(@) - Raf

1997 yapımı Breakdown (bizde bilinen adıyla Tuzak), aradan neredeyse 30 yıl geçmiş olmasına rağmen temposundan hiçbir şey kaybetmemiş bir gerilim filmi. Issız otoyolda başlayan o basit arıza anı, birkaç dakika içinde kabusa dönüşüyor ve film bir daha frene basmıyor. Özellikle…devamı

filmrehberi 1 month ago

Av

Craig Zobel

49 Gönderi

The Hunt, politik gerilim ile kara mizah arasında gidip gelen, seyirciyi bilinçli olarak rahatsız etmeyi hedefleyen bir yapım. Film, bir grup insanın ıssız bir arazide uyanması ve kısa süre içinde “av” olduklarını fark etmeleriyle başlıyor. Ancak hikâye ilerledikçe mesele salt…devamıThe Hunt, politik gerilim ile kara mizah arasında gidip gelen, seyirciyi bilinçli olarak rahatsız etmeyi hedefleyen bir yapım. Film, bir grup insanın ıssız bir arazide uyanması ve kısa süre içinde “av” olduklarını fark etmeleriyle başlıyor. Ancak hikâye ilerledikçe mesele salt bir hayatta kalma mücadelesi olmaktan çıkıp, modern dünyanın kültürel ve ideolojik çatışmalarına dair sert bir hicve dönüşüyor. Şiddet sahneleri oldukça çarpıcı ve yer yer aşırı kanlı. Bu tercih, gerçekçilikten çok stilize bir etki yaratıyor; grotesk bir ton hâkim. Film, seyirciyi konfor alanında tutmak gibi bir niyet taşımıyor. Ani ölümler, beklenmedik karakter vedaları ve absürt diyaloglar, klasik gerilim formülünü bilerek bozuyor. Anlatının merkezinde yer alan Crystal karakteri ise soğukkanlılığı ve pratik zekâsıyla öne çıkıyor. Film boyunca ideolojik tartışmalar arka planda kalırken, bireysel refleksler ve hayatta kalma içgüdüsü ön plana çıkıyor. Bu yönüyle yapım, politik taraf tutmaktan çok kutuplaşmanın kendisini alaya alıyor. “The Hunt”, net bir tez ortaya koymaktan ziyade provokatif bir atmosfer yaratmayı tercih eden, yer yer eğlenceli ama aynı zamanda rahatsız edici bir deneyim sunuyor. Mesajı açık ve didaktik değil; daha çok abartı ve ironi üzerinden ilerleyen bir anlatı kuruyor. Politik taşlama ile vahşi aksiyonu harmanlayan film, seyircinin beklentilerini sarsmayı başarıyor. Filmde her şey, zengin ve politik olarak “woke” bir grubun kendi aralarında şaka yollu yaptığı bir yazışmayla başlıyor. Mesajlarda “deplorables” (aşağılanmışlar) ifadesi geçiyor ve bir av organizasyonundan söz ediliyor; ancak bu konuşma bağlamından koparılarak sızdırılıyor ve sosyal medyada gerçek bir komplo gibi yayılıyor. Aslında espri olarak başlayan şey, iki tarafın da birbirine zaten inanmak istemesi nedeniyle gerçeğe dönüşüyor. Film burada dijital linç kültürünü, bağlamından koparılan ifadelerin nasıl büyüdüğünü ve komplo üretme mekanizmasını hicvediyor. Hikâye Amerikan iç siyasetini hedef almasına rağmen olayların Hırvatistan’da geçmesi tesadüf değil. ABD dışında, hukuki ve denetim mekanizmalarının daha muğlak olduğu bir coğrafya seçilerek kaçırma ve toplu infaz gibi uç bir senaryonun inandırıcılığı artırılıyor. Ayrıca Balkanlar’ın yakın geçmişindeki savaş atmosferi, medeniyet kabuğunun altındaki şiddet temasını güçlendiriyor. Böylece mesaj Amerika’ya yönelirken kan Amerikan topraklarında dökülmüyor. Av olarak seçilen kişiler belirli bir profile sahip: kırsal kökenli ya da işçi sınıfına mensup, silah yanlısı, komplo teorilerine yatkın ve sosyal medyada elit karşıtı söylemler üretmiş insanlar. “Deplorables” ifadesi, 2016 seçim sürecinde Hillary Clinton’ın tartışmalı sözlerine açık bir gönderme niteliği taşıyor. Ancak film bu karakterleri idealize etmiyor; birçoğu öfkeli, saldırgan ya da radikal çiziliyor. Yani kurban konumunda olmaları onları otomatik olarak haklı ya da masum yapmıyor. Avcılar ise kendilerini ahlaki olarak üstün gören, aşırı politik doğrucu ve entelektüel kibir taşıyan kişiler olarak resmediliyor. Başlangıçta av fikri yalnızca alaycı bir şaka gibi dururken, aşağılanma ve ifşa edilme duygusuyla bu düşünce gerçeğe dönüşüyor. Motivasyon ideolojik saflıktan çok ego ve intikam ekseninde şekilleniyor. Film böylece hem komplo üreten öfkeli kitleyi hem de cezalandırıcı elit kibri hedef alıyor. Ortaya çıkan tablo, ahlaki üstünlük iddiasıyla hareket eden her iki tarafın da kolaylıkla vahşileşebileceğini gösteren, kanlı ve absürt bir kara mizah portresi sunuyor.

