(@) - Raf

Bu aralar aylık kitap aboneliklerine bakıyorum aslında çok hoşuma gitti ama bir arkadasim Bir Kutu kitap için güzel kitaplar göndermiyorlar demişti o yüzden vazgeçtim. Şimdi de Satırbaşı ilgimi çekiyor ama bilmiyorum yaa her ne kadar rastgele gönderilen kitaplar güzel bir…devamı

nubesh 1 month ago

İçimizdeki Şeytan

Sabahattin Ali

1 Gönderi

Spoiler içeriyor "Birbirimize rastlamadan evvelki hayatımız sahiden birbirimizi aramaktan başka bir şey değilmiş... Ne aradığımızı bilmeden aramak..." Sabahattin Ali'nin çok fazla eserini okumadım ama insanı iyi anlatan bir yazar olduğunu düşünüyorum. Her ne kadar karakteri sevmesek de neyi neden yaptığını anlayabiliyoruz. Yazar…devamı"Birbirimize rastlamadan evvelki hayatımız sahiden birbirimizi aramaktan başka bir şey değilmiş... Ne aradığımızı bilmeden aramak..." Sabahattin Ali'nin çok fazla eserini okumadım ama insanı iyi anlatan bir yazar olduğunu düşünüyorum. Her ne kadar karakteri sevmesek de neyi neden yaptığını anlayabiliyoruz. Yazar bunu güzel yansıtıyor. Mesela ben Ömer'e çok sinir oluyorum ama insan bu, herkes kusursuz değildir yaa deyip biraz hak veriyorum. Macide'nin düşünmeden etmeden iki gün önce tanıdığı adama güvenmesine de sinir oluyorum ama onun da yapacak bir şeyi yoktu, gidecek kimsesi yoktu deyip ona da hak veriyorum. Yanii biraz da hayatın zorluklarını çeken insanları okuduk diyebiliriz. ... Bu kitapla ilgili bir tespitim var. Mesela ben bu kitabı lise zamanlarında okusaydım çok beğenebilirdim hani o zamanlar biraz daha edebi eserlerle haşır neşir oluyorduk ya, ilgimi çekerdi muhtemelen. Fakat şimdi okurken sadece daraldım. Bu biraz da benim sorunum sanırım, ben biraz geç okudum bu kitabı. Eskiden hep duyuyordum ama elim bir türlü gitmiyordu şimdiyse pek sarmadı ne yazık ki. Ya da bir arkadaşım uzun bir süre sınava çalıştıktan sonra bu tarz okumalar çok sıkıcı oluyor şimdiye kadar öğrenmek amacıyla bir şeyler okuyordun ondan böyle hissediyorsun falan demişti. O da olabilir bilmiyorum. Neysee Ömer'in Macide'yi görür görmez hissettikleri, ruhlarının daha önce karşılaştığını düşünmesi falan yalan yok, okurken hoşuma gitmişti. Tıpkı Ömer gibi heyecanlanmıştım ben de. Güzel bir aşk hikayesi okuyacağım sanmıştım ama maalesef düşündüğüm gibi olmadı. İnsanlar niye birinden hoşlandığı zaman bu kadar çok değişiyor diye düşünmüştüm. Halbuki Ömer çok kötü bir insan değildi sadece kendini arıyordu, ne yapacağını bilmiyordu ve bunun üstüne bir de Macide ile evlilik sürecine girmişti daha doğrusu zorunda kalmıştı. Bunun getirdiği yükü de hesaba kattığında işin içinden çıkamaz olmuştu. Daha kendine bile doğru düzgün bakamıyorken bir de evlenip ev geçindirmeye çalışıyordu. Bu da içindeki o işin içinden çıkılmaz hali körükledi. Yaannii Ömer'in düşündüğü gibi tüm suç içindeki o şeytanda değildi biraz da her şey yanlış bir zamana denk gelmişti. Gerçi doğru zaman da olmazdı sanki.. Dönemin şartları mı desem yoksa Ömer'in hazıra konmaya alışmışlığı mı bilmiyorum Ömer istese de o doğru zaman bir türlü gelmezdi. Zaten sonunda kendi tembelliğini hep içindeki şeytana yüklediğini fark ediyordu. Ah Ömer biraz çevrendekileri değiştirmiş olsaydın şu an senin hakkında bambaşka şeyler konuşuyor olabilirdik. Çvresindeki kişileri de uzun uzun konuşup her şeyi çok biliyormuş gibi davranan ama aslında hiçbir şey bilmeyen insanlara benzettim. Sanırım tahammül edemiyorum böyle insanlara o yüzden onların olduğu her kısımda gözlerimi devirmekten fenalık geldi. Macide karakterini de bambaşka bir şekilde okurum diye düşünüyordum birdenbire Ömer'in eşi olmuş dişinden tırnağından artırdıklarıyla evi geçindirmeye çalışan bir kadın haline gelmişti. Yani hayatın insanın karşısına neler çıkaracağı düşündüğümüzden çok başka olabiliyor, sürprizlerle dolu falan ama böyle beklemiyordum. En azından birine muhtaç olmadan tek başına ayakta duran bir karakter okuduğumu sanıyordum. Gerçi 1940'larda yazılan bir eserden bahsediyoruz ama yine de Macide ile ilgili en büyük hayal kırıklığım bu. Bir de annesinin ona gönderdiği mektupta ne yazdığını da bir tık merak ediyorum keşke onu açıklasaydın be Sabahattin Ali içimde kaldı.. Bedri karakteri için ne düşüneceğimi bilmiyorum. Seven sevdiği için her şeye katlanır mı diye bir düşündürdü. Ona hem çok üzüldüm hem de saf mısın yaa niye hala buradasın gitsene, kendi hayatına baksana dedim. Yani bir bakıma Bedri'nin ablasına hak veriyorum. Sonunda Ömer'in verdiği karar biraz bencilce olsa bile bence en doğru karardı. Tabi bunu Macide'nin düşüncelerini de bildiğim için diyorum. Yoksa son bir kez konuşma fırsatı vermemesi çok sinir bozucu. Son olarak da Ömer'in veznedarı tehdit etmesi.. Her şeyi içindeki şeytana yükleyen biri için beklenen bir şeydi aslında ama ben şunu düşündüm; şimdi eğer böyle bir durumda olan biri bana derdini anlatsaydı ne yapardım? Bu konu hakkında çok ikilemde kaldım hani bilip de birine söylememek ayrı söylemek ayrı dert. Sonuçta veznedar da zor durumda, yaptığı iyiliğe karşılık gördüğü muamele çok kötü. İnsanı iyilikten soğutuyor.. Yani bu konu hakkında ne düşüneceğimi bilmiyorum umarım ilerde biri bana böyle dertlerini anlatmaz da düşünmek zorunda kalmam.

