(@) - Raf

Her zaman söylediğim gibi siyah-beyaz filmleri hep daha fazla severim, vermek istedikleri duyguyu bu renksiz dünyada daha iyi yansıtıyorlarmış gibi gelir bana. Bir alakası var mıdır bilmem ama, öyle işte. Japon filmlerini de genel anlamıyla beğenirim, kendi kültürlerine bağlı kalırlar…devamıHer zaman söylediğim gibi siyah-beyaz filmleri hep daha fazla severim, vermek istedikleri duyguyu bu renksiz dünyada daha iyi yansıtıyorlarmış gibi gelir bana. Bir alakası var mıdır bilmem ama, öyle işte. Japon filmlerini de genel anlamıyla beğenirim, kendi kültürlerine bağlı kalırlar hep, ve hızlıdırlar. Ağır ağır ilerlemez sahneler, uzundur ama hızlıdır, boğmaz, sıkmaz, filmden koparmaz. Bu filmde beni iten tek şey 207 dakika olmasıydı. "207 dakika film mi olur be kardeşim?" dedim, izlemeye başlarken. Bitirdim yine aynısını söylüyorum. "207 dakika film mi olur?" Yanlış anlamayın, filmden sıkıldığımdan değil, sadece bu kadar uzunluk bana gereksiz geliyor. Uzun olmasına karşın dediğim gibi sahneler hızlıydı, Japonlar izlediğim filmlerinden anladığım kadarıyla hızlı insanlar, filmleri de öyle. Uzatmıyorlar sahneleri, yavaş yavaş yapmıyorlar yapacakları işi. Her şey bir anda oluyor ve bitiyor. O hızlı sahneleri de ince ince ve zekice işliyorlar, ilmek ilmek örüyorlar, bu detayda filmin içine daha fazla çekiyor. Oyuncuların sürekli senkronize halinde hareket etme detayı da hoşuma gitti, başarılı buldum. Aslında basit bir detay gibi görünse de bu kadar senkronize hareket edebilmek büyük emek ister, sadece bu yüzden bile oyuncular tebriği, film ise artı puanı hak eder. Film tam ortalarına geldiğinde biraz izleyici dinlendirmek ve yeni sahnelere zihinsel olarak hazır hale getirmek için kısa bir müzik arası veriyor, atlamayıp dinlemenizi tavsiye ederim. 'Aksiyon var mıydı?' derseniz, bana göre öyle çok aksiyon yoktu, ama olan sahnlerde bunun altını doldurmuştu. Bu filmin bir aksiyon dramı olduğunu düşünürsek de aksiyon sahnelerinin yeterli olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Savaş sahnelerine de girmek istiyorum biraz, genelde de sürekli bağıran ve hızlı konuşan Japonlar, bu sahnelerde daha bir fazla bağırıp, daha hızlı konuşuyorlar. Sanki bir şeyler söylüyorlar, ama hiçbir şey söylemiyorlar da gibi. Bir Ege'li olarak kendimi bu bakımdan Japonlara yakın hissederim, Egeli olanlar, ya da Egeli tanıdığı olanlar bilir. Tezcanlı insanlarızdır genel olarak ve konuşmalarımız da fazlasıyla hızlıdır, hele ki heyecanlandığımızda bu hız daha da artar. O yüzden bu kadar hızlı konuşmaları bana garip gelmedi. Eğer Japonca bilseydim, ne dediklerini de rahatlıkla anlayabilirdim galiba. Köylüler bir bana mı nankör geldiler? Samuraylar onlar için her şeyi yaparken, onlar bir teşekkürü bile çok gördüler. İnsanlığın çok güzel bir özeti işte bu. Birinin önüne dünyayı da serseniz "Jüpiter nerede?" diye sorar. Köylüler de öyleydi, tek düşündükleri kendi çıkarları idi, galip geldiler (!) ve samurayların ne olduklarını umursamadılar bile. Gelelim filmin aldığı puana. 8.6 gibi oldukça yüksek bir puan almış, ve 19. sırada. Bu kadar üst sırada olmayı hak eder miydi? Bu tartışılır bir konu. Yılına ve zorlu şartlarına -savaş zamanları- hürmeten bu kadar rağbet görmüş olabilir. Aynı film şu zamanda çekilseydi, bu kadar etki göstermezdi belki de. Ortalamanın üstünde, çok iyi denilecek bir seviyeye ulaşmayan, aksiyon ve dram sahnelerini dengede tutan, müzikleri de dinlendirici olarak seçen kült bir yapım. Uzun olması içinizde ön yargı oluşturmasın, sahneler hızlı ilerliyor, ve sıkıcı değiller. Gönül rahatlığı ile izleyebilirsiniz.

