(@) - Raf

●Ordan bundan duyduğum ama tam olarak ne olduğunu, nasıl olduğunu bilmediğim Türkiye'nin korkunç olaylarından biri olan "Madımak Katliam"ını anlatan bu filmi tesadüfen YouTube da görüp izledim. Film genel olarak pek iyi değildi, oyunculuklar kötüydü, her şey çok üstünkörü yapılmıştı ama…devamı

zelda_ 2 months ago

Bir Adam Girdi Şehre Koşarak

Tarık Tufan

3 Gönderi

●Tarık Tufan'ın Bir Adam Girdi Şehre Koşarak kitabı klasik anlamda bir hikâye kitabı değil. Yayınevleri bazen bunu "öykü" olarak tanıtsa da kitap, deneme, şehir yazıları, kısa anlatılar ve edebi düşüncelerin iç içe geçtiği bir metin. Bir olay örgüsü ya da…devamı●Tarık Tufan'ın Bir Adam Girdi Şehre Koşarak kitabı klasik anlamda bir hikâye kitabı değil. Yayınevleri bazen bunu "öykü" olarak tanıtsa da kitap, deneme, şehir yazıları, kısa anlatılar ve edebi düşüncelerin iç içe geçtiği bir metin. Bir olay örgüsü ya da başı-sonu belli hikâyeler bekleyen okur bu yüzden şaşırabiliyor. (Kitap bana göre bir hikaye kitabı gibi gelmedi, daha çok deneme gibi geldi ve bunu merak edip internetten araştırınca böyle bir sonuç çıktı. Mantıklı geldi) Kitapta tek bir kahraman ya da tek bir olay yoktur. Tarık Tufan, şehirde yaşayan insanların yalnızlığını, yoksulluğunu, aşklarını, kaybettiklerini ve inançlarını anlatırken sürekli düşünceler arasında dolaşır. Bir sayfada yaşlı bir adamdan söz ederken, birkaç sayfa sonra Kudüs'e, ardından çocukluğa, sonra da bir filme veya romana geçebilir. (Birkaç yazardan, kitaptan, filmden bahsediyor yer yer ve ben böyle kitaplardan çok hoşlanırım, başka pencereler açarlar bana) En önemli temalar şunlardır: Modern şehirde yalnızlaşan insan. Merhametin ve iyiliğin giderek kaybolması. Yoksullar, görünmeyen insanlar ve "şehrin ötekileri". Aşkın insanı ayakta tutan ama aynı zamanda yaralayan tarafı. İnanç, vicdan ve umut. Kitabın adı neden böyle? Kitabın adı Kur'an-ı Kerim'de geçen şu olaya gönderme yapar: "Şehrin öbür ucundan bir adam koşarak geldi..." Bu kişi, halkını hakikate çağırmak için koşan Habib-i Neccar olarak bilinir. Tarık Tufan bu kıssayı günümüze taşır ve aslında şunu sorar: "Bugün bizim şehrimize de bizi uyandıracak, merhameti hatırlatacak biri koşarak gelse ne olurdu?" Yani kitaptaki "koşan adam", tek bir kişi değil; vicdanın, iyiliğin ve hakikatin sembolüdür. Yazarın 'ilk söz' kısmında söyledikleri tam olarak kitabı özetliyor aslında. İlk söz kısmından sonra kitap "Anna" şiiri ile başlıyor ve sonu da yazarın duası ile bitiyor. Yazarın okuduğum ilk kitabı, arada dönüp okunacak bir kitap gibi geldi bana. Güzeldi. İLK SÖZ Yakama yapan cümleleri yazdm. Bir cümle insanın yakasına yapışır mı demeyin, yapışır. Gördüklerimi, hatrladıklarmı, sayıkladklarmı, unuttuğumu sandıklarımı, gözlerimi kapatır kapatmaz zihnime üşüşenleri yazdm. Aklıma ilk geldikleri halleriyle yazdım cümleleri. Bir küçük gazete haberini, bir film sahnesini, yolda gördüğüm insanları yazdım. Çoktan kabuk bağladığını düşandüğüm yaralarım vardı Yanılmışım. Yazmaya başlayınca onlar da bir bir sızlamaya ve bazen de kanamaya başladı. En çok tekrarladıklarım, en çok ihtiyaç duyduklarımdır. Bundan öte bir amacm yok. KİTAPTAN BİRKAÇ ALINTI: "Biz her şeye, esirgeyen ve bağışlayan, çokça esirgeyen ve çokça bağışlayan, hep esirgeyen ve hep bağışlayan Rabbin adyla başlayan adamlarız Anna."(11.s) "Şehrin en uzak ucundan bir adam koşarak geldi ve "Ey kavmim!" dedi, "Bu elçilere uyun! Sizden hiçbir karşılık beklemeyen ve kendileri doğru yolda olan bu kimselere uyun!" Kur'an - Yasin Suresi, 20-21 (13.s) "Tanrım, bir projem yok! Az önce fark ettim, tek bir projem bile yok."(21.s) "Çocuklar birbirlerini topa vurmalarından, saklambaçta gizledikleri yerlerden, hzlı koşmalarndan, misketlerinden, spor ayakkablarndan tanırlar."(24.s) "Para terörizmi yürüten dünya bankacıları, krallardan ve maraşellerden daha güçlüdür" diyor Eduardo Galeano. "Roma'daki Papa'dan bile daha güçlü. Onlar ellerini asla kirletmezler. Kimseyi öldürmezler; yalnzca gösteriye alkış tutmakla yetinirler."(25.s) "Kapitalizm, insanlarn birbirlerine merhamet duymasını engelleyebilmek için yüzyüze iletişim yerine kurumsal kimliklerin iletişimini önceliyor. Merhamet, modern ekonomik ilişkilerde en büyük günahlardan biri. Bir hesap hatasından veya stratejik yanlışlardan geri dönmek mümkün. Oysa merhamet geri dönülemez bir zaaftr artık" (27.s) "Bir keresinde ölmüştüm."(31.s) "Modern hayat; otomatik, mekanik, tekdüze, tek sesli, naylon, kokusuz, steril, tek frekanslı aşklar dayatıyor hepimize."(37.s) "Bir şey yapman gerekmez kötülük etmeleri için, dedim. İnsanın kötülük yapmak için sebebe ihtiyacı yoktur."(44.s) "Artık dünyanın neresinde bir çocuk ölürse orası Gazze'dir"(52.s) "Modern akıl, Tanrı'yı hesaplanabilir bir obje haline dönüştürme çabası içinde."(57.) "Bir adamın, saçlarından tuttuğu kadını sürükleyerek götürmesi gözlerimin önünden hiç gitmiyor."(71.s) "Yazmak, Kafka'nın hayatla arasındaki derin uçurumu kaldırmaya yetmiyordu."(75.s) (Yazar Kafka'yı seviyor sanırım, sık sık ona ve yazdıklarına değinmiş bu kitabında.) "Uzunca bir zaman, karşılaştığım ve karşılaşabileceğim her soru için bir cevabım olmasını önemsedim. Şimdi kendime ait soruların varlığıyla yetinmeyi öreniyorum. Anlyorum ki bu dünya, cevap verebileceğim türde açık ve anlaşılır sorular barındırmıyor. Vazgeçtim cevaplardan."(80.s) "Karmakarışık bir ruhumuz var, plastik duyarlılıklar arasında yolunu kaybetmiş."(122.s) 10 Temmuz Cuma-2026

