinden biri. Filmlerinde gözünü…devamıEl Dia de la Bestia / Şeytanın Günü - 1995 Alex de la Iglesia İspanya'da oldukça popüler olsa da, memleketi dışında hak ettiği ilgiyi pek göremeyen bir yönetmen. İspanyolların zeki, coşkulu, tempolu kara komedilerinin en iyi yönetmenlerinden biri. Filmlerinde gözünü hırs bürümüş, kayışı koparmış elemanlar ve apartman balkonlarında, çatılarında geçen fantastik kovalama sahneleri gibi alamet-i farikaları var. Bu gibi özellikleri yönetmenin sulu zirzop bir sinemacı olduğunu düşündürmesin. Örneğin çok başarılı bir diğer filmi olan ve grubumuzda da tanıtılan La Comunidad filminde insanların para için ne kadar vahşileşebileceği, bencillik ve kötülüğün sınırlarını zorlayabileceği, kirli ilişkiler kurabileceğini göstermişti. Filmlerinin yüzeyindeki komik, eğlenceli ve heyecanlı katmanın altında çok güzel toplumsal taşlamaları başarıyla yapabiliyor. Şeytanın günü filminde de yönetmenimiz Hristiyan alemine ve özellikle şeytan, deccal, kıyamet günü, tanrının krallığı, ruhunu şeytana satma gibi kavramlara çok güzel dokunuyor. Eğer hristiyanlığın bu konulardaki yaklaşımına biraz vakıfsanız film daha anlamlı gelecektir, ama bilmiyorsanız da hiç mühim değil, yine keyifle izleyeceksiniz. Filmimizin konusu, bir rahip ve ilahiyat profesörü olan Angel'in (ismi de manidar) Mukaddes kitap külliyatındaki kıyamet alametlerinin şifresini çözdüğünü iddia etmesiyle başlıyor. Eğer doğru sonuca ulaşmışsa, iki gün içinde, Noel arifesinde şeytanın oğlu Deccal doğacak ve dünyaya yıkım getirecektir. Angel, bu felaketi engellemek için şeytanla tanışmak, ona ruhunu satıyor gibi yapıp yanına sokulmak ve doğacak deccali öldürmek, böylece dünyayı kurtarmak istemektedir. Ama şeytanı nerede bulacaksınız? Zor soru... Satanistlere mi yaklaşsam, heavy metal alemine mi girsem, sürekli etrafına kötülük yaparak şeytanın dikkatini mi çeksem, gaipten haber aldığını iddia eden şarlatanlara mı sorsam? Sonuç (e) şıkkı, yani hepsi! Film böylece ilk 8-10 dakikadan itibaren beşinci vitese atıyor ve hızlı bir tempo, zekice espriler, eğlenceli aksiyon sahneleri ile bizleri ekrana kitliyor. Dediğim gibi, film sadece eğlencelik bir kara komedi/aksiyon değil; günümüzde şeytanın/kötülüğün aslında her yerde, insanın içinde olduğuna dair güzel göndermeler var. Filmde makul dozda şiddet, kan revan da mevcut, ama "kara" komedi olduğu için yakışmış. Çekimlerin ve müziklerin de kalburüstü seviyede olduğu filmi hararetle tavsiye ederim.

sinewix34 4 years ago

Merhaba Canım

Ulaş Tosun

18 Gönderi

MERHABA CANIM 🎬 2021 Ulaş TOSUN 🎥 58 dakikalık biyografik belgesel filme ; Kendisine ' Arkadaş ' adını veren Zekai Özger'in 25 yaşında cansız bedeninin bulunmasından yaklaşık yarım asır sonra ... GECİKMİŞ BİR TANIŞMA İÇİN MERHABA CANIM diyerek şiirinden dizelerle…devamı

sinewix34 4 years ago

Vahşi Gezegen

René Laloux

25 Gönderi

FANTASTİC PLANET /1973 Stefan Wul mahlasıyla yazan Fransız bilimkurgu yazarı Pierre Pairault’un romanından uyarlanan, 70’lerin ilk animasyonlarından olan ve ismi tüm zamanların en iyi animasyonları arasında geçen La Planète Sauvage (Fantastic Planet / Vahşi Gezegen) sürrealist-distopik bir deneyim sunuyor bizlere.…devamı