kalli 5 years ago

Yeşil Yol

Frank Darabont

370 Gönderi

Spoiler içeriyor Adım John Coffey. Kahve gibi, ama yazılışı farklı. İri cüssesinin arkasına sığınan saf, masum bir çocuktu John. Bu dev adam, inanılması güç bir özel güce sahipti. Canlıları iyileştirme, onlara yaşam verme gücüne. Paul Edgecomb'un değişi ile o Tanrı'nın bir mucizesi…devamıAdım John Coffey. Kahve gibi, ama yazılışı farklı. İri cüssesinin arkasına sığınan saf, masum bir çocuktu John. Bu dev adam, inanılması güç bir özel güce sahipti. Canlıları iyileştirme, onlara yaşam verme gücüne. Paul Edgecomb'un değişi ile o Tanrı'nın bir mucizesi idi. İlk olarak filme küçükken TRT 1'de rastladığımı hatırlıyorum, idam sahnesine rastlamıştım, ama ailem 'etkilenirsin' diyerek izletmemişlerdi o sahneyi. Yıllar sonra internete sahip olup filmi hatırladığımda tekrar tekrar izledim, o idam sahnesini. Filmin tamamını bilmediğim için beni fazla etkilemiyordu, hiçbir zaman da filmi tamamıyla izlemeye cesaret bulamıyordum. Hem fazlasıyla dramatik olduğu için, hem de çok uzun olduğu için. Sonunda bugün izleme cesaretini yakaladım ve izledim, ve film bittiğinde neden ertelediğime dair hayıflandım. Her neyse bunun bir önemi yok, en sonunda uzun zamandır hep ertelediğim bu muazzam sanat eserini izledim. Evet sanat eseri; her karesi, her cümlesi ayrı bir sanat eseriydi sanki. Stephan King adeta kalemini konuşturmuş, Tom Hanks, Micheal Clarke ve daha nice oyuncular da yaşatmışlardı, Stephan King'in bu öyküsünü. Oynamamışlar, yaşamışlardı. Nefret, hüzün, gerilim, iğrenme, hafif bir mutluluk... Bütün bu duyguları 3 saatlik bir filmde yaşadım. Nefret ettim, gardiyan Percy'den ve Vahşi Bill'den nefret ettim. Gerildim, birkaç sahnesinde gerildim, ama bunu iliklerimde hisettiren sahne Del'in idam sahnesiydi. Bu ne vahşice bir ölüm şekliydi, düşününce bile içim ürperiyor. Filmde beni gülümseten tek şey Bay Jingles olmuştu, ne şirin bir fareydi o öyle. ''Lütfen patron, beni karanlıkta bırakma. Karanlıktan korkarım!'' Kaç kez izledim bu sahneyi bilmiyorum, sonunun değişmeyeceğini bile bile her seferinde John Coffey'in kurtulmasını umut ederek izliyorum, her izlediğimde de bunu umut edeceğim. Biliyorum son asla değişmeyecek, John Coffey idam edilecek, ama ben bunu umut etmekten vazgeçmeyeceğim. Şaşırdım, insanların sinema izler gibi idam anlarını izlemesine şaşırdım. Rıfat Ilgaz Hababam Sınıfı ile ilgili bir röportajda biri idam edileceği zaman panayır havası gibi bir havanın olduğunu, insanların bunu izlediğini belirtiyordu, yanılmıyorsam. Ne kadar korkunç!? Bir insanın infazına canlı canlı tanık olmak ve onu soğukkanlılıkla izlemek. "Onları sevgileri ile öldürdüler, inan bana patron bu tüm dünyada böyle.'' Ah ne kadar doğru ve ne kadar acı bir söz. En çok da sevdiklerimiz ile, zaaflarımız ile sınanmaz mıyız? Düşmanlarımız da bizi oradan vurarlar en çok, çünkü bilirler ki sevdiklerimiz hassas noktalarımızdır, kalbimizin en hassas noktaları. Tanrı da Edgecomb'u sevgisiyle cezalandırmıştı, o çok uzun yaşamıştı, ama her gün ölmüştü. ''Bu benim cezam John Coffeey'in idamına izin verdiğim için, Tanrı'nın mucizesini öldürdüğüm için.'' Gerçekten bu denli ağır bir cezayı haketmiş miydi Paul? O kötü bir adam değildi, sadece emredileni yaptı, istemedi ama yapmak zorundaydı. Çünkü yasalar böyleydi, çünkü yasalar o dev cüsseli adamın ölmesini istiyordu. Paul, John'un masum olduğunu söylese bile kimse ona inanmayacaktı ki zaten... Belki ertelenecekti, belki o an olmayacaktı ama John Coffey eninde sonunda o idam sandalyesine oturtulacaktı. Ölümü de en azından güvendiği kişi tarafından oldu. "Tanrım bazen 'yeşil yol' çok uzun görünüyor. Umarım rahat bir ölüm yaşayıp sevdiklerine kavuşmuşsundur Bay Paul Edgecomb. Ve umarım gittiğin yerde bol bol ışık vardır John Coffey. Filmle ilgili son bir detayı paylaşıp yazımı bitirmek isterim. Aslında Michael Clarke'nin boyu hapishane müdürünü canlandıran James Cromwell'den kısaymış, ama kamera açıları ile onu dev bir adam olarak göstermişler. Bu da filmin sadece senaryo ve oyunculuklarla değil, çekim teknikleri, kurgusu ve daha bir çok şeyi ile de bir baş yapıt olduğunu kanıtlar.