filmrehberi 1 month ago

Man vs Baby

David Kerr

11 Gönderi

Uzun zamandır bu kadar saf, fiziksel komediye yaslanan bir iş izlememiştim. Tüm bölümleri arka arkaya koysan bir uzun metraj bile etmiyor ama zaten derdi de o değil: kısa, tempolu ve tamamen görsel mizah üzerinden ilerleyen bir eğlence sunmak. Rowan Atkinson…devamıUzun zamandır bu kadar saf, fiziksel komediye yaslanan bir iş izlememiştim. Tüm bölümleri arka arkaya koysan bir uzun metraj bile etmiyor ama zaten derdi de o değil: kısa, tempolu ve tamamen görsel mizah üzerinden ilerleyen bir eğlence sunmak. Rowan Atkinson yıllar geçse de mimikleriyle, beden diliyle ve o meşhur çaresiz bakışıyla hâlâ aynı etkiyi yaratabiliyor. Diyalogdan çok sakarlıkla güldüren bir komedi özlemişim. Yılbaşı döneminde yayınlanması da bilinçli bir tercih gibi; tam ailece açıp arka arkaya tüketmelik, kafa yormayan ama yüz güldüren bir seri. Çocukluğumda izlediğim Bebek Firarda filmini hatırlattı bana; belki konu birebir benzemiyor ama “yetişkinin çaresizliği – bebeğin masum kaosu” dinamiği aynı tatlı absürtlüğü taşıyor. Elbette büyük bir senaryo derinliği ya da sürprizli bir kurgu beklememek lazım. Bu iş tamamen Atkinson’ın fiziksel komedi ustalığı üzerine kurulu. Bölümler kısa olduğu için tempo düşmüyor, sıkılmaya fırsat kalmadan bir sonraki talihsizliğe geçiliyor. Kısacası; ağır dram, zekâ oyunları ya da alt metin arayanlar için değil ama saf, temiz ve nostaljik bir kahkaha isteyenler için birebir. Ailece izlenebilecek, yüzünüzü yumuşak bir tebessümle bırakacak tatlı bir kaçamak. Dizinin Konusu Şöyle, Noel döneminde, kırsaldaki küçük bir kasabaya geri dönen Trevor Bingley (Rowan Atkinson), ilkokuldaki hademelik işinden ayrılmıştır ve geçimini sağlamak için yeni fırsatlar aramaktadır. Noel gösterisine yardım etmeye çalışırken kapının önünde terk edilmiş bir bebek bulur. Başta bunun, gösteride İsa’yı canlandıracak çocuk olduğunu düşünür; ancak kısa sürede durumun sandığı gibi olmadığını anlar. Bebeği önce polise, ardından sosyal hizmetlere teslim etmeye çalışsa da bürokrasi ve ilgisizlik yüzünden sonuç alamaz. Sosyal hizmetler, yaşanan karışıklık sonrası çocuğun varlığını bile ciddiye almaz. Çaresiz kalan Bingley, Londra’da bulduğu son dakika ve oldukça kazançlı bir ev bakıcılığı işiyle aynı döneme denk gelen bu sorumluluğu gizlice üstlenmek zorunda kalır. Yılbaşı tatili boyunca bakmakla yükümlü olduğu lüks çatı katı dairesine bebeği kaçak şekilde götürür ve yetkililerin bir an önce gelip durumu devralmasını umut eder. Beklenmedik şekilde, Bingley’in geçmişte iyi bir baba olmuş olması işine yarar. Her ne kadar emzik yerine mantar tıpa kullanmak gibi tuhaf çözümler üretse de, bebeğin bakımını sandığından daha iyi yönetir. Hatta tüm karmaşaya rağmen özenli bir Noel yemeği hazırlayacak kadar kontrolü elinde tutmayı başarır. Bölüm, absürtlükle Noel sıcaklığını birleştirirken, Bingley’in sakarlıklarının ötesinde şaşırtıcı bir “becerikli baba” portresi de çizer.