nubesh 1 month ago

Reply 1988

Lee Woo-Jung

64 Gönderi

Spoiler içeriyor Uzun zamandır beni bu kadar etkileyen bir dizi izlememiştim. Sadece güzel olmasından bahsetmiyorum uzun zamandır bir şey seyrederken ağlamamıştım, iyi geldi. Hem ağladım hem kahkaha attım hem de ne olacak diye merak ettim. Yani dizilerin sonunda fragmanlar olmasa bu kadar…devamıUzun zamandır beni bu kadar etkileyen bir dizi izlememiştim. Sadece güzel olmasından bahsetmiyorum uzun zamandır bir şey seyrederken ağlamamıştım, iyi geldi. Hem ağladım hem kahkaha attım hem de ne olacak diye merak ettim. Yani dizilerin sonunda fragmanlar olmasa bu kadar kısa sürede bitirmezdim muhtemelen çünkü fragmanı izleyince bak yine bir şey olmuş, acaba ne olmuş deyip merak ediyordum ve tüm günüm bu diziyi seyretmekle geçiyordu. Bir ara gerçekten gerçeklik algımı yitirdim. Sanki ben de o mahallede yaşıyormuşum da olanları seyrediyormuşum gibi bir moda girmiştim. Güzeldi yaa.. Yani ben genelde böyle aile temasının olduğu, arkadaşlıkların ağır bastığı yapımları izlemeyi çok seviyorum bunu da bu yüzden sevmiş olabilirim. Bu arada muhtemelen bu kadar içli dışlı bir mahallede yaşasam aşırı bunalırdım çünkü bireyselliğe çok alıştım ve aile içerisinde bile genelde pek beraber takılmıyoruz, kalabalığa gelemiyorum falan ama izlemeyi seviyorum. Küçükken böyle bir mahallede büyümeyi arkadaşlarımla sürekli beraber takılmayı ve ailelerimizin de arkadaş olmasını isterdim ama bizim payımıza evden bile çıkmasına izin verilemeyen bir çocukluk kaldı. Bir yandan hak veriyorum mahalle tarzı bir yerde yaşamadım ve bulunduğum yerde de pek akrabamız yoktu hatta apartmanda hiç çocuk yoktu ama olsa bile ebeveynsel faktörler sağ olsun yine beni kısıtlardı. Yanii şöyle ki bazı şeyler içimde kaldı ama yapacak bir şey yok. Nasıl büyütüldüğüm benim sorunum değildir herhalde. İleride çocuğum olursa onu bu tarz şeylerden kısıtlamak istemiyorum ama artık herkes annem gibi olmuş çocuğunu sokağa salmıyor jsdjfvj ... Dizide beş arkadaşın gençliğini izliyoruz. Yani bir numarası yok normal yaşamlarını izliyoruz sevinçlerini, kavgalarını, üzüntülerini, aşklarını, arkadaşlıklarını, sınav sürecini.. Yani hayattan şeyler işte. Zaten konusunu hayattan aldığı için daha güzel bence. Aile bağları, komşuluk ilişkileri falan çok hoşuma gitti. Zaten kültürel farklılık olsa da bazı yönlerden birbirimize benziyoruz yani 80'li yıllarda yaşayan anne babamıza bile sorsak geçmişi bu dizideki gibi anlatırlardı. Dizide bu arkadaşların hayatına ortak oluyoruz her birinin ailesini tanıyoruz hatta ben sadece birkaç bölüm izleyerek onları yıllarca tanıyormuş hissine kapılmıştım her birini ayrı ayrı sevdim. Deok Sun'un neşeli hali, Bo Ra'nın korkunçluğu, kardeşlerinin o komik tavırları.. çok ikonik bir aileydi. Babalarının sürekli birilerine üzülüp olmayan parasıyla bir şeyler satın alması, annelerinin de bu duruma hep söylenmesi.. Bu ailede fav karakterim her ne kadar canavar olsa da Bo Ra'ydı yaa. Yani o karakter gelişimini izlemek hoşuma gitmişti. Sonlara doğru düşünceli tavırlar sergilemesi, özellikle de kriz anlarında olgunca şeyler söylemesini beklemiyordum. Tabii ilk bölümlerde hiç çekilmiyor bu karakter. Deok Sun'u da sevdim, ona bazen üzüldüm. Hep hayal kırıklığına uğraması falan onu o kadar iyi anladım ki. Mesela ben sonunda Jung Hwan ile evleneceğini düşünüyordum yani buna emindim ama maalesef Jung Hwan bu konuda pek atik değildi hiç adım atmıyordu ama bir yandan ona da hak veriyorum arkadaşlık ile aşk arasında bir seçim yapması gerekiyordu.. Bu konuda pek cesur değildi. Şimdi benim karakterler arasında kendimi en yakın hissettiğim Jung Hwan oldu çünkü duygularını belli edememesi, ailesine karşı hep soğuk davranması en önemlisi de sevdiğini söyleyememesi falan bana çok tanıdık geldi. Onu da o kadar iyi anlıyorum ki.. Annesinin bu durumdan hep muzdarip olmasına da çok üzüldüm ya, diğer annelerin hep çocuklarıyla iyi bir iletişimi oluyordu o da hep üzülüyordu. Ayy bir de bir şey diyeyim mi ben bu kadını da çok sevdim. Özellikle de zengin olmasına rağmen diğer annelere karşı hep düşünceli olması içimi yumuş yumuş yaptı. Böyle bir komşumuz olsun isterdim. Jung Hwan'ın babasına da üzülüyordum yaa etrafındakiler hep enerjisini sömürüyordu. Bir iki gülseniz, ona karşılık verseniz ne olurdu sanki. Jung bong da yürüyen ansiklopedi.. her şey hakkında bilgisi vardı ama bir türlü sınavları geçemiyordu. Bizim bilgiyi doğru yerde kullanamayışımız.. Ah Jung Bong. Onun olduğu bazı sahneler komik olsa da izlerken çok yoruluyordum yaa. Yani dizi boyunca telefona baktığım anlar genelde onun olduğu sahnelerde oluyordu. Sun Woo da favori karakterlerimden biriydi. Ben onun Bo Ra'yı sevmesine o kadar şaşırmıştım ki ilk başlarda be de Deok Sun gibi heyecanlanmıştım ha itiraf etti ha edecek dedim ama aşkını itiraf edeceği kişinin Bo Ra olduğunu duyunca ben de büyük bir şoka uğradım. Herkesin ona Bo Ra'dan korkmuyor musun diye sorması komikti ama iyi bir ikili olmuşlardı bence onları da sevdim. Jin Ju da çok tatlıydı arada bir onu ısırmak istiyordum hele büyümüş hali Bo Ra'nın tıpatıp aynısıydı kjchvfkj Dong Ryung'u ilk başlarda sevmesem de sonradan o kadar üzüldüm ki ona. Özellikle de ailesinin onunla ilgilenmeyişi, annesinden en ufak bir ilgi gördüğünde mutlu olması yaa çok minnoştu. Hem de komikti, onun olduğu sahneleri hep gülerek izlemiştim. Tüm arkadaşların Taek'i bağrına basması, hatta sadece arkadaşları da değil ailelerinin de aynı şekilde hep turnuvalarını takip etmesi her şeylerini ona göre ayarlaması o kadar güzeldi ki.. Annesizliğin getirdiği o mahcubiyeti de çok iyi yansıtıyordu ona hep üzülüyordum yaa... Aslında her ne kadar Deok Sun'un Jung Hwan ile olmasını istesem de Taek'i seçmesine de sevinmiştim. Bir ara hep hırslı oluşundan falan basediyorlardı diye Jung Hwan ile olan arkadaşlıkları bozulacak, birbirlerine meydan okuyacaklar falan sanıp korkmuştum ama neyse ki öyle bir şey yaşanmadı da içim rahat bir şekilde izleyebildim. Sanırım arkadaşlıkları bozulsaydı buna çok üzülürdüm. Tabii Jung Hwan'a da üzüldüm orası ayrı. Dizi çok güzeldi ama sonu beklentimi karşılamadı yaa. Hep üst üste zaman atladılar falan derken en sonunda sadece Deok Sun, Bo Ra ve Taek'in yetişkin halini gördük. Ben diğerlerini de merak etmiştim en azında tekrar buluşup 40'lı yaşlardaki halini de gösterebilirlerdi. Ya da Taek ile sevgili olduklarını ailelerine nasıl anlattılar, düğünleri nasıl oldu falan bunları hep merak ediyordum. He bir de Jung Hwan'ın Deok Sun'a aşkını itiraf ettiği o sahneyi çok geçiştirdiklerini düşünüyorum en azından bu konu hakkında konuşmalarını isterdim çünkü her ne kadar yanındakilere 'sahte' bir itiraf olduğunu inandırmış olsa da Deok Sun bunların gerçek olduğunu biliyordu. Ya bilmiyorum sanki sonunda ters köşe olsun diye Taek'i seçmiş gibi gösterdiler çünkü en başından beri Jung Hwan olduğuna çok emindim niye böyle yaptılar yaaaa? ... Neysee çok beğendim bu diziyi. Ağlama kotamı da doldurdum hayır sorun benden mi kaynaklanıyor onu da bilmiyorum, her duygusal sahnede kendimi ağlarken buluyordum. Normalde bu kadar aşırı duygusal da değilim yani ne oldu bana? Neysee upuzun lafın kısası çok güzeldi tavsiye edilir.