zelda_ 2 months ago

Bir Sonbahar Hikayesi

Yavuz Özkan

4 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Bu film, Yavuz Özkan tarafından yazılıp yönetilmiş ve başrollerinde Zuhal Olcay ile Kaan Girgin yer alır. Film, 13. Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde Yılın En İyi Türk filmi ödülünü almıştır. Bir Sonbahar Hikayesi, görünüşte bir aşk filmi olsa da aslında 1980…devamı●Bu film, Yavuz Özkan tarafından yazılıp yönetilmiş ve başrollerinde Zuhal Olcay ile Kaan Girgin yer alır. Film, 13. Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde Yılın En İyi Türk filmi ödülünü almıştır. Bir Sonbahar Hikayesi, görünüşte bir aşk filmi olsa da aslında 1980 darbesinin insanların hayatında bıraktığı izleri anlatan politik bir dramdır. Film, darbeyi tanklar, mahkemeler ya da işkence sahneleri üzerinden değil; insanların ruhunda açtığı yaralar üzerinden anlatmayı seçer. Hikâyenin merkezinde geçmişlerinden kaçamayan insanlar vardır. Onlar sadece birbirlerine âşık olmaya çalışan iki insan değildir; aynı zamanda geçmişin yükünü sırtlarında taşıyan kişilerdir. Bu nedenle film boyunca karakterlerin arasında sürekli bir mesafe hissedilir. Sevmek isterler ama güvenmekte zorlanırlar. Çünkü yaşadıkları dönem, insanlara önce korkmayı öğretmiştir. Filmin adındaki "sonbahar", yalnızca mevsimi ifade etmez. Sonbahar burada; Kaybedilen umutları, gençlik ideallerinin soluşunu, Darbe sonrası sessizleşen bir kuşağı simgeler. Yaprakların dökülmesi gibi insanların hayalleri de yavaş yavaş dökülmüştür. Film boyunca gördüğümüz hüzün biraz da buradan gelir. Batı dilleri edebiyatı bölümünde akademisyen olan Zuhal Olcay kendisini 'Aydın' olarak tanımlar ve darbe dönemindeki o karışıklıklarda, o sıkıntılı dönemde ülkesini bırakıp gitmek istemez, bunu kendisine yakıştıramaz ve bu darbe dönemi ruhunda büyük bir yara açar ama yurt dışında okumuş ve yurt dışına alışmış olan bankacı eşi ise bu karışık dönemi, ülkeyi bırakıp hayatına bakmak ister. Bu iki insanın, kadınla erkeğin ya da eşlerin -her neyse- aralarındaki ilk anlaşmazlık bu konuda başlar ve sonrasında anlaşmazlıklar artar, büyür ama çoğu zaman olduğu gibi bu kadınla erkek de daha kendilerini ve birbirlerini doğru düzgün tanımadan etmeden, aradaki bu zıtlıkları bilmeden, görmeden o ilk zamanların sevgisine, aşkına, mutluluğuna kapılarak, inanarak bir de çocuk sahibi olurlar. Oysa Zuhal Olcay orada okuyan, sakin duyguları olan ve onlarla hareket eden, narin bir insan ama karşısındaki o bankacı kocası, tam bir bankacı. Bütün derdi para ve aklı fikri cinsellikte. Asla karşısındaki kadını dinlemiyor, anlamıyor. Zaten böyle iki insanın bir arada durması ne zaman mümkün olmuştur ki. (Ayrıca çocuğu da kimsenin gördüğü yok. Seyirci olarak biz de bir iki kez görüyoruz ve geçen zaman birkaç yıl) Ben bu filmle bir kez daha anladım ki kolay kolay hiç kimseyle bir olup bir çocuk getiremem dünyaya. Çünkü her şey, herkes, ben de dahil, sürekli değişim ve dönüşüm içinde. Ama iyi ama kötü... Ve bu, dünyaya gelecek ortak bir çocuk için çok riskli. Zuhal Olcay çok başka, çok hoş bir kadın ve onu izlemek çok hoşuma gidiyor genelde ama burada fazla donuktu yani buradaki rolünde çok fazla donuk, çok fazla iletişime kapalıydı bu da beni sinir ediyordu. Eşi ise inanılmaz sinir bozucu ve ne yazık ki birçok erkek gibiydi bakış açısıyla, davranışlarıyla, konuşmalarıyla, yaptıkları ve yapmadıklarıyla ve ayrıce adama sanki dublaj yapılmış gibiydi, çok hoş olmayan bir konuşma tarzı, sesi vardı. Birde filmde arka plandaki müzik çok baskındı, yer yer konuşmaları duymakta zorlanıyordum. Zuhal Olcay'ın bir öğrencisinin ondan hoşlanması, ona aşık olduğunu söylemesi olayı da aslında belki o dönemler için ve söz konusu Zuhal Olcay olunca çok normal ama bana çok geçmedi bu, yani bana sadece bir beğeniden ibaret gibi geldi, iyi de işlenmemişti ve ne yazık ki Zuhal Olcay'ın da aldatılmanın ve anlaşılamamanın acısıyla bir anda gidip kendisini ona teslim etmesi çok sık yaşanan bir durum, böyle bir ruh halinde birçok kadında ve ardından gelen pişmanlık da aynen öyle. (O yüzden ben son sahnede birçok kişinin aksine 'Sen bana bunu yaptın, al ben de sana aynısını yaptım' diyen bir kadının zaferini görmüyorum. Bu bir zafer değil çünkü. Zaten oradaki kadın karakter de bunu böyle görmüyor) Ama öğretmenin odasında bunun yaşanması açıkcası garip, saçma ve hatta uçuk geldi. Filmin sonu sanki yarıda kalmış gibi hissediliyor ama bir anlamda da çok doğru bir yerde bitmiş gibi geldi bana, bir hesaplaşma gibi kadınla erkek arasında ama aslında bir hesaplaşma da değil, belki bir iç dökme tek kelime ile ve bir kabulleniş sonbaharı... Yani konu güzeldi, işleyiş yer yer iyiydi ama genel olarak pek beğenmedim, çok hızlı da ilerliyordu bence, bir an bir şey oluyor sonra bir an başka şey... Aylar, yıllar geçiyor ama geçmiş gibi de değil yani sevemedim pek ama yine de izlenebilir. Filmde en dikkat çekici şeylerden biri, darbenin etkilerini doğrudan göstermeden hissettirmesidir. Siyasi olaylar arka plandadır; ön planda ise o olayların insan ruhunda bıraktığı kırgınlık vardır ve bunun çok ağır bir durum olabileceğini tahmin ediyorum o zamanki söz konusu darbe zamanında, en azından bazıları için. 10 Temmuz Cuma-2026

