(@) - Raf

arber 3 months ago

Klasik Western tarzında bir yapım olarak beklerken ilgi çekici ayrıntılar ile beni içine çekmeyi başaran bir yapım olmuş. İntikam konusu basit ve olağan olarak görülebilir. Başta benim de fikrim bu şekildeydi. Konuyu bağladıkları yeri gördükten sonra fikrim bir nebze değişti…devamı

arber 4 months ago

Spartacus: House of Ashur

Steven S. DeKnight

4 Gönderi

Spoiler içeriyor Spartacus evrenini sevenler için, genel hatlarıyla eski serilerin tadını vermese bile izleyiciyi memnun edecek bir yapım olmuş. İlk sezonu bitirdikten sonra seriyle ilgili genel değerlendirmelerime gelecek olursam; Spartacus evreninin o entrikacı ve herkesin nefret ettiği Ashur karakterinin ölmediği alternatif bir…devamıSpartacus evrenini sevenler için, genel hatlarıyla eski serilerin tadını vermese bile izleyiciyi memnun edecek bir yapım olmuş. İlk sezonu bitirdikten sonra seriyle ilgili genel değerlendirmelerime gelecek olursam; Spartacus evreninin o entrikacı ve herkesin nefret ettiği Ashur karakterinin ölmediği alternatif bir zaman diliminde geçen bir hikayeye tanık oluyoruz. Bu evrende Ashur artık sadece entrikacı bir köle değil aynı zamanda elinde güç bulunduran, konum sahibi bir figür olarak karşımıza çıkıyor. Nick Tarabay, Ashur karakteriyle yine oldukça başarılı bir performans ortaya koymuş.(Bu seferki Ashur eskiye göre daha duygusal ve uysal, onu görmek beni gerçekten mutlu etti.) Mekan tasarımları ve kostümler, eski evrenin atmosferini başarılı bir şekilde yansıtıyor. Özellikle uçurumun kenarındaki o eski konağı yeniden görmek, seyircide ister istemez nostaljik bir etki yaratıyor ve geçmiş sezonların anılarını canlandırıyor. Ancak burada göze çarpan önemli bir eksik de var. Eski arenanın yıkılmış olması nedeniyle dövüş sahnelerinin geçtiği yeni mekan, o görkemli ve kalabalık atmosferi tam olarak veremiyor. Önceki serilerde arenanın ihtişamı ve kalabalığın çığlıkları ayrı bir gerilim katarak dövüşleri daha epik bir halde sunuyordu. Gelelim karakterler konusuna. Özellikle eski serilerdeki gibi öne çıkan bir gladyatör yok. Spartacus’un, Crixus’un ya da Gannicus’un ruhunu burada göremiyorsunuz. Farklı olsun diye kadın bir gladyatör konulmuş ama “ne alaka?” demeden edemiyorsunuz. Bir de değişiklik olsun diye cüce bir gladyatör eklenmesi başlı başına saçmalık olmuş. (Son bölümde kadın gladyatörlerin savaşındaki fatality sahnesi çok iyiydi) Ayrıca eski serilerdeki savaş sahnelerinin tadı da yok. Savaşlar çok kısa ve yeterince heyecanlı değil. Gladyatörler dışında klasik Roma Aristokrasisi kadrosu ise iyi ve yine bol bol entrika mevcut. Eski karakterlerden Sezar’ı da görüyoruz ancak onu oynayan kişi değişmiş. Bu biraz eksi olmuş ama yine de karakterin verdiği o şerefsiz havasını yansıtmayı başarıyor. Bir de değinmek istediğim bir nokta var. Kölelerin fazlasıyla rahat gösterilmesi. Eski serilerde köleler üzerindeki baskı, korku ve çaresizlik hissi çok daha güçlüydü. En ufak hatada ağır cezalar verilir, sürekli bir tehdit atmosferi hissedilirdi. Bu sezonda ise kölelerin tavırları ve hareket alanları daha serbest, saldım çayıra mevlam kayıra gibi duruyor. Bir diğer dikkat çeken nokta ise Ashur’un konumu. Romalı olmamasına rağmen sahip olduğu güç ve ayrıcalıklar zaman zaman fazla sorgulanmadan kabul edilmiş gibi duruyordu. Eski serilerde bu durum yani Romalı olmamak ciddi bir dezavantajdı. (Neyse ki, sezon finalinde bu dezavantaj keskin bir çizgi ile izleyiciye gösterildi.) Son bölümüyle birlikte, tarihsel gerçekliği bozduğunu söyleyen, yerden yere vuran insanlar var. Siz onlara aldırmayın efendim. Tarihsel gerçeklik aktaran dizi herhalde ölmüş bir adamı canlandırıp başrol yapmazdı. Ayrıca, dizinin biz tarihsel gerçeklik anlatıyoruz gibi bir iddiası da yok. Bu tarz eleştiriler komik. Son olarak; her ne kadar eleştirilecek birçok yönü olsa da Spartacus evreninin o sert atmosferini, entrika dolu Roma siyasetini ve kanlı savaşları özleyenler için izlenecek bir yapım.

