(@) - Raf

uzlet 2 months ago

'hayat, talimlere benzemiyor albayım. gerçek mermiler, insanı yaralıyor. bütün cephelerde yenilgiye uğrasaydım kolaydı albayım.'

uzlet 2 months ago

Zaten bizim payımıza düşen hep edebiyat. Yazmaktan başka ne bir yolumuz, ne de bir çıkışımız var. Yok saydığımız tüm yaraların direnişinin sembolüdür edebiyat. 'Herkes anlamasın bizi, anlayan da daha derine inmesin' diyen insanlığın sesidir. Okuduğumuz, yazdığımız nice şey; benden, senden…devamı

uzlet 3 months ago

Ba

Birhan Keskin

10 Gönderi

Spoiler içeriyor ★ “dürtme içimdeki narı üstümde beyaz gömlek var.” ★ “eksildim ben, azaldı içimdeki su yeşermiyor cümlem. oysa ben senin bir kimsenim, sensin esin. buna inandım uyudum, uyandım bununla durdum. narın içinde canım niye kanıyor?” • ben bu geçitte, susan bu…devamı

uzlet 3 months ago

Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku

İlhami Algör

62 Gönderi

Spoiler içeriyor Eksiklik. Yarımın “bir”liği. Esas olarak yarımın bir bütün ettiğinden bahsediyor İlhami Algör. İnsanların tek başlarınayken de bir bütün olduğunu, ikinci bir kişi olmadan da tam olabileceklerini trajik bir şekilde açıklıyor. Olay bütünlüğünü pek anlayamıyoruz; lakin anladığım kadarıyla anlatıcı, parçalanmış bir…devamıEksiklik. Yarımın “bir”liği. Esas olarak yarımın bir bütün ettiğinden bahsediyor İlhami Algör. İnsanların tek başlarınayken de bir bütün olduğunu, ikinci bir kişi olmadan da tam olabileceklerini trajik bir şekilde açıklıyor. Olay bütünlüğünü pek anlayamıyoruz; lakin anladığım kadarıyla anlatıcı, parçalanmış bir aşkı yaşıyor. Bu parçalanmışlığı yok sayarak birlikteliklerini bir şekilde devam ettirdiğini düşünüyor; ta ki Müzeyyen için bir başkası olduğunu gönlüne kabul ettirene kadar. Bu parçalanmış aşkın kesikleri anlatıcının ruhunu yaralıyor ve anlatıcı, bu kanayan yaraları bir şekilde iyileştirmek için çeşitli yollara başvuruyor. Zannımca en iyi çözümü yazmakta buluyor. Fakat Müzeyyen hayatına öyle bir işlemiş ki, Müzeyyen’in acısını dindirmek için yazmaya başlamasına rağmen, yazdıklarında bile Müzeyyen’in onayını almadan bir hiç olduğunu düşünüyor. Anlatıcının hislerini tek başına ifade edemediğini ve bunun için sürekli olarak imgelerle bir bağ kurduğunu görüyoruz. Acısı öyle bir boyutta ki kendisini anlatmak için sürekli olarak başka karakterlerden örnek veriyor, yaşantısını başkalarının yaşantısına benzetiyor. Bir nevi beyninin, kendisini korumak için bir koruma kalkanı oluşturduğunu da söyleyebiliriz. Çünkü imgeler yoluyla anlatıcı, zihnini meşgul ederek asıl olandan uzaklaştığını düşünüyor. Gel zaman git zaman farkına varıyor ki ne yaptıkları işe yaramış ne de beklemesi. Ne kendisi eski benliğinde ne de Müzeyyen eski Müzeyyen. Onun için Müzeyyen’den kopmak; bir boşlukta savrulup, hiç bilmediği, adını sanını duymadığı, varlığından haberdar olmadığı bir dünyada yeniden var olmak gibiydi. Çünkü her insan yeni bir dünya demekti ve Müzeyyen’in gidişiyle onun için dünya artık bambaşka bir yer olacaktı; renkler gitgide solacaktı. Genel anlamıyla ifade edecek olursak; parçalanmış bir aşktan geriye kalan hatıralarla aşkın devam ettiğini düşünen bir anlatıcıyı konu ediniyoruz. Yarım her zaman bir bütündür; ikinci bir yarıya gerek olmadan. Çünkü onun normali budur. Lakin insanoğlu için bunu kabullenip yaşamak, birine bağlanıp yaşamaktan daha zordur. Ki insan, kolaya kaçmayı seven bir yaradılışa sahiptir . Ya da biz öyle sanıyoruz. Sağlıcakla Kalın.