zelda_ 2 months ago

Kuşlar da Gitti

Yaşar Kemal

18 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Yaşar Kemal'in bu romanı, İstanbulda, Florya civarında kuş yakalayan üç yoksul çocuğun hikâyesini anlatır: Süleyman (Uzun, annesinin çok kıymetli kilimini Semih yüzünden satar, kuşları koymak için kafes almaları lazımdır ve hep bunun acısını hisseder), Halil (Bir başına kalan annesini düşünür,…devamı●Yaşar Kemal'in bu romanı, İstanbulda, Florya civarında kuş yakalayan üç yoksul çocuğun hikâyesini anlatır: Süleyman (Uzun, annesinin çok kıymetli kilimini Semih yüzünden satar, kuşları koymak için kafes almaları lazımdır ve hep bunun acısını hisseder), Halil (Bir başına kalan annesini düşünür, para kazanıp onu yanına almak ister) ve Semih. (Hep dostlarını yarı yolda bırakıp giden bir aç gözlü Semih vardır, her yerde!) Çocuklar kuşları yakalayıp camilerin, kiliselerin ve sinagogların önünde satmaya çalışırlar. İnsanlar kuşları satın alıp özgürlüğüne kavuşturunca sevap kazanacaklarına inanırlar. Bu eski geleneğe "Azat buzat, beni cennet kapısında gözet." denir. (Kafesten alıp göğe bıraktığın bir, birkaç kuşun seni cennet kapısında bekleme fikri insanın hoşuna gidiyor) Eskiden bu gelenek sayesinde çocuklar geçinebilirken artık kimse kuş almamaktadır. Şehir değişmiştir, insanlar değişmiştir. Çocuklar aç kalır hatta satamadıkları kuşları yemek zorunda kalırlar en sonunda, İşte romanın en acı noktası da budur çünkü ortada bir çaresizlik, açlık vardır. Romanın asıl konusu kuşlar değildir İlk bakışta kitap kuşlarla ilgili gibi görünür ama aslında kuşlar bir semboldür. Kuşlar: özgürlüğü, umudu, doğayı, masumiyeti temsil eder. Kuşların şehirden kaybolması ise yalnızca kuşların değil, insanlığın da kaybolmasıdır. Yaşar Kemal şunu söyler gibi görünür: "Kuşlar gittiyse, merhamet de gitti." Yaşar Kemal genellikle Anadolu'yu anlatır. Ama bu romanda İstanbul'u seçmiştir, seçmek zorunda kalmıştır belki çünkü Romanın İstanbul'u: betonlaşmış, kirlenmiş, doğasını kaybetmiş, insanların birbirine yabancılaştığı bir şehirdir. Eskiden kuşların göç ettiği, insanların doğayla birlikte yaşadığı şehir artık yalnızca para üzerine kuruludur. Üç çocuk yalnızca üç kişi değildir. Onlar; yoksulluğu, çaresizliği, geleceği elinden alınmış çocukları temsil eder. Onlar boşa çıkan umutları temsil eder. Çalışırlar ama emeklerinin karşılığını alamazlar. Bu yüzden roman, çocuk emeği ve yoksulluk üzerine de güçlü bir eleştiridir Kitabın adı neden "Kuşlar da Gitti"? "Kuşlar da gitti" demek yalnızca kuşların gitmesi değildir. Aslında: umut da gitti, eski İstanbul da gitti, doğa da gitti, merhamet de gitti. Başlıktaki "da" kelimesi çok önemlidir. Sanki yazar daha önce pek çok güzel şeyin kaybolduğunu, en sonunda kuşların da gittiğini söylüyor. (Kitabın ismi meselesine internetten baktım. Merak ettim neden o 'da' bağlacı var diye, şimdi anladım.) Roman boyunca şu düşünce hissedilir: İnsan doğadan koparsa kendinden de kopar. (Şimdi artık tamamen doğadan ce kendinden koptu ne yazık ki!) Para her şeyin önüne geçerse merhamet ölür. En çok da yoksullar bunun bedelini öder. Bu yüzden roman yalnızca üç çocuğun hikâyesi değildir; modern dünyanın vicdanını sorgulayan kısa ama çok güçlü bir metindir. Her ne kadar kuşları yakalayıp kafese tıkarak onları özgürleştirmek için satma fikri bana garip gelse de kitap çok güzeldi kesinlikle. Umudu, çaresizliği, değişimi ve bu değişime isyanı çok iyi yansıtmıştı çocuklar üzerinden Yaşar Kemal. Başlangıç/Bitiş: 9 Temmuz Perşembe 10 Temmuz Cuma-2026