arber 4 months ago

Son Kuşlar

Sait Faik Abasıyanık

16 Gönderi

Hikaye ve yalınlık denince aklıma gelen ilk isimlerden biri hep Sait Faik Abasıyanık olmuştur. Öykülerinde, günlük hayatın sıradanlığında yaşayan karakterler, doğanın bize sunduğu küçük ama anlamlı kesitler ve yazarın kendi yaşadığı duygusal gel gitler ön plana çıkar. Sait Faik’in anlatımı,…devamı

arber 5 months ago

Vatandaş Rıza

Cüneyt Arkın

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Bir ışık tüm karanlığı aydınlatmaya yeter. Vatandaş Rıza, Cüneyt Arkın'ın kendisinin yapımcılığını, yönetmenliğini üstlendiği eşi ve çocuğuyla rol aldığı, gerçek bir hayat hikayesinden aktarılan, izlenmesi gereken filmlerden birisidir. Cüneyt Arkın filmlerine hepimiz alışkınızdır. Genelde aksiyonu bol, dövüş ve silah sekansları…devamıBir ışık tüm karanlığı aydınlatmaya yeter. Vatandaş Rıza, Cüneyt Arkın'ın kendisinin yapımcılığını, yönetmenliğini üstlendiği eşi ve çocuğuyla rol aldığı, gerçek bir hayat hikayesinden aktarılan, izlenmesi gereken filmlerden birisidir. Cüneyt Arkın filmlerine hepimiz alışkınızdır. Genelde aksiyonu bol, dövüş ve silah sekansları olan filmlerde boy göstermiştir. Bu filmde Cüneyt abimizin (Allah rahmet eylesin çok severim) aksiyondan uzak kaldığı, gecekondusu yıkılan bir adamın ensesi kalın kodamanlara karşı mücadelesini görüyoruz. Vatandaş Rıza duruşuyla, sadeliğiyle hepimiz gibi hayatın içinden bir insandır. Tek derdi başını sokacağı yuvasını bitirip evine ekmek götürmektir. Gecekondusunu bitirip, keyifle bir yudum çay içemeden, ipsiz sapsız insan olmayan yaratık arabasıyla gecekondusunu yıkar. Bunu zevk için yapar. Ensesi kalın bir abinin oğlu olan bu yaratık kendi mutsuzluğunu başkalarını mutsuz ederek hayata tutunmaya çalışır. Onca emekle yaptığı evinin yıkılmasını gören Cüneyt abimiz hakkını mahkemede aramaya karar verir. Cüneyt abimizin istediği evini yıkan yaratığın yasalar önünde cezasını çekmesidir. Vatandaşlık durumu burada devreye girer. Karşı tarafın para önermesine, görgü tanıklarını satın almasına, kısaca tüm gücüne rağmen Cüneyt abimiz geri adım atmaz. O bilir ki mücadeleden vazgeçerse tüm inandığı değerler tepetaklak olacaktır. Kendisi gibi binlerce Vatandaş Rıza vardır bu topraklarda ve her şeye rağmen bu mücadele onun hayattaki varlığını kanıtlayan şeydir. Mücadelesini sürdürürken bir noktadan sonra gücü tükenir. Kendisini parcalamasına rağmen karşı taraf çok güçlüdür. En sonunda tek başına grev yapmaya karar verir. Ölümün pencelerine doğru koşsa bile vazgeçmez ve sonunda kazanır. Günümüz toplumunu ve yaşadığımız ülkeyi şu an göz önünde bulundurarak baktığımda gerçekten sarsıcı bir filmdi. Yer yer insanı üzen ve yıkan sahneleri olsa da sonunda Rıza bize gülümsemeyi çok görmeyip vermiştir. İçinde bulunduğumuz toplumda adaletsizlik ve hukuksuzluk kol gezmekte, sıradan vatandaşların mücadelesinde umutsuzluk hakim olmaktadır. Rıza'nın duruşu her şeye rağmen insana ayakta kalmanın gerekliliğini hissettiriyor. Her ne kadar toplumda paraya tapan insanlar olsa da, sizi anlayıp yardım edecek birileri elbet olacaktır. Adalete ve hukuka inanan insanlar her zaman olacaktır. Bu duyguları tazelediği için gerçekten memnun oldum. Kodaman tarafından bakınca ise kan emici oğlunu yıllarca besleyip, büyütmüştür. Oğlu istediği her şeyi yapmaya babası da parayla durumu kapatmaya alışkındır. Başlangıçta böcek dediği, insan olarak bile görmediği bir vatandaş tüm dünyasını alaşağı etmiştir. Ne kadar güçlü de olsa o da bir sistemin parçasıdır. Kodamanların sisteminde o da sadece bir piyondur. Rica mücadelesini kazanmaya başlayaca sistem tehlikeye girer. İnsanların gözü açılır. Sistemin mimarları bunu istemez. Gerekirse sistem için piyonlardan biri hemen feda edilmelidir ki öyle olur. Filmin saçma olan tek noktası ise bence mücadelenin başlangıcı denebilir. Devletin boş arazisine kafana göre ev yapmak, başlı başına zaten hukuksuz bir durum. Buna değinmeden edemezdim.😀