filmrehberi 1 month ago

Kaldı 30 Gün

Tarek Boudali

1 Gönderi

Serinin ikinci filmi Kaldı 3 Gün’ü izledikten sonra bu filmden haberdar oldum. Açıkçası iyi ki de öyle olmuş. Eğer önce bunu izleseydim, devam filmine şans vermeyebilirdim. Çünkü ikinci film uzun zamandır izlediğim en eğlenceli, en tempolu komedilerden biriyken; bu yapım…devamı

filmrehberi 1 month ago

Cenazede Ölüm

Frank Oz

7 Gönderi

Orijinal ismiyle Death at a Funeral, tam bir İngiliz kara mizah klasiği. Daha cenaze töreni başlarken her şeyin ters gitmesiyle büyük aile dramı, en saygın görünen ortamda patlıyor. Daniel (Matthew Macfadyen) sorumluluk sahibi ama ezilen kardeş; Robert (Rupert Graves) ise…devamı

filmrehberi 1 month ago

Death's Game

Jae-Wook Lee

87 Gönderi

Şu anda Amazon Prime’da izlenebilir en iyi Kore dizisi... Netflix’te yayınlansaydı muhtemelen küresel ölçekte çok daha büyük bir etki yaratırdı. Hayatı başarısızlıklarla dolu bir ana karakterin intiharı sonrası yazdığı not, Ölüm’ün kendisini sinirlendirir ve onu bunun basit bir şey olmadığını…devamıŞu anda Amazon Prime’da izlenebilir en iyi Kore dizisi... Netflix’te yayınlansaydı muhtemelen küresel ölçekte çok daha büyük bir etki yaratırdı. Hayatı başarısızlıklarla dolu bir ana karakterin intiharı sonrası yazdığı not, Ölüm’ün kendisini sinirlendirir ve onu bunun basit bir şey olmadığını gösterecek bir oyunun içine çeker. Konusu şöyle; Ekonomik sebeplerle intihar eden ve ölümü küçümseyen Choi Yi-jae’ye ceza olarak 12 kez daha ölüm verilir; sonunda cehennem vardır. Ölümüne yakın kişilerin bedenine girer, her seferinde yeniden ölür. Ancak o ölümden kurtulabilirse, o bedende yaşamaya devam edebilecek ve cehennemden kurtulabilecektir. Mahşerde karşılaştığı varlık ona hem ceza hem de şans sunar: 13 hayat daha. Tutunabildiği hayatta kalacaktır. Hikâye tam burada başlar ve o 13 hayat tek tek denenir. İntiharın bir cezası vardır: Hafife aldığın ölümü tekrar tekrar yaşamak. Farklı bedenlerde, farklı hayatların içinde hayatta kalmaya çalışırken nasıl davranacaksın? Ve en önemlisi, bu mücadelede sen kimsin? Kendi yaşamında ölmek isteyen kişi mi, yoksa içinde bulunduğun bedende hayatta kalmaya çalışan kişi mi? Dizi, en derin felsefi soru olan “Ben kimim?”den yola çıkıyor; toplum eleştirisine, sosyoekonomik çıkarımlara, aile kavramına, işsizliğe, evliliğe, adalete ve suç felsefesine kadar hayatın içinde dokunulmadık alan bırakmıyor. “Dizi” demek bile hafif kalıyor. Uzun zamandır bu kadar sürükleyici, hikâyesinden bu kadar keyif aldığım bir yapım izlememiştim. Her bölüm adeta tür değiştiriyor ve bölüm finalleri doğrudan bir sonrakini açtırıyor. İlk dört bölümün akıcılığı diziyi iki günde bitirmenizi sağlıyor. Koreliler bu işi gerçekten iyi yapıyor. Hayal güçleri geniş, kalıpların dışına rahat çıkabiliyorlar. Bunun kültürel yapıdan, inançlardan ya da anlatı geleneğinden kaynaklanıp kaynaklanmadığını bilemem ama farklı konular üretmekte zorlanmadıkları açık. İntihar oranlarının yüksekliği düşünüldüğünde, anlatılan hikâye ayrıca anlam kazanıyor. Diziden çarpıcı bir replik: “Sürekli korku içinde yaşarken, gerçekten yaşadığınızı söyleyemezsiniz. Ama ben bir korkak olduğum için sürekli korku içinde yaşadım. Dünyanın benim değerimi bilmeyeceğinden, yaşıtlarımın gerisinde kalacağımdan ve reddedileceğimden korkarak. Bu korku yüzünden hayatım daha filizlenmeden kendi canıma kıydım. Hayatın kendi içinde bir fırsat olduğunu ancak öldükten sonra anladım. Ve tüm hayatımı sardığını düşündüğüm acı, bunun sadece küçük bir parçasıydı. Güzel bir günde, yağmurlu bir günde, rüzgarlı bir günde… Hayatın bu farklı günlerden oluştuğunu öğrendim ve devam ettiğim sürece başarısız olmanın bir önemi olmadığını fark ettim.” Ne olursa olsun yaşamak; yaşamın getireceği fırsatları beklemek… Zorluklar karşısında pes edip kolay yol sandığın ölümü seçmenin aslında hiç de kolay olmadığını anlatan, sekiz bölümlük fantastik/dram türünde bir yapım. Güçlü, sarsıcı ve düşündürücü. Rafınıza mutlaka ekleyin. İzlediğim 181.Dizi Bitirme Tarihim: 22 Şubat 2026