zelda_ 2 months ago

Kalbimin Üstünde Bir Avuç Güneş

Nuri Pakdil

1 Gönderi

"İnsan hep tersini konuşsa bile, hep tersini yazsa bile, gene de Tanrı'ya inanmamanın eksikliğini sürekli duyuyor.(39.s) ●Öncelikli bu kitap için burada yazılan bilgi yanlış çünkü bu kitap bir tiyatro eseri. Çok kısa ama derin, anlaşılması biraz zor bir tiyatro. Ounda…devamı"İnsan hep tersini konuşsa bile, hep tersini yazsa bile, gene de Tanrı'ya inanmamanın eksikliğini sürekli duyuyor.(39.s) ●Öncelikli bu kitap için burada yazılan bilgi yanlış çünkü bu kitap bir tiyatro eseri. Çok kısa ama derin, anlaşılması biraz zor bir tiyatro. Ounda belirli bir olay yoktur. Bir başlangıç, gelişme ve sonuç da yoktur. Oyundaki kişiler gerçek karakterlerden çok insanın farklı yönlerini temsil eden seslerdir, sembollerdir. Konuşmaların çoğu insanın yalnızlığı, modern dünyanın insanı ruhsuzlaştırması, inanç, direniş, umut, insanın kendi vicdanıyla hesaplaşması gibi kavramlar üzerinden ilerler. Yani kişiler birbirleriyle konuşuyor gibi görünür ama aslında çoğu zaman insanın kendi iç sesiyle konuşmasını okuruz. Kitabın ismi bile başlı başına bir metafordur. Kalp = insanın ruhu, vicdanı, inancı. Güneş = umut, hakikat, Allah'ın nuru, aydınlanma. Bir avuç güneş ise bütün karanlığa rağmen insanın içinde hâlâ söndürmediği küçücük umuttur. Yani başlık aslında şunu söyler: "İnsan bütün acılara rağmen kalbinin üzerinde hâlâ biraz ışık taşıyabilir." Nuri Pakdil'i ilk defa bu eseri ile tanımaya, okumaya çalıyorum ve bana zor geldi açıkcası kitabı. Ama zaten onun için şöyle deniliyor: Nuri Pakdil'e göre sanat açıklamak için değil, düşündürmek içindir. O yüzden karakterler normal insanlar gibi konuşmaz. Mesela biri: "Kapılar çoğaldıkça ev azaldı." der. Bu cümleyi gerçek anlamıyla okumazsın. Pakdil'in kastettiği şudur: İnsanların seçenekleri arttı ama huzurları azaldı. Yani onun bütün metni böyle sembollerle kuruludur. Bu kitabın yani oyunun en önemli düşüncesi şudur: Modern insan teknolojinin, şehirlerin ve tüketimin içinde kendi kalbini kaybetmiştir. İnsan yeniden sevgiyi, merhameti, inancı, sorumluluğu hatırlamak zorundadır. Pakdil buna "direniş" der. Onun direnişi silahla değil; ahlâkla, bilinçle ve inançla yapılan bir direniştir. Pakdil tiyatroda sessizliği de konuşma kadar önemli görür. Çünkü bazen söyleyemediğimiz şeyler söylediklerimizden daha güçlüdür. Sessizlik: yalnızlığı, çaresizliği, düşünmeyi temsil eder. Pakdil oyunda kesin bir sonuç vermez. Ama şu düşünceye ulaştırmak ister: İnsan dış dünyayı değiştirmeden önce kendi kalbini değiştirmelidir. Kalbindeki o "bir avuç güneşi" koruyabilirse dünya da değişmeye başlayacaktır. 9 Temmuz Perşembe-2026