nubesh 2 months ago

Attack on Titan

Yasuko Kobayashi

206 Gönderi

Spoiler içeriyor BA YIL DIMMM Mükemmel bir animeydi, diziydi artık her ne deniyorsa. Bu türde ilk defa bir dizi izledim ve onu da çok sevdim hatta önüme gelene anlatıp övdüğüm için artık izlemeyeceğiz ama içinde kalmasın anlat demeye başladılar hahahsf Şimdi ben…devamıBA YIL DIMMM Mükemmel bir animeydi, diziydi artık her ne deniyorsa. Bu türde ilk defa bir dizi izledim ve onu da çok sevdim hatta önüme gelene anlatıp övdüğüm için artık izlemeyeceğiz ama içinde kalmasın anlat demeye başladılar hahahsf Şimdi ben bu animeyi izlerken ilk 2-3 bölümde çok sıkıldım hatta hiç sarmadı devam etmem diye düşündüm ki öyle de oldu aradan biraz zaman geçtikten sonra tekrar bi şans vereyim dedim ve çok hoşuma gitti. Bazen üst üste bir sürü bölüm izliyordum bazen kendimi tutmaya çalışıyordum bir bölümle sınırlıyordum ama kesinlikle sıkıldığım bölüm sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Karakterlere bayıldım hikayelerine, işleniş tarzına, büyümelerini görmek falan yani bu kadar iyi beklemiyordum. Sonuçta bu karakterler bir çizimden ibaret ve bir insanın yaşadığı duyguyu o kadar da iyi yansıtmaz diye düşünüyordum ama kesinlikle bu konuda yanılmışım. Gerçi niye böyle düşündüm onu da bilmiyorum animelerden nefret eden insanlara dönüştüm iyice. Neyseee İnsansı yaratıklar olan titanların insanları yiyip etrafı talan ettiği bir dönemde yaşayan Eren Yeager ve arkadaşlarının yaşadığı güçlükleri, ailelerini paramparça eden titanları yenmek isteyişlerini, askerlik sürecini, intikamı, arkadaşlığı, özgürlüğü, politikayı ve daha birçok konuyu hikayeye öyle güzel entegre etmişler ki.. En sevdiğim özelliği bu oldu. Bir de bu devlerin nereden geldiğini ve neden geldiğini onlarla birlikte ben de merak ediyordum bu yüzden merak unsurunu da çok iyi işlemişler, yani dozundaydı. Sanki her seferinde bir seviye daha atlayıp daha detaylı bir bilgi ediniyorduk yaa o da sevdiğim kısımlardan biriydi. Şimdi diyeceksiniz ki "Bu kadar mı çok sevdin hiç mi sevmediğin kısımlar olmadı?" diye. Hemen cevap veriyorum Oldu. Sevmediğim şeyler de oldu hatta listenin başında Eren var. Eren başlı başına sinir olduğum karakterlerden biriydi.. Yani düşünün Reiner'e karşı bile bi sempatim var, onu az çok anlayabiliyorum ama Eren'e çok sinir oluyorum. Kafasına göre kararlar almalar, her şeyi ben yapacağım moduna girmeler, dengesiz hareketler falan. Yani kanka tamam ana karakter sensin tamam devleri sen yenmek istiyorsun ama abartmasan mı? Çok sinir oldum.. Bir de son sezonda, son kısımda beklediğim gibi bir final izleyemedim o da sevmediğim durumlardan biriydi. Yani nasıl olurdu diye düşünmek istemiyorum ama böyle beklemiyordum. Mikasa'ya da yer yer sinir oldum özellikle "Eren Ereh!" deyip peşinden koştuğu kısımlar.. Yani anlatmak istemiyorum aşırı sinir bozucuydu. Zaten o kısmı da ben pek anlamadım çok açıklayıcı anlatmadılar sanki Mikasa neden sürekli Eren'i koruyordu? Yani neden Armin değil de Erendi? Eren'i sevdiği için miydi yoksa başka bir sebep var mıydı o kısımlar bende yok şu an. Kırmızı atkıyla mı alakalıydı anlamadım. Bu arada ben ilk başlarda Mikasa'yı Eren'in ablası sanmıştım kjvikidjl ya da üvey kardeşi falan ne biliyim sürekli onu korumak isteyişi, ablası gibi davranışını buna yormuştum sonradan bir baktım ki Mikasa'yı Erenle shipliyorlar. Ben buna çok şaşırmıştım asla ikisini düşünmüyordum hatta Jean ile ya da Levi ile bile shiplediğim oldu ama Eren olmadı yaa. Zaten çok fazla aşksal olaylara girilmiyordu ama yine de editlerini falan izleyince böyle düşünmüştüm. Levi Ackerman konusuna gelince de bir şey anlatacağım. Şimdi ben bir gün 14 -15 bölüm üst üste izledim yani tüm gece aot izledim derken sabah uyandığımda kafamda bir ses yankılanıyordu "Bestiee Levi Ackerman hani şu milyonlarca kızın aşık olduğu Levi Ackerman var yaa" diye vkjfdjknvj Artık bu ses kafamda nasıl bir yer edinmişse durduk yere gelip kendini hatırlattı ve ben o sesi hatırladığım ana kadar Levi'nin kısa boylu olduğunu fark etmemiştim. Zaten ondan sonra da onun için bücür falan demeye başladılar jsıdjsdm Çok kötüler. Jean sanırım en beğendiğim karakterlerden biriydi. Yani dengesizce hareketler etmiyordu en azından, bir şeyleri tartıp ona göre hareket falan ediyordu, olayları bütünüyle görebiliyordu. Mesela ben bu kısımda herkesin farklı yetenekleri olduğunu vurgulamalarını da sevdim. Yani Armin'in savaş yeteneği çok yok ama olayları birleştirip mantıksal hareket edebiliyor ya da Eren'in savaşma yeteneği var ama mantıksal hareket edemiyor, her şeyi duygularına göre anlık yaşıyor. Ahh bu animeden sonra Eren isminden bile soğudum. Jean, Connie ve Sasha'nın arkadaşlıkları çok tatlıydı. Marco da vardı ama onu hiç hatırlamıyorum, uzunca bir süre izlemeye ara verdiğim için ölen çoğu karakteri unutmuştum. Ya bir de sevdiğimiz herhangi bir karakteri hemen öldürebilmelerine ne demeli?.. Mesela ben Erwin'in öldürüldüğü kısımda o kadar çok üzüldüm ki sonra bir baktım Armin'i de öldürdüler hangisine üzüleceğimi şaşırdım. Bu arada interaktif diziler oluyor yaa o seçim kısmında keşke bu da interaktif bir dizi olsaydı diye düşünmüştüm. Acaba Ervin seçilseydi nasıl olacaktı? Gerçi bunu da yine kadere bağlarlardı sonu yine aynı biterdi.. ... Hange Zoe'yi de çok sevmiştim o da benim favorilerimden biriydi. Levi ile atışmaları, sürekli konuşması ve devlere olan büyük ilgisi komikti. Gerçi merak edilmeyecek gibi değiller ben de olsam Hange Zoe gibi olurdum. Bir diğer favorim de Reiner 'di mesela. Onu ilk başlarda da çok sevmiştim ve hain olduğunu öğrendiğimde büyük hayal kırıklığına uğramıştım.. Neyse ki son sezon tekrar favorilerim arasına girdi. Ben bu karakterin diğerlerine nazaran iyi işkendiğini düşünüyorum yani bir süre keşif birliğinde kalmış bir düşmanken asker olmakla savaşçı olma ikilemi yaşaması bile çok iyiydi. Sonuçta ona da surun öteki tarafında olanların düşman olduğu öğretilmiş ve çocukluktan beri buna inanarak bir savaşçı olmuştu. Gerçi uzunca bir süre keşif birliğinde kalmasına, ordakilerin de hiçbir şeyden haberi olmadığını bilmesine rağmen onları hala düşman gözüyle görmesi mantıksızdı ama beyni bir kere yıkanmış istese de dost gözüyle bakamaz bence. Kendimi biraz da Marley'de yaşayan Eldialıların yerine koydum da zormuş. Aslında iki taraf da kendine göre haklı ama Marleylier ekstra haksız yaa. Belki onlar da zamanında haklılardı ama haklıyken haksız konumuna düştüler. İnsanları deve dönüştürüp insan yedirtmek ne yaa? Bu aradaaa ben bu devlerin oluşma kısmını, Ymir'in hayatını, krala aşık olmasını falan çok mantıksız buldum. Olayların Mikasa'ya bağlanması zaten hepten saçmaydı. Mesela neden Mikasa? Mikasa'nın geçmişini doğru düzgün anlatmadılar bile, hep merak ediyordum. O kısmı bu kadar geçiştirip sonunu Mikasa'ya bağlamaları saçmaydı. Bir de Eren'in geçmişe gidip insanların seçimlerine karar vermesi ne alakaydı? Orada bir paradoksa girdim ama nasıl bir paradoks olduğunu anlatamayacağım. Madem geçmişe gidebiliyorsun daha mantıklı kararlar verdirtsene Eren. İşte bak, iyi savaşıyor ama mantıksız kararlar alıyor. Armin'de bu özellik olsaydı var yaa etraf çiçek bahçesi olacaktı. ... Bu arada ben Zeke'nin ötenazi planını daha mantıklı bulmuştum daa neysee. Olan olmuş giden gitmiş.. ... Bazen izlediğim şeylerin bir kurgu olduğunu unutuyorum direkt karakterlere yönelik düşüncelerimi yazıyorum. Bazen çok sinirlenebiliyorum beni bu konuda mazur görün yoksa ben de bunun kurgu olduğunu biliyorum ksjsjsnxkdj Bu arada eklemediğim o kadar çok detay var kii..