arber 5 months ago

Ben Topraktan Bir Canım

Osman F. Seden

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Filmi, televizyonda rastgele görmem sonucu merak edip izlemeye karar verdim. Bir dönem arabesk sanatçıların yer aldığı ve bazı sahnelerinde şarkılarını söylediği klasik Türk yapımlarından olma özelliği taşıyor. Filmin konusu ilk bakışta ilgi çekiciydi. Türkiye’de bir dönem kanayan bir yara olan…devamıFilmi, televizyonda rastgele görmem sonucu merak edip izlemeye karar verdim. Bir dönem arabesk sanatçıların yer aldığı ve bazı sahnelerinde şarkılarını söylediği klasik Türk yapımlarından olma özelliği taşıyor. Filmin konusu ilk bakışta ilgi çekiciydi. Türkiye’de bir dönem kanayan bir yara olan ağa sistemi. Evet, bu lanet olası sistemde ağa köylülerin her şeyini kontrol eder. Köylüleri iliklerine kadar sömürür, sonra da kendisine biat ettirir. Köylülere yaşamaya yetecek kadar verir ve iyilik yaptığını söyler. Ağa köyde insanları yeterince sömürdükten sonra, “Ben şehre gideyim, biraz da orayı sömüreyim” der. Ancak şehir farklıdır; şehirde kanun, nizam vardır, sömürmek kolay değildir. Ağamız şehirde bir düzen kurar, kıyafetleri değişir, kültürlenir, zenginleşir. Gücüne güç katar ama şehirde rakipler vardır. Bu rakiplerden biriyle baş edemez. Şehirde işler bu şekilde ilerlerken, ağa bizim köylü Orhan’ı çağırmaya karar verir. Orhan, ağası için bir kurbandır, ama kendi gözünde gururlu bir gençtir çünkü ağası onu çağırmıştır ve ona bir görev vermiştir. Rakip olarak gördüğü kişiyi öldürüp, ortadan kaldırmak. Orhan saf, masum ve cahil bir kalbe sahiptir; yine de insan öldürmeyi hemen beceremez. Her defasında öldürmeye niyetlendiğinde, ağasının rakibinin ne kadar iyi bir insan olduğunu görür. Yanlış bir şey olduğunu sezer, ama ağasının adamı Orhan’ı işlemeye devam eder ve bu adamın, ağası için kötü olduğunu anlatmaya çalışır. Ağası Orhan için her şeydir. Ve sonunda Orhan, soğuk silahı ateşler. Şimdi buraya kadar her şey tamam diyorsunuz, ama bundan sonra Yeşilçam klişeleri devreye giriyor. Orhan, cezaevinde okuyup öğrenmiş ve cahilliğini yenmiştir. Bir adamın hayatını kurtarır ve sonrasında o adamın himayesinde zenginleşir. Vurduğu adam ölmemiştir ve adamın küçük kızı büyümüştür. Maddi olarak sıkıntı çektikleri bir zamanda, Orhan bir kahraman gibi yardıma koşar. Adam Orhan’ı tanımaz, kaybettiklerini Orhan geri alır ve kızına aşık olur, onunla evlenmek ister. Orhan, ağasından intikam almaya çalışır, ama ağada Orhan gibi birçok maraba vardır. Biri gider, diğeri gelir ve Orhan için yeni bir kurban bulunur. Sonunda Orhan ölür. Altyapı olarak çok sağlam bir zemine sahip olsa da film çok kopuk kopuktu. İki büyük usta için izlenir.