zelda_ 2 months ago

Değirmen

Sabahattin Ali

54 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Sabahattin Ali'nin bu öykü kitabı üç kısımdan oluşuyor. Her bir kısımda birkaç hikaye var. İlk kısımdaki hikayeler aşk, sevgi ile ilgili olurken diğer iki kısımdakiler daha çok Anadolu insanını, onun yaşayışını yani toplumsal konuları, insanların adaletsizliklerini ve yalnızlıklarını, yoksulluk meselesini…devamı●Sabahattin Ali'nin bu öykü kitabı üç kısımdan oluşuyor. Her bir kısımda birkaç hikaye var. İlk kısımdaki hikayeler aşk, sevgi ile ilgili olurken diğer iki kısımdakiler daha çok Anadolu insanını, onun yaşayışını yani toplumsal konuları, insanların adaletsizliklerini ve yalnızlıklarını, yoksulluk meselesini vs. Anlatır. Her bir hikaye birbirinden anlamlı, değerli ve güzel elbette ama kitaba adını veren 'Değirmen' öyküsü çok başka, en azından benim için. Kalbime, ruhuma dokunan bir hikaye oldu. Son hikaye olan 'Komik-i Şehir' hikayesi ise sinirlerime fazlası ile dokundu, okunması çok zordu, çok acıydı ne yazık ki. 1. KISIM: 1. Değirmen Değirmencinin kolu olmayan kızı ile gezgin çalgıcı Atmaca arasında imkânsız bir aşk yaşanır. Çalgıcı, sevdiği kızın eksikliğini paylaşabilmek için kendi kolunu değirmene kaptırır bile isteye. Kim gerçekten sevdiğinin bir kolu yok diye ona eksik hissettirmemek ve ona kavuşmak için bile isteye kolunu ortadan kaldırır?.. 2. Kurtarılamayan Şaheser Sevdiği kadının kalbinde ve gözünde yer edinebilmek için uzun zaman boyunca, diyar diyar gezerek bir eser ortaya çıkarmaya çalışan genç şair sonunda bunu başarır ama sevdiği bu sefer de bu güçlü eseri bir engel olarak görür aralarında ve yok eder. Buna dayanamayan şair ise sevdiğini yok eder, böylece o şairden geriye ne kalabilir ki, kalamaz, kalmadı... Sonu itibariyle beni çok şaşırtan bir hikaye oldu. 3. Kırlangıçlar Birbirine denk gelen, birbirini seven iki kırlangıcın, sürünün hatta doğanın koyduğu kurallar yüzünden ve birbirlerine açılmak konusunda geç davranmaları yüzünden kavuşamaması anlatılır. Ama olsun öylece, bomboş yaşamaktansa sonu mutlu ve kavuşmalı olmasa da anlamlı ve gerçek bir şeyler yaşamış olmak yeterdi, yetti... 4. Viyolonsel Bir müzik aletinin etrafında gelişen duygusal olaylar, iki insanın bitmeyen aşkı ve sevilenin son isteği ile devam eden uzak diyarlardaki bir adamın yaşamı ve müziği anlatılır. 5. Birdenbire Sönen Kandilin Hikâyesi Mutlu başlayan bir aşkın beklenmedik şekilde sona erişi sembolik bir dille anlatılır. Kandil, umudu ve sevgiyi simgeler. Hayatta her şey bir anda değişebilir. Bu hikayeyi tam anlamadım sanırım, belki bir gün tekrar 'oku beni' diyordur o da bana. 2. KISIM 1. Bir Delikanlının Hikâyesi Kitapları ve küçük evi ile bütünleşen genç bir adamın gencecik bir kadınla yaşadığı garip macera ve Sabahattin Ali'nin kitaplarla ilgili meşhur alıntısının bulunduğu hikaye♡ 2. Bir Gemici Hikâyesi Denizlerde geçen zor bir yaşam ve bir gemicinin yaşadığı acılar anlatılır. Ayrıca bir öğüt niteliğinde, haksızlıklara karşı sessiz kalmamak, ses çıkarmak, harekete geçmek adına. 3. Bir Orman Hikâyesi Çıkarları için doğayı, ormanları, güzelliği yok eden fabrika, hükümet adamları ve köylüler arasındaki mücadele anlatılır ki bu mesele bitmeyen bir mesele ne yazık ki yıllardır ve kazanan çoğu zaman o malum taraftır. 4. Kazlar Acı ve kısacık bir hikaye... Kocası hapse düşen genç bir kadının küçük çocuğu ile birlikte kocasını hapiste biraz olsun rahat ettirebilmek için, kocası o kızları gardiyanlara verip biraz rahat bir yere geçsin diye, çaldığı iki kaz ve onların cezası olarak hapse girmesi işlenir ve bu arada kocasının hapiste veremden öldüğünden habersizdir kadın. 5. Bir Firar İnsan işlemediği bir suçu kabul edip bir de sevdiği bir insanı kendine ortak eder mi?.. Eder, çok ağır şiddet görürse, her şeyi kabul eder. 6. Kanal İki çocukluk arkadaşı adamın büyüyünce su icin kavgası ve sonucunda birinin diğerini öldürmesi işlenir. Bu hikaye bana Yaşar Kemal'i ve onun Çukurova hikayelerini hatırlattı. 7. Jandarma Bekir 'Güç kimdeyse kral odur!' dedirten bir hikaye. 8. Sarhoş Adam olamayan erkekler ve onların yüzünden kayıp giden ailelerin, kadınların ve çocukların hikayesi. İçip içip başka bir kadının peşinden giden evli ve çocuklu adamın bu yaşattığı acıya dayanamayan bir kadının acı ve garip sonu. (Belki bir ara bu hikayeye de dönsem iyi olur) 3. KISIM 1. Bir Cinayetin Sebebi İşlenen bir cinayetin arkasındaki gerçek nedenler araştırılır ve olayın göründüğü kadar basit ve klasik olmadığı anlaşılır. Bir insan bir adam sırf sevdiği kadın onu görsün, ona baksın, onu ciddiye alsın diye suçu günahı olmayan bir adamı öldürür mü, hem o adama hem kendine bunu yapar mı?.. Çok sevince yapar belki, yaparmış işte... 2. Bir Siyah Fanila İçin Bu hikayeyi tam anlamadım, odaklanamadım maalesef okurken, belki sonra okurum ama sanırım makam mevki meselelerini elinin tersi ile itip tabiatına uygun yaşayan genç bir adamın hikayesi idi anlatılan?.. 3. Komik-i Şehir Bir tiyatro kumpanyasının gittiği bir kasabada yaşadıkları anlatılır. Ama mesele daha çok bu kumpanyanın içinde olan Rahmi ile sevdiği kadın Viktor'un yaşadığı berbat olay anlatılır. Kasabadaki birkaç kişi Viktoru'u dağa kaldırırlar ve Rahmi günlerce ne kadar uğraşsa da, ne kadar kaymakama, jandarmaya gitse de kimse bir şey yapmaz. Adamlar kendi kendilerine Viktor'u getirene kadar, sonrasında ise kaymakam onu sorguya çekerken, saldırır ve buna karşı geldiği için kadını suçlar, içeri atar, Rahmi ve ekibini de kasabadan zorla gönderir. Yolda Rahmi kaza süsü vererek kendisini ve bütün ekibi yok eder çünkü bu acıya daha fazla dayanamaz. Bu hikaye bana Gogol'un 'Palto' hikayesini ve ne acı ki ülkemizin bazı kadınlara, bazı insanlara karşı olan tavırlarını, umursamazlığını hatırlattı. Çok zor ve çok acıydı benim için bu hikayeyi okumak Sonuç olarak çok güzel ama bir o kadar da acı gerçekler barındıran bir kitaptı benim için. Başlangıç/Bitiş: 7 Temmuz Salı-2026 Alıntılar yorumlarda...

zelda_ 2 months ago

Rahel Tanrı'yla Hesaplaşıyor

Stefan Zweig

38 Gönderi

●Kitapta birbirinden güzel ve anlamlı üç hikaye, daha doğrusu menkıbe (dini hikaye, olağanüstü olayları anlatan, bir öğüt veren öyküler) var. Kitaptaki bu üç hikayede de önsözde de dediği gibi insanlar huzuru, barışı, Tanrı'yı ve kendilerini arıyorlar, bu arayış sırasında kendi…devamı●Kitapta birbirinden güzel ve anlamlı üç hikaye, daha doğrusu menkıbe (dini hikaye, olağanüstü olayları anlatan, bir öğüt veren öyküler) var. Kitaptaki bu üç hikayede de önsözde de dediği gibi insanlar huzuru, barışı, Tanrı'yı ve kendilerini arıyorlar, bu arayış sırasında kendi yaşamlarını sorguluyorlar. Üç öyküde de barışın özlemini dile getiren yazar, savaşın, şiddetin, gücün ve öldürmenin acımasızlığına vurgu yapıyor. Üç öykünün ikisi Kutsal Kitap'tan, üçüncüsü bir Hint efsanesinden alınma. Kitabın içeriği ile ilgili önsöz kısmında detaylı bilgi olduğu için pek bir şey demeyeceğim bu kitapla ilgili burada. Kitaptaki hikayeler sırasıyla: İlki, 'Rahel Tanrıyla Hesaplaşıyor' İkincisi, 'Üçüncü Güvercinin Hikayesi' Ve üçüncüsü ise benim en çok beğendim, beni en çok şaşırtan, ayrıca en uzun olan 'Ölümsüz Kardeşin Gözleri' 1-)Rahel Tanrı'yla Hesaplaşıyor kısmından alıntılar: "İlkbahardaki bir nehir gibi hızla akıp gidiyor ömrümüz, akıp giden ise ğeri gelmiyor." (7.s) "Hiçbir şey demeden katlandım, çünkü öfkesinde büyük bir aşk vardı, biliyordum." (15.s) "Sözün Tanrım, doğan'la çelişiyor ve öfke kusan ağzın aslında kendi kalbini yalanlıyor. O halde kendinle ağzından çıkan söz arasında bir denge kur." (17.s) 2-)Üçüncü Güvercinin Hikayesi: "Barışı bulmak için dünyamızın üzerinde uçup durmuş fakat ne tarafa doğru uçtuysa sadece bu yıldırımları ve insanların şimşeklerini görmüş, dünyanın her yerinde savaş varmış." (24.s) 3-)Ölümsüz Kardeşin Gözleri hikayesi: "Ben savaşta ordularımızı yönetemem, çünkü kılıç güç demektir, güç de adaletin düşmanıdır. Öldürmek günahtır ve kim bu günaha ortak olursa o da katildir aslında. Fakat ben insanlara korku salmak istemiyorum." (34.s) "Neyin gerçek, neyin yanlış olduğunu öyle uzaktan, insanların sana anlattıklarına bakarak nasıl bilebilirsin ki?" (37.s) "İç organların bile korkaktır senin." (39.s) Başlangıç/Bitiş: 6 Temmuz Pazartesi-2026