nubesh 2 months ago

Geometri - Bilim 1

Mustafa Kemal Atatürk

2 Gönderi

Öncelikle Atam, ben geometriyi sevebileyim diye bu kitabı yazmış kesin bilgidir hdsfgmndjf Geometriyi o kadar çok sevmiyorum ki kitabı bitirince sadece şükrettim ve dedim ki ben geometriyi şu anki haliyle bile sevmiyorum bir de harf inkılabı yapılmasaydı nefret ederdim. ...…devamıÖncelikle Atam, ben geometriyi sevebileyim diye bu kitabı yazmış kesin bilgidir hdsfgmndjf Geometriyi o kadar çok sevmiyorum ki kitabı bitirince sadece şükrettim ve dedim ki ben geometriyi şu anki haliyle bile sevmiyorum bir de harf inkılabı yapılmasaydı nefret ederdim. ... Yanii elbette ki dönemine göre yapılan yeniliklere adapte olmak zor. Mesela harf inkılabı yapıldığında zamanında Arap harflerini öğrenen insanlar bir de bununla mı uğraşacağız diye düşünmüş olabilir bunlar çok normal ama iyi ki yapılmış. Bir ara bir arkadaşım bu konu hakkında "İnsanları cahil bıraktılar, ne gerek vardı insanlar ne güzel Arapça biliyordu Kuran okumaya yatkındı batılaşacağız diye tutturdular." gibi ifadelerde bulunmuştu ama hiç bu şekilde düşünmüyorum bence olması gerekiyordu. Ayrıca Arap harflerine bakıldığında sağdan sola yazımını, harflerini falan genel olarak düşününce zor yaa. Mesela 1928'de harf inkılabı yapılmasaydı ben asla sınıf öğretmeni olmazdım bunun için bile iyi ki diyorum. İyi ki zamanında ileriyi de düşünerek bize güzel bir ülke bırakan bir lider geçmiş bu dünyadan. Yani ne kadar da teşekkür etsek az. Umarım gerçekten de atanıp bu mesleği yaparım da o harfleri miniklere öğretirim şu anlık en büyük isteğim bu. Bu arada kitabın harf inkılabıyla bi alakası yok yani var ama harf inkılabından dolayı yazılan bir kitap değil ben aklıma geldiği için bunu dile getirmek istedim. Daha çok TDK kurulduktan sonraki süreçten kaynaklı yazılan bir kitap. Kitapta ne yazıyor diye merak edip almıştım genel olarak bildiğimiz geometrik terimlerin eski adları yazıyor ve yeni isimleriyle birlikte bazı kavramlar basitçe anlatılmış. Türk Dil Kurumu kurulduktan sonra bilim dilini Türkçeleştirmek için heyetler kurulmuş ve bu heyetler türlerine göre ayrılıp içindeki binlerce terimi türkçeleştirme çabalarında bulunmuşlar. O zamanki adı 'Riyaziye' olan matematik bilimini de Mustafa Kemal Atatürk kendi denetimi altına almak istemiş. Yani bugün geometri ve matematikte gördüğümüz çoğu terimi Atatürk kendi Türkçeleştirmiştir diyebiliriz.