arber 6 months ago

Sivrisinekler Kralı

Mahmut Yesari

2 Gönderi

Okuduğum bu eser, yazar ile tanışma kitabım oldu. İlk olarak dikkatimi çeken şey ise yazarın soyadıydı. Hayatını araştırdığımda, “Yesari” soyadının, sol eliyle yazdığı için solak anlamında kullanıldığını ve dedesinden kendisine geçtiğini öğrendim. Bununla birlikte yazarın hayatına daha yakından bakacak olursak,…devamıOkuduğum bu eser, yazar ile tanışma kitabım oldu. İlk olarak dikkatimi çeken şey ise yazarın soyadıydı. Hayatını araştırdığımda, “Yesari” soyadının, sol eliyle yazdığı için solak anlamında kullanıldığını ve dedesinden kendisine geçtiğini öğrendim. Bununla birlikte yazarın hayatına daha yakından bakacak olursak, kendisi 1895 yılında İstanbul’da doğmuştur. Lise öğrenimini İstanbul'da tamamlamıştır. Resim öğrenimi için Avrupa'ya gideceği sırada 1. Dünya Savaşı çıkınca, sanat okuluna gitmiş ve okul bitmeden askere alınıp Anafartalar Cephesinde görev yapmıştır. Savaştan döndükten sonra sanat hayatina karikatür ile başlayıp daha sonrasında oyun yazarlığına yönelmiştir. Oyunlarının çoğu Darülbedayi(Konservatuar) tarafından sahnelenmiştir. Oyun yazarlığından sonra roman ve hikaye türlerinde eserler vermeye başlamıştır. 1927'de yayımlanan "Çulluk" romanı, kimilerine göre ilk işçi romanı olarak kabul edilmiştir. Romanları ve hikayeleri dışında, tiyatro uyarlamaları yapmış ve film senaryoları yazmıştır. Yapıtlarından Bağrı Yanık Ömer de edebiyatımızın ilk çocuk romanı olarak bilinmektedir. Mahmut Yesari, 16 Ağustos 1945 tarihinde verem hastalığından 54 yaşında ölmüştür.(Büyük Kayıp) Lacivert Klasiklerden çıkan 'Sivrisinekler Kralı' bir çırpıda okunan, içinde 11 tane kısa hikaye barındıran, sade anlatımıyla öne çıkan bir kitaptır. Kitaptan hareketle yazarın edebiyat anlayışına baktığımda, tek kelimeyle gerçekçilik görüyorum. Ele aldığı konular gündelik hayattan seçilmiş, karakterleri ise toplumun içinden halktan insanlardır. Kullandığı dil son derece sade, anlaşılır ve her kesime hitap edecek niteliktedir. Yaptığı gözlemler çok isabetlidir. Yazarın edebiyat anlayışında “sanat toplum içindir” düşüncesi belirgin bir şekilde kendini göstermektedir. Nitekim bu sayede, edebiyat dünyasında uzun yıllar ‘halk romancısı’ olarak tanınmıştır. Geç keşfettiğim yazarlardan biri oldu. Özellikle Çulluk başta olmak üzere, diğer kitaplarına da kesinlikle bakacağım.

arber 6 months ago

Üç Nasihat

Ömer Seyfettin

2 Gönderi

Ömer Seyfettin ismini duyduğumda, zihnim beni hemen çocukluğuma götürüyor. Okuduğum ve bugün yalnızca parça parça hatırladığım hikayeleri gözümün önünde canlanıyor ve istemsizce gülümsüyorum. Hikayelerinde kullandığı dil son derece sade ve herkesin rahatlıkla anlayabileceği bir anlatımı var. Bunun yanında eserlerinde millet,…devamı

arber 6 months ago

Yirminci Yüzyılda Paris

Jules Verne

1 Gönderi

Gelişim, ilerleme ve teknoloji… İnsanların bu üç kelime ışığında ilerlemeye devam etmesi kaçınılmaz bir gerçektir. Bu ilerlemenin önüne geçilmesi imkânsızdır. Sanatın, edebiyatın ve duygusal değerlerin tamamen rafa kaldırıldığı bir şehir… Evet, Jules Verne 20. Yüzyılda Paris’te bunun portresini biz okurlara…devamı