zelda_ 2 months ago

Meczup

Halil Cibran

25 Gönderi

Spoiler içeriyor ●Halil Cibran bu kitapta dini, sevgiyi, dostluğu, özgürlüğü, bilgeliği, kibri, insanın kendi benliğiyle mücadelesini ve daha başka birçok şeyi kısa alegorilerle anlatıyor. Hikâyelerin çoğunun amacı bir olay anlatmak değil, okurun kendi hayatını sorgulamasını, kendisine ve etrafına yeniden, yeni bir gözle…devamı●Halil Cibran bu kitapta dini, sevgiyi, dostluğu, özgürlüğü, bilgeliği, kibri, insanın kendi benliğiyle mücadelesini ve daha başka birçok şeyi kısa alegorilerle anlatıyor. Hikâyelerin çoğunun amacı bir olay anlatmak değil, okurun kendi hayatını sorgulamasını, kendisine ve etrafına yeniden, yeni bir gözle bakmasını sağlıyor. Yer yer güldürdü yer yer düşündürdü ve kimi zaman da 'Ne demek istedi ki acaba?' dedirtti yazar bu ilk eseri olan kitabında ama genel itibariyle güzel ve anlamlı buldum kitabı. Ve genel olarak "düşün" der gibiydi her hikaye. Kendini düşün ve kendinden başla her şeyi düşünmeye... Kitaptaki hikâyeler ve çok kısa özetleri-anlamları: 1. Meczup: İnsan, toplumun dayattığı maskelerden kurtulduğunda başkalarına "deli" görünse de aslında gerçek özgürlüğüne kavuşur. Maskelerden kurtulunca kendine kavuşur. 2. Tanrı: Tanrı'ya ancak O'nu kendinden ayrı değil, kendinle bir gördüğünde gerçekten yaklaşabilirsin. O, her zaman seninle ve O her yerde, her şeyde... 3. Dostum: İnsan, en yakın dostuna bile iç dünyasının tamamını açamaz; herkesin yalnızca kendisine ait bir yanı vardır. 4. Korkuluk: Korku çoğu zaman korkutanın gücünden değil, korkanın zihninden doğar. Neyden ve ne için korkarız, sormak lazım kendimize. 5. Uyurgezerler: İnsanlar bastırdıkları gerçek duyguları çoğu zaman yalnızca bilinçsiz anlarında ortaya koyarlar. Rüyalarda ya da uyurgezerken mesela?.. 6. Bilge Köpek: Herkes kendi inancını mutlak doğru sanır ve başkalarının da öyle düşünmesi gerektiğini zanneder ve işte bu yüzden herkes çok sık yanılır. 7. İki Keşiş: İnsan, haklı olma hırsına kapıldığında dostluğunu ve inancını bile unutabilir. Ve ayrıca bu hikayeden şunu da anladım (doğru mu yanlış mı bilemem ama?..) bazen kavga da etmek gerek yani her tartışma, her kavga kötü değildir. Bazen çözüm ordan geçer. Bahsettiğim sözlü bir şey tabii ki. 8. Vermek ve Almak: Yardım etmek yerine yardım üzerine konuşmak gerçek iyilik değildir. Aklıma çoğu din adamı geldi. 9. Yedi Benlik: İnsan tek bir kişilikten oluşmaz; içinde sürekli çatışan birçok farklı benlik yaşar ve bütün o benliklerle yaşamak aslında hiç kolay değil. 10. Savaş: (Çok garip bir hikaye idi kesinlikle benim için) Adalet, akıldan uzaklaşınca kolayca haksızlığa dönüşebilir. Adalet neye, kime göre bu her yerde dolanan adalet ve bunu sağlayan (!) kim oluyor gerçekten?.. 11. Tilki: İnsan çoğu zaman gücünü olduğundan büyük sanır; gerçeklerle karşılaşınca beklentilerini küçültmek zorunda kalır. 12. Bilge Kral: Toplumun tamamı yanlışa inanıyorsa, doğru olan kişi bile deli sayılabilir. 13. Emel: (Yine garip ama bir o kadar da güzel bir hikaye. Hayat ölümle var ve ölümle döner aslında en çok Dünya) İnsanların kazancı çoğu zaman başkalarının kaybı üzerine kuruludur; herkesin mutluluğu aynı kaynaktan beslenmez. 14. Yeni Haz: İnsanlar bir şeyi anlamaktan çok, onu hemen "günah" ya da "erdem" diye etiketlemeye çalışırlar. Çünkü he şeyin bir adı, belli bir yeri olmalı onlar için hemen ve hep... 15. Öteki Dil:: Büyüdükçe kendi öz sesimizi ve çocukluğumuzdaki hakikati unutup toplumun dilini konuşmaya başlarız. Oysa bebekken her şey daha gerçek ve açıktır, kendimiz bile öyleyiz kendimize karşı. 16. Nar: Aynı hayatın içinde yaşayan insanlar bile geleceğe bambaşka gözlerle bakarlar; kesin bilgiye kimse sahip değildir. 17. İki Kafes: Her tutsak, başka bir tutsağın acısını anlayabilir; özgürlük ortak bir özlemdir. 18. Üç Karınca: İnsan da evrendeki karıncalar gibidir; kavrayamadığı büyüklükleri inkâr etmeye eğilimlidir. (Bu hikaye bana garip hissettirdi. Hayvanları konuşturmalarımız vardır hani özellikle çocukken çok yapardık ya da ben ve çevremdekiler yapardı bilemiyorum... O zamanları ve o eylemi hatırlattı♡) 19. Mezar Kazıcı: Ölümü kabullenebilen kişi, hayatın geçiciliğini de en iyi anlayan kişidir ve aslında hayatı da en gerçek yaşayandır o kabulle. 20. Tapınağın Basamaklarında: İnsan aynı anda hem acıyı hem sevinci taşıyabilir; hiçbir yüz tek bir duygudan oluşmaz ya da insan kalbine yakın olana sıcacık bir güneş, uzak olana ise soğuk bir taştır?.. 21. Kutsanmış Kent: Kutsal metinleri düşünmeden, kelimesi kelimesine uygulamak insanı bilgeliğe değil, fanatizme götürür. Çok garip bir hikayeydi. 22. İyi Tanrı ve Kötü Tanrı: İnsanlar iyiyi de kötüyü de çoğu zaman birbirine karıştırır; yanlış yargılar gerçeği gölgeler. Neye göre iyi, kime göre kötü?.. iyi ve kötü 23. Yenilgi: Yenilgi, insana zaferin öğretemeyeceği kadar derin dersler verir; insan en çok kaybedince kendini tanır ve insan kayıplarını bilip kabullenince büyür ve huzur bulur anca. 24. Gece ve Meczup: İnsan özgür olduğunu sansa da, kendi korkularını ve benliğini aşmadıkça gerçek özgürlüğe ulaşamaz. 25. Yüzler: İnsanların yüzleri, onların gerçek kişiliklerini değil; çoğu zaman taktıkları maskeleri gösterir. 26. En Büyük Deniz: Her insan dünyaya kendi bakış açısından yaklaşır. Önyargılarımızdan kurtulmadan hakikati göremeyiz. 27. Çarmıhtaki Adam: Toplum, farklı olanı anlamak yerine ona kendi anlamlarını yükler. İnsan ise bazen acıyı kendi seçimiyle yaşar. Bu hikaye çok anlamlı ve derindi. Bazen insanın hele de meczup bir insanın susuzluğunu giderecek tek şey kendi canı, kendi kanıdır diyor Çarmıhtaki Adam... 28. Gökbilimci: Gerçek bilgelik yalnızca gözle görmek değildir; insan bazen kalbiyle gördüğünde daha derin gerçeklere ulaşır. Kalbi ile bakan insan sırları çözebilir ancak. 29. Yakıcı Arzu: İnsanın içinde hiçbir zaman tamamen dinmeyen bir özlem vardır. Arzu, insanı canlı tutarken huzursuz da eder. 30. Bir Ot Filizinin Dedikleri: İnsan, başkasını eleştirdiği kusurları zamanla kendisi de yapabilir. (Bir ot filizi ne kadar benzeyebilir bir insana, insanlara...) 31. Göz: Herkes gerçeği kendi duyusunun ve deneyiminin sınırları içinde değerlendirir; bu yüzden farklı gerçeklikler oluşur. 32. İki Bilge: Gerçek bilgelik, gerektiğinde kendi düşüncesini değiştirebilmektir. 33. Hüznüm Doğduğunda: Hüzün, doğru yaşandığında insanı olgunlaştıran ve derinleştiren bir yol arkadaşıdır ve hüzün hayatın ölüm gibi bir gerçeğidir. 34. Neş'em Doğduğunda: Sevinç de paylaşılmadığında zamanla solar; mutluluk, başkalarıyla paylaşıldığında çoğalır ama zaten mutluluk hüzün kadar derin ve kalıcı olamaz da hiçbir şekilde. Bir andır mutluluk... 35. Kusursuz Dünya: Kusursuz düzen içinde yaşayan insanlar arasında bile özgür ruh kendini yabancı hissedebilir. Çünkü yaşamın özü mükemmellik değil, arayıştır. Başlangıç/Bitiş: 5 Temmuz Pazar