nubesh 2 months ago

Rick and Morty

Dan Harmon

174 Gönderi

Hayatımda hiç bu kadar kötü ama iyi olan bir şey izlemedim. Bir yanım hiç güzel değil çok fazla iğrenç sahnesi var zaten senaristin kafa yapısı da çok tuhaf ne izledim ben diyor, diğer yanım da aslında güzelmiş yaa senaristin böyle…devamıHayatımda hiç bu kadar kötü ama iyi olan bir şey izlemedim. Bir yanım hiç güzel değil çok fazla iğrenç sahnesi var zaten senaristin kafa yapısı da çok tuhaf ne izledim ben diyor, diğer yanım da aslında güzelmiş yaa senaristin böyle eleştirel bir kafa yapısında olması ve bunu karakterler üzerinden yansıtması hele ki her bölümün hem heyecan verici hem de sıkmaması çok iyi diyorum. Mesela bu çizgi dizi bizim ülkede yayınlansa asla bu kadar sevilmezdi hatta sevilmemenin yanında yazarları, yönetmeni falan hepsi hapsi boylardı diye düşünüyorum. Yani pek benlik değil aslında ama güzel. Açıkçası ben bunu bir şeylerle uğraşırken arkada ses olsun diye açıyordum çok dikkatli bir izleyici değildim fakat o kadar alıştım ki tüm bölümler bitmesine rağmen hala izlemek istiyorum. Öncelikle gerçeklik algımı yitirdim onu söyleyeyim. Bazı geceler paralel evrendeki ben nasıldır diye düşünüyorum. Acaba neler yapıyordur, hayallerinin peşinden mi gidiyordur yoksa her şeyden bıkmış ve iyi günlerin gelmesini hiçbir şey yapmadan sadece bekliyor mudur? Ah gerçi o benim şu anki versiyonumdu.. Neysee umarım başka bir Beyza hayallerinin peşinden gitmek için gerçekten çaba harcıyordur çünkü bu evrendeki benden ümidi kestim. ... Her bölümde farklı bir macera ile karşı karşıya gelen Rick Sanchez ve Smith ailesini izlemek iğrenç sahneler yüzünden bir süre sonra ben ne izliyorum falan dedirtse de bazı bölümleri izlemek keyifliydi. Özellikle de filmlere ithafen yazılan bölümler hele ki izlediğim bir filmdense müthiş sarıyordu. Bu arada fav karakterim ne Rick ne de Morty. Summer yaa. Rick ile Summer'ın beraber yaşadığı maceraları izlemek daha çok hoşuma gidiyordu. Özellikle de Matrix'teki Summer'ın tarzını çok beğenmiştim onu da belirteyim. Morty'i izleyince aptal bir erkek kardeşim varmış da onunla uğraşıyormuş gibi hissediyordum ekstra sinir oluyordum ya. Rick'e de sinir oluyordum ama sonlara doğru onu tanıdıkça ve hayat hikayesini bildikçe ona karşı ufak bir sempati kazanmaya başladım. Aslında ne kadar huysuz ve sinir bozucu da olsa çevresindekileri seviyordu. ... Bu çoklu evren olaylarını izlemek çok hoşuma gidiyor ama bir süre sonra beynim sınırları olduğunu falan hatırlıyor herhalde bazı şeyleri aklım almıyor ya. Neyi anlamadığımı da anlatacak kadar kelimem yok ama bir şeyleri zihnimde oturtamıyorum. Biri yeşil bir portal açsa da bana evrenin sırlarını baştan sona anlatsa keşke. Bu arada bu dizi yüzünden çok sevsem de artık spagetti yiyemiyorum alın bu bilgiyi ne yapıyorsanız yapın. Niye böyle bir benzetme yaptılar ki yaa off.

nubesh 2 months ago

Ermiş

Halil Cibran

143 Gönderi

Kitabı okurken o kadar çok altını çizmek istediğim cümle vardı ki iyi ki kendimi tutup tek bir cümleyi bile çizmemişim yoksa tüm kitabı boyamıştım. Aslında felsefi kitapları severim bunun da öyle bir yanı var ama bu tarz kitapları okuyunca çok…devamıKitabı okurken o kadar çok altını çizmek istediğim cümle vardı ki iyi ki kendimi tutup tek bir cümleyi bile çizmemişim yoksa tüm kitabı boyamıştım. Aslında felsefi kitapları severim bunun da öyle bir yanı var ama bu tarz kitapları okuyunca çok stres oluyorum ve 'ya anlayamazsam' moduna giriyorum. Zaten sayfa sayısı da çok değil kitap hemen bitecek ve ben hiç bir şey anlamadım demekten çok korkuyorum. O yüzden genelde bu tarz okumalar yapmayı sevmem ama bunu sevdim gibi. Bir de bu kitap bir ara çok popülerdi ben de merak ediyordum acaba ne anlatıyor da insanlar bu kadar etkilendi diyordum. Yaani çok voavv bir şey anlatılmıyor bence ama okurken farkındalık yaratan cümleleri var. Ara ara kitaplıktan alır rastgele bir sayfasını açıp okurum yani o yönünü sevdim. .... El Mustafa adındaki peygamberin on iki yıl boyunca yaşadığı Orphalese kentinden ayrılırken halka verdiği öğütleri içeriyor. Aşka dair, evlenmeye dair, sevince, kedere dair, çalışmaya, yemeye içmeye, çocuk büyütmeye ve aklınıza gelecek birçok meseleye dair yaptığı nasihatleri okurken itiraf ediyorum bir süre sonra bu kadar nasihat yeter diyordum. Ama bu durum benden kaynaklanıyor çünkü ben öğüt dinlemeyi hiç sevmiyorum.. Çevremde böyle biri var küçüklüğümden beri bana hep nasihat etmiştir onu yapma şunu yap, bu senin için daha iyi falan filan. Demek ki ben bunları sürekli dinlediğim için nasihat dinleme kotamı doldurdum. Biri bana bu tarz bir şeyler anlatınca o ortamdan yavaş yavaş uzaklaşıyorum o kadar yani. Bu yüzden birkaç saatte okunacak bu kitabı ben üç gündür okuyorum çünkü bir süre sonra "Yeter yaa hep öğüt hep öğüt biraz da başka şeyler anlat!" moduna bürünüyordum maalesef. Dediğim gibi kötü bir kitap değil ama benlik de değil. Bir de şeyi düşündüm şimdi Arapça çok zengin bir dil yaa acaba Türkçe'ye çevrildiği için mi ben o etkileyici yönünü fark etmedim bilemiyorum çünkü çok da etkileyici gelmedi ama şu an aklıma bir şey geldi. Mesela içindeki herhangi bir konuya dair yazarın görüşünü okuduktan sonra o konuyla ilgili bir arkadaşımla sohbet edersem kitabı daha çok severim bence. Sanırım yakın zamanda sevdiğim bir arkadaşımla kitap date yapmaya ihtiyacım var..