arber 6 months ago

Yaban Çilekleri

Ingmar Bergman

24 Gönderi

''İnsan, ancak ölümle yüzleştiğinde gerçekten yaşamaya başlar.'' Bir yolculuğa çıkacağınızı hayal edin. Ancak bu yolculuk, sizi bir başka yere değil vicdanınızın, belleğinizin ve yıllarca bastırdığınız duyguların içine götürsün. Geri dönüşü olmayan bu içsel seyahat, hayatınızın en çarpıcı duraklarında sizi durmaya,…devamı''İnsan, ancak ölümle yüzleştiğinde gerçekten yaşamaya başlar.'' Bir yolculuğa çıkacağınızı hayal edin. Ancak bu yolculuk, sizi bir başka yere değil vicdanınızın, belleğinizin ve yıllarca bastırdığınız duyguların içine götürsün. Geri dönüşü olmayan bu içsel seyahat, hayatınızın en çarpıcı duraklarında sizi durmaya, bakmaya ve hesap vermeye zorlasın. Ingmar Bergman'ın Yaban Çilekleri filmi bu yolculuğun tam olarak karşılığıdır. Film, yaşlı ve saygın bir profesör olan Isak Borg’un, kendisine verilecek onur ödülünü almak için çıktığı yolculuğu konu alır. Bu yolculuk sırasında Isak, rüyalar, anılar ve karşılaştığı insanlar aracılığıyla geçmişini, yaptığı hataları ve pişmanlıklarını sorgulamaya başlar. Yolculuğuna çıkmadan önce gördüğü kabus sahnesi içinde bolca anlam barındıran göndermeler içerir. Akrebi ve yelkovanı olmayan saatler, boş sokaklar ve Isak’ın kendi cesediyle karşılaşması, zamanın anlamını yitirdiği ve ölüm fikrinin kaçınılmaz olduğu bir dünyayı temsil eder. Toplumda belirli bir noktaya gelmiş olan İsak karakteri, saygındır ve ahlaklıdır. Dışşsal başarıları elde etmesine karşın içsel olgunluklardan yoksundur. Kötülük yapmayan bir insan olmasına rağmen onun en büyük sorunu sevgiyi ihmal etmesidir. İnsanlara karşı yargılayıcı ve soğuktur. Filme adını veren “yaban çilekleri” Isak’ın çocukluğunu ve ilk aşkını içeren hayat dönemini simgeler. Yolculuk sırasında karşılaşılan insanlar, İsak'ın farklı hayatlara sahip olabileceğine dair göndermelerdir. Gençler, onun yaşamadığı coşkuyu ve açıklığı temsil ederken sürekli kavga eden evli çift, sevgisizliğin nasıl nefrete dönüştüğünü gösterir. Oğlu ve geliniyle olan ilişki ise, duygusal soğukluğun kuşaktan kuşağa aktarıldığını ortaya koyar. Oğlu da tam olarak Isak gibidir. Filmde yaşlılık ve ölüm kavramları ön planda tutulsa da asıl mesele, geç kalmışlık duygusuyla yapılan bir yüzleşmedir. İnsan, belli bir noktadan sonra farkına varsa bile, geçmişte verilmemiş kararları telafi edemez. Geriye çoğu zaman yalnızca pişmanlık kalır. Zamanında yaşanmayan duygular ve ertelenen seçimler, daha sonra aynı mutluluğu sağlamaz. Bu yüzleşme anında Tanrı sessizdir ve insanı yargılayan tek şey kendi vicdanıdır. Geçen zaman içinde bunun farkına varmasa da insan, yavaş yavaş kendi ruhunun yabancısı haline gelir.

arber 6 months ago

Matmazel Noraliya'nın Koltuğu

Peyami Safa

6 Gönderi

İnsan ruhu mu, dediniz. Evet doğru eserdesiniz. Matmazel Noraliya’nın Koltuğu, Peyami Safa tarafından yazılan ve insan ruhunu merkezine alan mükemmel bir eserdir. İçeriğinde felsefe, psikoloji ve metafizik gibi kavramlar ustaca kullanılmıştır. Roman, tıp eğitimini yarıda bırakıp felsefeye yönelen Ferid’in iç…devamı