zelda_ 2 months ago

İnsanlık Halleri

Ferit Edgü

1 Gönderi

●Bu kitap, çok kısa metinlerden hatta bazen sadece bir-iki cümleden oluşuyor. Bunlara edebiyatta "minimal öykü" ya da "aforizmaya yakın anlatılar" denir. (Ki bu daha mantıklı geliyor bana bu kitap için) Ancak bunlar sadece güzel sözler değildir. Her kısa metin, insanın…devamı●Bu kitap, çok kısa metinlerden hatta bazen sadece bir-iki cümleden oluşuyor. Bunlara edebiyatta "minimal öykü" ya da "aforizmaya yakın anlatılar" denir. (Ki bu daha mantıklı geliyor bana bu kitap için) Ancak bunlar sadece güzel sözler değildir. Her kısa metin, insanın bir hâlini, bir çelişkisini, bir acısını, yalnızlığını, aşkını ya da hayatın ironisini anlatır. Ferit Edgü'nün amacı bir olay örgüsü kurmak değildir. O, okurun zihninde boşluk bırakmayı sever. Yani hikâyeyi tamamlamamızı bekler bizden. Bu yüzden metinler bazen eksik gibi görünür ama aslında eksik değildir; okurun hayal gücüyle tamamlanmak üzere yazılmıştır ya da birer resim gibi durur her bir söz, biz bakıp kendimize göre bir şeyler bulalım, ekleyelim belki diye. Örneğin kitapta sadece birkaç cümleyle bir ölüm, bir aşk, bir ayrılık ya da bir pişmanlık anlatılabilir. Uzun uzun açıklama yapmak yerine, tek bir görüntü veya tek bir cümleyle o duyguyu hissettirmeye çalışır. Genel tarzı da biraz böyledir zaten yazarın. Aslında bu kitap, insan olmanın türlü hâllerini anlatıyor: yalnızlık, ölüm, umut, korku, sevgi, yabancılaşma, vicdan, yaşlanma... Kitabın adı olan "İnsanlık Halleri" de buradan geliyor. Her metin, insanın başka bir yüzünü gösteriyor. Ferit Edgü'yü severim ama bu kitabını pek sevemedim şu anda ya da belki de kısmen sevebildim demek daha doğru oldu. ☆Alıntılar: "Olumsuz aşk yoktur. Doğru. Ama ölümsüz aşk da yoktur." (9.s) "Aşk çoğuldur." (9.s) "Yalan seni alıp yalan dünyalara götürür. Aşk seni sana buldurur." (9.s) "Aşk her zaman birinci eldir." (9.s) "Aşk her zaman soluk soluğa." (10.s) "-O an göz göze geldik. -Niçin dudak dudağa değil?" (14.s) "Bir mezar taşından: Alışamam diyen ben, şu mezara bile alıştım." (19.s) "Resmi duvarımı süslemek için asmam. Eğer öyle olsaydı bahçemdeki ağaca da güzel bir kadını asmam gerekirdi." (23.s) "Okuyucuya saygı göstermek gerek. Ama aynı zamanda ona sorumluluk yüklemek de gerek." "İti ağaca bağlama. Ağacın da canı olduğunu düşün."(36.s) "Hiçbir hayvan insanoğlundan daha hayvan değildir. Belki sırtlan hariç." (38.s) "At koşarken yorulmaz." (38.s) "Alçaklar yüksekten atar." (41.s) "Kasılma. Başarıların (varsa eğer) beyninin ürünü, kaslarının değil." "Baltasız kul olmaz." (46.s) "Durum buketi umutsuzsa, niçin somurtuyorsun?" (47.s) "Savaş ve Barış ve Savaş ve Barış ve Savaş ve Barış ve Savaş ve- Tolstoy'un romanı değil, insanoğlunun sonsuz tarihi bu iki sözcüktür işte." (51.s) "Yakarma! Tüm yakarışların boşuna. Onun hem sağır, hem kör olduğunu bilmiyor musun?" (61.s) Başlangıç/Bitiş: 5 Temmuz Pazar-2026