kalli 5 years ago

Inside Bill's Brain: Decoding Bill Gates

Alex Bueermann

8 Gönderi

Bill Gates'in beynimize çip takıp dünyayı kocaman bir Sims evrenine çevirmeye hazırlandığı şu dönem için son derece uygun olan mini bir biyografik belgesel dizisi. Dizide Bill Gates ve çevresinin ağzından Gates'in hayatını, başarılarını, projelerini, bu noktaya nasıl geldiğini dinliyor, izliyorsunuz.…devamıBill Gates'in beynimize çip takıp dünyayı kocaman bir Sims evrenine çevirmeye hazırlandığı şu dönem için son derece uygun olan mini bir biyografik belgesel dizisi. Dizide Bill Gates ve çevresinin ağzından Gates'in hayatını, başarılarını, projelerini, bu noktaya nasıl geldiğini dinliyor, izliyorsunuz. Aslında buna daha çok bir dizi değil de röportaj ve kolajlar üzerine kurulu bir belgesel desek daha doğru bir tabir olur. Akademik araştırmalara ek olarak bilgi edinmek amaçlı izlenebilecek olan mini diziyi, Bill Gates'in hayatını ya da bilişim dünyasını, enerji kaynaklarını, gelişen teknolojiyi merak ediyorsanız, bunlar hakkındaki şeyleri birinci ağızdan duymak isterseniz de izleyebilirsiniz. Dizi Bill Gates'i çok pozitif anlatmış, kötü yanlarından neredeyse hiç bahsetmemiş, elbette ki bir kişinin ekran karşısına çıkıp hatalarını saymasını bekleyemeyiz, yalnız en azından böylesine bilgin birinden özeleştiri yapmasını beklerdim. Bu yönüyle biraz eksik kalmış gibiydi. Bir de şunu düşünelim; Bill Gates üstün ırk mı? Özel güçleri mi var? Hepsinin de rahatça cevabını verebilirim; hayır. Ne üstün insan, ne de özel güçleri var. O sadece çok okuyan, çok araştıran biri. Okumak araştırmak bunlar için yeterli mi? Elbette ki hayır. Bill Gates bilgiye nasıl ulaşacağını, ulaştığı bilgiyi ne şekilde kullanacağını da iyi biliyor. Bu da onu çağın en zeki ve aynı zamanda en zengin insanlarından yapıyor. Aslında bu noktada Bill Gates'den ayrılıyoruz, ya okuyup araştırmıyoruz, ya doğru bilginin kaynağını bulamıyoruz, ya da ulaştığımız bilgiyi kullanamıyoruz. Sadece insanlarda değil, toplumlarda da durum bu şekilde. Tabii Bill Gates'in bu noktalara gelmesinde yaşadığı toplumun da etkisi var. Ezberci eğitim sistemine dayalı bir düzenekte bu denli başarılı olmak için sosyal hayatı, aşk hayatını tamamıyla bırakıp kendimizi bilime adamalıyız. Oysa ki Bill Gates sosyal hayatından da araştırmalarından da vazgeçmiyor. Arkadaşları ile vakit geçirip iskambil oynuyor, doğa yürüyüşleri yapıyor, eşine vakit ayırıyor. Bu noktada en büyük destekçisi de eşi oluyor, kendisi de zaten bunu ve eşiyle her şeyi paylaşabildiğini, konuşabildiğini belirtiyor. "Asıl eğitim ailede başlar." sözünden yola çıkarak ailesinden de söz etmek istiyorum. Bill Gates'i teşvik eden kişi annesi olmuş. Ergenlik anısı beni çok duygulandırdı, basit bir anıydı. Ergenlik döneminde annesine sesini yükseltince ailesi onu terapiste gönderiyor. Bizde ise böyle şeylere 'deli doktoru' gözüyle bakılıyor, ve maalesef ki insanlar olabildiğince kaçınmaya çalışıyor. Bill Gates bilgin ve eğitimli bir aileye sahip. Bu da onu bugünlerine getiren en büyük etmen. İyi bir toplum, eğitimli bir aile bunun için yeterli mi? Değil. Kendi isteği ve çabaları da olmasa bu kadar bilgin ve zengin biri olamazdı. Bill Gates araştırmalar yapıyor, bilişim teknolojisini daha fazla nasıl geliştirebilirim diye düşünüyor, sosyal yardım projelerine katılıyor, tıp alanında kayda değer bilgiler edinip bunları insanların faydası için kullanıyor, ve daha bir çok şey... Bütün bunları yaparken kendini ve çevresini de ihmal etmiyor, onlarla sosyalleşip hobilerine vakit ayırıyor. Paragrafın başında dediklerime ek olarak motivasyon olarak da izleyebilirsiniz önermesini de eklemek isterim. Bu belgeseli göz önünde bulundurursak bu kadar "cahil" insanın yaşadığı bu toplumda en azından bazı kişilerin beynine çip takılıp sims karakterine dönüştürülmesi pek de zararlı olmaz, hatta faydalı bile olabilir.

kalli 5 years ago

Messiah

Michael Petroni

51 Gönderi

Gerilim düzeyi yüksek biraz dramatik bol aksiyonlu bir dizi. Ben fazla beğendiğimi söyleyemem, orta kalitedeydi. Dizi hakkında methiyeler düzemeyeceğim gibi diziyi yeremem de neticede ortada bir emek var, ve verilen bu emek baya büyük gibi. Dizi beklemediğim bir şekilde yavaş…devamıGerilim düzeyi yüksek biraz dramatik bol aksiyonlu bir dizi. Ben fazla beğendiğimi söyleyemem, orta kalitedeydi. Dizi hakkında methiyeler düzemeyeceğim gibi diziyi yeremem de neticede ortada bir emek var, ve verilen bu emek baya büyük gibi. Dizi beklemediğim bir şekilde yavaş ilerledi, "bu sahneye gerek var mıydı?" dediğim sahnelerde oldu ara ara. 9. bölüme kadar her şeyi saklamışlar 10. bölümde patlamayı verip asıl kilit noktayı da ikinci sezona saklamış gibilerdi. Ama duyduğum kadarı ile diziye fazla tepki gelmiş bu yüzden devam etmeyecekmiş, tepki gören kısmının tam ne olduğunu anlayamadım? Dini bir konu ile polisiye bir durumu birleştirip dram gerilim türünden bir şey yaratmaları mıydı mı rahatsızlık veren? Evet diziyi beğenmedim, övmüyorum da fakat yarım kalıp akıllarda bir sürü sorular bırakmak yerine en azından birkaç bölüm daha yayınlayıp kendini Mesih olarak tanıtan kişinin asıl kimliğini, sonunun nasıl olacağını, CIA'nın bu olayı nasıl noktalayacağını anlatablirlerdi. 10 bölümlük dizide bazı noktaları kesip birleştirirsek bir film ortaya çıkarabiliriz, öyle bir yapımdı. Her bölümde konu o kadar ağır ağır ilerliyor ki tam bırakıyorum dediğiniz noktada bölümün sonuna geliyorsunuz ve orada patlamayı yaratıp sırf meraktan bir sonraki bölümü izlemeye mecbur bırakıyor. Uzun dizi izlemek istemiyorsanız ama bir dizi ile vakit geçirmek istiyorsanız uygun olan, çerezlik bir dizi diyebilirim. Bu kısmı sadece benim mi dikkatimi çekti bilmiyorum -yanlış algılamış da olabilirim- Dizide büyük bir mantık hatası vardı. Mesih olarak gelen adamın Müslüman olduğu söyleniyordu, ama Tanrı'dan babam diye bahsettiği sahneler vardı. İslam dini bunu reddederken bu şekilde bahsedilmesi bana gözden kaçan büyük bir hata gibi geldi. Belki de kendi dini düşüncelerine göre yaptılar bilmiyorum, ama her şeyi yoluna uygun yapsalardı daha uygun olurdu diye düşünüyorum. Kısaca konusuna da değinip yazımı bitireyim. Mesih olduğunu iddia eden bir genç var, ve yanına da bir sürü insan çekiyor, eh bir takım mucizeler gerçekleştirilrince de bir topluluğu yanına çekmesi pek de zor olmuyor. İnsanlar bu noktada 3'e ayrılıyor; O kişinin Mesih olduğuna inananlar, onun bir sahtekar olduğunu düşünenler ve dünya yansa umrunda olmayacak, mahallesi yanarken saçını tarayan kişiler. Bunu bir tehlike olarak algılayan Amerika adamın peşine ajanlarını salıyor ve biraz karmaşık biraz da bağlantılı olaylar dizisi birbirini takip ediyor. Herhangi bir olayın altından Amerika çıkmasa herhangi bir olaya müdahale etmese hatırımız kalırdı zaten.