sinewix34 4 years ago

12 Yıllık Gece

Alvaro Brechner

8 Gönderi

La Noche De 12 Anos / 12 Yıllık Gece - 2018 Yönetmen: Alvaro Brechner / Uruguay 🇺🇾 70'li yıllarda diktatörlükle yönetilen Uruguay'da bir gece gizli bir operasyonla alınan ve 12 yıllık tecrit hapsinden sonra ülkeye demokrasinin gelişiyle birlikte serbest bırakılan…devamı

sinewix34 4 years ago

Kesişen Hayatlar

Srdan Golubovic

2 Gönderi

KRUGOVİ / KESİŞEN HAYATLAR - 2013 Ses çıkarmamak, olaylara kayıtsız kalmak insanın en kolay kaçış yoludur. Karşısında, gözlerinin önünde bir haksızlık olduğunda susmak, insan için en kolay ve güvenli seçimdir. Üç maymundan birisi olmuştur ve tamamen masum olduğuna inandırır kendini;…devamıKRUGOVİ / KESİŞEN HAYATLAR - 2013 Ses çıkarmamak, olaylara kayıtsız kalmak insanın en kolay kaçış yoludur. Karşısında, gözlerinin önünde bir haksızlık olduğunda susmak, insan için en kolay ve güvenli seçimdir. Üç maymundan birisi olmuştur ve tamamen masum olduğuna inandırır kendini; peki ne zamana kadar? Birileri tarafından sorgulanana kadar mı? Hayır, kendisiyle yüzleşmeye başlayana kadar çünkü insanın kaçamayacağı tek sorgulama budur. Hakim de kendisidir, zanlı da; olanların sorumlusu da kendisidir, cezayı verecek olan da. Peki ya kendisini suçlu bulursa cezasını kim verecektir? İnsanın kendi kendine ceza vermesi aslında pek basit görülebilir fakat aslında gerçek çok daha farklıdır, başkasının verdiği ceza sonucunda belki belirli bir süre haklarından mahrum olabilir ve cezasının bitişiyle beraber, acı’sı biter fakat kendine verdiği ceza bir ömür sürecek bir pişmanlıktır. Krugovi (Kesişen Hayatlar), tam da insanın pişmanlığı ve suçluluğu üzerine kurulmuş; sessiz kalanların sessizliğine belki bir ömür lanet ettiğine tanık olduğumuz, suçu işleyip başkası tarafından cezalandırılanların ise belirli süre hak mahrumiyeti ile kendilerini kurtardığını gördüğümüz bir film. Bosna, 1993. Üç Sırp asker Müslüman bir sivili döverken meydandaki herkes sadece gözlerini kaçırmakla yetinir. Kendisi de asker olan Marko yerde tekmeler yiyen Haris’i kurtarmak için ayaklanır, adaletsizliğe karşı gelmeye karar vermiştir. Etrafta onlarca insan gözlerini çevirip olanları görmezden gelirken Marko’nun bu çıkışı elbette ‘cezasız’ kalmayacaktır. Adaletten taraf olmak her zaman güzel sonuçlar doğurmaz, özellikle adaletle muamele etmeyen insanlarla muhatapsanız. Marko’nun müdahale edişini gördükten sonra bir anda 12 yıl sonraya gideriz; her şey değişmiş, savaş bitmiştir. 12 yıl öncesinde ne olmuştu? Marko’nun müdahalesinden rahatsız olan askerler Marko’yu onlarca insanın ortasında döverek öldürmüştür. Marko’yu döverek öldüren askerlerden biri olan Todor, yıllar sonra bir kaza sonucu hastaneye kaldırılır. Ameliyatı yapıp Todor’u kurtarabilecek tek doktor ise Marko’nun arkadaşıdır. Kesişmelerden birisi burada yaşanırken diğeri de Marko’nun sevdiği kadın Nada’nın başkasından olan çocuğuyla beraber Haris’in yanına gelip yardım istemesidir. Üçüncü ve belki en büyük kesişme Marko’nun babası olan Ranko ile Marko’nun katillerinden olan Bogdan’ın beraber çalışmasıdır. Tüm bu kesişmeler kendi içerisinde bağlantılı olduğu gibi birbiriyleriyle de bağlantılıdır. Bu bağlamda filmin içinde nedensellik olgusu izleyicide soru işareti bırakmayacak bir biçimde işlenmiştir. Yönetmen Srdan