nubesh 2 months ago

Örümcek-Adam: Yepyeni Bir Gün

Destin Daniel Cretton

167 Gönderi

Spoiler içeriyor Sonunda ilk defa bir Marvel filmini sinemada izledim açıkcası hep bu günler gelsin diye bekliyordum. Yani bekliyordum ama sadece bekliyordum öyle aman aman bi heyecanım yoktu mesela filmin çıktığı ilk gün "Şimdi orası ne kalabalıktır ya kafam kaldırmaz" deyip gitmedim…devamıSonunda ilk defa bir Marvel filmini sinemada izledim açıkcası hep bu günler gelsin diye bekliyordum. Yani bekliyordum ama sadece bekliyordum öyle aman aman bi heyecanım yoktu mesela filmin çıktığı ilk gün "Şimdi orası ne kalabalıktır ya kafam kaldırmaz" deyip gitmedim onuncu gün anca gidebildim. Gerçi ben bu hevessizlikle ona da gitmezdim de mecburdum diye gittim çünkü yeğenim kuzenine "Ben halama söz verdim onunla gideceğim bu filme" dediği için bir sorumluluk hissiyle hadi gidelim dedim sonuçta büyük güç büyük sorumluluk getiriyormuş ahsjıddjf Aslında güzeldi o büyük ekranda ses sistemiyle izlemek keyifliydi ama ben sinema insanı değilmişim ya tek bir şeye odaklanmak bana göre değilmiş. Yani ben alıştım film izlerken başka şeylerle uğraşmaya, arada durdurup gidip gelmeye falan o yüzden filmin de diğerlerine göre daha durağan olmasından kaynaklı biraz sıkıcıymış diye hissettiğim anlar olmuştu. Ama bazı anlar öyleydi film güzeldi. Sadeceee Frank'ı ve Jane Grey'i tanımıyordum keşke onların olduğu filmleri de izleseydim diye düşünmüştüm. ... Büyünün etkisinden dolayı kimse Peter Parker'ı tanımıyordu yani vardı ama yoktu. Yapayalnızdı.. Bundan dolayı da olgunlaşmış, kafasına göre kararlar almayan, aldığı kararların sorumluluğunu alan, gerçekten büyümüş bir Peter görüyorduk. Bu duruma o kadar çok sevindim kii. Sonunda aklı başında bir Spider Man izleyeceğiz. Neyse bu süreçte çevresindeki suçlarla savaşıyor derken eskisi gibi yine mahallenin dostu olmuştu. Spider Man'ı böyle görmeyi özlemişim yaa. Ned ile MJ'de garibim hiçbir şeyden haberleri yok onca şey yaşadılar ama hiçbirini hatırlamıyorlar ne kadar da üzücü. Mesela Ned örümcek adam hayranı ve onun bulunduğu yerlerin konumunu bulan bir cihaz geliştirmiş ama bundan bir film önce beraber düşmanı alt ediyorlardı. Ah ah Marvel evreni çok zalimce. Bu arada bir önceki filmde Tobey'in oynadığı Spider Man'ın vücudundan çıkan ağ sıvısına çok şaşırmışlardı ya bu filmde bizim Spider'ımıza da bu özellik eklenmiş. Ben bu özelliğin eklenmesine sevindim yaa daha çok örümcek adam vibe veriyor. Gerçi o sıvıya verdiği tepkiler de komikti ben de olsam bu tepkiyi verirdim çok iğrenç hissettiriyor. Şimdi gelelim Jean Grey'e. Niye Spider Man ile uğraşıyordu orayı anlamadım çünkü önce asıl düşman Akrep sanmıştık ama onun zihnini yönetiyormuş sonra V- Max diye ne olduğunu bile bilmediği bir şey arıyormuş onu bulacak sandık ve bir baktık ki MJ'e her şeyi anlatacağım diye tehdit etmeye falan başladı. Halbuki direkt ablasını kaçıran adamın zihinine girince neyin ne olduğunu anlamadı mı? Ben orayı mı kaçırdım bilmiyorum anlamadım o kısmı. Yani sonlara doğru Jean ile Peter'ın aralarındaki iletişim iyi güzel olsa da biraz zorlamaydı sanki bir konu bulmuşlar da onları karşılaştırmışlar gibi hissettirdi. Jean'ı çok sevdim bu arada gücünü de sevdim onu tekrar izlemeyi hatta bundan önce karakterin olduğu diğer filmleri izlemeyi istiyorum. Çünkü Natasha öldükten sonra fav girl karakter yerim boşaldı onun yerini dolduracak birini bulmam lazım hahsddm Vee Frank da çok iyiymiş ya onu çok merak ettim hatta Jean onun zihinine girdiğinde burası çok karışık gibi bir cümle kurmuştu tam hatırlamıyorum. Daha önce ne yaşadı acaba çok merak ediyorum. Peter ile de ilişkileri çok iyiydi umarım tekrar görürüz. Gerçi Peter'ı vurmasaydı daha iyiydi amaa olsuun. Bir an onu da öldürecekler sandım var yaa. Alıştılar zaten karakterleri bir bir çıkarıyorlar onu da mı çıkaracaklar demiştim ama neyseki Peter'ı öldürmediler. Bir nebze rahatladım. Son olarak da Mj. Ah Mj... Bir an gerçekten hatırladı sanmıştım var yaa büyük hayal kırıklığına uğradım. Bir de kalbini kırdı Peterciğimizin ama bir yandan böyle olması, onu Spider Man olduğu için değil de tanıdıkça sevmesi daha iyi olur diye düşünüyorum bakalım ne olacak? Sondaki tokalaşma sahnesi çok iyiydi yaa. Bakın ben diyorum Ned'de bir şey var büyücülükle alakalı o yüzden Peter'ı hatırayabildi. İlerde Dr. Strange'nin yanında görürseniz şaşırmayın. Ben bu konuda çok umutluyum. Buraya da yazıyorum. Ya ondan dolayı hatırlayabildi ya da Jean onun zihnine girdi diye hatıladı bilmiyorum. Umarım ilk tespitim doğrudur. ... Ay bir de ben filme gitmeden önce o kadar çok edit izledim ki hepsinde de Türkçe şarkılar vardı. Filmdeki havadan süzüldüğü şarkılı kısımlarda kafamda hep Bengü - Saygımdan çalıyordu ajdjdlks Filmi genel olarak sevdim komikliği güzeldi yani bazı filmlerde olduğu gibi zorlama şakalar yoktu çok doğaldı. Bu filmin karanlık bir teması vardı o da güzeldi. Hulk'ın bu versiyonunu daha çok sevdim daha korkutucu olmuş. Diğerlerini çok ciddiye alasım gelmiyordu. bu filmde Hulk'a da sempatim arttı sanki yaa. Güzeldi güzeldi tavsiye ederim.