kalli 5 years ago

Geçmişin Gölgesinde

Tony Kaye

77 Gönderi

Siyah-beyaz flashback sahnelerinin televizyonun renkli dünyası ile birleştiği muhteşem bir suç draması. Sanırım bu noktada "muhteşem" kelimesi oldukça basit kalıyor, lakin bu filmi tanımlayacak daha iyi bir kelime bulamadım. Filmi izlediğimizde aklımızda kalan ilk şey 'ırkçılık' oluyor. Fakat filmin verdiği…devamıSiyah-beyaz flashback sahnelerinin televizyonun renkli dünyası ile birleştiği muhteşem bir suç draması. Sanırım bu noktada "muhteşem" kelimesi oldukça basit kalıyor, lakin bu filmi tanımlayacak daha iyi bir kelime bulamadım. Filmi izlediğimizde aklımızda kalan ilk şey 'ırkçılık' oluyor. Fakat filmin verdiği mesaj bunun üstünde. Irkçılık konusunu ele alan bir sürü film listeleyebiliriz. Önemli olan ele aldığı konu değil, bunu nasıl anlattığı. Ana fikri kontrolsüz gelişen duygular ve yarattığı sonuçlar üzerinden anlatmış. Aslında yaptığımız her hata bize bir öğretidir. Belki de Derek o cinayeti işlemeseydi bakış açısı değişmeyecek, hayatı boyunca Yahudi ve siyahilerden nefret eden bir Nazi savunucusu olarak kalacaktı. Bitmez tükenmez öfkesi ona hem çok zarar verdi, hem de hayatının en büyük öğretisini gösterdi. 'Bazen tehlike en güvendiğinizden gelirken, yardım elini ise hiç güvenmediğiniz insan uzatır.' Birinden nefret etmek, öfke çok büyük ve yükü ağır duygulardır, bu filmde öyle ağırdı. Tıpkı öfke ve nefret gibi herkesin kaldırabileceği bir film değildi. Baştan sonra yüksekliğini hiç düşürmedi, hızlı ve yüksek bir suç dramasına yakışan bir havası vardı. Bu yönüyle film sahnelerinin içine daha fazla çekti. Eğer ani öfkenizin kurbanı olmak istemiyorsanız meditasyon, yoga, klasik müzik gibi ruh dinlendirci etkinlikler öneririm. Kısa süreliğine de olsa hem hayatın stresinden uzaklaşıyorsunuz, hem de duygularınızı kontrol altında tutmayı başarıyorsunuz. (Film eleştirisi yaparken hayata dair tavsiye verdiğime göre zirvede bırakabilirim galiba sjsjsjsk) Gelelim filmin asıl konusuna; "IRKÇILIK!" Irkçılık çok yoğun bir konudur, üzerinde uzun uzun düşünülmesi, konuşulması gerekir. Bunu yapmayacağım, sadece bir soru sormak istiyorum. Kaçımız tüm içtenliği ile "ben asla ırkçılık yapmadım." diyebilir? Irkçılığı sadece siyahi ırkçılığı olarak düşünmeyelim, bir sürü millet, bir sürü ırk var. Hepsini, tarihimizi, dünyamızı gözden geçirdiğinde kaçımız bu soruya "hayır, yapmadım." diyebilir ki... Bana ne cevap verdiğiniz önemli değil, bu soruda kendinize karşı dürüst olmanızı istiyorum. Soruyu daha açık şekilde soracak olursam "pozitif veya negatif ayrımcılık hiç yapmadım" diyebilir misiniz? Filme yeniden dönecek olursam bu kadar yüksek olması filme bağlasa da beni rahatsız etti, biraz daha durağan olmasını beklerdim. Konuyu çok iyi ele almıştı, oyunculuklar üstüne konuşulmayacak kadar mükemmeldi. Ana fikri açıktı, film yapı olarak ağır olsa da herkesin alabileceği ufak tefek mesajlar vardı. Ve o sonu... Ne mükemmel bir sondu öyle. Bekliyor muydun? derseniz tüm içtenliğimle hayır diyebilirim, bir suç dramasından bu şekilde son beklenen bir şeydir. Lakin ben bu şekilde beklemiyordum, beklediğim son buna benzerdi, ama tam olarak bu değildi. Öyle bir noktada bitti ki filme dair tüm duygularımı o sahnede bıraktım. Hızlı başladı, derin ve hızlı ilerledi, bazen yavaşladı ama sesini hiç düşürmedi, yavaşlamaya başladı, ve tam o noktada son mermisini attı film. Geçmişin Gölgesinde... Sanırım bu film için konulacak en iyi isim bu olurdu. Amerikan Tarihi çok basit kalıyor, evet Amerika'da günümüzde bile ırkçılık büyük bir sorun lakin filmi direkt ırkçılığa bağlamak ne kadar doğru olabilir? Geçmişteki hatalarımız peşimizi asla bırakmaz, ya da biz geçmişten kopamayız. Ya o bizim gölgemizdedir, ya da biz onun gölgesinde yaşarız. O anı hatırlatacak en ufak bir anı tekrar yaşadığımızda geçmişimizdeki gerçek tokat gibi çarpar yüzümüze. Burada da geçmişi Derek'e tokat atıyor, acısı hiç geçmeyecek ama büyük ders olan bir tokat...