Golubevic, filmin sonunda belirttiğine göre Sırp askeri Srdjan Aleksic’in gerçek hikâyesinden yola çıkıyor fakat filmin sorduğu sorular ve yerleştirdiği küçük detaylarla meselesini hem evrenselleştirmeyi hem de felsefi bir bütünlük içinde sorgulamayı beceriyor. Kesişen Hayatlar, suçlunun kim olduğunun sorgulanmasından çok ‘suçluluk psikolojisi’ üzerine yoğunlaşıyor ve bu bağlamda tarihselci bir bakıştan öteye geçerek genel geçer bir meseleyi anlatıyor. Suçluluğun kişininin hangi pencereden baktığına göre değişen bir yapıya sahip olduğunu ve bu doğrultuda mutlak suçlunun aslında hiçbir zaman tam olarak bilinmeyeceği mesajını veren yönetmen yine de kendi tarafını belli etmekten çekinmiyor. ‘Savaşın doğası gereği’ putunu kıran yönetmen, suçun ve vicdanın her zaman geçerli olan kavramlar olduğunu anlatıyor. Marko’nun öldürülmesini izleyenler evlerine gittiklerinde ya da bir zaman sonra bununla yüzleştiklerinde bir bahane ararlarsa, onlar da savaşa sarılmayacaklar mı? Katilleri gösterip içlerini ferah tutmayacaklar mı? İnsanların gönüllerini rahatlatmak için yaptığı bu öz-avuntular ne zamana kadar sürecek? Bir gün gerçek suçluları ararken kendilerine de bakacaklar mı? Film, bu sorulara cevap aramak üzere çıktığı yolculukta, izleyenleri umut verici sonuçlara değil aksine umutlarını yok eden sonuçlara götürüyor. Umutları yok eden cevaplar karamsar bir tablo çiziyor elbette. Bu karamsar tabloyu destekleyen birçok unsur da var filmde, en önemlisi de oyunculuklar. Filmin negatif enerjisini oyuncular üzerinden gözlemlemek oldukça mümkün, yaşananın üzerinden onca zaman geçmesine rağmen insanlardaki ‘ifadesizlik’ devam ediyor ve neredeyse tebessüm eden bir karaktere bile rastlanmıyor. Oyuncuların salt yeteneklerinden ziyade filmin karakter tasarımı da bunda etkili tabii ki. Özenli bir biçimde oluşturulmuş karakterlerin filmde boşluk bırakmayacak şekilde tasarlanması, birbirleriyle ve ‘öz’leriyle çatışmayan eylemleri filmin akışını ve atmosferini destekliyor. Senaryonun giriftiliğini başarıyla taşıyan oyunculukların yanı sıra filmin estetiği ve anlatım dili de filmin öne çıkan unsurlarından. Karakterlerin yalnızlığı, mutsuzluğu ise filmin görselliğine sirayet ediyor. Golubevic, Bosna’da geçen bölümlerde savaşın tahribatını sarı tonlarıyla, Almanya’daki sahnelerde tutunamama ve yabancılık hissini gri ve mavi soğukluğuyla mekanlar üzerinden kuruyor. Mekan seçimi ve kullanımı karakterlerin psikolojilerinden ve geçmişlerinden izler taşırken aynı zamanda bu mekanların kullanımındaki estetik başarı seyircinin filmin duygusunu hissetmesini kolaylaştırmış. Kurgusal zemindeki gitgeller bu estetik görüntüler ve başarılı mekan kullanımıyla birleştirilince her anlamda vasatın üzerine çıkan bir film olmuş; tek taraftan sarkması önlenmiş. Kesişen Hayatlar, Marko’nun ölümü üzerinden savaş yıllarını, savaş atmosferindeki insanların psikolojik altyapısını, etrafındaki insanların nasıl etkilendiğini, geride kalanların ölüm ile yüzleşmelerini, suçluluk ve pişmanlık duygularını ve daha birçok şeyi gerek biçimsel gerek duygusal olarak başarıyla anlatan bir film. Tarihsel düzlemde okunabileceği gibi evrensel bir bakışla da okunabilen film sadece yapıldığı döneme hitap eden bir şey olmaktan uzaklaşıp yıllar sonra da izlenecek bir yapıt olarak kendini gösteriyor.