nubesh 2 months ago

Mutlu Prens

Oscar Wilde

44 Gönderi

Spoiler içeriyor Daha önce "İnsan Ne İle Yaşar" kitabına yorum yazdığımda hikaye tarzında okumalar yapmayı sevmediğimi söylemiştim ama bu kitabı daha önce okumamdan mı kaynaklanıyor acaba diye merak edip hikayelerden oluşan başka bir kitap okumaya karar verdim. Gerçi hikaye mi desem masal…devamıDaha önce "İnsan Ne İle Yaşar" kitabına yorum yazdığımda hikaye tarzında okumalar yapmayı sevmediğimi söylemiştim ama bu kitabı daha önce okumamdan mı kaynaklanıyor acaba diye merak edip hikayelerden oluşan başka bir kitap okumaya karar verdim. Gerçi hikaye mi desem masal mı desem bilmiyorum çünkü daha çok masalsı ögeler barındırıyor tek farkı; masallar hep mutlu sonla biter ama bu kitapta genelde hüzünlü bitiyor, iyiler hep ölüyor. Oscar Wilde'den okuduğum ilk eser buydu. Genelde hep alıntılarını görüyordum ama hiçbir kitabını okumamıştım. Yazarın gayet akıcı bir dili varmış hikayeleri de güzel yani herkese de tavsiye ederim ama kendimle alakalı şunu fark ettim: Ben bir kitabı direkt içindeki o olayla bağdaştırıyormuşum o yüzden bir kitap adı altında birden fazla hikaye olunca kafam karışıyor. Yani aslında hikayeleri sevmiyor değilim, tabi romanları daha çok seviyorum hem karakter derinliği var hem de daha uzun bir okuma süreci oluyor ama hikayeleri sevsem de bu şekilde tek kitapta toplanma olayını sevmiyorum. Yine de dediğim gibi sevdim. Sadece bazı hikayeler biraz içimi kararttı, hiç mutlu son yoktu. Yani sözde yazar bunu çocuklar için yazmış diyorlar ama yani biraz umut dolu yazılar yazsaymış daha iyi olurmuş. ... Öncelikle kitabın içerisinde şu hikayeler var: Mutlu Prens Harika Fişek Bencil Dev Bülbül ve Gül Vefalı Dost Mutlu Prens'te Kaygısızlar sarayında yaşayan, dış dünyayla hiç iletişimi olmayan gerçekten mutlu bir prens varmış. Bu mutlu prens mutlu bir şekilde de ölmüş ve şehrin tepesine altından heykeli dikilmiş. Heykeli o kadar yükseğe dikilmiş ki prens, halkın aslında nasıl bir yaşam sürdüğünü ve bunca zaman nasıl her şeyden habersiz yaşadığını fark etmiş. O sırada da bir kırlangıç, tüm arkadaşları Mısır'a göç etmesine rağmen bir kamışa aşık oldu diye arkadaşlarıyla gitmekten vazgeçmiş ve gel zaman git zaman kamıştan bir karşılık gelmeyince bıkmaya başlamış. Mısır'a doğru yol almış ama hava soğuk olduğu için sıcak bir yerde dinleneyim sonra devam ederim diye düşünmüş. Mutlu Prens'in heykelinin altında durmuş bu sefer de bir bakmış ki heykelin safir gözlerinden yaşlar akıyor. İşte Prens ile Kırlangıcın karşılaşması bu şekilde. Prens ona halkın sefaletini anlatmış ve ondan bir iyilikte bulunmasını istemiş önce üzerindeki yakutu hasta bir çocuğu olan terziye götürmesini istemiş. Kırlangıç tam bitti Mısır'a gideceğim derken bu sefer de bir gece daha kal başka bir iyilik isteyeceğim demiş ve Kırlangıç yine kalmış. Bir sonraki gece de Prens'in safir gözlerini söküp başka bir yoksula vermiş sonraki gün yine aynı şekilde ve ondan sonraki gün de aynı şekilde.. Kırlangıç bir türlü Mısır'a gidememiş, kışın şiddeti de her geçen gün arttıkça Kırlangıç daha da bitkin düşmüş ve Prens'in ayaklarının üstünde can vermiş. Zaten Prens de eskisi kadar gösterişli değilmiş, halkın gözüne hitap etmiyormuş o yüzden onu da oradan kaldırıp yakmaya çalışmışlar fakat bir türlü kurşundan kalbi erimemiş. Neyse bir gün Tanrı, meleklerinden şehrin en değerli iki şeyini getirmesini istemiş derken bu sefer de kurşun kalbi ve ölü kuşu getirmişler onlar da sonsuza kadar cennete mutlu yaşamışlar. Yani eskiden olsa böyle hikayelerden çok etkilenirdim aa ne güzel derdim ama şimdi sadece Kırlangıç'a hem üzülüyorum hem de sinirleniyorum. Yok yere kendini feda etti.. Ya bilmiyorum ben artık böyle saf iyi olan karakterleri sevemiyorum galiba çok gereksiz geliyor. Tabi bu bir masal ve küçükler için yazılmış falan ama niye küçüklere kendilerini feda etmeleri gerektiğini aşılıyoruz ki? Sadece çevreden "Aa bak bu iyi bir insan" söylemlerinden başka bir artısı yok ya da "Baksana ne saftrik başkaları için neler neler yaptı onun için bir şey yapan yok." deyip alay konusu oluyorlar boş yere. Keşke çevremdekiler aşırı fedakar olmasaydı da benim için fedakarlık bir zorunluluk haline gelmeseydi. Yani bilmiyorum her şeyden kendini geri çekince olan sadece geçen yıllara oluyor ve yapmak istediklerin içinde bir ukde olarak kalırken hep kendini başkalarını izlerken buluyorsun.. Hayatı izlemeye gelmişiz zaten. Dediğim gibi çevremdekiler böyle diye ben de böyleyim o yüzden bazen empati kurmaya çalışıyorum ama bazen de bu zincir madem bir yerden sonra kırılacaktı neden bana da bu hayatı yaşattınız derken buluyorum. Ama onlar da bir şeyleri feda etmiş diyorum ona da üzülüyorum öf ne içinden çıkılmaz bir durummuş bu. Kısaca fedakarlık iyi bir şey değildir boş yere feda etmeyin hayatınızı. ... Harika Fişek'teki o fişeğin her şeyi üstüne alınması çok iyiydi yaa. Egoist ve bencil insanları o kadar iyi anlatmış ki. Sırf fişeği patlatabilmek için düğün yapmışlar düşüncesine kahkaha attım. Ama ne yazık ki ne fişek patladı ne de kimse gördü. Fazla egonun sonu hep böyle patlamadan sönen bir fişek gibi olsaydı keşke.. Gerçi ona bile "Büyük bir izlenim yaratacağımı biliyordum." diyor yaa ahh fişek ah. ' "Nereyi seversen orası senin dünyandır" diye atıldı hüzünlü bir Çarkıfelek; gençliğinde eski bir köknar kutuya bağlanmıştı; kalbi kırıktı ve bununla gurur duyardı. "Ama aşkın modası geçti artık, şairler öldürdü aşkı. Aşk hakkında o kadar çok şey yazdılar ki, kimse onlara inanmaz oldu; bence çok normal. Gerçek aşık acı çeker ve susar. Hatırlıyorum da, ben bir zamanlar... Ama artık önemi kalmadı. Sevda maziye karıştı. ' ... Bencil Dev masalında çocukların olduğu yerler hep bahar açar. Bencillik kış getirir bencil olmayın, paylaşmayı bilin gibi bir anlayış vardı diye hatırlıyorum. Bence bu da gayet güzeldi. Sonunda Dev'e üzüldüm ya . ... Bülbül ve Gül masalında da tıpkı Mutlu Prens'teki gibi bir fedakarlık söz konusu. Yani hikaye olarak güzeller, etkileyiciler ama bu iki hikayenin verdiği mesajı sevmedim ama hüzünlüydü yani. Canım Bülbül yaa sana ne oluyor sen niye kırmızı gül bulmak için fedakarlık ediyorsun? Zaten sonu da çok kırıcıydı.. O öğrenciyi dövmek istedim sevdiği kızı daha çok dövmek istedim yaa ne demek kıyafetime uymuyor diye kırmızı gül istemiyorum? Ah bülbül ahh sesini bile beğenmeyen biri için değdi mi?.. Bundan sonra her kırmızı gül gördüğümde aklıma bu hikaye gelecek mlsf. Aslında günümüzdeki aşkları iyi yansıtan bir hikayeydi yani gerçek dünyada ne de yaparsan yap bu fedakarlıklar karşılıksız kalacak ve bir mücevher kutusu aşka galip gelecek gibi bir anlamı vardı. Her ne kadar Mutlu Prens ile aynı desem de bu hikayeyi daha anlamlı buldum. ... Son olarak Vefalı Dost hikayesinde çıldırdım. Her ne kadar hikaye içinde hikaye de olsa o bencil değirmenciyi vereceği o eski el arbasıyla dövmek istedim. Ayy böyle şeylere hikaye de olsa dayanamıyormuşum yaaa. Bir de böyle insanlar gerçekten varlar. Verdikleri çöplerin bile hesabını yapar ve onu bahane ederek karşısındaki kişilere her şeyi yaptırabileceklerine inanırlar çok sinir bozucular. Allah bizi böyle bencil, narsist ve düşüncesiz insanlardan korusun. Bir de en iyi dostu benim diyor 😬 ... Vee evet bitti ben de bittim. Kitap çok kısaydı, benim yazım ondan daha uzun oldu belki bilmiyorum ama ilerde bu kitabı unutacağımı düşünüyorum çünkü dediğim gibi çok fazla hikaye olduğu için kafam karışsın istemiyorum o yüzen yani uzunluğu dikkate almayın zaten bu yazıları kendim okuyayım diye yazıyorum ama yine de belirtmek istedim.