kalli 5 years ago

Guguk Kuşu

Milos Forman

143 Gönderi

Spoiler içeriyor Filmin son sahnelerinde "daha önce o kadar karşıma çıkmasına rağmen neden izlemedim?" diye, filmi bitirip biraz zaman geçirdikten sonra "ben ne izledim?" diye sorguladım. Yanlış anlamayın bu, "ben ne izledim?" cümlesini, sadece çok farklı bir film izlediğimi düşündüm ve biraz…devamıFilmin son sahnelerinde "daha önce o kadar karşıma çıkmasına rağmen neden izlemedim?" diye, filmi bitirip biraz zaman geçirdikten sonra "ben ne izledim?" diye sorguladım. Yanlış anlamayın bu, "ben ne izledim?" cümlesini, sadece çok farklı bir film izlediğimi düşündüm ve biraz araştırmak istedim. Bazıları "boş" yaftası yapıştırmış filme. Ne acı insanların izlediğini tam anlamıyla anlayamayıp boş demesi. Yargılamıyorum kimseyi lakin "boş" ile tabir edilecek bir film de değil. Tam olarak neyi boş? Eleştirdiği konu mu? İçerik mi? Oyuncular mı? Senaryo mu? Cevabını düşündüm ve ben bulamadım. Hangisi daha zordur? Deli olmak mı? Akıllı rolü yapmak mı? Bir çoğumuz alt benliğimizdeki düşünceleri içimizde saklamaz mıyız toplumdan dışlanmamak adına... Onlar gibi görünür, onlar gibi düşünürüz. Fakat içimizde bambaşka bir biz vardır. Bu akıllı insan rolüne o kadar kendimizi kaptırırız ki içimizdeki o çılgın ama zararsız deliyi öldürürüz, ya da onu beynimizin hapishanesine hapsederiz. Kendi benliğini serbest bırakan insanlar mıdır asıl oraya kapatılması gereken yoksa onları bu duruma sürükleyenler midir? Uzman değilim bu konularda uzun uzun konuşup uzun uzun bilgiler veremem yalnız kendi düşüncelerimi ve araştırmalarımı aktarabilirim. Adını bilmediğim -unuttuğum- bir psikolog vardı, şey diyordu bir sözünde; "Bize.gerçek hastalar gelmez, gerçek hastaların hasta ettikleri gelir." Tam da bu noktada filme geri döneceğim. Filme baktığımızda bunun ne denli doğru olduğunu anlıyoruz. Dışarıdaki sistemi görmeye ya da bilmeye gerek yok bunu farketmek için. Filmdeki hemşire ya da doktorlara baktığımızda bunu kolayca anlayabiliriz, bu insanları topluma kazandırmak dışlanmalarını önlemek için çalışacaklarına onları toplumdan daha fazla kısıtlıyorlar. Belki fikirlerini engelleyerek, belki düşünmelerine karşı çıkarak, en kötüsü de türlü işkencelerle... Maalesef bunu yapıyorlar, o akıl hastası yaftası koyduğumuz toplumdan dışladığımız insanları toplumdan biraz daha uzaklaştırıyorlar. Şahan Gökbakar'ın Gen filminde de sistem böyleydi, hastalar toplumdan uzaklaştırılıyordu. Tüm akıl hastanesi filmlerinde düzen böyleyse gerçekte nasıl merak ediyorum. Bunlar sadece bir kurmaca mı? Yoksa gerçeğin bir yansıması mı? .Film hakkında araştırma yaparken aslında ilk değindiğim konu ismi olmuştu, dikkatimi çekti ve guguk kuşları hakkında kısa bir araştırma yaptım. Uzun uzun değinmeyeceğim buna yeterince uzun yazdım zaten, sadece guguk kuşlarının yumurtalarını başka bir kuşun yuvasına bıraktığını söyleyeceğim. Murphy bu filmin guguk kuşuydu, ait olmadığı yerde büyüyecek ya sisteme karşı çıkacaktı, ya onlar gibi olacaktı ya da ölecekti. Deli numarası (!) yaparak geldiği bu akıl hastanesinde özgür ruhunu da içeri soktu, o duvarların arkasında bırakmadı onu. Çünkü Murphy'i Murphy yapan o özgür ruhudur zannımca. Muhteşem bir finali vardı, bunlarca kuşun arasından illaki biri açık pencere görüp kanat çırpacaktı, ve o yalnız başına çıkmadı o pencereden dostunu da aklıyla kalbiyle yanında götürdü. Dram...Komedi... Bu filmin baş kahramanları. Sistemi, toplumu eleştiren her film biraz dram biraz komedi barındırmaz mı zaten? Hem ağlarız halimize, hem de güleriz ağlanacak halimize... Her şeyiyle bir baş yapıttı. Senaryosu, kurgusu, sağlam diyalogları ve en önemlisi oyunculuklarıyla... O kadar iyi yapmışlar ki numaralarını. Kim bilir belki de rol yapmadı hiç biri. En başta da dediğim gibi bu film sayesinde içlerinde sakladıkları o çılgın deliyi çıkardılar. Ve bunu da en iyi Jack Nicholson yaptı. İzleyin, birilerinin izlemesine vesile olun. Bu kadar güzel bir dille eleştiri yapan bir filmi göz ardı etmeyin.