sinewix34 4 years ago

Çöl Gezegeni

Denis Villeneuve

235 Gönderi

DUNE ' ÇÖL GEZEGENİ ( 2021) .. 🪐 Rüyalar derinlerden gelen mesajlardır .. " Frank Herbert'ın çok satan bestseller romanından sinemaya uyarlanan yönetmenliğini Denis Villeneuve'nin üstlendiği billim - kurgu filmidir. Gezegenim " Arrakis " gün batımında oldukça güzeldir. Uçuşan kumların…devamıDUNE ' ÇÖL GEZEGENİ ( 2021) .. 🪐 Rüyalar derinlerden gelen mesajlardır .. " Frank Herbert'ın çok satan bestseller romanından sinemaya uyarlanan yönetmenliğini Denis Villeneuve'nin üstlendiği billim - kurgu filmidir. Gezegenim " Arrakis " gün batımında oldukça güzeldir. Uçuşan kumların arasında havadaki baharadı görebilirsiniz. Ancak akşam vakti geldiğinde baharat toplayıcıları görünür. Yabancılar gündüzün sıcağından kaçınmak için zamanla yarışırlar. Gözlerimizin önünde topraklarımızı yağmalıyorlar. Tek bildiğim şey insanlarımıza yaptıkları zulüm. Bir gezegen düşünün baharat olmadan yıldızlarası yolculuk yapmak imkansızdır ve bu onu evrendeki açık ara en değerli madde yapar. Atreides hanedanlığı halkına barışı ve huzuru getirmek için uğraş verirken, zalimlerden oluşan Harkonnen hanedanlığı Arrakis'e saldırarak baharat üretimini ele geçirerek inanılmaz derecede zenginleşecektir. Fakat seçilmiş kişi olan ( Lisan El - Gaib / Dış Dünyadan Gelen ) Paul aklı, uzay ve zamanı, geçmiş ile geleceği kırarak evleri çöl olan Fremenlilerin kurtarıcısı olacaktır. Denis Villeneuve bilimkurgu klasikleri arasında gösterilen kitabına sadık kalarak muhteşem bir başyapıta imza atmış öyle ki Hans Zimmer imzalı soundtrackları, büyüleyici atmosferi, muhteşem kamera yönetimi ve olağanüstü oyuncu performanslarıyla bildiğiniz nokta atışı yapmış özellikle Dük Leto rolüne hayat veren Oscar İsaac'in hayata veda ederken gözünden düşen damlalar görülmeye değer tabiki bunu söylerken Timothee Chalamet, Rebecca Ferguson, Javier Bardem, Jason Momoa ve Stellan Skarsgard'ın haklarınıda teslim edelim tek kelimeyle solo performanslara imza atmışlar. Büyük adam liderlik peşinde koşmaz. Bunun için çağrılır ve çağrıya kulak verir .. " Oscar ödül törenlerinde adını sıkça duyacağımız ve ödüllere ambargo koyacağını düşündüğüm bu epik destanı aileniz, eşiniz, sevgiliniz yada dostlarınızla sinema salonlarında mutlaka görmenizi tavsiye ediyorum 🙃 unutmayın ki çöl zayıf olanı alır .. 😊🙃