uzlet 3 months ago

Ermiş

Halil Cibran

141 Gönderi

Spoiler içeriyor Kitap tam anlamıyla olmasa da şiirsel bir dil ile olay örgüsünü ve çeşitli konulardaki düşüncelerini harmanlayarak okuyucuya sunuyor; bu da dolaylı olarak deneme izlenimi yaratıyor. Halil Cibran, bir kavram hakkındaki düşüncelerinden bahsederken onu yalnızca kendi başına değil, zıttıyla birlikte açıklıyor.…devamı

uzlet 3 months ago

Yaz Geçer

Murathan Mungan

14 Gönderi

Spoiler içeriyor ★ daha o gün anlamalıydım benim sana erken senin bana geç kaldığını ★ acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz bir zaman sonra batık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca. ★bir düşte karşılaşmıştık, bir düşte kaybolduk • ben sende bütün…devamı

uzlet 3 months ago

Bir Yusuf Masalı

İsmet Özel

8 Gönderi

Spoiler içeriyor ★ aşk yazılmamış olsa bile adımın üzerine adımı aşkın üstüne kendim yazarım. ★ şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana yarabbi taşınacak suyu göster, kırılacak odunu kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde bileyim hangi suyun sakasıyım ya rabbelalemin • sonra ayrılıklar…devamı

uzlet 3 months ago

Grapon Kağıtları

Didem Madak

31 Gönderi

Spoiler içeriyor • kalbim sanırım büyüyünce sokaklarda ağlayan biri olacak • ey aşk sen artık bazı şarkılar kadar yaralısın • kalbim! neden ben? bir tek aşk sözü söylememiş gibiyim. • aslında hiç istemiyorum ama ne yapsam rutubetim sözlere bulaşıyor • sevinçli bir…devamı

uzlet 3 months ago

Pervane

Şükrü Erbaş

9 Gönderi

Şükrü Erbaş... Kederin, bekleyişin, özlemin şairi. Şiirlerini okurken bazen “Ne var bunda, ben de söylerim.” hissine kapılıyorsunuz. Lakin büyük bir yanılgıya ilk adımı attığınızin henüz farkında olmuyorsunuz. Kurduğu her cümlede, yazdığı her mısrada tek bir anlamdan ziyade birçok şeyi bir…devamı

