(@) - Raf

Dona Nobis Pacem... Bir gece insanın başına ansızın üşüşen yalnızlık duygusu gibi ki esas haleti ruhiyenin bu, üşüşenin kurmaca mutluluklar olduğunu düşünüyorum,bu dizi de öyle yalnızlık gibi çöküverdi geceme, ben de açıp son sahnesini tekrar izledim,hayatımda çok az, duygulandığım yapım…devamıDona Nobis Pacem... Bir gece insanın başına ansızın üşüşen yalnızlık duygusu gibi ki esas haleti ruhiyenin bu, üşüşenin kurmaca mutluluklar olduğunu düşünüyorum,bu dizi de öyle yalnızlık gibi çöküverdi geceme, ben de açıp son sahnesini tekrar izledim,hayatımda çok az, duygulandığım yapım izlemişimdir...Duygulanmak,kendini bir yapımın ta derinlerinde nefes alır bulmak değil konu, batan her gün çöken hüznün acısını dizinin ilk bölümünden son bölümüne hikayesini izlediğimiz her "geride kalan" ile aynı şiddette hissedebilmek,bu mükemmel bir his...İlk bölümde yönetmen hepimizin farklı yorumlayacağı bir olay yaşatır: dünya nüfusunun yüzde ikisi kaybolur,yok olur,birden,aniden,sebepsiz,belki sebepli,bilinmez...Benim yorumum daha ilk bölümden son bölüme hiç değişmedi bu konuda o da şu ki; Yanımızda bulunan, varlığına her gün şüphesiz bir kesinlik getirdiğimiz o birilerinin;eşin, çocuğun dostun, komşunun,yokluğunda varlığını hissedebileceğin bir hal alıyor olup olmadığına getirilen bir eleştiri...Uzaylı falan kaçırmadı,hayalet olmadı bu insanlar,sadece artık yoklar,önlemlerini yitirdiler,kayboldular ama geride de izler bıraktılar şüphesiz...Dizi ilk sezon ve ikinci sezon karakter sayımızı çoğaltıyor,herkesin kaybolmadan önce mutlaka içinde bulunduğu sosyal yapıda ciddi sorunları var lakin bağlılar,sorunlar çok ciddi olmasa da layeten sorunlar da değil. Yani dizinin puanı neden düşük ve dizi neden bu kadar az izlenmiş demeyin çünkü gayet net:dizi size her şeyin nedenini söylemeyi vadetmiyor ama yönetmen bunu kasıtlı yapıyor. Kevin ve Nora çifti bu kayboluştan arta kalanlar olarak hayatlarını idame ettirmeye çalışanlar. Odağa bu ikisinin alındığını söyleyebiliriz. Spoiler vermemek adına sadece şu kadarını söyleyebilirim: Nora dizinin yazılış sebebinin büyük bir kısmını oluşturuyor. Kayda değer bir neden bulunması ve kayboluşun Tanrı'nın mantıklı bir şekilde açıklayabileceği bir neden olmasını umuyor,lakin kayboluşun üzerinden çok geçmeden Tanrı inancını yitiriyor.Kardeşi Matt kilisesinde Tanrının bir bildiği vardır diyerek aksi vaazlerde bulunurken aslında kötü insanların neden kaybolmadığı sorusuna da asla yanıt veremiyor,başına gelen onca kötülüğe rağmen dizide...Kevin'ın eşi ise dizideki belki de en hayret verici olaya getiriyor bizi: "Kalan Günahkarlar" tarikatına katılıyor.İsim bu.Türlü tuhaflıkları olmasına karşın epey de dirayetli insanlardır,ölümü göze alırlar,kesindirler,kayboluşun en sarsıcı etkisi bu tarikatla görülür.Fazla detay vermeyeceğim. İkinci sezon ise heyecanını çok ayrı hissettirir,yeni bir ailemiz çıkar,namuslu dürüst kasabanın gözbebeği bir aile,kayboluş vurmamış onlara,mutlular...Bir akşam,ikinci kayboluş vakasının yaşandığını düşündürecek bir vakıa yaşarlar... Üçüncü sezon ise çok çok ayrı bir sezondur ki yönetmeniz burada Tanrı-Matt konuşması sekansında inanılmaz bir işe imza atar,insanlığın çöpten binalarını yıkıverir... Ve son sahne müziği ile çok can yakar,diziyi gerçekten yüreği ile izleyip aklıyla takip edenler için... Not: Ağır imgelem içerir,ben özellikle İncilden çokça alıntı yapıldığını ve başarılı bir şekilde işlendiğini düşünüyorum. Matt, Hz. Eyüp kıssasından bir bölümle seyrederiz.Aynı şekilde Kevin İsa Mesih'in dirilişine çokça gönderme yapar...Büyük Tufan ise 3.sezonda gerçekten önemli bir yer kaplar... İkinci kere izlemeyi düşünüyorum bu sebeple,kaçırdığım ayrıntı var mı diye özellikle.