filmrehberi 1 month ago

Untamed

Neasa Hardiman

10 Gönderi

Biraz ağır bir hikaye, boşanmış ve çocuğu ölmüş Kyle Turne'ün (Eric Bana) bir cinayeti çözerken kendi dünyasıyla da boğuşma çabası. Yer yer merak uyandırıyor. Bu tarz gizem polisiye türü işlerde olabilecek klişelerin hemen hemen hepsi var. Eric Bana bütün karizması…devamıBiraz ağır bir hikaye, boşanmış ve çocuğu ölmüş Kyle Turne'ün (Eric Bana) bir cinayeti çözerken kendi dünyasıyla da boğuşma çabası. Yer yer merak uyandırıyor. Bu tarz gizem polisiye türü işlerde olabilecek klişelerin hemen hemen hepsi var. Eric Bana bütün karizması ile dizinin içini doldursa da hikayenin düğümü son bölüme bırakılmış. Senaryo bence kusursuzdu. Kurguda ise yavaşlık belirgin. Zaten altı bölüm olan bir dizi için bu tempo bazı izleyicilere ağır gelebilir. Ancak bu yavaşlık, karakterlerin iç dünyasına ve doğanın etkileyici varlığına alan açıyor. Ters köşe bekliyordum ama biraz fazla ters köşe oldu. Bu arada uzun zamandan sonra gay, lezbiyen, trans vs. barındırmayan bir Netflix yapımıydı, bu yönüyle ayrıca şaşırttı. İnanılmaz hoş görseller vardı, şiir gibi bir doğanın içinde kayboluyor insan. Elbette Yosemite Ulusal Parkı kendi başına bir sanat eseri gibi güzel ama dizinin görüntü yönetmeni abimiz sadece Yosemite'nin güzelliklerini göstermekle yetinmiyor; kendi ustalığını da konuşturuyor. Untamed da birçok açıdan iyi bir dizi diyebilirim. Gizem ve gerilimin bir arada olduğu bu yapım altı bölümlük bir mini dizi. Konusu ise oldukça basit ama iyi işlendiği için dikkat çekici. Britanya ve Kanada’nın dağlık bölgelerinde geçen hikayede gizemli bir cinayet araştırılıyor. Bunun içinde hikayenin merkezinde Ulusal Parklar Özel Ajanı olan Kyle Turner (Eric Bana) yer alıyor. Dizinin açılış sahnesinde iki dağcının düz bir kayalığa tırmandığı görülür. Kısa bir süre sonra da tırmanma iplerine bir ceset düşer. Bu “doğaüstü” olayla başlayan Untamed gayet doğal bir soruşturma süreciyle devam eder. Baş karakter Kyle Turner, yıllardır Ulusal Parklar Servisi’nin Özel Soruşturma Birimi’nde çalışan bir ajan. Bu şüpheli ölüm sonrası bu dağlık bölgede bir soruşturma başlatıyor. Görünürde bir kaza gibi duran olay, cesedin çevresindeki ipuçlarıyla giderek karmaşıklaşıyor. Ceset, resmi kayıtlarda yer almayan, kimliği meçhul bir genç kadına ait. Turner’ın görevi, bu kadının kim olduğunu ve