nubesh 2 months ago

Örümcek-Adam: Eve Dönüş Yok

Jon Watts

205 Gönderi

Spoiler içeriyor Keşke bu filmi izlemeden önce diğer örümcek adamları da izlemiş olsaydım diye düşündüm. Hani bildiğin karakterler olunca o nostalji havasını buram buram solursun ya işte o duyguyu yaşamak isterdim. Yine de izlerken keyif aldım ama o düşmanların kim olduğunu ve…devamıKeşke bu filmi izlemeden önce diğer örümcek adamları da izlemiş olsaydım diye düşündüm. Hani bildiğin karakterler olunca o nostalji havasını buram buram solursun ya işte o duyguyu yaşamak isterdim. Yine de izlerken keyif aldım ama o düşmanların kim olduğunu ve daha önce neler yaşadıklarını merak ediyorum veee üç Spider Man'i yan yan görünce çok heyecanlandım yaa. İzlemeden bile heyecanlanıyorsam izledikten sonra nasıl hissederdim acaba? Film genel olarak güzeldi aslında ama çoğu kişinin de dediği gibi bazı kısımları ben de çok sevmedim. Mesela Dr. Strange'i bir ara unuttular mı acaba diye düşündüm çok gereksiz bir sahneydi. Yani ayna boyutunun da çok bi numarası yokmuş Peter gibi bir liselinin de çözebildiği bu formülü daha nice bilim insanı düşman var onlar hayli hayli çözer. Tabi onların ağı yok ama yine de saçmaydı. Bir de Allah aşkına yüzüğü gitti diye orada sıkıştı kaldı. Sen Dr. Strange'sin hiç mi bi önlem almadın yüzüğüm giderse ne yaparım diye. Gerçi bu filmde örümcek adamı ön plana çıkarmak amaçlanmış ama bunun için de Steven'i güçsüz göstermeye gerek yoktu sanki ya. Bazen şeyi merak ediyorum mesela bu film için yan karakter olarak kimi seçeceklerine nasıl karar veriyorlar? Yani misal geçmişten beş düşman getirdiler neye göre göre getirdiler ya da Peter Parker'a hangi kahramanın destek olacağına nasıl karar veriyorlar ben olsaydım asla seçim yapamazdım. Bir de karakterler çoğaldı ya hani, kimin gücünü daha fazla göstereceğini falan düşünmek çok yorucu bir iştir ya. Bazen senaryoyu beğenmiyoruz falan ama yani bu kadarını yapmak bile büyük emek. Neyse bugün niye bu kadar empati yaptım bilmiyorum sanki bana para veriyorlar. Ama yanii izlerken bunu düşünmüştüm. ... Önceki filmde Mysterio, Peter onu öldürmeden önce bir video çekmiş ve bu videoda da Spider Man'ın onu öldürmek istediğini ve ve suçsuz olduğunu falan dile getirmiş. En sonunda da Spider Man'ı ifşa etmişti. Herkes Peter Parker'ın Spider Man olduğunu falan her şeyi öğrendi yani. Bu yüzden insanlar ondan nefret ediyor hatta bu durum MJ ve Ned'e de yansıdı. Üniversite başvuruları falan bir türlü kabul olmadı. Peter de bu duruma bir son vermek adına Dr. Strange'nin yanına gidip tüm insanların onun Spider Man olduğunu unutturacak bir büyü yapmasını istedi. E tabi daha önce bilen kişilerin unutmasını istemediği için büyü esnasında biraz pürüz yaşandı derken boyutlardan Spider Man'ı tanıyan tüm düşmanlar dünyaya geldi. Bunlar Green Goblin, Dr. Otto Octavius, Electro, Kum Adam ve Kertenkele. Dediğim gibi hiçbirini tanımıyorum ama favorim Dr. Otto oldu yaa çok sevdim onu. Neyse bu karakterleri normalde bir yere hapsedip büyü ile geri göndermeyi amaçlamışlardı ama May hala sağ olsun bu kötüleri iyileştirelim diye tutturduğu için filme konu çıktı. Yani ne alaka sana ne oluyor May hala? Zaten olan ona oldu bir de "Büyük güç büyük sorumluluk getirir." falan bir şeyler dedi. Yani ölmesine üzüldüm, seviyordum kadını ama olaylara böyle dahil olması ve kötüleri iyileştirelim fikrini ortaya atması bana çok saçma geldi. Bir kötüyle zar zor uğraşan karakter beş kötüyü de serbest bırakıp sizi iyileştireceğim diye Happy'nin evine götürdü yaa şaka gibi. Bir çocuk bile böyle yapmazdı da neysee. Olan Happy'e oldu hem evinden hem sevdiğinden oldu ah Happy.. Zaten Tony'i de kaybetmişti hatta unutturma büyüsü yüzünden Peter'i de kaybetti. Bir şey diyeceğim şu an Peter'den daha çok Happy'e üzülmem normal mi? Ah Happy hüzünlü kekim. ... Bu arada söylemeyi unuttum Ned Steven'in yüzüğünü kullanabildi ya acaba ilerde onun da büyü yapabilme özelliği falan olur mu? Hani filmde bir ara aileden gelen bir özellik mi diye bir soru sormuştu ya acaba ona da öyle bir hikaye yazarlar mı çok merak ediyorum. Çünkü Dr. Strange'i bile portal açma özelliğini kullanabilmek için çok uğraşmıştı Ned'in hiçbir bilgisi yokken kullanması ya çok saçmaydı ya da Ned'in bilinmeyen büyücülük bilgisinden kaynaklanıyordu. ... Andrew'in oynadığı örümcek adam filmini izlemedim ama Gwen'in düştüğü sahneyi görmüştüm bu filmde MJ'yi tutabilmesi çok duygusaldı oturup ah Andrew ah diye ağlamak istedim. Genelde en iyi Spider Man Andrew diyorlar yaa her ne kadar ilk izlediğim Tom'un yeri ayrı olsa da Andrew'i de sevdim galiba yaa bakalım artık izleyince ona karar vereceğim.