leftover 3 years ago

Kapıların Dışında

Wolfgang Borchert

11 Gönderi

Sıcak yatağının içinde yüzyılın kendiyle savaşanları olarak bizlerin,biz savaşın torunlarının ne kadar anlayabileceği bir kitap,ilk başta buna kuşku ile yaklaşıyorum… Anladığımı düşünüyorum,zihnim kavrıyor acıyı,yalnızlığı,sisin tahakküm kurduğu nesneler dünyasını…lakin sislerin içinde bulunmaması,acıyı yerinde yaşamaması hep bizi zavallıları kılıyor böyle kitapların.Yıkıntı edebiyatının…devamıSıcak yatağının içinde yüzyılın kendiyle savaşanları olarak bizlerin,biz savaşın torunlarının ne kadar anlayabileceği bir kitap,ilk başta buna kuşku ile yaklaşıyorum… Anladığımı düşünüyorum,zihnim kavrıyor acıyı,yalnızlığı,sisin tahakküm kurduğu nesneler dünyasını…lakin sislerin içinde bulunmaması,acıyı yerinde yaşamaması hep bizi zavallıları kılıyor böyle kitapların.Yıkıntı edebiyatının tek bir kitapla üstadı olabilmiş Celine’e de selam olsun bakalım. Ne anlattım hemen kitaptan bir alıntı ile somutlaştırayım: “insanın karnı tok sırtı pek oldu mu başkalarının yoksulluklarını okuması ,merhamete gelip iç çekmesi ne tatlıdır…” olay bu tek cümleden ibaret,yazar burda size meramını anlatmaz,yazar kendinden ve yaşadıklarından emindir,bunu kitapta onu kapı dışında bırakanların sözlerinden de görürüz. 2. dünya savaşı çağımıza çok uzak değilken ne oldu da böyle bir dünyanın zaten hep olagelen dünya olduğu yanılgısına düşüverdik? Borchert’ın bu tiyatrosu antimilitarizmi değil kanımca insanların ağır vurdumduymazlığını, inanılmaz bencilliğini, korkaklığını anlatıyor…nihilizm de değil bu kitap arkasında öyle etiketlenmişse de,kanımca ağır bir insanlık tarihi eleştirisi,Tanrı eleştirisi… Kitaba meraklananları daha da meraklandırmak istiyorum: tanrı,ölüm ve zaman metaforları kitapta çokça ana karakterimiz ile iletişimde. Kitap büyük bir imgelem bana kalırsa. tahmin ediyorum savaştan dönen “Beckmann” ingilizce “geri dönen adam” anlamına yaklaştırılmaya çalışılmış. “Cenaza işleri müdürü” ölüm meleğini, “çöpçü” ise ölümü yansıtmak istemiş. ayrıca ölümün bir karakterle daha bütünleştirildiğini belirtmek isterim. Savaş hakkında yazılmış kitaplar okudum çekilmiş filmler izledim elbette, geride kalanların,geriye bir şey kalmayan insanlara nasıl dönüştüğünü görmekse bu kitapta kendini hissettirdi.Yazarın biyografisini okumadan bu kitapta çok fazla “neden ki” sorusunu sorarsınız.Tavsiye ediyorum herkese elbette… birkaç satır da hislerimi paylaşmak isterim taze taze… Beckmann ve Öteki…bu iki imge bizle geçmiş ,bizle gelecek arasında bir köprü kurdu şüphesiz.Ben de kuşkusuz kendimi okurken Öteki yerine koymadan edemedim zira Borchert ile konuşuyorum neticede…Sonra 120 sayfalık bu kitabın son sayfalarında bilek güreşindeki insanın ağır ağır bileğinin kayması gibi oldu, ben kaybettim,yukarı ve kan dolu sokağa geçmek zorunda kaldım ve katil olmayan tek bir insan öldürmemiş ben, katiller topluluğuna katıldım. gerçeği öldürdüm,iyimser oldum,saçmalama ya dedim insanlar aslında temiz kalpli dedim,doğuştan öyle yahu dedim,hep öyle oldu ve olacak,dedim…gerçekten bu felsefesi yapılacak bir konu mu bilmiyorum artık.sıkıldım, iyi olan yararlı olan mıdır ya da bencillik ve korkaklık kötü çünkü başkasına yararı olmadığı için mi;insan toplum için varsa bu yüzden ideal devlet başkasının yaşamını gözeten insanlardan mı oluşmalı,hayatta en baştan beri bir hiyerarşi var mı,bu yüzden en tepemizdekiler kahkahalarla ölümümüzü seyretmeye ehil mi doğdu? savaşmak zorunda mı insan kendisi için savaşmıyorsa,en iyi ihtimalle 100 yıl sonra unutulacak bir savaş,10 gün sonra bile hatırlanmayacak cansız bir beden için? sıkıldım,varamıyoruz bir yere, kuru laf kalabalığı oluşunu sadece birkaç yıl sorgulayan herkes bilir. kabullenmek mi gerek yazgıyı sisifos gibi? zavallı borchert,zavallı beckmann,zavallı biz…