gerçekten nasıl öldüğünü ortaya çıkarmak. Bu kısımdan sonrası diziyi zaten izlemiş olanlar içindir ve dizinin tüm finalini anlatır... . . . . . . . . . Bir noktada öğreniyoruz ki Kyle Turner’ın çocuğunu yıllar önce Sean Sanderson öldürmüş. Üstelik bu olayın ardından, “kabul edilebilir” bir gerekçeyle, Jill Bodwin gidip Shane Maguire aracılığıyla Sanderson’u ortadan kaldırtmış. Dizinin merkezindeki olay ise en başından beri Lucy Cook’un ölümü. Kyle, Lucy’nin uyuşturucu çetesiyle ve Shane Maguire’la olan bağlantısını çözdükten sonra bir de kızın öz babasının kimliğinin peşine düşüyor. Bu noktada karşısına çıkan isim: Paul Souter. Paul Souter, hikâye boyunca Kyle’ı toparlamaya çalışan, ona en babacan şekilde destek olan kişi. Fakat finalde, köşeye sıkışınca gerçeği anlatmak zorunda kalıyor. Başta konuşmak istemese de sonunda çözülüyor ve gerekçelerini detaylarıyla açıklıyor: Lucy Cook’un giderek kontrolden çıktığını, defalarca kapısına dayanıp haraç istediğini, hatta bir noktada torununu kaçırıp Lester adlı tarikatvari bir sömürücünün eline vermekle tehdit ettiğini söylüyor. Panikle Lucy’yi durdurmaya çalışırken olayların kontrolden çıktığını itiraf ediyor. Peki Kyle Turner ne yapıyor? Kyle, Paul Souter’dan tüfeklerini balistik inceleme için teslim etmesini istiyor. Onu köşeye sıkıştırıyor. Konuşmanın sonunda arkasını dönüp giderken, Paul Souter son çare olarak silahı kendi başına dayayıp tetiği çekiyor. Son sözü sadece “Üzgünüm” oluyor. Düşünün: 40. evlilik yıl dönümünü yeni kutlamış bir adam. Yıllar önce yaptığı bir kaçamaktan doğan kızı Lucy Cook tarafından uzun süre tehdit edilmiş, ailesini korumaya çalışmış, çırpınmış ama çıkış bulamamış biri. Tam burada Kyle Turner kendi içinde çelişmiyor mu? Madem bu kadar doğrucu ve adalet adamı… Madem hukuku herkese eşit uyguluyor… O hâlde geçmişte Sean Sanderson’ın Shane Maguire aracılığıyla ortadan kaldırılmasına göz yuman, hatta bunu fiilen kabullenen taraf olarak kendi suçunu da itiraf etmesi gerekmez miydi? Eski eşi Jill Bodwin’i korurken Paul Souter’ı köşeye sıkıştırmak ne kadar tutarlı? Finalde Kyle Turner evi terk ediyor. Atını ve oğlunun oyuncak arabalarını bekçi Vasquez'e bırakıp Yosemite Ulusal Parkı’ndan ayrılıyor. Bu son gerçekten Kyle Turner’a yakıştı mı? Yoksa bu bir yüzleşme değil, bir kaçış mıydı? İzlediğim 180.Dizi Bitirme Tarihi 21 Şubat 2026