uzlet 3 months ago

Godot'yu Beklerken

Samuel Beckett

26 Gönderi

Spoiler içeriyor Beklemek. Koca bir ömür, neyi beklediğini bilmeden sürdürdüğün arayış. Ve hiç gelmeyeni beklemek de çoğumuzun yazgısı. Okurken “Ne okuyorum ben?” diye sorguluyorsunuz; çünkü bir şeyler sürekli olarak tekrar ediyor ve bir anlam bütünlüğü kurmanız mümkün olmuyor. Ama karakterlerin hareketlerini biraz…devamıBeklemek. Koca bir ömür, neyi beklediğini bilmeden sürdürdüğün arayış. Ve hiç gelmeyeni beklemek de çoğumuzun yazgısı. Okurken “Ne okuyorum ben?” diye sorguluyorsunuz; çünkü bir şeyler sürekli olarak tekrar ediyor ve bir anlam bütünlüğü kurmanız mümkün olmuyor. Ama karakterlerin hareketlerini biraz incelediğiniz zaman Vladimir’in geçmişte yaşayan, Estragon’un ise geçmişini silip bugününe odaklanan karakterler olduğunu görüyorsunuz. İkisi de bu davranışları dolayısıyla bir bütünü oluşturan temel iki öğeyi temsil ediyor. Bu trajikomik tiyatroda Pozzo benim nezdimde insanlığın temsiliyken, Lucky bir anda her şeyi yüklenen ve zaman içerisinde yaşamı bir alışkanlığa dönüştüren insanların temsilidir. Pozzo tam anlamıyla diğer karakterlere göre keskin bir davranış yapısına sahip değil; bir öyle, bir böyle davranıyor. Sürekli bir tutarsızlık mevcut. Bu hâliyle, hayatımız boyunca bir süreliğine bize eşlik eden insanların genel profili izlenimini oluşturdu bende. Ayrıca sürekli olarak Lucky’yi ezmesi, ona hakaret etmesi ve bunu “Zamanında bana çok acı çektirdi.” diyerek aklamaya çalışması, günümüz manipülatif kişiliklerinin birebir örneği olduğunu düşündürmedi değil. Vladimir ve Estragon arasındaki ilişki de çok çarpıcıydı. Sürekli olarak ayrılmaktan bahsedip bir türlü birbirlerinden kopamıyorlar. Sanki artık bir şeyler onları birbirine bağlamış gibi. Alenen bulundukları ilişki kendilerine iyi gelmiyor ama ne olursa olsun yine bir olmayı seçiyorlar. Sevgileri bir duygudan ziyade artık bir alışkanlığa dönüşmüş durumda. Bir diğer nokta ise Vladimir ve Estragon arasındaki ilişkiyi, felsefedeki diyalektik materyalizme benzetmem. Birbirinin zıttı olan iki şeyin, günün sonunda bir bütünü oluşturması gibi. Gün kavramını metafor olarak ele alırsak Vladimir burada geceyi, Estragon ise gündüzü sembolize ediyor gibiydi. Çünkü biri geçmişe tutunup karanlığa yönelmeyi seçerken, diğeri tamamen aydınlığa yönelip karanlığı reddediyor. Ama işin sonunda ikisi de birbirinden ayrılmaz bir bütün hâline geliyor. Hayat içerisinde sürekli olarak bir şeyleri bekliyoruz ve komik kısmı da şu ki neyi beklediğimizden bihaber yaşıyoruz. Kitapta tam olarak bundan bahsediyor aslında; ademoğlu her daim bir bekleyiş içerisinde. Ve bu bekleyiş süresince o “beklenenin” size ulaşmasındaki en büyük etken yine sizlersiniz. O süreç boyunca yaptığınız şeyler; kendinize yönelik ya da çevrenize yönelik fark etmeksizin, sizi o beklenene götüren küçük adımlardır. Bunu kitapla bağdaştırırsak eğer, Vladimir’in yanına çocuk geldiği zaman Godot’ya kendisi gitmeyi seçmeyip onun gelmesini beklediğini görüyoruz. Hâlbuki bir şansı vardı. Bir hiç uğruna beklemektense, beklediğine gitmek varken bu şansı tamamen elinin tersiyle itti. Her kaderde beklenene gidecek bir yol yoktur, lakin yolu oluşturmak yine sizlerin elindedir. Ve sanırım Godot biraz da umudun kendisiydi. Çünkü her bekleyiş, içerisinde mutlaka küçük de olsa bir umut barındırır. Günü gelince “Çok geçti.” diye düşünmektense bugün, yanlış da olsa bir şeyler deneyip neyi bekleyip beklemediğinizi öğrenmek daha evladır. Pek tabii bu durum kişiden kişiye farklılık gösterir. Sağlıcakla kalın @spleendevivre önerisi ile okumuştum, kesinkes sizlerinde okumasını öneriyorum. ★Seni hiç terk ettim mi ben? Gitmeme izin verdin.