zelda_ 2 months ago

Betül Şükür'ün 'Nilgün Marmara- Yabancıların En Yakınıydın Sen' (Nilgün Marmara'yı anlattığı kitap) kitabı uygulamada yok. Bu şekilde birazcık anlatmış olayım kitabı: ☆Nilgün: "Çivit renginde, koyu mavi veya lacivert anlamına gelir. Nilgün'ün çok güzel, farklı mavi gözleri olduğu için bu adı…devamıBetül Şükür'ün 'Nilgün Marmara- Yabancıların En Yakınıydın Sen' (Nilgün Marmara'yı anlattığı kitap) kitabı uygulamada yok. Bu şekilde birazcık anlatmış olayım kitabı: ☆Nilgün: "Çivit renginde, koyu mavi veya lacivert anlamına gelir. Nilgün'ün çok güzel, farklı mavi gözleri olduğu için bu adı vermiş ona ailesi. 13 Şubat 1958 Perşembe günü evin ikinci çocuğu olarak dünyaya geldi. (Ablası Aylin) Bulgaristan göçmenidir ailesi. Cemal Süreya "Çılgın Zelda" diyor ona. Amerikalı yazar Scott Fitzgerald'ın çılgınlıklarıyla ünlü eşi "Zelda" ya benzettiği için. ♡ O çılgın Zelda 29 yıl dayanabildi dünyaya. (13 Ekim 1987 Salı günü Kadıköy Kızıltoprakta olan evinde. Terra Rossa derdi bu evin bulunduğu yere ve o evin 6. katından bir kuş gibi bıraktı kendini. Hiçbir şekilde tedaviyi kabul etmedi, gerek duymadı sanırım.) ●Betül Şükür'ün hazırladığı bu kitap; Nilgün Marmara'nın mektuplarından, günlüklerinden parçalar, şiirleri ve ona dair tanıklıkları bir araya getiren biyografik bir kitaptır. Ayrıca onun dışında da ona birçok anlamda benzeyen, onun gibi bipolar hastalığı olan ve intihar eden birçok yazara da değinir. Kitap, Nilgün Marmara'nın iç dünyasını anlatır. Çocukluğundan başlayarak üniversite yıllarına, eşine, dostluklarına, şiire olan tutkusuna ve giderek ağırlaşan yalnızlığına kadar hayatının birçok dönemine değinir. Onun dışarıdan sessiz ve zarif görünen ama içinde sürekli sorgulayan, dünyaya yabancı hisseden bir insan olduğunu görürüz bu kitapla. Yıllarca herkesten gizli şiirler yazar. Özellikle İngiliz şair Sylvia Plath'e duyduğu hayranlık ve onun üzerine yaptığı çalışma, kendi ruh hâlini anlamada önemli bir yer tutar. Betül Şükür de bu kitapta Sylvia için yazılan kitaba dair birçok bilgi verir kitabın ilerleyişi işleyişi hakkında. Mektuplarında arkadaşlarına, eşine ve çevresine karşı sevgisini gösterirken aynı zamanda derin bir yalnızlık ve anlaşılmama hissi de hissedilir. Günlüklerinde ise yaşam, ölüm, zaman, özgürlük ve insanın varoluşu üzerine düşüncelerini paylaşır. Nilgün Marmara şiirlerinde sanki hep kendi kendisiyle konuşuyor ve kafası son derece karışık. Ne düşünüyor, nasıl düşünüyor, hangi şeyleri bir arada ve ne şekilde düşünüyor, anlaşılması çok zor ilk etapta en azından. Bir iki iş deneyimi oluyor ama hemen sonra bunları yapamayacağını anlayıp kendini tamamen okumaya ve yazmaya veriyor. Çünkü onu ayakta tutan tek şey bunlar bir yerden sonra. Kitap ilerledikçe, Nilgün Marmara'nın yaşama karşı ilgisinin giderek azaldığı, ruhsal olarak daha karanlık bir döneme girdiği görülür. Ve bu durumun böyle olmasındaki belki de en büyük etki evlendikten sonra mühendis eşi Kağan Önal ile onun işi için gittiği Libya'ya onunla birlikte gitmesi, oradaki çöl yaşamı olmuştur. O çöl onun bedeninde ve ruhunda geçmeyecek yaralar açar. Ve sonunda İstanbula döndükten sonra ve belki de kitapları artık yayımlanıp, iyi bir şair olarak bilinecekken yaşamına son verir. Betül Şükür sadece bir "intihar hikâyesi" olarak anlatmaz onun hikayesini; daha çok onun hayata, insanlara ve kendisine karşı bitmeyen arayışını göstermeye çalışır. Ve son sayfalarda da aslında ona ait olmayan ama onun adıyla paylaşılan cümleleri belirtir: "Ben babamın yuvarladığı taşın altında kaldım." (Ingeborg Bachmann'ın Malina kitabından) "Öyle güzelsin ki kuş koysunlar yoluna" (Anonimdir, Ece Ayhan'n çocuk şiirinde geçer) "Maskelerinizi Kuşanıp yalanlarınızı çoğaltın. Hepiniz mezarısınız kendinizin." (Bu dizeler, Nilgün Marmara Metinleri ve Fragmanlar kitabının yazarı Serdar Aydın'a aittir.) Başlangıç/ Bitiş: 4 Temmuz Cumartesi 5 Temmuz Pazar-2026