filmrehberi 2 months ago

Müstakbel Damat

İlker Ayrık

26 Gönderi

Müstakbel Damat sıcak bir aile komedisi. Büyük iddiaları olmayan ama izleyicisini yormayan, televizyonda denk gelince sonuna kadar izlettiren türden bir film. Filmin en güçlü tarafı İlker Ayrık’ın sakar ama iyi niyetli damat adayı Hasan performansı. Abartıya kaçmadan, sempatik bir çizgide…devamı

filmrehberi 2 months ago

Kafa Avcıları

Morten Tyldum

10 Gönderi

Norveç sinemasından çıkan en sağlam gerilimlerden biri olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Jo Nesbø’nun kitabından uyarlanan Hodejegerne (Kafa Avcıları), alışılmışın dışında temposu ve "yok artık" dedirten sahneleriyle tam bir adrenalin bombası. Filmi öne çıkaran birkaç temel noktayı şöyle özetleyebilirim: Film önce şık,…devamıNorveç sinemasından çıkan en sağlam gerilimlerden biri olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Jo Nesbø’nun kitabından uyarlanan Hodejegerne (Kafa Avcıları), alışılmışın dışında temposu ve "yok artık" dedirten sahneleriyle tam bir adrenalin bombası. Filmi öne çıkaran birkaç temel noktayı şöyle özetleyebilirim: Film önce şık, zeki ve sofistike bir soygun filmi gibi başlıyor. Ancak bir noktadan sonra hikaye öyle bir kırılıyor ki, kendinizi vahşi ve hayatta kalma odaklı bir kedi-fare oyununun içinde buluyorsunuz. Türler arası bu geçiş çok başarılı. Ana karakter Roger Brown (Aksel Hennie), aslında pek "sevilecek" bir adam değil. Kibirli, kompleksi ve hırslı. Fakat film ilerledikçe başından geçen talihsizlikler (ve o meşhur dışkı sahnesi gibi anlar) sayesinde karakterle tuhaf bir bağ kurmaya başlıyorsunuz. Hollywood aksiyonlarındaki "pürüzsüz" kavgaları unutun. Buradaki şiddet daha kirli, daha fiziksel ve bazen kara mizahla soslanmış durumda. Nikolaj Coster-Waldau (Game of Thrones'un Jaime Lannister'ı) ise soğukkanlı antagonist rolüne harika oturmuş. Neden İzlemelisin? Çünkü tempo hiç düşmüyor, son ana kadar "şimdi ne olacak?" dedirtiyor. Çok zekice ilmek ilmek işlenmiş bir senaryosu var. İskandinav Dokusu; O soğuk, mesafeli ama gergin atmosfer filme çok yakışıyor. Özetle, eğer türün meraklısıysan ve henüz izlemediysen, vaktine kesinlikle değecek bir film. Özellikle klişe Amerikan gerilimlerinden sıkıldıysan ilaç gibi gelecektir. Filmin konusuna gelirsek; aslında oldukça ilginç bir "çifte hayat" hikayesine dayanıyor. Ana karakterimiz Roger Brown, dışarıdan bakıldığında her şeye sahip bir adam. Norveç’in en başarılı kafa avcısı (headhunter), lüks bir malikanesi ve dünyalar güzeli bir eşi var. Ancak bu hayatın bir de karanlık tarafı var: Roger'ın İkili Yaşamı. Roger, boyunun kısalığı nedeniyle ciddi bir özgüven eksikliği yaşıyor ve bu açığı eşine pahalı hediyeler alarak, ona ultra lüks bir hayat sunarak kapatmaya çalışıyor. Fakat maaşı bu hayatı karşılamaya yetmiyor. O da ek iş olarak sanat eseri hırsızlığı yapıyor. Hikayeyi Başlatan Olay Roger, eşinin sanat galerisi açılışında Clas Greve (Nikolaj Coster-Waldau) ile tanışıyor. Clas, sadece büyük bir şirketin CEO adayı değil, aynı zamanda elinde paha biçilemez bir Rubens tablosu bulunduran eski bir özel kuvvetler askeri. Roger için bu tablo "emeklilik bileti" demek. Tabloyu çalmak için Clas’ın evine girdiğinde ise hayatını altüst edecek bir sırla karşılaşıyor. Olaylar Nereye Evriliyor? Bu noktadan sonra film basit bir hırsızlık hikayesinden çıkıp; Avcının ava dönüştüğü, Teknolojik takip cihazlarının ve askeri disiplinin devreye girdiği, Roger’ın hayatta kalmak için en iğrenç ve en uç yollara başvurmak zorunda kaldığı vahşi bir takibe dönüşüyor. Küçük bir not: Filmde öyle bir "saklanma" sahnesi var ki, izledikten sonra muhtemelen uzun süre unutamayacaksın.