kalli 5 years ago

Unorthodox

Maria Schrader

155 Gönderi

Sadece 4 saat ayırarak izlenilebilecek olan mini, harika bir dram dizisi. Ben tadını çıkartmak açısından 4 gün bir süreye yaydım diziyi, ve izlediğim için de asla pişman olmadım. Kesinlikle herkesin izlemesi gereken, herkesin hayatına ufaktan da olsa dokunabilecek bir mini…devamıSadece 4 saat ayırarak izlenilebilecek olan mini, harika bir dram dizisi. Ben tadını çıkartmak açısından 4 gün bir süreye yaydım diziyi, ve izlediğim için de asla pişman olmadım. Kesinlikle herkesin izlemesi gereken, herkesin hayatına ufaktan da olsa dokunabilecek bir mini dizi. İlk olarak kısaca konusundan bahsedeyim, Yahudi dindar bir mahallede, ailede büyüyen Esty görücü usülü ile evlendirilir, ilk başlarda bu evlilikte çok mutlu olan Esty zamanla baskılara dayanamaz ve kendi özgürlüğünün peşinde cesurca kanat çırpar... Öncelikle dizinin kırılma noktası olan konuya değinmek istiyorum; ''Cinsellik.'' 'Bir kişiyle evlenirken ailesiyle de evlenirsin.' derler, bu sözün doğruluğu yanlışlığı tartışılır. Fakat kim olursa olsun -bireylerin anneleri de dahil- kişiler istemediği sürece kimse karı-koca arasındaki münasebete karışamaz. Buna ancak taraflar isterlerse uzman bir jinakolog ya da seksolog müdahele edebilir. Aksi takdirde yanlış yönlendirmeler taraflardan birini ya da her ikisini yıpratır, veyahut kişinin özgüvenini kaybettirir. Dizinin bir sahnesi oldukça sinirimi bozdu, yanlış anlamayın dizi değil sinirimi bozan, gerçek hayatta da böyle şeylerin oluyor olması. ''Erkek bu şekilde zevk alır.'' tarzı bir sahne vardı. Neden erkeğin ilişkiden aldığı haz önemli de kadının ki değil? Hiçbirimiz birer obje değiliz, robot değiliz. Zevk alabiliriz, ya da almayız. Bunun cinsiyeti yoktur. Kadının çabaladığı kadar erkeğin de çabalaması, erkeğin çabaladığı kadar kadının da çabalaması gerekir. Kusura bakmayın bu konulara girdiğim için, ama bunlar hayatın gerçeği... ''Gerçek''den söz etmişken dizi, dizi izliyor havasını vermedi, sanki bir gerçekliğin içinde gibiydim. Gerçek bir yaşantının üstüne bir şeyler katarak oluşturulmuş anladığım kadarıyla, oyuncularda rollerine iyi çalışıp duyguları, hislerini, karakterin vermek istediği mesajı başarılı şekilde yansıtıp bu dizi içindeki gerçeklik denizinde yüzdürmeyi başarmış izleyicisini. Düğünleri oldukça ilgimi çekti ve tuhafıma kaçtı. Bu konuyu daha hiç düşünmemiştim ama şimdi 'Müslüman cemaatçilerin düğünleri nasıl oluyor?' diye merak ettim. Tüm inançlara, tüm dinlere saygım vardır. Fakat iş yobazlığa gidince işler değişir, belki o kişilere göre bunlar normaldir, olması gerekendir, dinin emrettikleridir, ama kimse kimsenin hayatını da kısıtlayamaz. **Bu kısımda spoilere gireceğim, eğer diziyi izlemediyseniz geçiniz.** Esty'nin aldattığı sahnede siz ne düşünüyorsunuz bilmiyorum ama ben yanlış buldum ve kızdım Esty'e. Evet Yanky boşanmayı istemişti ama bu gerçekleşmemişti, belki de bu kadar baskı yüzünden sağlıklı düşünmeyip fevri karar verdi. Esty sinirlenip bulunduğu yeri terk etmekte oldukça haklıydı, fakat aldatma konusunun haklılığı olamaz. Yine de kendisinden çok şey öğrenilecek, ilham alınacak, hayallerinin peşinden koşan, kendinden ödün vermeyen, fazlasıyla güçlü bir kadın Esther Shapiro. **Spoiler kısmı bitti devam edebilirsiniz.** Diziyi ilk açtığımda Shira Haas'ı -Esty- yaş olarak küçük görmüş ve diziye yakıştıramamıştım, ama izleyince daha iyi bir oyuncu seçimi olamazdı dedim. Fazlasıyla harika bir performans sergiledi, oynamadı yaşadı diyebilirim kolaylıkla. Biraz da Yanky'den söz etmek istiyorum. Yanky'e kızmadım, o kötü niyetli biri değildi. Bulunduğu mezhebin, ailesinin baskısında kalmış, saf bir gençti sadece. Bu kadar saf olması, hiç sesini çıkarmaması, karısını korumaması sinirime dokundu. Yanky karısını gerçekten seviyordu, inançlarından vazgeçebilecek kadar çok... Fakat bunu göstermek için de çok geç kalmıştı. ''Hakkımda bilmediğin çok şey var Yanky.'' Ne kötü değil mi? İnsanın tek bir şeye odaklanıp hayat arkadaşım dediği kişi hakkında en basit detayı bile bilmemesi... Hayatlarınızı sizin nelerden hoşlandığınızı, neleri sevmediğinizi, nasıl bir insan olduğunuzu gerçek anlamda bilen insanları alın, eğer böyle birini bulamazsanız, yalnızlık en iyi tercihdir. Neyse ki ben buldum, beni tanıyan ve tanıdığım, her geçen gün yeniden kendimi tanıttığım ve tanıdığım insanı... Karakter analizlerimi de yaptıktan sonra tekrardan fazla uzatmadan diziye geçmek istiyorum. Dizi geçmiş ve bugün arasındaki köprüyü iyi kurmuştu. Tam yerindeki sahnelerde geçmişe giderek bize olayları açıklıyor, sonra yeniden bugüne dönüyordu. Aradaki bu güçlü köprü de merak duygusunu arttırıp daha fazla çekiyordu dizinin içine... Sonuna gerçekten bayıldım, her sahnesine her anına şapka çıkartılır ama sonu harikaydı. Dram dizisine yakışır, dramatik bir sondu. Daha iyi bir son hayal edemedim dizi için... 4 güne, günlük 1 saat vaktiniz varsa bu diziyi izleyerek doldurabilirsiniz. En başında belirttiğim gibi bir şeyler öğreneceğiniz, hayatın içinden bir şeyler kapacağınız bir dizi... ''Moishe'ler hep vardır. Seni dış dünyada başaramayacağına inandırmak için her şeyi söyler, her şeyi yaparlar.'' Hayatınızdaki Moishe'lere kulak asmayın, siz istedikten sonra her şeyi başarır, her şeyi yaparsınız. Çünkü siz güçlüsünüz.

kalli 5 years ago

Sevginin Gücü

Luc Besson

280 Gönderi

Aksiyonun tadında olduğu, bazen tansiyonların yükseldiği, bazen de düştüğü, ara ara kalp ritmini tetikleyen, ara ara da kalpte kelebekler uçurtan, buram buram dram kokan bir film Leon... Daha önce aksiyon ile dramın bu kadar güzel harmanlandığı bir film izlediğimi hatırlamıyorum.…devamıAksiyonun tadında olduğu, bazen tansiyonların yükseldiği, bazen de düştüğü, ara ara kalp ritmini tetikleyen, ara ara da kalpte kelebekler uçurtan, buram buram dram kokan bir film Leon... Daha önce aksiyon ile dramın bu kadar güzel harmanlandığı bir film izlediğimi hatırlamıyorum. -belki gerçekten de izlemediğim için, belki de B12'im eksik olduğu için.- Filmin konusundan kısaca bahsetmem gerekirse Mathilda 12 yaşında küçük bir kız çocuğu. Güzel bir aile hayatı yok, küçük kardeşi haricinde ailesindeki kimseyi sevmiyor. Bir gün uyuşturucu işine bulaşan babası yüzünden tüm ailesi mafya tarafından katlediliyor, Mathilda da oldukça soğuk kanlı bir tetikçi olan Leon'un dairesine saklanıyor. Mathilda küçük kardeşinin intikamını almak için Leon'dan kendisine ''temizleme'' işini öğretmesini istiyor. Bu öğretmen- öğrenci ilişkisi esnasında aralarında çok kuvvetli bir sevgi bağı oluşuyor... İsminin Sevginin Gücü olmasına pek bir anlam verememiştim izlemeden önce. İzleyince şu şekilde bir bağlantı kurdum; 12 yaşındaki küçücük bir kızın sevgisi, 40 yaşlarındaki soğuk kanlı, acımasız bir katilin içindeki merhametli adamı çıkartıyor. İşte bu ''Sevginin Gücü'' bana göre. Herkes Mathilda ve Leon arasındaki ilişkiden söz etmiş ben de bu konuda bir şeyler söylemek istiyorum. Leon'un Mathilda'ya karşı tavrı bir abi, bir baba gibiydi. Onu korumak istiyordu, ve son ana kadar başardı. Lakin asla pedofili denilecek düşünceleri olmadı, yanlış bir yaklaşımı olmadı. Mathilda yalnız kalmış ufak bir kız çocuğuydu, Leon ise onu korumayı kendine görev edinmiş orta yaşlı bir adamdı. '18 yaş' yalanına da inanmamıştı galiba. Mathilda ise hayatında baba sevgisi görmediği için ve daha aşkın ne olduğunu tam anlamıyla bilmediği için hissettiği hayranlığı aşk sandı. Bir çoğumuz o yaşlardayken ya da daha küçükken birilerine hayranlık duyup bunu aşk sanmış olabilirsiniz, bu gayet doğal bir durumdur. Geriye dönüp o anılarımıza göz attığımızda bunlar bize gülünç gelir, çünkü o zaman aşk sandığımız şeyin basit bir hayranlık olduğunu anlamış oluruz. Mathilda'nın Leon'a karşı hissettikleri de bu şekildeydi. Hayatı öğrenmiş olan genç bir kadın olduğunda hissettiklerinin aşk olmadığının farkına varmıştır belki de... Aksiyon ve dramın birbirine harmanlandığı kesinlikle özel olarak vakit ayrılması gereken bir baş yapıt... Vakit kaybı, gereksizdi diyebileceğim bir sahne hatırlamıyorum. Tüm sahneler o kadar güzel, o kadar özeldi ki... Özellikle son sahneleri beni fazlasıyla etkiledi, eminim ki izleyen çoğu kişiyi etkiledi. Yapacak başka işlerim olmasa -dizi izlemek, spor yapmak- bir kez daha izleyebilirdim filmi. Leon'un koruyuculuğu, Mathilda'nın saf hayranlığı... Sadece iki oyuncu ile sırtlanmış film. Çok da güzel olmuş. İzleyin, izlettirin. 2020'nin son zamanlarında böyle bir film izlediğim için kendimi fazlasıyla şanslı hissediyorum. Aşırı Gereksiz Not: Mathilda'nın saç kesimi en sevdiğim fakat saçım dalgalı olduğu için kendime yapamadığım saç kesimi, şu anda ki saç kesimim ona yakın ama düz olmadığı için tam olarak o şekilde değil. Bu aşırı gereksiz bir detaydı, bu kısmı okumasanız da olur. Aşırı Gerekli Soru; Filmin sonunda çalan şarkıyı paylaşabilecek yardımsever bir arkadaş var mı?