filmrehberi 2 months ago

Kaderden Bile Kaçılır

Neeraj Pandey

2 Gönderi

Dün gece Sikandar Ka Muqaddar’ı izledim. 2 saat 20 dakika sürüyor ama açık söyleyeyim, sonuna kadar diri tutuyor. Klasik bir kedi-fare kovalamacası gibi başlıyor, fakat üçüncü perdeye geldiğimizde saklanan sırlar birer birer dökülmeye başlayınca film başka bir şeye evriliyor. Uçuk…devamıDün gece Sikandar Ka Muqaddar’ı izledim. 2 saat 20 dakika sürüyor ama açık söyleyeyim, sonuna kadar diri tutuyor. Klasik bir kedi-fare kovalamacası gibi başlıyor, fakat üçüncü perdeye geldiğimizde saklanan sırlar birer birer dökülmeye başlayınca film başka bir şeye evriliyor. Uçuk bir önermesi var ama kendi kurduğu dünyaya sadık kalıyor ve bu yüzden izlerken “tamam, buna razıyım” diyebiliyorum. Tek bir yorum almış, yeni bir film sayılır ama zamanla çok izlenip yorumlanır gibi geliyor bana. Hikâye Mumbai’deki bir mücevher sergisinde açılıyor. Polis, bilinmeyen bir ihbar alıyor: Dört silahlı soyguncu sergiyi basacak. Ekip olay yerine gidiyor, gerçekten de silahlıları etkisiz hale getiriyor. Fakat ortalık yatıştığında fark edilen şey şu: Bir grup tektaş pırlanta kayıp. Ve bu elmasları ölü ya da yaralı soyguncular almamış. Asıl gizem burada başlıyor: O elmasları kim aldı? Soruşturmanın başında Jaswinder Singh var. Jimmy Shergill’in canlandırdığı karakter; içgüdülerine aşırı güvenen, suçluyu “hissederek” bulduğuna inanan bir polis. Olay yerinde gözüne üç kişi takılıyor: Satış elemanları Kamini ve Mangesh ile AV sisteminden sorumlu teknisyen Sikandar. Sergide onlarca insan varken, Jaswinder hiçbir somut kanıt olmadan bu üçlünün peşine düşüyor. Güvenlik kameraları devre dışı; ortada delil yok. Ama onun “içgüdüsü” var. Hepsini tutuklatıyor. Film burada düz bir çizgide ilerlemiyor. Geçmişle bugün arasında gidip geliyor. İşte bence filmin en güçlü tarafı da bu anlatım biçimi. Çünkü yıllar sonrasına geçtiğimizde tablo tersine dönüyor. Sikandar artık Orta Doğu’da yaşayan, işi gücü yerinde, aile kurmuş bir adam. Hayatını toparlamış gibi görünüyor. Jaswinder ise dağılmış. İşini kaybetmiş, boşanmış, geceleri ucuz viskiyle yaşayan, o çözemediği davanın gölgesinde çürüyen biri olmuş. Bir noktada Jaswinder, Sikandar’ı