kalli 5 years ago

Sevmek Zamanı

Metin Erksan

110 Gönderi

Bu filmde bu kadar duygusallaşmam normal mi değil mi bilmiyorum. Sanırım erkek arkadaşımdan -virüs sebebiyle- ayrı kaldığım şu 6 aylık süreç içinde bu filmi izlemiş olmak ağır geldi. Bir şeyler yazmadan önce önemli bir hatırlatma yapmak istiyorum; eğer filmi hâlâ…devamıBu filmde bu kadar duygusallaşmam normal mi değil mi bilmiyorum. Sanırım erkek arkadaşımdan -virüs sebebiyle- ayrı kaldığım şu 6 aylık süreç içinde bu filmi izlemiş olmak ağır geldi. Bir şeyler yazmadan önce önemli bir hatırlatma yapmak istiyorum; eğer filmi hâlâ izlemediyseniz ölmeden önce izlenecekler listenize mutlaka dahil edin ve izleyin. 'Ah nerede o eski aşklar, nerede o eski filmler?' dedirtti film bütün süresi boyunca. Belki de aynı senaryo yeniden çekilse aynı tadı vermez, aynı duygusallığı yaşatamaz. Ne şimdilerde bir oyuncu Müşfik Kenter gibi Halil olabilir, ne de Sema Özcan gibi Meral. Yanlış anlamayın yeni dönemden hiçbir oyuncuyu küçümsemiyorum, oyunculuğuna hayran olduğum bir sürü isim de var. Ama her şey döneminde güzel. Her şey döneminde yaşayanlara güzel. 1 senedir fotoğrafına aşık olduğu kadının yüzüne bakmaya utanan yakışıklı bir adam. Fotoğrafına aşık olan adamın, kendisini de görmesi için çabalayan güzel bir kadın. Masumdu, safçaydı, en önemlisi ise bütün duyguların ötesinde bir şeydi. Filmi daha önce televizyondan izlemiştim, hem yaşım küçük olduğu için hem de tam anlamıyla bakmadığım için Halil'e kızıp Meral'e hak verdim. 'Neden?' dedim. 'Neden ona böylesine aşıkken kaçıp duruyor ki?' Ama Halil doğru olanı yapmıştı. ''Resmin sen değilsin ki, resmin benim dünyama ait bir şey. Belki sen benim bütün güzel düşüncelerimi yıkarsın.'' diyor Halil. Ne kadar da doğru bir cümle. Suretlere anlam yükleriz, kaşa göze vuruluruz. Suretine anlam yüklediğiniz insan bırakın hayalinizde kalsın. Aşık olduğunuz insanı tanımak güzeldir, ama onun hayalinizde yarattığınız insan gibi olmaması da her şeyden daha kötüdür. Meral belki de Halil'e borçlu hisettiği için aşık olduğunu sandı, belki de ulaştıktan bir süre sonra geçecek olan basit bir tutkuydu Meral'inki. Halil Meral'in resmine aşıktı, Meral de Halil'in kendisine olan aşkına. Meral'in ki kendisinin bile farketmediği bir sahtelikti belki de, kim bilir... Ama Halil'in aşkı gerçekti. Ölüm kadar gerçek, ve ölüm kadar da acı. Siyah beyaz filmlerin havasını her zaman daha güzel bulmuşumdur, siyah beyaz bir dünyada renkleri yakalamaya çalıştığımı hissederim. Filmdeki dış sesler biraz rahatsız ediciydi, ama filme ayrı da bir hava katmışlardı. Bir rüzgar sesi, bir yağmur sesi... Filmde kullanılan müzikler çok büyüleyiciydi, her sahne için usta isimler düşüne düşüne seçmiş gibiydi bu müzikleri. Aslında ilk introdan itibaren nasıl bir film izleyeceğimizin mesajını veriyor gibi. Fakat her sahnede müzik girmesi de rahatsız etti, evet müzikler fevkaledeydi, son derece de uygundu. Ama fazlaydı, gereksiz bir biçimde fazla... Filmin süresinin kısa olmasına rağmen garip bir yavaşlık vardı filmde, çok güzeldi. Daha uzun olsa yine izletirdi ama yavaştı film, belki de bana çok yavaş geldi bilmiyorum... Filmin en çok sonunu beğendim, sonunda o anlamadıramadığım belirsizlik çok hoşuma gitti. Böylesine naif bir filme ancak bu kadar güzel bir son yakışabilirdi. Sevmek Zamanı, bir filmden daha fazlasıydı. Sevmek Zamanı hayatla ölümün ayrıldığı o ince çizgi de bir yerdi. Sevmek Zamanı hayatın içindendi, ama gerçek olamayacak kadar da hayaliydi. Bu, bu mükemmeldi.

kalli 5 years ago

Devrim Arabaları

Tolga Örnek

39 Gönderi

Spoiler içeriyor 🗯 Şuan büyük bir duygu seli yaşıyorum. Aklım yattığınca bir şeyler yazmaya çalışacağım. Milli duygularım o kadar kabardı ki... Bahsetmesem olmazdı, eğer bu profilde bu film olmasaydı, bir şeyler eksik kalırdı. İlk defa karşıma çıktı ve izledim. Böylesine güzel bir…devamı🗯 Şuan büyük bir duygu seli yaşıyorum. Aklım yattığınca bir şeyler yazmaya çalışacağım. Milli duygularım o kadar kabardı ki... Bahsetmesem olmazdı, eğer bu profilde bu film olmasaydı, bir şeyler eksik kalırdı. İlk defa karşıma çıktı ve izledim. Böylesine güzel bir filmi bu kadar geç keşfettiğim için de üzüldüm. Ama üzen tek bu değildi, geç de olsa keşfetmiştim. Üzen o kadar detay var ki hangisinden başlasam ne söylesem bilmiyorum... 📽 Yıl 1961. Dönemin Cumhurbaşkanı Cemal Gürsel yerli bir otomobil üretilmesi emrini verir. Projeyi de TCDD'ye bırakırlar. Hemen işe girişen 23 mühendisin 'Devrim'i üretmek için sadece 130 günleri vardır. Kimse inanmaz bu kadar kısa süre içinde bir otomobil yapılacağına. ''Bir toplu iğne bile üretemeyen Türkiye otomobil mi yapacak?'' derler. ''Hemde 4 ayda.'' Proje için çalışanlar, söylenenlere kulak tıkarlar, tıkamak zorundadırlar. Bu ülkenin evlatlarının yapılamaz denileceğini yapacağını göstermek için tıkamak zorundadırlar. ''Pembe rüya.'' denir, yerli otomobil için. İnananların pembe rüyasına, siyah kalpleri ile kabus olur inanmayanlar. ''Türkiye'de hiçbir başarı cezasız kalmaz.'' diyor, Latif bey. Tek bir cümle en az bu kadar anlamlı ve en az bu kadar can acıtıcı olabilir. İlkbahar ve sonbaharı aynı anda yaşadınız mı? Ben yaşadım. 2 saatlik filmde hem bu ülkeye dair umutlarım çiçeklendi, hem de soldu. Büyük bir gururla izledim filmi, aynı anda büyük bir hayal kırıklığı ile. 'Devrim' yapıldı. ''Yolda kalan otomobil.'' diye manşet atıldı. Yolda kalan sadece otomobil değildi. Umutlarımız, geleceğimiz, onlarca insanın başarısı, inananların azmi yolda kalmıştı. ''Yapacaklarına inanmaları yapmalarından daha önemli.'' İnanmışlardı, başarmışlardı. 'Devrim'i üretmeyi başardılar da içlerindeki düşmanları yenmeyi başaramadılar.. Bu proje için çalışan mühendisinden çaycısına, ustasından çırağına ne kadar insan varsa teşekkürü borç bilirim. Zamanında kimse onlara teşekkür etmedi, gece gündüz çalışan bu insanlara biz teşekkür edelim. Filme sadece bir otomobil üretimi olarak bakmayın. Film ülke siyasetini, medyayı, içimizdeki düşmanları, dış güçleri, halkı özetliyordu. ''Adı Devrim olan bir otomobilin sokaklarda dolaşmasına izin verilmezdi zaten.'' Yükselmemizi istemeyenlere benzin sadece bir bahaneydi. İpe un bile serilir, bir şeyi istemedikten sonra...