arayıp özür diliyor. “Yanıldım” diyor. Ama yüz yüze gelmek istiyor. Sikandar Mumbai’ye dönüyor. Bu yüzleşme sahneleri filmin en gerilimli anları. Çünkü öğreniyoruz ki Jaswinder, yıllar boyunca Sikandar’ın hayatını sistemli biçimde mahvetmiş. Ev sahiplerine ihbarlar, dayakçı gönderme, telefonunu kırdırma… Amacı şu: “Eğer elmasları çaldıysa, eninde sonunda ortaya çıkmak zorunda kalacak.” Buradan sonrası AĞIR SPOİLER içerir. İzlemeyenler devam etmesin, açsın filmi izlesin, heyecanı kaçar sonra :)) . . . . . . Üstelik iş bununla da bitmiyor. Jaswinder, Kamini’nin aslında Sikandar’ı gözetlediğini söylüyor. Ama bu gönüllü bir muhbirlik değil; Jaswinder’ın baskısı ve şantajı var. Sikandar için en yıkıcı darbe bu oluyor. Suçlanmak, işkence görmek bir yere kadar; ama sevdiğin insanın seni gözetlemesi başka bir kırılma. Ve sonra film bana asıl ters köşeyi yapıyor. Issız gibi görünen bir serada, bir bitkinin altına gömülü elmasları görüyorum. Yani evet… Sikandar gerçekten çalmış. Bunca yıl masumiyetine inanmakla inanmamak arasında gidip gelirken film beni bir anda gerçekle yüzleştiriyor. Jaswinder’ın içgüdüsü doğru çıkıyor ama yöntemleri onu haklı yapmıyor. Adam doğru şüpheye sahip ama yanlış bir insan. Final sahnesi özellikle etkileyici. Jaswinder, Sikandar’ı yakalıyor. Uçurumun kenarında kelepçeli bir yüzleşme… Sikandar suçunu itiraf ediyor ama küstah bir özgüvenle. Bir anlaşma teklif ediyor. Film burada kesiliyor. Anlaşma ne? Jaswinder kabul ediyor mu? Elmasların bir kısmı mı? Yoksa adalet mi? Cevap yok. Bu belirsiz son herkes için tatmin edici olmayabilir ama ben seviyorum böyle finalleri. İzleyiciye alan bırakıyor. Benim yorumum şu: Jaswinder takıntılı ama rüşvet alacak biri gibi durmuyor. Belki de yıllardır mahvettiği hayatların kefaretini, sonunda gerçekten bir suçluyu yakalayarak ödemek istiyor. Ama o noktaya gelene kadar bir masumu ezmeye hazır olması, onu en az hırsız kadar problemli bir karakter yapıyor. Film bende şu duyguyu bırakıyor: Bazen doğru sezgi, yanlış yöntemle birleştiğinde ortaya adalet değil, yıkım çıkıyor. Uzun ama sürükleyici. Ters köşesi sağlam. Kusurları var mı? Var. Ama finaldeki o ahlaki gri alan yüzünden aklımda kalıyor.